Ο ΙΕΡΕΑΣ.....
Καποτε ενας εγγαμος ιερεας κρατωντας απο το χερακι ενα πενταχρονο αγορακι (το δικο του παιδι) πηγαινε στην εκκλησια για τον Εσπερινο! Ο μικρος καθως βαδιζε με τον πατερα του , ολο και κατι ελεγε ωσπου στο τελος και εντελως απροσδοκητα εκανε την εξης ερωτηση:
"Γιατι μπαμπα στη θεια Λειτουργια οταν προκειται να αγιασης τη Θεια Κοινωνια ολο κλαις...; Κι υστερα ανεβαινεις πετωντας στον ουρανο και κατεβαινεις παλι κρατωντας πολλη φωτια στα χερια σου ; Και γιατι πρωτα τη βαζεις πανω στο ψωμακι και υστερα στο Αγιο Ποτηριο με το κρασακι ; Γιατι δεν καιγεσαι ; Εγω τα χερακια σου δεν τα ειδα ποτε καμμενα !!!
Ο αγιασμενος εκεινος παππουλης σταματησε αφωνος απο την εκπληξη και υστερα εντρομος ρωτησε το παιδι του:
- Ποτε τα ειδες ολα αυτα παιδακι μου;
- Να προχτες που ηταν Κυριακη απαντησε ο μικρος . Και τοτε ο ιερευςλεγει στο παιδι του πολυ σοβαρα :
-Προσεξε παιδακι μου μην τα πεις αυτα σε κανεναν μεχρι να πεθανω! Ακους σε κανεναν!!!
-Καλα μπαμπα ...Να φιλαω και σταυρο !!! (Και εκανε το σχημα του σταυρου με τα δαχτυλακια του και το φιλησε ) . Αυτα μου τα διηγηθηκε το ιδιο το παιδακι που ηταν πλεον ανδρας 50αρης για τον ιερεα πατερα του.
Η αληθινη αυτη ιστορια εχει την πνευματικη της βαρυτητα για την οποια ελεχθη .Γιατι μολις τελιωσε ο παπαγυιος την ιστορια με τον πατερα του προσθεσε: Αυτες τις μερες , πατερ μου , αμαρτησα κατακρινοντας δυο ιερεις για καποιες κακες τους πραξεις, οπως μου τα μετεφεραν.Ναι τους κατεκρινα , τους υβρισα και τους συνεκρινα με τον αγιασμενο ιερεα πατερα μου ...Χθες λοιπον το βραδυ ηλθε ο πατερας μου στον υπνο μου , ολολαμπρος σαν τον ηλιο !!! Με κοιταξε σοβαρα και αυστηρα και μου ειπε:
-Δεν γνωριζεις οτι στα προσωπα εκεινων των ιερεων κατεκρινες εμενα τον πατερα σου ? Ή μηπως δεν κανουμε ολοι λαθη ; Και οταν κατακρινεις παιδι μου τον οποιοδηποτε ιερεα , σου το ειπα πολλες φορες κρινεις τον Ιδιον τον Θεο, που τον εκανε ιερεα !
Και τοτε ο γυιος του αγιου εκεινου ιερεως αρχισε να κλαιη !!! Κι εγω παρεμεινα αφωνος απο την καταπληξι μου .Κατοπην ζητησα την αδεια του να μπορω να διηγουμαι το φοβερωτατο αυτο λειτουργικο βιωμα ανωνυμως ...
(+π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου+)
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51720
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πώς θα έρθει το Άγιο φως;
Λίγες σκέψεις για το άγιο φως από την ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ
Το ερώτημα έχει προκαλέσει συζητήσεις τις τελευταίες μέρες και έχει χαρίσει και μερικούς από τα πιο εντυπωσιακούς τίτλους άρθρων: «ανησυχία για το Άγιο Φως», «αγωνία στους πιστούς: θα έρθει το Άγιο Φως;» «τι θα γίνει με το Άγιο Φως;»
Δε θα πω ότι ξαφνιάζομαι πια: Κάθε τέτοια περίοδο, λίγο πριν τη Μεγάλη Βδομάδα, όλο και κάτι βγαίνει σχετικά με αυτό το Φως που αποκαλύπτει την πιο αισιόδοξη ομολογία πίστης και ελπίδας, ότι «Χριστός Ανέστη!» Άλλοτε είναι το ζήτημα ή μη ενός αναπτήρα, άλλοτε είναι το θέμα των εξόδων για να έρθει μια κοτζάμ φλόγα και μας ρίξει τον προϋπολογισμό στα βράχια και τώρα είναι ο πόλεμος που θα κάνει ή δε θα κάνει την αφή του Αγίου Φωτός ασφαλή, που θα απαγορεύσει ή δε θα απαγορεύσει την είσοδο στον Πανάγιο Τάφο, που θα επιτρέψει ή δε θα επιτρέψει στο αεροσκάφος να μας φέρει το Άγιο Φως και τους εκάστοτε επισήμους να φωτογραφηθούν δίπλα του…
Επιτρέψτε μου να ομολογήσω αυτό που ακούω στο κεφάλι μου και κυρίως στην καρδιά μου, κάθε φορά που ακούω τέτοιους προβληματισμούς, που διαβάζω τέτοιους τίτλους άρθρων, που κι εγώ η ίδια αμφιβάλλω ή και ανησυχώ: «Όλο λάθος! Όλο λάθος!»
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος είναι μια συνθήκη τρομακτική, για όλους: για τους αμάχους, γυναίκες, γέροντες και μωρά παιδιά- ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ- που είναι τα μόνιμα και τραγικά θύματα, για τις ψυχούλες αυτές που επιβιώνουν και καλούνται να μεγαλώσουν σε συνθήκες που αποκαλύπτουν πως είμαστε ανεπαρκείς ως άνθρωποι. Τρομακτική και για την Αγιοταφική Αδερφότητα, τα μοναστηράκια και τις γωνιές ιστορίας και θρησκευτικότητας που φυλάνε Θερμοπύλες και που για άλλη μια φορά δοκιμάζονται.
Ο πόλεμος όμως, ο τόσο τρομακτικός για όλους μας, δεν είναι συνθήκη τρομακτική για το Άγιο φως! Γιατί το Άγιο Φως, το Φως που αναγγέλλει την απέραντη Θεϊκή Αγάπη και Θυσία, δε δειλιάζει μπροστά στην ασκήμια του ανθρώπινου γένους και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα: πώς το Φως της Ανάστασης έρχεται σε έναν κόσμο που διαχρονικά επενδύει πόσα πολλά- χρήματα, χρόνο, πολιτικές, ιδέες, συμπεριφορές και κυρίως ψυχές- στον θάνατο! Το Άγιο φως που φωτίζει την Ανάσταση του Θεανθρώπου, για όσους την λαχταρούν όντας στο σκοτάδι, δεν οπισθοχωρεί όταν ακούσει μια ρουκέτα να σχίζει τον ουρανό. Αντίθετα, ορμάει πιο δυνατό, πιο φωτεινό, πιο αγαπημένο! Δεν είναι ο πόλεμος και η βία όσων δε σέβονται τον άνθρωπο αυτά που απειλούν τον ερχομό της Αναστάσιμης λάμψης. Είναι όμως- κι αυτό είναι απείρως πιο απειλητικό- η βία και η απανθρωπιά όσων ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε και προσκυνούμε την Ανάσταση. Η απιστία των «πιστών», η χυδαιότητα των «καθαρών», η βαθιά ανηθικότητα των «ηθικών», η αχαριστία των ευεργετημένων, η μισανθρωπία των «φιλεύσπλαχνων», αυτές είναι οι ρουκέτες που θα έπρεπε να μας ανησυχούν Αυτή είναι η μια συνθήκη που θα έπρεπε να μας τρομάζει: δεν είναι το πώς θα έρθει το Άγιο Φως τώρα που κάποιοι κάνουν πόλεμο, αλλά το πώς θα έρθει το Άγιο Φως όταν εγώ- μόνον εγώ και κανένας άλλος- το έχει προσβάλλει τόσο πολύ και το έχει εκμεταλλευτεί τόσο χυδαία, όλους τους μήνες της ειρήνης.
Πώς θα έρθει το Άγιο Φως; δεν ξέρω. Το βέβαιο είναι ότι δε θα έρθει με αεροπλάνο, τρένο, αυτοκίνητο ή διαστημόπλοιο. Ποτέ δεν ήρθε έτσι, γιατί να έρθει φέτος; Το Άγιο Φως ερχόταν πάντα όταν σε ένα πλήθος φαρισαίων διέκρινε αυτό τον έναν τελώνη, όταν σε ένα πλήθος «άριστων υιών» διέκρινε αυτόν τον έναν Άσωτο, όταν σε ένα πλήθος «πιστών» που το άρπαζαν σαν ειδωλολατρικό σύμβολο, συγκλονιζόταν από αυτό το ένα πονεμένο άγγιγμα που το αναζητούσε για να γιάνει.
Το Άγιο Φως φέτος, δε θα έρθει γιατί του αρέσουν οι τιμές αρχηγού κράτους: δέχεται ήδη τιμές του αρχηγού των πάντων. Δε θα έρθει γιατί αποζητάει τις κραυγές και τα χειροκροτήματα: δέχεται ατέρμονα τα Δόξα Σοι από Αγίους και Αγγέλους.
Φέτος το Άγιο Φως, θα έρθει όπως έρχεται κάθε χρόνο, από εκείνη την πρώτη φορά που έλαμψε το υπέροχο μήνυμα: θα έρθει γιατί κάποιες ψυχές γονατίζουν για όλους μας, ικετεύουν, προσεύχονται, αγαπούν. Θα έρθει, όσο στον κόσμο μας υπάρχει αυτός ο ένας τελώνης, αυτός ο ένας άσωτος, αυτή η μια αιμορροούσα, αυτός ο ένας ληστής που θα αναφωνήσει το «μνήσθητί μου». Για αυτόν τον έναν και τον άλλον έναν και την μια και την άλλη μια, το Άγιο φως θα έρθει: θα κάνει – όπως κάνει πάντα- τα δάκριά τους αεροπλάνο, τις προσευχές τους τύμπανα και την ταπείνωσή τους θα την κάνει λαμπάδα και θα ανάψει για όλους μας…
Πώς θα έρθει το Άγιο φως; Δεν ξέρω τον τρόπο που θα βρει ο Θεός: εμείς είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τον τρόπο που έχουμε ως άνθρωποι: με το δικό μας ήμαρτον Κύριε, με αυτό θα έρθει. Με το δικό μας «Μνήσθητι Κύριε», με αυτό θα φωτίσει… και με την δική μας αληθινή αγκαλιά στον διπλανό, στον άλλον άνθρωπο, με αυτήν θα παραμείνει και θα μετατρέψει ακόμα και μέσα σε συνθήκες θανάτου, κάθε μέρα του χρόνου που απέμεινε για όλους μας, σε Ανάσταση… πώς Θα έρθει το Άγιο Φως; όπως έρχεται πάντα: για το χατίρι λίγων αγίων που κρύβονται από τους ανθρώπους για να αναζητήσουν τον Θεό.
Ευλογημένη Ανάσταση σε όλους!
Λίγες σκέψεις για το άγιο φως από την ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ
Το ερώτημα έχει προκαλέσει συζητήσεις τις τελευταίες μέρες και έχει χαρίσει και μερικούς από τα πιο εντυπωσιακούς τίτλους άρθρων: «ανησυχία για το Άγιο Φως», «αγωνία στους πιστούς: θα έρθει το Άγιο Φως;» «τι θα γίνει με το Άγιο Φως;»
Δε θα πω ότι ξαφνιάζομαι πια: Κάθε τέτοια περίοδο, λίγο πριν τη Μεγάλη Βδομάδα, όλο και κάτι βγαίνει σχετικά με αυτό το Φως που αποκαλύπτει την πιο αισιόδοξη ομολογία πίστης και ελπίδας, ότι «Χριστός Ανέστη!» Άλλοτε είναι το ζήτημα ή μη ενός αναπτήρα, άλλοτε είναι το θέμα των εξόδων για να έρθει μια κοτζάμ φλόγα και μας ρίξει τον προϋπολογισμό στα βράχια και τώρα είναι ο πόλεμος που θα κάνει ή δε θα κάνει την αφή του Αγίου Φωτός ασφαλή, που θα απαγορεύσει ή δε θα απαγορεύσει την είσοδο στον Πανάγιο Τάφο, που θα επιτρέψει ή δε θα επιτρέψει στο αεροσκάφος να μας φέρει το Άγιο Φως και τους εκάστοτε επισήμους να φωτογραφηθούν δίπλα του…
Επιτρέψτε μου να ομολογήσω αυτό που ακούω στο κεφάλι μου και κυρίως στην καρδιά μου, κάθε φορά που ακούω τέτοιους προβληματισμούς, που διαβάζω τέτοιους τίτλους άρθρων, που κι εγώ η ίδια αμφιβάλλω ή και ανησυχώ: «Όλο λάθος! Όλο λάθος!»
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος είναι μια συνθήκη τρομακτική, για όλους: για τους αμάχους, γυναίκες, γέροντες και μωρά παιδιά- ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ- που είναι τα μόνιμα και τραγικά θύματα, για τις ψυχούλες αυτές που επιβιώνουν και καλούνται να μεγαλώσουν σε συνθήκες που αποκαλύπτουν πως είμαστε ανεπαρκείς ως άνθρωποι. Τρομακτική και για την Αγιοταφική Αδερφότητα, τα μοναστηράκια και τις γωνιές ιστορίας και θρησκευτικότητας που φυλάνε Θερμοπύλες και που για άλλη μια φορά δοκιμάζονται.
Ο πόλεμος όμως, ο τόσο τρομακτικός για όλους μας, δεν είναι συνθήκη τρομακτική για το Άγιο φως! Γιατί το Άγιο Φως, το Φως που αναγγέλλει την απέραντη Θεϊκή Αγάπη και Θυσία, δε δειλιάζει μπροστά στην ασκήμια του ανθρώπινου γένους και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα: πώς το Φως της Ανάστασης έρχεται σε έναν κόσμο που διαχρονικά επενδύει πόσα πολλά- χρήματα, χρόνο, πολιτικές, ιδέες, συμπεριφορές και κυρίως ψυχές- στον θάνατο! Το Άγιο φως που φωτίζει την Ανάσταση του Θεανθρώπου, για όσους την λαχταρούν όντας στο σκοτάδι, δεν οπισθοχωρεί όταν ακούσει μια ρουκέτα να σχίζει τον ουρανό. Αντίθετα, ορμάει πιο δυνατό, πιο φωτεινό, πιο αγαπημένο! Δεν είναι ο πόλεμος και η βία όσων δε σέβονται τον άνθρωπο αυτά που απειλούν τον ερχομό της Αναστάσιμης λάμψης. Είναι όμως- κι αυτό είναι απείρως πιο απειλητικό- η βία και η απανθρωπιά όσων ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε και προσκυνούμε την Ανάσταση. Η απιστία των «πιστών», η χυδαιότητα των «καθαρών», η βαθιά ανηθικότητα των «ηθικών», η αχαριστία των ευεργετημένων, η μισανθρωπία των «φιλεύσπλαχνων», αυτές είναι οι ρουκέτες που θα έπρεπε να μας ανησυχούν Αυτή είναι η μια συνθήκη που θα έπρεπε να μας τρομάζει: δεν είναι το πώς θα έρθει το Άγιο Φως τώρα που κάποιοι κάνουν πόλεμο, αλλά το πώς θα έρθει το Άγιο Φως όταν εγώ- μόνον εγώ και κανένας άλλος- το έχει προσβάλλει τόσο πολύ και το έχει εκμεταλλευτεί τόσο χυδαία, όλους τους μήνες της ειρήνης.
Πώς θα έρθει το Άγιο Φως; δεν ξέρω. Το βέβαιο είναι ότι δε θα έρθει με αεροπλάνο, τρένο, αυτοκίνητο ή διαστημόπλοιο. Ποτέ δεν ήρθε έτσι, γιατί να έρθει φέτος; Το Άγιο Φως ερχόταν πάντα όταν σε ένα πλήθος φαρισαίων διέκρινε αυτό τον έναν τελώνη, όταν σε ένα πλήθος «άριστων υιών» διέκρινε αυτόν τον έναν Άσωτο, όταν σε ένα πλήθος «πιστών» που το άρπαζαν σαν ειδωλολατρικό σύμβολο, συγκλονιζόταν από αυτό το ένα πονεμένο άγγιγμα που το αναζητούσε για να γιάνει.
Το Άγιο Φως φέτος, δε θα έρθει γιατί του αρέσουν οι τιμές αρχηγού κράτους: δέχεται ήδη τιμές του αρχηγού των πάντων. Δε θα έρθει γιατί αποζητάει τις κραυγές και τα χειροκροτήματα: δέχεται ατέρμονα τα Δόξα Σοι από Αγίους και Αγγέλους.
Φέτος το Άγιο Φως, θα έρθει όπως έρχεται κάθε χρόνο, από εκείνη την πρώτη φορά που έλαμψε το υπέροχο μήνυμα: θα έρθει γιατί κάποιες ψυχές γονατίζουν για όλους μας, ικετεύουν, προσεύχονται, αγαπούν. Θα έρθει, όσο στον κόσμο μας υπάρχει αυτός ο ένας τελώνης, αυτός ο ένας άσωτος, αυτή η μια αιμορροούσα, αυτός ο ένας ληστής που θα αναφωνήσει το «μνήσθητί μου». Για αυτόν τον έναν και τον άλλον έναν και την μια και την άλλη μια, το Άγιο φως θα έρθει: θα κάνει – όπως κάνει πάντα- τα δάκριά τους αεροπλάνο, τις προσευχές τους τύμπανα και την ταπείνωσή τους θα την κάνει λαμπάδα και θα ανάψει για όλους μας…
Πώς θα έρθει το Άγιο φως; Δεν ξέρω τον τρόπο που θα βρει ο Θεός: εμείς είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τον τρόπο που έχουμε ως άνθρωποι: με το δικό μας ήμαρτον Κύριε, με αυτό θα έρθει. Με το δικό μας «Μνήσθητι Κύριε», με αυτό θα φωτίσει… και με την δική μας αληθινή αγκαλιά στον διπλανό, στον άλλον άνθρωπο, με αυτήν θα παραμείνει και θα μετατρέψει ακόμα και μέσα σε συνθήκες θανάτου, κάθε μέρα του χρόνου που απέμεινε για όλους μας, σε Ανάσταση… πώς Θα έρθει το Άγιο Φως; όπως έρχεται πάντα: για το χατίρι λίγων αγίων που κρύβονται από τους ανθρώπους για να αναζητήσουν τον Θεό.
Ευλογημένη Ανάσταση σε όλους!