Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι ευεργεσιες του Θεου
«…Οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον ὧν δέδωκας ἡμῖν» (Ἀκάθ. ὕμν. Υ)
Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕ­να ἀριστοτέχνημα. Τέσσερις στάσεις, εἰκοσιτέσσερις οἶκοι, ἑκατὸν σαραντατέσσερα «χαῖρε» ἀκούγονται στὸν ὕμνο αὐτόν. Εἶ­νε τρόπον τινὰ μία θαυμασία οἰκοδομή, ποὺ ἀ­ποτελεῖται ἀπὸ τέσσερις (4) ὀρόφους, εἰκοσιτέσσερα (24) οὕτως εἰπεῖν διαμερίσματα, καὶ ἑκατὸν σαραντατέσσερα (144) μικρὰ δωμάτια. Καὶ μὲ σημερινὴ γλῶσσα, ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα φίλμ, μία κινηματογραφικὴ ταινία, στὴν ὁποία παρουσιάζεται ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ποὺ εἶνε ἀρ­ρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴ ζωὴ τοῦ μονογενοῦς της Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀπόψε θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ προσέξουμε τὸ γράμμα Ὕψιλον.
Τί λέει ὁ οἶκος αὐτός; «Ὕμνος ἅπας ἡττᾶ­ται». Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι κάθε προ­σπάθεια, ποὺ πρόκειται νὰ κάνῃ ὁ ὁποιοσδήποτε ποιητής, γιὰ νὰ ὑμνήσῃ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, εἶνε δύσκολη, εἶνε κατώτερη τῆς πρα­γματικότητος. Ποτέ ποιητής, ποτέ ζωγράφος, ποτέ λογοτέχνης δὲν θὰ μπορέσῃ νὰ φτάσῃ στὸ ὕψος ποὺ πρέπει, γιὰ νὰ ὑμνήσῃ τὰ μεγάλα γεγονότα, τῶν ὁποίων κύριο πρόσωπο ὑπῆρξε ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Αὐτὸ τὸ αἴσθημα, αὐτὸ τὸ δέος, εἶχε καὶ ἕνας μεγάλος ποιητὴς τοῦ ἀρχαίου κόσμου, ὁ δικός μας Ὅ­μηρος, ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ ὑ­μνήσῃ τὸν μυθικὸ ἥρωα τῆς Τροίας, τὸν Ἀχιλλέα, διστάζει καὶ ζητάει βοήθεια, γιατὶ βλέπει, ὅτι οἱ δυνάμεις του εἶνε μικρές.
Δύσκολο πρᾶγμα νὰ ὑμνήσῃ κανεὶς ἕναν Ἀχιλλέα ἢ ἕνα Μέγα Ἀλέξανδρο. Ἐὰν λοιπὸν εἶνε δύσκολο αὐτό, πολὺ πιὸ δύσκολο εἶνε νὰ ὑμνήσουμε τὸ Χριστὸ καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. «Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται». Ὅσα, Παναγία μου, τραγούδια καὶ νὰ ποῦμε· ὅσα, Χριστέ μου, ἐγκώμια καὶ ἂν πλέξουμε, ὅλα εἶνε μικρὰ καὶ ἀ­σήμαντα μπροστὰ στὰ μεγαλεῖα σας. Εἶνε μικρὸς καὶ ταπεινὸς ὁ ὕμνος μας, λέει στὸ Χριστό. Σὰν τὰ μικρὰ παιδάκια, ποὺ ψελλίζουν στὴ μητέρα, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς ψελλίζουμε μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ.
«Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται συνεκτείνεσθαι σπεύ­δων τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου». Δέσποτα ἅγιε, λέει, εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ σὲ ὑ­μνήσουμε. Διότι ἐσὺ εἶσαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχεις εὐεργετήσει. Εἶσαι ὁ μεγάλος εὐ­ερ­γέτης μας. Οἱ οἰκτιρμοί σου εἶνε ἄπειροι, οἱ εὐεργεσίες σου ἀναρίθμητες.
«Ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ᾠδὰς ἂν προσ­φέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄ­ξιον ὧν δέδωκας ἡμῖν, τοῖς σοὶ βοῶσιν· Ἀλ­ληλούϊα». Ποιός μπορεῖ στὴ θάλασσα νὰ μετρήσῃ τοὺς κόκκους τῆς ἄμμου; Κι ἂν εἶνε δύσκολο καὶ ἀκατόρθωτο νὰ μετρήσῃ κανεὶς τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης, πιό δύσκολο εἶνε νὰ μετρήσῃ κανεὶς καὶ νὰ ὑμνήσῃ τὶς εὐεργεσί­ες, ποὺ μᾶς ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Θὰ ἔπρεπε, Χριστέ, νὰ σοῦ προσ­φέρουμε «ἰσαρίθμους τῇ ψάμμῳ ᾠδάς», νὰ σοῦ ψάλουμε ἀμέτρητους ὕμνους, ἀνθ᾿ «ὧν δέδωκας ἡμῖν», ἀντὶ ὅλων ἐκείνων ποὺ μᾶς εὐεργέτησες. Ἀλλὰ καὶ πάλι τότε τίποτε ἀντάξιο τῶν δωρεῶν σου δὲν θὰ κάναμε.
* * *
Ἄπειρες οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐ­τὲς εἶνε ὑλικῆς φύσεως καὶ πνευματικῆς φύσεως. Ὑλικῆς φύσεως ποιές εἶνε; Τρεῖς εἶνε οἱ σπουδαιότερες, ποὺ τὶς ἀπολαμβάνουμε κάθε μέρα. Ἡ μία εἶνε ὁ ἥλιος, ἡ ἄλλη τὸ νερό, καὶ ἡ τρίτη ὁ ἀέρας.
Ὁ ἥλιος, τί μεγαλεῖο, τί ὕψος! Θαυμάζουμε τὴν ἑταιρεία τοῦ ἠλεκτρικοῦ ῥεύματος, ποὺ κατορθώνει μὲ τὰ σύρματά της καὶ φωτίζει ὁλόκληρη τὴ χώρα. Ἀλλὰ ὅλες μαζὶ οἱ ἡ­λεκτρικὲς ἑταιρεῖες νὰ μαζευτοῦν, δὲν μποροῦν νὰ φτειάξουν οὔτε τὸ ἕνα ἑκατομμυρι­οστὸ τῆς ἀξίας καὶ τῆς δυνάμεως, ποὺ ἔχει τὸ τεράστιο αὐτὸ ἐργοστάσιο ποὺ λέγεται ἥλιος. Ποιός τὸ ἔκανε; Ἑκατομμύρια, δισεκατομμύρια κιλοβὰτ φωτὸς σκορπίζει σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ ἡ μὲν Δ.Ε.Η. καὶ ἀπὸ τὸν φτωχότερο ἀκόμα ζητάει πληρωμή, καὶ ἂν δὲν πληρώσῃ ὁ φτωχὸς τοῦ κόβει τὸ ῥεῦμα. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ὁ μεγάλος ἔχει δωρεὰν τὸν ἥλιο ὅλη τὴν ἡμέρα. «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς» (Δοξολ.).
Δωρεὰν ὁ ἥλιος. Δωρεὰν καὶ τὸ νερό, ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὶς φλέβες τῆς γῆς καὶ φτάνει σὲ ὅλα τὰ σπίτια· τὸ νερό, ποὺ οὔτε μιὰ σταγόνα του δὲν ὑπάρχει στὸ φεγγάρι. Ὅταν πάτησε ὁ Ἀμερικᾶνος ἀστροναύτης στὸ φεγγάρι, τὸν ἔπιασε δίψα καὶ εἶπε· «Ἄχ, πότε νὰ γυ­ρίσω στὴ Γῆ, ν᾿ ἀνοίξω τὴν κάνουλα τοῦ σπι­τιοῦ μου νὰ πιῶ ἕνα ποτήρι νερό!».
Ἀλλὰ κάτι ἀκόμα ὑπάρχει στὴ γῆ, ποὺ δὲν τὸ ἔχουν οἱ ἄλλοι πλανῆτες. Καὶ αὐτὸ εἶνε ὁ ἀέρας. Καὶ ἐπιστημονικῶς εἶνε ἀποδεδειγμένο, ὅτι μόνο ἡ Γῆ ἔχει ἄφθονο ὀξυγόνο, τὸ ὁ­ποῖο σκορπίζει ὁ Θεὸς δωρεὰν καὶ αὐτό.
Ἔχει λοιπὸν δίκιο ὁ ποιητὴς ὅταν λέῃ τὸ βα­θυστόχαστο αὐτό, ὅτι «Ὕμνος ἅπας ἡττᾶ­ται συνεκ­τείνεσθαι σπεύδων τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου», Δέσποτα ἅγιε. Γιά φαν­ταστῆτε, ἐὰν σβήσῃ ὁ ἥλιος, ἐὰν στερέψουν οἱ πηγές, ἐὰν παύσῃ ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ ἔχῃ ὀξυγόνο! Τότε σὲ λίγα δευτερόλεπτα ὁ­λόκληρη ἡ οἰκουμένη (δεξιοὶ καὶ ἀριστεροί, μαῦροι καὶ ἄσπροι καὶ ὅλων τῶν ἀποχρώσεων) θὰ γίνουμε τυμπανιαῖοι. «Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου καὶ οὐδεὶς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου» (Μ. Ἁγισμ.).
«Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται συνεκτείνεσθαι σπεύ­δων τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου», Δέσποτα ἅγιε. Ἀλλὰ δὲν εἶνε μόνο οἱ ὑλικὲς εὐεργεσίες, μὲ τὶς ὁποῖες μᾶς εὐεργετεῖ ὁ Χριστός, ὁ βασιλεὺς τοῦ παντός· εἶνε καὶ οἱ πνευματικὲς εὐεργεσίες. Καὶ κορυφαία εὐεργεσία ποιά εἶνε; Πῶς νὰ σᾶς τὸ ἐκφράσω; Ξέρω, ὅτι αὐτὸ τὸ εἶδος εὐεργεσίας δὲν σᾶς συγ­­κινεῖ· τὸ γνωρίζω, τὸ αἰσθάνομαι. Θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν ἄγγελος καὶ ἀρχάγγελος, ν᾿ ἀγγίξω τὶς καρδιές σας ἀπόψε. Νὰ σᾶς παρουσιάσω τὸ μέγα δῶρο, τὴν ὑψίστη εὐεργεσία. Ἂν πρέ­πῃ νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸ Θεὸ γιὰ τὸν ἥλιο, γιὰ τὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων, γιὰ τὸν ἀέρα τοῦ οὐ­ρανοῦ, γιὰ ὅλα τὰ ὡραῖα τῆς φύσεως, τότε χιλιάδες καὶ ἑκατομμύρια φορὲς περισσότερο πρέπει νὰ τὸν εὐγνωμονοῦμε γιὰ κάτι ἄλλο. Ποιό εἶνε αὐτό;
Μιλῶ διὰ παραδείγματος. Ὑποθέστε, ὅτι κάποιος καταδικάστηκε εἰς θάνατον καὶ ὑπολείπονται λίγα λεπτὰ γιὰ νὰ ἐκτελεσθῇ. Ἀλλὰ τὴν τελευταία στιγμὴ ὁ ἀνώτατος ἄρχων ὑπογράφει διάταγμα χάριτος. Ὤ, τί χαρά, τί αἴ­σθη­μα εὐγνωμοσύνης θὰ νιώσῃ, ὅταν πληροφορηθῇ ὅτι εἶνε ἐλεύθερος πλέον!
Μὲ καταλάβατε; Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ κατάδικοι. Ἁμάρτησαν οἱ προπάτορές μας Εὔα καὶ Ἀδὰμ καὶ ἀκούστηκε τὸ «Θανάτῳ ἀποθανεῖ­σθε» (Γέν. 2,17). Ἀπὸ τότε εἴμαστε ὅλοι καταδικασμένοι εἰς θάνατον, θάνατον αἰωνίου κολάσεως. Ἀλλ᾿ αἴφνης ἔγινε ἡ μεγάλη εὐεργεσία. Τὸ λέει παρακάτω στὸ γράμμα Χῖ, ὅτι ἐπάνω στὸ σταυρὸ ὁ Κύριος τί ἔκανε; Πῆρε στὰ ματωμένα χέρια του τὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτι­ῶν μας, ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν μας, καὶ τὸ ἔ­σκισε· καὶ ἔτσι εἴμαστε πλέον ἐλεύθεροι, ἐ­λεύ­θεροι ἀπὸ τὸ κράτος τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου. Γι᾿ αὐτὸ «ὕμνος ἅπας ἡττᾶται συν­εκτείνεσθαι σπεύδων τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου», Δέσποτα ἅγιε· «ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ᾠδὰς ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον ὧν δέδωκας ἡμῖν, τοῖς σοὶ βοῶσιν ἀλληλούϊα».
* * *
Αὐτὰ τὰ λίγα, ἀγαπητοί μου.
Τὸ συμπέρασμα μὲ δύο λέξεις. Γράψτε σ᾿ ἕ­να λευκὸ χαρτὶ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος μὲ κεφαλαῖα γράμματα· ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ, ὁ μέγιστος εὐ­εργέτης μας, εἶνε ὁ Χριστός. Κι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος· τί διαγωγὴ δείχνουμε ἐμεῖς ἀπέναντί του; Εἴμαστε ἀχάριστοι. Γογγύζουμε, μεμψιμοιροῦμε, ἐπικρίνουμε τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι λίγοι ἀνοίγουν τὰ βρωμερά τους στόματα καὶ βλαστημοῦν!
Γι᾿ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ ὅλους, ἰδίως τοὺς γονεῖς καὶ μάλιστα τὶς μητέρες, τοὺς δασκάλους, τοὺς καθηγητὰς καὶ τοὺς ἄρχοντές μας, ὅλοι νὰ συντελέσουμε, ὤστε στὴν εὐλογημένη αὐτὴ γωνία τῆς γῆς, καμμιά βλασφημία νὰ μὴν ἀκούγεται, ἀλλὰ ὅλοι τότε νὰ λέμε στὸν εὐεργέτη Κύριο τὸν ὑπέροχο οἶκο· «Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται συνεκτείνεσθαι σπεύδων τῷ πλή­θει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου», Δέσποτα ἅγιε· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἡ ὁμιλία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 14-4-1978
Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 23-3-2001, ἐπανέκδοσις 27-1-2026.

[toula]

«Χαίρε ότι τον πολύφωτον ανατέλεις φωτισμόν, Χαίρε ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν».
(Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών).
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 20η Μαρτίου 2026
Στον δεύτερο Οίκο της τέταρτης Στάσης των Χαιρετισμών, αγαπητοί μου αδελφοί, παρουσιάζεται η Παναγία ως φωτοδόχος λαμπάδα που φωτίζει τους εν σκότει ευρισκομένους ανθρώπους και τους οδηγεί προς την θεογνωσία. Γι’ αυτό και ο υμνογράφος στη συνέχεια, επεξηγώντας την αλήθεια αυτή, προσφωνεί αυτήν ως εξής: «Χαίρε ότι τον πολύφωτον ανατέλεις φωτισμόν, χαίρε ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν». Δηλαδή, Παναγία μας, εσύ είσαι η πνευματική ανατολή από όπου ανέτειλε ο πολύφωτος φωτισμός, ο Ήλιος της Δικαιοσύνης Χριστός. Εσύ είσαι η πηγή από την οποία αναβλύζει ο πολύρρυτος ποταμός, που ξεδιψά την ψυχή μας με την αληθινή χαρά. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε κάπως αυτές τις μεγάλες αλήθειες.
Ως «πολύφωτος φωτισμός» χαρακτηρίζεται ο φωτισμός, που ανατέλλει από την Παναγία, δηλαδή ο Χριστός, επειδή ακριβώς το φως του Χριστού είναι απροσμέτρητο, ανεξάντλητο, άκτιστο και αθάνατο. Είναι το μόνο αληθινό φώς. Ένα από τα αναγκαιότερα στοιχεία της ζωής μας είναι το φώς. Λέγουν οι επιστήμονες, ότι αν δεν υπήρχε το φώς του Ήλιου για να στείλει τις ζωογόνες ακτίνες του πάνω στη γη, δεν θα υπήρχε καθόλου ζωή στον πλανήτη μας. Όλοι επίσης έχουμε εμπειρία, πόσο δυσκολευόμαστε στην καθημερινή μας ζωή, πόσο δυσανασχετούμε, όταν ξαφνικά κοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα. Τότε καταλαβαίνουμε την αξία του και την αναγκαιότητά του. Αν όμως το υλικό φως είναι τόσο αναγκαίο στη ζωή μας, ασυγκρίτως αναγκαιότερο είναι το πνευματικό φως του Χριστού, διότι αυτό το φως δεν φωτίζει τα σώματα, αλλά τις ψυχές μας. Τις φωτίζει και ταυτόχρονα τις ζωογονεί, μεταδίδει σ’ αυτές ζωήν αιώνιον. Τις καθοδηγεί με ασφάλεια στη Βασιλεία των Ουρανών.
Οι Εβραίοι στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης μετά το πέρασμά τους από την Ερυθρά θάλασσα, βάδιζαν επί 40 χρόνια μέσα στην έρημο, μέχρι να φθάσουν στη γη της επαγγελίας. Στην πορεία τους αυτή είχαν ανάγκη από φως και καθοδήγηση. Ο Θεός με μια φωτεινή νεφέλη την ημέρα τους καθοδηγούσε και με ένα πύρινο στύλο την νύχτα τους φώτιζε. Το θαυμαστό αυτό φως λειτουργούσε σαν πυξίδα, σαν ραντάρ, για να κατευθύνονται σωστά, για να μην πάρουν λάθος δρόμο. Όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα οι Εβραίοι τα διατηρούσαν πολύ ζωηρά στη μνήμη τους. Καθιέρωσαν μάλιστα για την ανάμνησή τους ιδιαίτερη εορτή, την εορτή της Σκηνοπηγίας, που διαρκούσε 7 μέρες. Σ’ όλο αυτό το διάστημα κατοικούσαν μέσα σε σκηνές. Άναβαν στον Ναό λύχνους και τους τοποθετούσαν σε υψηλές λυχνίες, για να σκορπούν το φως τους σ’ όλη την πόλη. Οι λύχνοι αυτοί συμβόλιζαν την φωτεινή νεφέλη και τον πύρινο στύλο, που οδηγούσε τον λαό στην έρημο.
Ωστόσο και η φωτεινή νεφέλη και ο πύρινος στύλος προτύπωναν και προεικόνιζαν το αληθινό φως, τον Χριστόν, σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου. Ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία αλλ’ έξει το φως της ζωής», (Ιω,8,12). Είναι «το φως το αληθινόν», το οποίον, όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Ο άνθρωπος χωρίς αυτό τον φως παραπαίει στο σκοτάδι της πλάνης, της ειδωλολατρείας και της ματαιότητος του κόσμου. Αυτό το φως είδε με το προφητικό του μάτι ο προφήτης Ησαΐας, όταν έλεγε: «Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου, φως ανέτειλεν αυτοίς», (9,2). Πόσοι όμως γνωρίζουν αυτό το φως του Χριστού; Η επιστήμη με τις ανακαλύψεις της κατόρθωσε, βέβαια, να κάνει την νύχτα μέρα, να φωτίσει υπόγεια και γαλαρίες, να φωτογραφήσει τα σπλάγχνα μας με τα τελειότερα ακτινογραφικά όργανα και διαγνωστικά μέσα. Δεν μπόρεσε όμως δυστυχώς να φωτίσει τη σκέψη μας, να χύσει λίγο φως στις βαθύτερες αγωνίες και αναζητήσεις μας, να διαλύσει το σκότος του θανάτου. Ο άνθρωπος της εποχής μας παρ’ ότι κολυμπά μέσα στο υλικό φως, παλεύει απεγνωσμένα μέσα σε πυκνό πνευματικό σκοτάδι.
Πολύφωτος φωτισμός λοιπόν ο Χριστός μας. Αλλά χαρακτηρίζεται επίσης από τον υμνογράφο και ως «πολύρρυτος ποταμός», δηλαδή ποταμός που έχει άφθονο, ζωντανό νερό, που ρέει με μεγάλη δύναμη. Είναι πνευματικό ποτάμι αστείρευτο, που κατακλύζει και ποτίζει τα σύμπαντα. Είναι η Θεία Χάρις του αγίου Πνεύματος, την οποία υπονοούσε όταν ομίλησε προς τον λαό ο Κύριος κατά την τελευταία ημέρα της εορτής της Σκηνοπηγίας. Τότε λοιπόν, κατά την επίσημη εκείνη ημέρα, διεκήρυξε ενώπιον όλου του λαού: «Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω», (Ιω.7,37). Δηλαδή εγώ είμαι η πέτρα της ζωής, της οποίας σύμβολο και τύπος ήταν ο βράχος, που πήγασε νερό, με το οποίο ξεδίψασαν οι πρόγονοί σας μέσα στην έρημο. Εγώ είμαι η πηγή της ζωής που πηγάζω την αληθινή και αιώνια ζωή. Την ζωή αυτή την μεταδίδω σε κάθε ένα, που διψά την αιώνια ζωή, που αισθάνεται αυτή την πνευματική δίψα και η οποία δεν μπορεί να σβύσει με κανένα από τα υλικά αγαθά του κόσμου αυτού.
Όπως τα φυτά χωρίς νερό δεν μπορούν να αναπτυχθούν, αλλά μαραίνονται και τελικά πεθαίνουν, έτσι και ο άνθρωπος χωρίς το πνευματικό νερό της Χάριτος του αγίου Πνεύματος δεν μπορεί να ζήσει πνευματικά. Με ζωντανό νερό επίσης παρομοιάζει την Χάρη του αγίου Πνεύματος ο Κύριος στο διάλογο που είχε με την Σαμαρείτιδα: «Ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος, ού εγώ δώσω αυτώ, ού μη διψήσει εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ό δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», (Ιω.4,14). Εκείνος που θα πιή από το νερό του πηγαδιού, πάλι θα διψάση, ενώ εκείνος που θα πιή από το νερό, που θα του δώσω εγώ, όχι μόνον δεν θα διψάση ποτέ, αλλά το νερό αυτό θα γίνει μέσα του πηγή, που θα αναβλύζει συνεχώς και ακατάπαυστα, για να ποτίζει και τους άλλους ανθρώπους.
Οι χαρές του κόσμου αυτού είναι πρόσκαιρες και δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τους βαθύτερους πόθους μας, να σβύσουν την δίψα μας για την αιώνια ζωή. Μάταια προσπαθεί ο σύγχρονος άνθρωπος να ξεδιψάσει την δίψα της ψυχής του με ποικίλες χαρές και διασκεδάσεις. Καταφεύγει στα ποτά και στα ναρκωτικά ακόμη, αλλά τελικά καταντά ένα ερείπιο ψυχικό και σωματικό. Όχι μόνο δεν ξεδιψά, αλλά γίνεται εντονώτερη η δίψα του και σ’ αυτήν προστίθεται η αηδία και η απόγνωση.
Εμείς άραγε έχουμε κάνει κτήμα μας αυτόν τον «πολύφωτον φωτισμόν» και τον «πολύρρυτον ποταμόν»; Φωτίζεται η ψυχή μας με το αληθινό φως του Χριστού; Ποτίζεται με το ζωντανό νερό της Χάριτός του; Δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικό να υπάρχουν και να προσφέρονται αυτές οι δωρεές μέσα στην Εκκλησία και εμείς από άγνοια, ή από αμέλεια, ή από ολιγοπιστία, να το στερούμαστε και να μένουμε τελικά στο σκοτάδι. Το φως αυτό και το ύδωρ αυτό το ζων, γίνεται κτήμα μας μόνον δια μέσου της αληθινής μετανοίας και της συμμετοχής μας στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Τότε το ζούμε, το νιώθουμε, το απολαμβάνουμε και τότε μπορούμε εν επιγνώσει να ευγνωμονούμε και να ευχαριστούμε την Παναγία μας για το μεγάλο δώρο που μας χάρισε και να ψάλουμε τον χαιρετισμό της: «Χαίρε ότι τον πολύφωτον ανατέλεις φωτισμόν, Χαίρε ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν».

[toula]

” … ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΣΑΙ ΑΝ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ,
ΑΛΛΑ ΑΝ ΕΣΥ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ”
ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

[toula]

…Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους.
Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια.
Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα». Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε. «Μπαρμπα-Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Άσ᾿ το να καή», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιει και ήταν μεθυσμένος!…
Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο.
Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε΄, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1, Ι. Ησυχαστήριον ”Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

[toula]

ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ....
“ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΗΓΟΡΟΣ, ΕΝΑ ΝΕΥΜΑ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ… ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ”
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ

[toula]

Δεν είναι πάντα ο πιο χρήσιμος για τον λαό εκείνος ο άνθρωπος, ο οποίος είναι ο πιό διάσημος και τον ακούει όλος ο λαός,
αλλά συχνά εκείνος, ο οποίος κρυμμένος σαν τη συνείδηση, προσεύχεται στον Θεό για τον λαό και τον οποίο ο Θεός ακούει.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

“Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ…”
Ο άνθρωπος εφόσον ζει πρέπει να αγωνίζεται. Και ο πρώτος αγώνας είναι να νικήσει τον εαυτό του.
ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

[toula]

“ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΕΣΕΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΒΟΗΘΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ…”
ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ

[toula]

“Βεβαίως η νίκη υπήρξε ο Χριστός. Αυτός «εξήλθε νικών», αλλά την νίκη την παρέδωσε στους αγίους. Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι είναι η νίκη των δύο κόσμων που φέρω μέσα μου.
Μέσα μου έχω από την μια τον φρικτό κόσμο των παθών μου, που δεν μπορώ να τον κάνω τίποτε. Δεν μπορώ να βάλω τα χέρια μου και να βγάλω τα πάθη από την καρδιά μου. Δεν μπορώ να διώξω τον λογισμό μου· δεν μπορώ να συγκρατήσω τα λόγια μου, διαρκώς μου ξεφεύγουν. Είμαι όλος εμπαθής, μαύρος, δυσώδης και τερατώδης.
Από την άλλη όμως είναι μέσα μου και ο κόσμος των θείων επιθυμιών, ο κόσμος της αγάπης του Θεού, το όνειρό μου να πάω στον ουρανό. Εγώ στέκομαι ενώπιον των αγίων με αυτούς τους δύο κόσμους.
Οι άγιοι είναι «η νίκη η νικήσασα τον κόσμον». Ποιός είναι ο κόσμος; Ο κόσμος είναι η αμαρτία, ο σατανάς, είναι όμως και η Εκκλησία, η ίδια η παρουσία του Χριστού. Ο κόσμος είναι αυτοί οι δύο οι κόσμοι, ο Χριστός και η αμαρτία, δηλαδή ο σατανάς, ο οποίος οργιάζει και κυβερνάει τα πάντα -ακόμη και μένα- και τα ρίχνει στην φθορά. Οι άγιοι είναι η νίκη και των δύο αυτών κόσμων.
Συγκαλώντας εγώ τους αγίους μου, συμμετέχω στην νίκη του αγίου και επιβάλλω την νίκη αυτή και στον κόσμο»
(†Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες»)

[toula]

Δεν υπάρχει ούτε ένας Άγιος, που να έγινε Άγιος γιατί φοβήθηκε να μην πάει στην κόλαση.
Όσοι έγιναν Άγιοι, είναι γιατί αγάπησαν τον Χριστό.
Και ο τελευταίος Άγιός μας, ο Άγιος Πορφύριος, τι φώναζε σε όλους; «Αγαπήστε τον Χριστό και μην σας νοιάζει τίποτα».
Έτσι λοιπόν, στον Θεό δεν πάμε με το ζόρι. Δεν πάμε από φόβο. Ο φόβος φτιάχνει θρησκόληπτους ανθρώπους και όχι Χριστιανούς.
Φτιάχνει ανθρώπους που δεν είναι ελεύθεροι απέναντι στον Θεό. Δεν τον αγαπάνε ελεύθερα αλλά από φόβο.
Στον Θεό λοιπόν πηγαίνω ελεύθερα, γιατί εμπιστεύομαι το πρόσωπο και την αγάπη Του.
Δεν φοβάμαι το Θεό. Όποιος φοβάται τον Θεό είναι άρρωστος. Γιατί; Διότι ο Θεός είναι Αγάπη! Φοβάμαι την Αγάπη; Ε, άρρωστος είμαι…
Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης Παύλος Ιωάννου