"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο ΙΕΡΕΑΣ.....
Καποτε ενας εγγαμος ιερεας κρατωντας απο το χερακι ενα πενταχρονο αγορακι (το δικο του παιδι) πηγαινε στην εκκλησια για τον Εσπερινο! Ο μικρος καθως βαδιζε με τον πατερα του , ολο και κατι ελεγε ωσπου στο τελος και εντελως απροσδοκητα εκανε την εξης ερωτηση:
"Γιατι μπαμπα στη θεια Λειτουργια οταν προκειται να αγιασης τη Θεια Κοινωνια ολο κλαις...; Κι υστερα ανεβαινεις πετωντας στον ουρανο και κατεβαινεις παλι κρατωντας πολλη φωτια στα χερια σου ; Και γιατι πρωτα τη βαζεις πανω στο ψωμακι και υστερα στο Αγιο Ποτηριο με το κρασακι ; Γιατι δεν καιγεσαι ; Εγω τα χερακια σου δεν τα ειδα ποτε καμμενα !!!
Ο αγιασμενος εκεινος παππουλης σταματησε αφωνος απο την εκπληξη και υστερα εντρομος ρωτησε το παιδι του:
- Ποτε τα ειδες ολα αυτα παιδακι μου;
- Να προχτες που ηταν Κυριακη απαντησε ο μικρος . Και τοτε ο ιερευςλεγει στο παιδι του πολυ σοβαρα :
-Προσεξε παιδακι μου μην τα πεις αυτα σε κανεναν μεχρι να πεθανω! Ακους σε κανεναν!!!
-Καλα μπαμπα ...Να φιλαω και σταυρο !!! (Και εκανε το σχημα του σταυρου με τα δαχτυλακια του και το φιλησε ) . Αυτα μου τα διηγηθηκε το ιδιο το παιδακι που ηταν πλεον ανδρας 50αρης για τον ιερεα πατερα του.
Η αληθινη αυτη ιστορια εχει την πνευματικη της βαρυτητα για την οποια ελεχθη .Γιατι μολις τελιωσε ο παπαγυιος την ιστορια με τον πατερα του προσθεσε: Αυτες τις μερες , πατερ μου , αμαρτησα κατακρινοντας δυο ιερεις για καποιες κακες τους πραξεις, οπως μου τα μετεφεραν.Ναι τους κατεκρινα , τους υβρισα και τους συνεκρινα με τον αγιασμενο ιερεα πατερα μου ...Χθες λοιπον το βραδυ ηλθε ο πατερας μου στον υπνο μου , ολολαμπρος σαν τον ηλιο !!! Με κοιταξε σοβαρα και αυστηρα και μου ειπε:
-Δεν γνωριζεις οτι στα προσωπα εκεινων των ιερεων κατεκρινες εμενα τον πατερα σου ? Ή μηπως δεν κανουμε ολοι λαθη ; Και οταν κατακρινεις παιδι μου τον οποιοδηποτε ιερεα , σου το ειπα πολλες φορες κρινεις τον Ιδιον τον Θεο, που τον εκανε ιερεα !
Και τοτε ο γυιος του αγιου εκεινου ιερεως αρχισε να κλαιη !!! Κι εγω παρεμεινα αφωνος απο την καταπληξι μου .Κατοπην ζητησα την αδεια του να μπορω να διηγουμαι το φοβερωτατο αυτο λειτουργικο βιωμα ανωνυμως ...
(+π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου+)

Πώς θα έρθει το Άγιο φως;
Λίγες σκέψεις για το άγιο φως από την ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ
Το ερώτημα έχει προκαλέσει συζητήσεις τις τελευταίες μέρες και έχει χαρίσει και μερικούς από τα πιο εντυπωσιακούς τίτλους άρθρων: «ανησυχία για το Άγιο Φως», «αγωνία στους πιστούς: θα έρθει το Άγιο Φως;» «τι θα γίνει με το Άγιο Φως;»
Δε θα πω ότι ξαφνιάζομαι πια: Κάθε τέτοια περίοδο, λίγο πριν τη Μεγάλη Βδομάδα, όλο και κάτι βγαίνει σχετικά με αυτό το Φως που αποκαλύπτει την πιο αισιόδοξη ομολογία πίστης και ελπίδας, ότι «Χριστός Ανέστη!» Άλλοτε είναι το ζήτημα ή μη ενός αναπτήρα, άλλοτε είναι το θέμα των εξόδων για να έρθει μια κοτζάμ φλόγα και μας ρίξει τον προϋπολογισμό στα βράχια και τώρα είναι ο πόλεμος που θα κάνει ή δε θα κάνει την αφή του Αγίου Φωτός ασφαλή, που θα απαγορεύσει ή δε θα απαγορεύσει την είσοδο στον Πανάγιο Τάφο, που θα επιτρέψει ή δε θα επιτρέψει στο αεροσκάφος να μας φέρει το Άγιο Φως και τους εκάστοτε επισήμους να φωτογραφηθούν δίπλα του…
Επιτρέψτε μου να ομολογήσω αυτό που ακούω στο κεφάλι μου και κυρίως στην καρδιά μου, κάθε φορά που ακούω τέτοιους προβληματισμούς, που διαβάζω τέτοιους τίτλους άρθρων, που κι εγώ η ίδια αμφιβάλλω ή και ανησυχώ: «Όλο λάθος! Όλο λάθος!»
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος είναι μια συνθήκη τρομακτική, για όλους: για τους αμάχους, γυναίκες, γέροντες και μωρά παιδιά- ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ- που είναι τα μόνιμα και τραγικά θύματα, για τις ψυχούλες αυτές που επιβιώνουν και καλούνται να μεγαλώσουν σε συνθήκες που αποκαλύπτουν πως είμαστε ανεπαρκείς ως άνθρωποι. Τρομακτική και για την Αγιοταφική Αδερφότητα, τα μοναστηράκια και τις γωνιές ιστορίας και θρησκευτικότητας που φυλάνε Θερμοπύλες και που για άλλη μια φορά δοκιμάζονται.
Ο πόλεμος όμως, ο τόσο τρομακτικός για όλους μας, δεν είναι συνθήκη τρομακτική για το Άγιο φως! Γιατί το Άγιο Φως, το Φως που αναγγέλλει την απέραντη Θεϊκή Αγάπη και Θυσία, δε δειλιάζει μπροστά στην ασκήμια του ανθρώπινου γένους και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα: πώς το Φως της Ανάστασης έρχεται σε έναν κόσμο που διαχρονικά επενδύει πόσα πολλά- χρήματα, χρόνο, πολιτικές, ιδέες, συμπεριφορές και κυρίως ψυχές- στον θάνατο! Το Άγιο φως που φωτίζει την Ανάσταση του Θεανθρώπου, για όσους την λαχταρούν όντας στο σκοτάδι, δεν οπισθοχωρεί όταν ακούσει μια ρουκέτα να σχίζει τον ουρανό. Αντίθετα, ορμάει πιο δυνατό, πιο φωτεινό, πιο αγαπημένο! Δεν είναι ο πόλεμος και η βία όσων δε σέβονται τον άνθρωπο αυτά που απειλούν τον ερχομό της Αναστάσιμης λάμψης. Είναι όμως- κι αυτό είναι απείρως πιο απειλητικό- η βία και η απανθρωπιά όσων ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε και προσκυνούμε την Ανάσταση. Η απιστία των «πιστών», η χυδαιότητα των «καθαρών», η βαθιά ανηθικότητα των «ηθικών», η αχαριστία των ευεργετημένων, η μισανθρωπία των «φιλεύσπλαχνων», αυτές είναι οι ρουκέτες που θα έπρεπε να μας ανησυχούν Αυτή είναι η μια συνθήκη που θα έπρεπε να μας τρομάζει: δεν είναι το πώς θα έρθει το Άγιο Φως τώρα που κάποιοι κάνουν πόλεμο, αλλά το πώς θα έρθει το Άγιο Φως όταν εγώ- μόνον εγώ και κανένας άλλος- το έχει προσβάλλει τόσο πολύ και το έχει εκμεταλλευτεί τόσο χυδαία, όλους τους μήνες της ειρήνης.
Πώς θα έρθει το Άγιο Φως; δεν ξέρω. Το βέβαιο είναι ότι δε θα έρθει με αεροπλάνο, τρένο, αυτοκίνητο ή διαστημόπλοιο. Ποτέ δεν ήρθε έτσι, γιατί να έρθει φέτος; Το Άγιο Φως ερχόταν πάντα όταν σε ένα πλήθος φαρισαίων διέκρινε αυτό τον έναν τελώνη, όταν σε ένα πλήθος «άριστων υιών» διέκρινε αυτόν τον έναν Άσωτο, όταν σε ένα πλήθος «πιστών» που το άρπαζαν σαν ειδωλολατρικό σύμβολο, συγκλονιζόταν από αυτό το ένα πονεμένο άγγιγμα που το αναζητούσε για να γιάνει.
Το Άγιο Φως φέτος, δε θα έρθει γιατί του αρέσουν οι τιμές αρχηγού κράτους: δέχεται ήδη τιμές του αρχηγού των πάντων. Δε θα έρθει γιατί αποζητάει τις κραυγές και τα χειροκροτήματα: δέχεται ατέρμονα τα Δόξα Σοι από Αγίους και Αγγέλους.
Φέτος το Άγιο Φως, θα έρθει όπως έρχεται κάθε χρόνο, από εκείνη την πρώτη φορά που έλαμψε το υπέροχο μήνυμα: θα έρθει γιατί κάποιες ψυχές γονατίζουν για όλους μας, ικετεύουν, προσεύχονται, αγαπούν. Θα έρθει, όσο στον κόσμο μας υπάρχει αυτός ο ένας τελώνης, αυτός ο ένας άσωτος, αυτή η μια αιμορροούσα, αυτός ο ένας ληστής που θα αναφωνήσει το «μνήσθητί μου». Για αυτόν τον έναν και τον άλλον έναν και την μια και την άλλη μια, το Άγιο φως θα έρθει: θα κάνει – όπως κάνει πάντα- τα δάκριά τους αεροπλάνο, τις προσευχές τους τύμπανα και την ταπείνωσή τους θα την κάνει λαμπάδα και θα ανάψει για όλους μας…
Πώς θα έρθει το Άγιο φως; Δεν ξέρω τον τρόπο που θα βρει ο Θεός: εμείς είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τον τρόπο που έχουμε ως άνθρωποι: με το δικό μας ήμαρτον Κύριε, με αυτό θα έρθει. Με το δικό μας «Μνήσθητι Κύριε», με αυτό θα φωτίσει… και με την δική μας αληθινή αγκαλιά στον διπλανό, στον άλλον άνθρωπο, με αυτήν θα παραμείνει και θα μετατρέψει ακόμα και μέσα σε συνθήκες θανάτου, κάθε μέρα του χρόνου που απέμεινε για όλους μας, σε Ανάσταση… πώς Θα έρθει το Άγιο Φως; όπως έρχεται πάντα: για το χατίρι λίγων αγίων που κρύβονται από τους ανθρώπους για να αναζητήσουν τον Θεό.
Ευλογημένη Ανάσταση σε όλους!

Το να είναι κανείς αληθινός άνθρωπος, ειλικρινής και απλός, χωρίς επιτήδευση και χωρίς να χρησιμοποιεί τους άλλους για ίδιον όφελος, αποτελεί πράγματι μεγάλη αρετή. Στην πνευματική μας πορεία, όμως, η ειλικρίνεια δεν νοείται ποτέ αποκομμένη από την αγάπη, τη διάκριση και την ταπείνωση.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας τονίζουν ότι η αλήθεια, όταν δεν συνοδεύεται από αγάπη, μπορεί να μετατραπεί σε όπλο που πληγώνει αντί να θεραπεύει. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι «όποιος θέλει να θεραπεύσει τον αδελφό του, πρέπει πρώτα να αποκτήσει καρδιά γεμάτη αγάπη». Δηλαδή, πριν μιλήσουμε με ειλικρίνεια, χρειάζεται να εξετάσουμε αν ο λόγος μας γεννιέται από αγάπη ή από εγωισμό, από διάθεση προσφοράς ή από ανάγκη να επιβληθούμε.
Η διάκριση, που θεωρείται από τους Πατέρες «μητέρα των αρετών», είναι εκείνη που καθορίζει πότε, πώς και σε ποιον θα ειπωθεί η αλήθεια.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει ότι δεν είναι κάθε αλήθεια ωφέλιμη σε κάθε στιγμή. Υπάρχουν φορές που ο άλλος δεν είναι έτοιμος να ακούσει, και τότε η «γυμνή» αλήθεια μπορεί να τον συντρίψει αντί να τον οικοδομήσει. Γι’ αυτό και η σιωπή, όταν γίνεται από αγάπη και όχι από αδιαφορία, μπορεί να είναι πιο ωφέλιμη από έναν σκληρό λόγο.
Η ειλικρίνεια, λοιπόν, δεν σημαίνει σκληρότητα. Δεν σημαίνει να λέμε «τα πράγματα όπως είναι» χωρίς να υπολογίζουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.
Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης συμβούλευε να μιλάμε με τρόπο που να «αναπαύει» τον άλλον, ακόμη και όταν λέμε την αλήθεια. Η αλήθεια που προέρχεται από τον Θεό έχει πάντοτε μέσα της ειρήνη και παρηγοριά· δεν ταράζει, δεν πληγώνει, δεν εξουθενώνει.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και ο κίνδυνος η «αλήθεια» να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να εκφραστεί η σκληρότητα της καρδιάς μας. Πόσες φορές δεν λέμε κάτι και δικαιολογούμαστε λέγοντας «εγώ λέω την αλήθεια», ενώ στην πραγματικότητα πληγώνουμε τον άλλον; Σε αυτή την περίπτωση, η αλήθεια χάνει τον σωτηριολογικό της χαρακτήρα και γίνεται εργαλείο εγωισμού.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε ότι «η αλήθεια πρέπει να λέγεται με πόνο και αγάπη, αλλιώς δεν ωφελεί».
Η θεάρεστη ειλικρίνεια είναι σταυρική: έχει μέσα της θυσία. Προτιμά να «χάσει» το δίκιο της για να μη χάσει τον άνθρωπο. Δεν επιδιώκει να αποδείξει κάτι, αλλά να σώσει και να οικοδομήσει. Είναι μια ειλικρίνεια ταπεινή, που γνωρίζει ότι και ο ίδιος ο άνθρωπος που μιλά έχει αδυναμίες και πτώσεις.
Συνεπώς, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να λέμε την αλήθεια, αλλά να γίνουμε αληθινοί. Να καθαριστεί η καρδιά μας, ώστε ο λόγος μας να γίνεται φορέας χάριτος, ώστε ο λόγος μας να μας προάγει πνευματικά, αλλά και να οικοδομεί τον άλλον.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα
αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία.
Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους. Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.
Φράσεις όπως : «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το απίστευτο : «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».
Ο Χριστός πουθενά. Μετάνοια πουθενά. Πνευματική προετοιμασία πουθενά.
Αν τα πεις αυτά θα λάβεις την εξής απάντηση: «Ο Χριστός είναι για όλους. Τα υπόλοιπα τα φτιάξανε οι Παπάδες».
Οι περισσότεροι θέλουν να κοινωνήσουν ωθούμενοι από μια εσωτερική κίνηση και επιθυμία μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Μπορεί δηλαδή ο άλλος να μην πατάει το πόδι του στην Εκκλησία αλλά θα πάει να κοινωνήσει το Μ. Σάββατο έτσι απλά επειδή του το είπε κάποιος συγγενής ότι είναι καλό για να έχει την εύνοια του Θεού. Σε όλες αυτές τις «εσωτερικές επιθυμίες» βλέπουμε ότι μετά το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ για όλους αυτούς ο Χριστός δεν θα λέει απολύτως τίποτα. Να τηρήσουμε την παράδοση με τα εδέσματα, να πιούμε, να χορέψουμε και άντε και του χρόνου πάλι. Τα πάντα δηλαδή κινούνται σε μια μαγική αίσθηση των πραγμάτων μια μαγεία και σε μια κοιλιακή ευφορία. Κυριολεκτικά όμως !
Ο Χριστός δυστυχώς για κάποιους εξαντλείται με το να πάμε τυπικά στις ακολουθίες με το βιβλιαράκι μας αλλά χωρίς να εμβαθύνουμε στα ουσιώδη νοήματα, να σηκώσουμε ή να στολίσουμε τον Επιτάφιο με ανταμοιβή ένα αόρατο καλό, να σηκώσουμε απλά το κεφάλι μας στον ουρανό για να δούμε τα βεγγαλικά και μετά να εξαφανιστούμε για τη μαγειρίτσα.
Έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός απλά για να κάνω εγώ το κομμάτι μου και να περάσω ωραία στο χωριό κάποιες μέρες με κάποιους συγγενείς; Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά δεν είναι αυτό η ουσία.
Αν τώρα σε όλους αυτούς πεις τις λέξεις μετάνοια, συγχώρεση, και εξομολόγηση αντιδράνε όπως ο διάβολος στο λιβάνι. Ιδιαίτερα με το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως πολλοί βγάζουνε καντήλες. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που απλά θα ζητήσουν ευχή για να κοινωνήσουν χωρίς να πούνε κάτι στην εξομολόγηση ή θα κάνουν μια εξομολόγηση του στυλ : «Τα έχω κάνει όλα, διάβασέ μου μια ευχή να τελειώνουμε».
Για να μην πούμε για τις άσχημες συμπεριφορές και τις απαιτήσεις από αυτούς που έρχονται μια φορά τον χρόνο και έχουν απαίτηση να κρατήσουν τον Επιτάφιο και τον Σταυρό με ιδιαίτερο ύφος.
Έτσι λοιπόν περνάμε το Πάσχα, επιφανειακά απλά για να είμαστε καλά, να φάμε και να ευχηθούμε «Και του χρόνου».
Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι αθόρυβες ψυχές που δεν ζητάνε τίποτα και προετοιμάζονται μυστικά να Τον συναντήσουν. Που απλά η Θεία Κοινωνία μέσα στο Πάσχα θα είναι άλλη μια συνάντηση με τον Χριστό όπως τόσες φορές μέσα στο έτος. Εκείνες οι ψυχές που συντονίζονται με ταπείνωση και υπακοή μέσα στον δρόμο της Εκκλησίας. Αυτές οι ψυχούλες που αγωνιούν για τη σωτηρία τους χωρίς θόρυβο, περνώντας πάντα μέσα από τον συνάνθρωπο. Θα τις δεις στους ναούς όλο τον χρόνο όχι μόνο το Πάσχα, να γονατίζουν παρακλητικά για έλεος στα ποδάρια του Αναστάντος Χριστού.
Όταν πάψουμε να βλέπουμε τον Χριστό σαν ειδωλολατρικό τοτέμ ίσως τότε να καταλάβουμε κάτι από τoν χαιρετισμό : «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ».
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr

Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον πόνο;
Δεν είναι ο πόνος. Είναι η μοναξιά του πόνου.
Το έγραψα και παλαιότερα.
"Πάνω στο γολγοθά φυσάει μοναξιά....."
Εκεί είναι που γεννιέται η πιο τραγική σκέψη: «Ο Θεός έφυγε; ».
Όχι ποτέ δεν φεύγει γιατί απλά είναι παντού.
Απλά δεν απαντάει όπως θα θέλαμε εκείνη τη στιγμή.
Δεν απαντάει με τρόπο θορυβώδη ή θεαματικό.
Δεν κάνει επίδειξη δύναμης.
Δεν σε τραβάει βίαια έξω από αυτό που ζεις.
Πίστεψε με όμως κάνει κάποιο πιο ουσιαστικό.
Μπορεί να μην εξαφανίζει πάντα αυτό που συμβαίνει αλλά όμως μπαίνει μέσα σε αυτό που περνάς και υποφέρεις.
Μέσα στην αγωνία σου.
Μέσα στη νύχτα σου.
Μέσα σε αυτό που δεν αντέχεις να κοιτάξεις.
Και στέκεται εκεί.
Σιωπηλός. Αλλά παρών.
Σε κρατάει κι ας μην μπορείς πάντα να το αναγνωρίσεις.
Ξέρω εσύ περιμένεις να φύγει ο πόνος. Ανθρώπινο.
Αλλά ίσως… το θαύμα δεν είναι πάντα να φύγει.
Ίσως το θαύμα είναι ότι δεν είσαι μόνος μέσα στο πόνο σου.
Ότι εκεί που σπας…δεν διαλύεσαι.
Ότι εκεί που λες «δεν αντέχω άλλο»…κάτι μέσα σου κρατιέται.
Και αυτό το “κάτι” δεν είσαι μόνο εσύ.
Είναι Εκείνος. Ο Θεός γεμίζει το δωμάτιο, το σπίτι,
το μέσα και το είναι σου. Ολάκερη τη ζωή σου.
Ο Χριστός δεν ήρθε να σου δώσει μια ζωή χωρίς πληγές.
Ήρθε να μπει στις πληγές.
Να τις κρατήσει.
Να τις φωτίσει.
Να τις μεταμορφώσει.
Και ναι…μερικές πληγές δεν φεύγουν. Όμως αλλάζουν.
Δεν είναι πια μόνο πόνος. Γίνονται τόπος συνάντησης.
Τόπος αλήθειας. Τόπος ζωής.
Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι βαθύ:
Ότι η Ανάσταση δεν σημαίνει πάντα εξαφανίζω την πληγή αλλά την γεμίζω φως και ζωή.
-π. Λίβυος-

«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω (Λάζαρε, βγες έξω)»
[Ιω. 11, 43].
Όταν έγινε η προσευχή δεν αναστήθηκε ο νεκρός, αλλά όταν είπε: «Λάζαρε, έλα έξω», τότε αναστήθηκε ο νεκρός.
Πω πω, τυραννική εξουσία του θανάτου· πω πω, τυραννική εξουσία της δυνάμεως εκείνης που κατέχει την ψυχή· ω άδη, προσευχή έγινε και δεν απολύεις τον νεκρό;
«Όχι», λέγει.
Γιατί; «Διότι δεν έλαβα προσταγή. Είμαι δεσμοφύλακας εδώ και κρατώ τον υπεύθυνο· εάν δεν λάβω προσταγή», λέγει, «δεν τον απολύω· διότι, λέγει, η προσευχή δεν έγινε για μένα, αλλά για τους παρευρισκομένους άπιστους· διότι εγώ, εάν δεν προσταχθώ, δεν απολύω τον υπεύθυνο· περιμένω τη διαταγή για να απολύσω την ψυχή».
«Λάζαρε, έλα έξω».
Άκουσε τη δεσποτική προσταγή ο νεκρός και αμέσως κατέλυσε τους νόμους του θανάτου. Ντραπείτε, αιρετικοί, και χαθείτε από το πρόσωπο της γης.
Καθόσον ο λόγος απέδειξε ότι η προσευχή έγινε όχι για την ανάσταση του νεκρού, αλλά για την πνευματική αδυναμία των τότε παραβρεθέντων εκεί απίστων.
«Λάζαρε, έλα έξω».
Και γιατί κάλεσε τον νεκρό με το όνομά του;
Γιατί;
Για να μην απευθυνθεί η φωνή του ελεύθερα προς όλους τους νεκρούς και να τους αναστήσει από τους τάφους, γι΄αυτό λέει: «Λάζαρε, έλα έξω». Εσένα μόνο προς το παρόν ανακαλώ από το πλήθος των νεκρών, ώστε με το επιμέρους να δείξω τη δύναμή μου και για τα μελλοντικά· διότι εγώ που ανέστησα ένα νεκρό, εγώ θα αναστήσω και την οικουμένη· διότι «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή (Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή).
Εγώ έχω τη δύναμη να ανασταίνω, διότι είμαι η πηγή της ζωής)» [Ιω. 11, 25].
«Καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω ( Και αφού τα είπε αυτά, δείχνοντας την κυριαρχική εξουσία Του και πάνω στον ίδιο τον θάνατο, κραύγασε: ‘’Λάζαρε, βγες έξω’’)» [Ιω. 11, 43].
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου .
Απόσπασμα ομιλίας στον Τετραήμερο Λάζαρο .
Στον τετραήμερον Λάζαρον, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ),

Ἰδοὺ κ᾽ ἕνα τρίτο τροπάρι μεταφρασμένο:
Μὲ δάκρυα ραίνεις μυστικά, Χριστέ, τὸν φίλο σου τὸν Λάζαρο, καὶ τὸν σηκώνεις ὄρθιον, αὖτὸν ποὺ κοιτότανε νεκρός.
Ὦ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ.
Ἐσὺ ποὺ ἔκλαψες γιὰ τὸν φίλο σου τὸν Λάζαρο, κάνε νὰ ἀναβρύσουνε δάκρυα ἀπὸ τὰ στεγνωμένα μάτια μας, γιὰ νὰ κλάψουμε γιὰ τὴν φοβερὴ ζάλη ποὺ βασανίζει τὸν κόσμο σήμερα, καὶ τὸν κάνει νὰ παραπατᾶ σὰν μεθυσμένος, μὴν ξέροντας ποῦ πηγαίνει, καὶ μὴ νοιώθοντας ἂν εἶναι ζωντανὸς ἢ πεθαμένος. Ἀνάστησέ τον, ὅπως ἀνάστησες τὸν Λάζαρο.
Ἐσὺ ποὺ εἶσαι ὁ Ζωοδότης, Ἀμήν.
(Κόντογλου Φώτης, “Ανέστη Χριστός: Η δοκιμασία του λογικού”, εκδ. “Αρμός”, Αθήνα, 2001)

« Μετάνοια είναι το ξύπνημα της αγάπης μέσα στην ψυχή μας και το δόσιμό του όχι αλλού, ούτε στα είδωλα ούτε στο σκοτάδι ούτε στον κάκιστο εαυτό μας, αλλά στον Ιησού Χριστό, στην πρώτη και υστερνή μας αγάπη, σε Κείνον που «εις τέλος μας ηγάπησεν», και είναι το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος της ζωής μας.»
π. ΑνανιαςΚουστενης.

Σας καλώ, λοιπόν..
ποτέ μην υποκρίνεστε πως είστε καλύτεροι απ’ ότι στην πραγματικότητα.
Γιατί σ’ αυτή την υποκρισία φυτρώνουν η συκοφαντία, το κουτσομπολιό, η ταπείνωση του διπλανού μας, τον λέμε τιποτένιο και αυτοστιγμεί γινόμαστε σπουδαίοι.
Τον κλωτσάμε προς τα κάτω, για να μεγαλώσει η μεταξύ μας απόσταση και να δουν οι άλλοι πόσο ανώτεροι είμαστε- τι ψέμα φυσικά!
Ταπεινόφρονα ψυχή- αυτό χρειαζόμαστε, αδελφοί και αδελφές, γι’ αυτό κοπιάζουμε.
Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι απάθεια, διότι απαιτείται τεράστιο σθένος για να ταπεινωθούμε ενώπιον του Θεού.
Με την ταπείνωση μας, στην πραγματικότητα, υψωνόμαστε και γινόμαστε όντως καλύτεροι.
Παύλος Πατριάρχης Σερβίας.

Τὰ παιδιὰ ἀνεγνώρισαν ἐκ φύσεως τὸν Δεσπότη τῆς κτίσεως, ἐνῶ οἱ πατέρες τοὺς ἀπεδείχθηκαν ἀχάριστοι. Αὐτὰ τὸν ὕμνησαν ὡς Θεόν, καὶ ἐκεῖνοι τὸν ἐσταύρωσαν ὡς ἐχθρόν. Αὐτὰ ψάλλουν ὡσαννά, ἐκεῖνοι κράζουν σταυρωθήτω. Ἡ νέα καὶ ἀδαὴς ἡλικία σωθήσεται, καὶ αὐτοὶ ποὺ παρουσιάζονται ὡς σοφοὶ σκοτίζονται. Τὰ παιδιὰ ἔστρωσαν στὸν δρόμο τὰ ἱμάτιά τους, οἱ πατέρες ἐπῆραν τὰ ἱμάτιά του καὶ τὰ διεμέρισαν. Αὐτὰ ἐκδύονται τοὺς χιτῶνες τους, προμηνύοντας τὴν γύμνωση τῆς Συναγωγῆς, συγχρόνως δὲ ὑποδεικνύοντας καὶ σ’ ἐμᾶς νὰ ἐκδυθοῦμε τὸν παλαιὸν ἄνθρωπο, καὶ νὰ ὑποταγοῦμε στὸν Χριστό.
Τὰ παιδιὰ ὑποδέχονται τὸν Χριστὸν μὲ τὰ βάϊα· οἱ πατέρες τοὺς ἔρχονται μὲ τὰ μαχαίρια. Αὐτὰ εὐλογοῦν, ἐκεῖνοι βλασφημούν” αὐτὰ ὡς πρόβατα ἐδέχθησαν τoν ποιμένα, ἐκεῖνοι ὡς λύκοι ἐσφαγίασαν τoν ἀμνό. Πόσο παράδοξο καὶ παρὰ τὴν φύση ἦταν πράγματι τὸ θέαμα, νὰ βλέπης νήπια τὰ ὁποία θηλάζουν γαλουχούμενα στὶς ἀγκάλες τῶν μητέρων, νὰ βαστοῦν μὲ τὸ ἕνα χέρι τoν μαστὸ τῆς μητρός τους καὶ μὲ τὸ ἄλλο νὰ σείουν τοὺς βλαστοὺς τῶν βαΐων πρὸς τoν Θεόν, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ μητέρα· καὶ πίνοντας τὸ μητρικὸ γάλα νὰ ἐκστομίζουν δόγμα Δεσποτικόν, καὶ νὰ ἀναφωνοῦν ὡς πρῶτον λόγο καρπὸν χειλέων στoν Θεὸν Λόγο λέγοντας: «Ὡσαννὰ» ποὺ σημαίνει δόξα σοί, σῶσον ἠμᾶς ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις. Ποῖος σᾶς ἐκπαίδευσε παιδιά μου; Ποῖος σᾶς ἐσόφισε, ποῖος σᾶς ἐμυσταγώγησε πρὸ καιροῦ τoν λόγο τοῦ Λόγου;
Άγιος Ευλόγιος Αλεξανδρείας