"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αυτή η άγια και φωτοφόρα εβδομάδα
προβάλλει στον κόσμο τον τίμιο Σταυρό.
Ελάτε να Τον ασπαστούμε
με φόβο ιερό και βαθύ πόθο,
καθώς οι ψυχές μας φωτίζονται
και δοξάζουμε με ύμνους
τον Χριστό που καρφώθηκε επάνω Του.
Τον Σταυρό Σου όλοι προσκυνούμε, Χριστέ,
κάνοντάς τον προάγγελο
της ένδοξης Ανάστασής Σου.
Υμνούμε τα καρφιά Σου,
τιμούμε και τη λόγχη Σου·
και με τα χείλη και τα μάτια μας,
με την ψυχή και το σώμα μας,
μέσα από αυτά αγιαζόμαστε.
*
Η φωτοφόρα προσκύνηση του Σταυρού φανερώθηκε σε όλους,
σκορπίζοντας ηλιακή λάμψη σωτηρίας
και φωτίζοντας όλους εκείνους
που κρατιούνται δεμένοι
από το σκοτάδι των παθών.
Ας σπεύσουμε λοιπόν
να Τον ασπαστούμε με καθαρή καρδιά.
Καθαρισμένοι από τη χάρη της νηστείας,
με νου πανάγνο,
που μόνο το καθαρό μπορεί να δεχθεί,
ελάτε να υψώσουμε
φωνή ευχαριστίας και δοξολογίας:
Εσύ, Λόγε,
έδωσες το Αίμα σου για όλους εμάς
και με τον Σταυρό σου
μας αγιάζεις.
[ από την Ακολουθία της ημέρας]

Οι Χριστιανοί, που πιστεύουν στον Χριστό, σημειώνουν τον εαυτό τους με το σημείο του Σταυρού, όχι απλώς και όπως έτυχε, ούτε με καταφρόνηση, αλλά με κάθε προσοχή και σύνεση, με φόβο και τρόμο και με κάθε ευλάβεια. Γιατί ο τύπος του Σταυρού φανερώνει την καταλλαγή και τη φιλία που κάνει κάθε άνθρωπος με τον Θεό. Γι’ αυτό και οι δαίμονες φοβούνται τον τύπο του Σταυρού και δεν υποφέρουν να βλέπουν το σημείο του Σταυρού να είναι τυπωμένο ούτε στον αέρα· αλλά φεύγουν αμέσως, επειδή ξέρουν πως ο Σταυρός είναι το σημείο της φιλίας των ανθρώπων με τον Θεό.
Ο Χριστός και Θεός μας, αφού κρεμάσθηκε στον σταυρό, σταύρωσε επάνω σ’ αυτόν την αμαρτία του κόσμου, κι αφού γεύθηκε τον θάνατο, κατέβηκε στα κατώτατα του άδη. Όπως λοιπόν τότε ανεβαίνοντας από τον άδη επέστρεψε στο άχραντο σώμα του – από το οποίο δεν αποχωρίστηκε καθόλου - κι αμέσως αναστήθηκε και μετά ανήλθε στους ουρανούς με δόξα πολλή και δύναμη, έτσι ακριβώς και τώρα, όταν εμείς εξερχόμεθα από τον κόσμο και εισερχόμεθα με την εξομοίωση των παθημάτων του Κυρίου στον τάφο της μετανοίας και της ταπεινώσεως, αυτός ο ίδιος κατεβαίνει από τους ουρανούς, εισέρχεται στο σώμα μας σαν σε τάφο, ενώνεται με τις νεκρωμένες πνευματικά ψυχές μας και τις ανασταίνει. Έτσι παρέχει την δυνατότητα σ’ εκείνον που αναστήθηκε μαζί του να βλέπει την δόξα της μυστικής του αναστάσεως.
Άγιος Συμεών νέος Θεολόγος

Ο θρόνος της χάριτος και “οι ασυνείδητοι”
Μα πότε κι όλας φθάσαμε στο μέσον του Σταδίου; Κι όμως, αδελφοί μου, ο καιρός περνά, μάλλον εμείς περνούμε και δίχως να το αισθανόμαστε, φθάνουμε στην ευλογημένη Ανάσταση.
Να προσθέσουμε δε ότι και χωρίς να το κατανοούμε, βαδίζουμε προς τον ακύμαντο λιμένα της Βασιλείας των Ουρανών, με την χάρη πάντοτε του Θεού!
Κυριακή λοιπόν της Σταυροπροσκυνήσεως. Δηλαδή Κυριακή κατά την οποία προσκυνούμε ιδιαιτέρως τον Τίμιο του Κυρίου μας Σταυρό. Και γιατί αυτό; Διότι επόμενο είναι, στην πορεία την αγωνιστική μας, μέσα στην ευλογημένη Τεσσαρακοστή, κάπου, είτε να κουραστήκαμε, είτε και ενδεχομένως να αισθανθήκαμε αδυναμία στον αγώνα μας και αφορμή βρήκε ο εχθρός να μας δείξει ότι δεν παύει ποτέ να μας μισεί.
Αλλά, και για άλλους ακόμα λόγους και αιτίες, αισθανόμαστε τώρα την ανάγκη κάπου να σταθούμε, ώστε ν’ αντλήσουμε δυνάμεις για να συνεχίσουμε έως το τέλος.
Πράγματι, όπως οι οδοιπόροι στην μακρινή έρημο, με τα καραβάνια τους, στο μέσον της διαδρομής σταματούν σε κάποια όαση για να ξεκουραστούν κάτω από τον ίσκιο των δένδρων και ν’ αντλήσουν δύναμη, έτσι τώρα κι εμείς, οδοιπόροι στον αγώνα τον πνευματικό, ζητούμε να ξεδιψάσουμε και να δροσιστούμε κάτω από τον ζείδωρο ίσκιο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού!
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η Μητέρα μας Εκκλησία, όρισε αυτή την τρίτη Κυριακή των νηστειών, η οποία βρίσκεται ακριβώς στο μέσον της πορείας προς την Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών, να υψώνεται εν μέσω των Ιερών μας Ναών, το σύμβολο της Νίκης.
Και είναι, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο του Κυρίου Σταυρός, όπλον και σύμβολον νίκης κατά του εχθρού («ο Σταυρός Σου Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου»), αλλά και σημείον αναφοράς όλων των πιστών. Όμως, ο προφητευμένος και προ καταβολής κόσμου προετοιμασμένος Τίμιος Σταυρός, είναι και κάτι άλλο ακόμα. Κάτι άλλο, πολύ σημαντικό και αποκαλυπτικό, το οποίο μας κάνει να στεκόμαστε μπροστά του με δέος και συγκίνηση. Ναι, ο Σταυρός αποτελεί τον θρόνο του Μεγάλου Αρχιερέως μας Κυρίου Ιησού Χριστού! Αυτός είναι ο βασιλικός Του θρόνος. Ο ίδιος του ο Σταυρός. Και επάνω σ’ αυτόν τον αδιανόητο για τον άνθρωπο θρόνο, πρόσφερε ο Κύριος την θυσία του.
Θυσίασε όχι κάποιο σφάγιον, όχι κάποιο ζώο ο Θεός, όχι κάποιο άλλο κτίσμα και δημιούργημα, αλλά συγκλονιστικό και να το σκέπτεται κανείς, θυσίασε τον ίδιο τον εαυτόν Του. Και για ποιούς; Για δικαίους και αγαθούς; Όχι βεβαίως, αλλά για εμάς τους αμαρτωλούς ανθρώπους. Γι’ αυτό και είναι ο εύσπλαγχνος και ελεήμων Αρχιερεύς, όπως ακριβώς μας καταγράφει και ο θείος Απόστολος στο Ανάγνωσμα που θ΄ακούσουμε στην Θεία Λειτουργία την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.
Αδελφοί μου, όσο κι αν προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στα αποκαλυπτικά μηνύματα του λόγου του Θεού, ουδέποτε θα κατορθώσουμε να συλλάβουμε το ύψος, το βάθος, το πλάτος και το μήκος των συγκλονιστικών αυτών γεγονότων. Των γεγονότων δηλ. που πραγματοποίησε ο ίδιος ο Κύριός μας και Θεός μας για τη σωτηρία μας.
Αλλ’ ας στρέψουμε και πάλι με αγάπη και κατάνυξη το βλέμμα μας στον ζωηφόρο Σταυρό, διά του οποίου συντρίβεται ο διάβολος και ξεπλένεται η αμαρτία, κι ας δούμε, όσο μας είναι βεβαίως δυνατόν τον Μέγα Αρχιερέα που θυσιάζεται για την «ημετέραν σωτηρίαν».
Για ποιον λόγο γίνονται όλ’ αυτά και ποια είναι η ουσία της αρχιερωσύνης;
Ήδη τονίσαμε ότι το όλον σχέδιον του Τριαδικού Θεού, πραγματοποιείται για να σωθεί ο ταλαίπωρος και αιχμάλωτος στην αμαρτία άνθρωπος. Να σωθεί το αγαπημένο και αποστατημένο παιδί, τόσο από την αμαρτία και τον προσωπικό του εχθρό, όσο και από τον μεγαλύτερο εχθρό που είναι ο θάνατος.
Έτσι λοιπόν, ουσία της αρχιερωσύνης, δεν είναι παρά η μεσιτεία στον Θεό Πατέρα υπέρ των αμαρτωλών.
Αυτός ο Χριστός είναι ο Μέγας Αρχιερεύς, και επάνω στο θυσιαστήριο του Σταυρού και που πλέον αποτελεί τον θρόνο Του, προσφέρει με άπειρη αγάπη την μεγάλη εξιλαστήριο θυσία για ολόκληρο το Γένος των ανθρώπων.
Ο Κύριός μας είναι ο αναμάρτητος. Είναι ο συμπαθής και ελεήμων, αρκεί ο κάθε άνθρωπος με την θέλησή του να προσεγγίσει «τω θρόνω της χάριτος». Καθώς λοιπόν πλησιάζουμε με πίστη και με παρρησία τον Τίμιο Σταυρό, λαμβάνουμε «έλεον και χάριν εις εύκαιρον βοήθειαν».
Αναμφιβόλως αδελφοί μου, όταν ο άνθρωπος, ο πιστός άνθρωπος αρχίζει να βιώνει κάπως την δόξα του Σταυρού, δηλ. τον θρόνο της Χάριτος, αλλά και όταν συνειδητοποιεί και το παμμέγιστο αξίωμα της Αρχιερωσύνης, τότε δεν μπορεί παρά να συγκλονίζεται. Και όντως, ποίος άνθρωπος θα έχει την τόλμη μπροστά στο μεγάλο αυτό αξίωμα να θεωρήσει τον εαυτόν του ικανό και άξιο; Ουδείς. Ουδείς λογικός, εκτός κι αν είναι παράλογος ή η μανία της κοσμικοεκκλησιαστικής δόξας τον κάνει να μη συνειδητοποιεί το μέγεθος της Αρχιερωσύνης, αλλά και αυτόν τον φρικτό λόγο που θα δώσει εν ημέρα κρίσεως.
Δεν μπορεί λοιπόν κανείς από μόνος του, εάν βεβαίως πιστεύει, να «κινεί τα νήματα» για να λάβει την υψίστη αυτή τιμή. Θα λέγαμε δε πως αποτελεί ολοφάνερο δείγμα αναξιότητος για έναν άνθρωπο της εκκλησίας, το να επιδιώκει, προσπαθεί, παρακαλεί ποικιλοτρόπως, στοχεύει και εργάζεται στο να αναρριχηθεί στο ύψιστο της Αρχιερωσύνης αξίωμα. Και φυσικά η Αποστολική φράση «Πιστός ο λόγος, ει τις επισκοπής ορέγεται, καλού έργου επιθυμεί» (Α΄Τιμοθ.Γ΄1), Δηλ. αξιόπιστος είναι ο λόγος. Εάν κανείς επιθυμεί να είναι επίσκοπος, καλό έργο επιθυμεί, που όπως βλέπουμε κάνει λόγο γιαέργο και όχι για κοσμικές δόξες, δεν μπορεί σε καμμία των περιπτώσεων να προσαρμοστεί σ’ όσους αυτοεξευτελίζονται και αποδεικνύουν ότι έχουν μεταλλαχθεί σε «ασπόνδυλα μαλάκια» λόγω του ότι τους «γυάλισε στο μάτι» η λάμψη των υψηλών αξιωμάτων.
Εάν όμως κρίνει ο Θεός και πρέπει, τότε θα τον καλέσει, όπως ακριβώς συνέβη με τον Ααρών, ώστε τελικώς και το ποίμνιο να διακονήσει και να σώσει ψυχές, και τελικώς μέσω της ορθής διακονίας – μαρτυρίας και ομολογίας να σώσει τον εαυτόν του.
Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που και ο Κύριος έγινε Αρχιερεύς. Δεν δόξασε δηλ. ως άνθρωπος μόνος του τον εαυτόν Του, γενόμενος Αρχιερεύς, αλλά τον δόξασε ο Θεός Πατέρας.
Και πάλι, ο Απ. Παύλος τονίζει την μεγάλη αλήθεια: «Εσύ είσαι ιερεύς αιώνιος, όχι όπως οι άλλοι αρχιερείς, που έλαβαν την Αρχιερωσύνη κατά κληρονομική διαδοχή από τον Ααρών, αλλά είσαι ιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». Σύμφωνα δηλ. με την ιερωσύνη του Μεχισεδέκ, ο οποίος δεν μεταβίβασε την ιερωσύνη του σε κάποιον άλλον απόγονό του!
Αδελφοί μου. Τα θεία νοήματα μάς τρέφουν, και ο ίσκιος του Τιμίου Σταυρού μάς δροσίζει και μάς γεμίζει δύναμη. Δύναμη ώστε να συνεχίσουμε τον ευλογημένο δρόμο προς την τελείωση. Αυτός άλλωστε δεν είναι και ο σκοπός της ζωής μας; Γι’ αυτό ήρθαμε, μάλλον, μας έφερε η αγάπη του Θεού στην γη και μάς ενέταξε ως οργανικά και ζωντανά μέλη μέσα στο Σώμα Του που είναι η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία!
Δεν έχουμε λοιπόν παρά με ανανεωμένες τις ψυχοσωματικές μας δυνάμεις, και αφού προσκυνήσουμε το σύμβολο της Νίκης και τον θρόνο της Χάριτος, με ιερό ενθουσιασμό να συνεχίσουμε την πορεία μας προς το Θείον δράμα αλλά και την ένδοξη του Κυρίου μας Aνάσταση. Αμήν.
Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Όταν πας στον πνευματικό σου, είναι σαν να πηγαίνεις στον Θεό, εφόσον είναι το όργανο δια του οποίου ο Θεός ενεργεί.
Καλύτερα να μας λείψει το οξυγόνο παρά ο πνευματικός.
Η εξομολόγηση είναι το "σαπούνισμα"
και η Θεία Κοινωνία είναι το "ξέβγαλμα".
Είναι λοιπόν απαραίτητα αυτά τα δύο Μυστήρια, για να καθαρίσει η ψυχή του ανθρώπου.
Η εξομολόγηση προετοιμάζει
και η Θεία Κοινωνία τακτοποιεί.
Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος +

O Σταυρός του Χριστού
Επει­δή πάνω στο Ξύλο στο οποίο Σταυ­ρώ­θη­κε ο Χρι­στός, χύ­θη­κε το Αίμα του Χρι­στού, ο Τί­μιος Σταυ­ρός, από αν­τι­κεί­με­νο έγι­νε πρό­σω­πο, ξέ­χω­ρο από την Αγία Τριά­δα. Γι΄αυτό και ο Σταυ­ρός αυ­τε­νερ­γεί έχον­τας παν­το­δυ­να­μία και ανά­λο­γα με την πί­στη θε­ρα­πεύ­ει ή κο­λά­ζει. Όση δύ­να­μη έχει ο Θεός, τόση δύ­να­μη έχει ο Τί­μιος Σταυ­ρός!!! Ο Θεός θέ­λη­σε να γί­νε­ται αυτό, διό­τι πε­ριέ­χει το Πα­νά­γιο Αίμα Του, στο οποίο Αίμα πε­ριέ­χε­ται και η Θε­ό­τη­τα του Χρι­στού. Το Τί­μιο Ξύλο δεν καί­γε­ται και αν το βά­λου­με σε ένα πο­τή­ρι με νερό δεν επι­πλέ­ει, όπως τα άλλα ξύλα, αλλά βυ­θί­ζε­ται στον πάτο! Και μά­λι­στα χω­ρίς να κά­νου­με κά­ποια ευχή ή το ση­μείο του σταυ­ρού το νερό αυτό, γί­νε­ται Μέ­γας Αγια­σμός!
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

«Οστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω
τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι».
Ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου μας, αγαπητοί μου αδελφοί, που σήμερα η Εκκλησία μας εκθέτει σε προσκύνηση είναι μεγάλο, ιερό και πανσέβαστο σύμβολο. Η αγία μας Εκκλησία μας προβάλλει σήμερα τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό, για να αντλήσουμε από Αυτό, δύναμη και χάρη. Για να εμπνευσθούμε από το παράδειγμα και τη θυσία του Εσταυρωμένου και για να συνεχίσουμε να βαδίζουμε σταθερά πλάι στον Κύριο, σαν πιστοί ακόλουθοι και οπαδοί Του. Οι όροι, κάτω από τους οποίους καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε τον Κύριο, είναι γραμμένοι στο σημερινό ιερό Ευαγγέλιο. Τους εκθέτει ο ίδιος ο Κύριος και ισχύουν σ’ όλες τις εποχές. « Όποιος θέλει να γίνει μαθητής και ακόλουθός μου, μας λέει, θα πρέπει να απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, να σηκώσει τον Σταυρό Του και να με ακολουθήσει». Θα πρέπει, δηλαδή, να διακόψει κάθε σχέση με τον παλιό άνθρωπο που φέρει μέσα του, να νεκρώσει τα πάθη και ό,τι πονηρό και ένοχο τον μολύνει και να λάβει την απόφαση να υπομείνει γι Αυτόν, θλίψεις, δοκιμασίες και αυτό ακόμα τον θάνατο. Και η πρόσκληση αυτή απευθύνεται σ’ όλους μας. Είναι επομένως ενδιαφέρον, αλλά και απαραίτητο να σκεφτούμε και εμείς ορισμένες αλήθειες, που μας βοηθούν να εννοήσουμε κάπως ποιος είναι ο σταυρός αυτός που καλούμαστε να σηκώσουμε.
Ο σταυρός του καθήκοντος είναι το πρώτο που πρέπει να προσέξουμε. Και τούτο δεν είναι κάτι το εύκολο. Η εκπλήρωσή του ζητά συχνά κόπους και ιδρώτα. Απαιτεί συνέπεια που κουράζει τον άνθρωπο. Το καθήκον απαιτεί θυσίες, μερικές φορές ακόμα και το θάνατο. Και για να το εκπληρώσουμε θα πρέπει να υπερνικήσουμε το εγώ μας και τη φιλαυτία μας. Να λησμονήσουμε ακόμα και τα δικαιώματά μας. Να αγρυπνήσουμε και να λιώσουμε σαν λαμπάδες, για να ανταποκριθούμε στο χρέος της αποστολής μας. Οι εκπαιδευτικοί, οι ιατροί, οι κληρικοί, οι υπάλληλοι που κατέχουν υπεύθυνη θέση, οι αδελφές νοσοκόμες, οι αξιωματικοί που έχουν εμπιστευτική αποστολή, οι γονείς, αλλά και ο καθένας από μας που εξασκεί ένα έργο, θα πρέπει να αισθάνεται την ιερότητα και την ευθύνη του έργου, το οποίον επιτελεί. Και το καθήκον αυτό θα πρέπει να το εκπληρώνουμε με αυταπάρνηση, με πνεύμα αυτοθυσίας, με απόφαση να φθάσουμε και μέχρι τον θάνατο ακόμα.
Το καθήκον αυτό πολλές φορές είναι συνυφασμένο και με την κακοπάθεια. Είναι ένα είδος σταυρού, που πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να σηκώνουμε με υπομονή, με θάρρος και αυτοπεποίθηση και καρτερία, κατά το παράδειγμα του Κυρίου μας. Γιατί στον κόσμο αυτό δεν έρχονται όλα τα γεγονότα της ζωής μας ευνοϊκά και ευχάριστα. Δεν επικρατεί πάντα γαλήνη και αιθρία στη ζωή μας. Μερικές φορές έρχονται σύννεφα και τρικυμίες, ασθένειες και αποτυχίες, θλίψεις και θάνατοι, που γεμίζουν την καρδιά μας με πόνο και πικρία με πένθος και λύπη που ανατρέπουν πολλές φορές τα σχέδια και τους υπολογισμούς μας.
Μπροστά στα θλιβερά αυτά γεγονότα οι άνθρωποι που πιστεύουν θλίβονται αλλά και δεν συνθλίβονται και δεν απελπίζονται. Δεν τα βάζουν με τον Θεό και δεν γογγύζουν εναντίον Του. Σηκώνουν το σταυρό της δοκιμασίας τους με υπομονή και είναι «τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες» (Ρωμ. ΙΒ΄12). Δηλαδή η ελπίδα στα μέλλοντα αγαθά τους γεμίζει χαρά και τους βοηθά να υπομένουν τις θλίψεις. Οι άνθρωποι που πιστεύουν γνωρίζουν ότι οι θλίψεις άλλοτε μας δίνονται από τη Θεία Πρόνοια, για να γίνουμε ταπεινότεροι, για να αισθανόμαστε τη μικρότητα και αδυναμία μας και να στηριζόμαστε περισσότερο στον Θεό. Και άλλοτε προέρχονται από την κακία και αδικία των ανθρώπων και άλλοτε οφείλονται στη δική μας απροσεξία και ασθένεια. Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, θα πρέπει να σηκώνουμε το σταυρό μας με υπομονή και ειρήνη ψυχής. Εκείνος σήκωσε το Σταυρό Του χωρίς γογγυσμό, με υπομονή υποδειγματική και με αυταπάρνηση συγκλονιστική. Και με αυτό τον τρόπο έδειξε παραδειγματική υπακοή προς τον Πατέρα, αφού έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». (Φιλιπ. Β, .
Ο Χριστός, από πλευράς Του, δεν εξαναγκάζει κανένα. Ούτε επιθυμεί να έχει οπαδούς που τον ακολουθούν με «μισή καρδιά». Γιατί οι οπαδοί αυτοί είναι ασταθείς και δειλοί και σ’ ένα φύσημα αντίθετου ανέμου κλονίζονται και διασκορπίζονται. Ούτε αρέσκεται σε οπαδούς που Τον ακολουθούν από ένα πρόσκαιρο ενθουσιασμό. Γιατί η φύση της πορείας πίσω από Εκείνο είναι τέτοια, ώστε οι επιπόλαιοι ενθουσιασμοί πολύ γρήγορα να εξατμίζονται. Έτσι ελεύθερα κι εμείς ας ακολουθούμε τον Κύριο με γνώση των απαιτήσεων και όρων τους οποίους θέτει. Δυστυχώς ο αμαρτωλός εαυτός μας είναι το σοβαρότερο εμπόδιο, που δεν μας αφήνει να Τον ακολουθήσουμε. Είναι ο σκληρός αυθέντης που θέλει να κρατά την ψυχή μας κάτω από την εξουθενωτική τυραννία του. Ο αμαρτωλός εαυτός μας, με τις ένοχες κλίσεις και επιθυμίες του, δεν μας αφήνει ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό και να ομοιάσουμε προς Αυτόν.
Είναι μεγάλη τιμή και δωρεά, το να ακολουθεί μια ψυχή το Χριστό. Και το λέμε καθαρά ότι αυτό δεν είναι κάτι το εύκολο. Ο Σταυρός του Κυρίου μας ήταν σταυρός δικός μας, σταυρός των αμαρτιών και παραβάσεών μας. Κι Εκείνος από απέραντη αγάπη Τον πήρε από τους ώμους μας, για να μας ελευθερώσει και να μας λυτρώσει. Εσήκωσε Εκείνο το μέγιστο φορτίο της Θείας οργής. Φορτίο το οποίο είμαστε σε θέση να το σηκώσουμε, γιατί είναι ανάλογο με τις δυνάμεις μας. Και σκοπό έχει να αποδείξουμε ότι αγαπούμε τον Σωτήρα μας και Τον μιμούμαστε. Αυτό λοιπόν το Σταυρό ζητά ο Κύριος να σηκώσουμε, όσοι θέλουμε πράγματι να είμαστε οπαδοί του.
Αδελφοί μου. «Πηγή χαρισμάτων», ονομάζει ο ιερός υμνωδός τον πανσεβάσμιο Σταυρό. Πηγήν ανεξάντλητη από την οποία αναβλύζουν συνεχώς τα νάματα της Θείας Χάριτος. Με ευλάβεια και πίστη ας προσκυνήσουμε σήμερα τον Σταυρό του Κυρίου μας. Και συγχρόνως ας πάρουμε την μεγάλη απόφαση να σηκώσουμε ο καθένας μας το σταυρό, που ο Κύριος επιτρέπει να έχουμε, με υπομονή και σταθερότητα. Ας ικετεύσουμε τον Κύριο να μας χαρίζει περισσότερη ανδρεία στον καλό αγώνα μας. Να μας στηρίζει στον ανήφορο της ζωής αυτής, ώστε να σηκώνουμε το δικό μας σταυρό, το σταυρό του καθήκοντος και των θλίψεων με υπομονή, με ειρήνη ψυχής και αυταπάρνηση. Και να γινόμαστε όλοι και περισσότεροι άξιοι οπαδοί Του, στρατιώτες πιστοί και ακόλουθοί Του ευλογημένοι.
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

«Προσερχώμεθα…τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν».
Ἡ προτροπή αὐτή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἔχει ἰδιαίτερη ἐφαρμογή στήν πνευματική καί ἱστορική ζωή τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι καί σάν χριστιανοί καί σάν Ἕλληνες μόνο στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βρήκαμε ἔλεος γιά τά ἁμαρτήματά μας, ἐνίσχυση δέ καί βοήθεια στίς μεγάλες περιπέτειες τοῦ Ἔθνους μας.
Ὁ Ἀπόστολος ἀναφέρεται σήμερα στό Ἀρχιερατικό ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, σάν Ἀρχιερεύς, μοιάζει, ἀλλά καί διαφέρει κατά πολύ ἀπό τούς ἀρχιερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀρχιερεῖς τῆς λευϊτικῆς ἱερωσύνης προσέφεραν πάνω στό θυσιαστήριο τοῦ Ναοῦ δῶρα καί θυσίες γιά τή συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ. Ὁ Κύριος ὅμως προσέφερε μοναδική θυσία, τόν ἴδιο τόν ἑαυτό Του πάνω στό Σταυρό τοῦ Γολγοθᾶ καί ἔγινε ἔτσι θύτης μαζί καί θῦμα. Χάρις στή μοναδική αὐτή θυσία, ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀναδείχθηκε μοναδικός Ἀρχιερεύς καί ὁ Σταυρός του μοναδική πηγή τοῦ θείου ἐλέους.
Ἔκτοτε ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἡ μοναδική καταφυγή τῶν χριστιανῶν. Κατά τήν τέλεσι τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ὅταν ὁ ἄνθρωπος γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, χρίεται σταυροειδῶς μέ τό Ἅγιο Μύρο στά κύρια μέρη τοῦ σώματός του. Ἔπειτα, κάθε χριστανός, κάνοντας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, σφραγίζει καί ἀσφαλίζει τήν ὕπαρξί του – σῶμα καί ψυχή – ἀπό τίς προσβολές τοῦ ἐχθροῦ καί ἀπό κάθε κίνδυνο, ἀρχίζει καί τελειώνει τήν καθημερινή του ἐργασία, συμμετέχει στή θ. Λατρεία, ἐνῶ μέ τά χείλη του ψιθυρίζει τό «Κύριε ἐλέησον»! Ὁλόκληρη ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ συνδέεται μέ τή σταυροειδῆ εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπίκλησι τοῦ ἐλέους καί τῆς δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ. Ὁ καθημερινός κόπος τοῦ χριστιανοῦ, οἱ χαρές καί οἱ λύπες του, ἡ ἀρρώστεια καί ὁ θάνατός του, ὅλα βρίσκονται κάτω ἀπ’τήν προστασία καί τή χάρι τοῦ Σταυροῦ.
Ἡ καταφυγή στή χάρι τοῦ Σταυροῦ κορυφώνεται, ὅταν ὁ χριστιανός προσέρχεται μέ συναίσθησι στά ἱερά Μυστήρια. Τότε ἡ λυτρωτική χάρη τοῦ Σταυροῦ γίνεται προσωπικό βίωμα.
Ἀπό τότε πού ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κήρυξε τό Σταυρό καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ στόν Ἄρειο Πάγο τῶν Ἀθηνῶν, ἡ Ἑλλάδα μας ἀγκάλιασε σιγά – σιγά τήν καινούργια πίστη μέχρις ὅτου ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τό κέντρο τῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων καί τό ἰσχυρό καταφύγιο στίς ἀλλεπάλληλες περιπέτειες τῆς ἱστορίας τους.
Δέν εἶναι λίγοι οἱ συμπατριῶτες μας πού μαρτύρησαν κατά τούς αἰῶνες τῶν μεγάλων διωγμῶν. Οἱ Κατακόμβες τῆς Μήλου (τοῦ β΄ μ.χ. αἰῶνος) εἶναι ἕνα ἀπό τά ζωντανά μνημεῖα τῆς αἱματηρῆς προσφορᾶς τῶν Ἑλλήνων χριστιανῶν, κατά τούς φοβερούς ἐκείνους χρόνους. Ὅταν, κατόπιν, ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἵδρυσε τή Βυζαντινή Αὐτοκρατορία, πού γρήγορα ἔγινε ἑλληνική, τό νέο ἐκεῖνο πολίτευμα σάν σύμβολό του εἶχε τόν «τύπον τοῦ Σταυροῦ». Καί ὅταν ἡ Ἁγία Ἑλένη ἀξιώθηκε νά ἀνακαλύψη στά Ἱεροσόλυμα τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου, ὁ Σταυρός αὐτός ἔγινε ἡ δύναμη καί ἡ καταφυγή ὁλόκληρης τῆς Αὐτοκρατορίας.
Ἀλλά καί ὅταν «ἡ Πόλις ἑάλω», ὅταν ἔπεσε ἡ Κωνσταντινούπολις καί ἄρχισε ἡ μακραίωνη τουρκική δουλεία καί καταδυναστεία, τό δοῦλο Γένος κατέφευγε σύσσωμο κάτω ἀπ’ τήν προστατευτική σκιά τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Σταυρός, τά Πάθη καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἦταν «καταφυγή καί δύναμις» γιά τόν ὀρθόδοξο ἑλληνικό λαό «ἐν ταῖς θλίψεσιν ταῖς εὑρούσαις αὐτόν σφόδρα» (ψαλμ. 45, 1). Καί τό μυστικό ὅπλο τῶν ὑποδούλων ἐκείνων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 δέν ἦταν ἄλλο ἀπό τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτόν κατέφευγαν, μέ ἄδολη καί ἁγνή πίστι, καί σ’αὐτόν βρῆκαν πραγματικά τή δικαίωσι τῶν τιμίων ἀγώνων τους «ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος».
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, παρά τίς λυσσαλέες ἀντιδράσεις τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος, εὐλογεῖ τό Ἔθνος μας καί τό ἱερό Λάβαρό του – τή ἱερή Σημαία μας.! Ὁ Σταυρός ὑψώνεται στούς Ναούς μας καί στίς καρδιές τῶν Ἑλλήνων.
Οἱ σκοτεινές δυνάμεις δέν θά σταματήσουν τίς δόλιες προσπάθειές τους προκειμένου νά ξερριζώσουν τό Σταυρό ἀπ’ τή ζωή τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ Ἔθνους. Οἱ ἄπιστοι καί ἄθεοι δέν θά κουρασθοῦν νά ρίχνουν τά βέλη τους ἐναντίον τῆς πίστεως τοῦ Ἐσταυρωμένου… Ματαίως, βέβαια. Ὁ Σταυρός, ἡ πίστις μας εἶναι « ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον» Ἐμεῖς χρειάζεται νά γρηγοροῦμε καί νά προσευχώμαστε γιά τόν ἑαυτό μας, τήν Ἐκκλησία μας, τήν Ἑλλάδα μας καί γι’ αὐτούς ἀκόμη τούς σημερινούς ἀρνητές καί σταυρωτές τοῦ Χριστοῦ.
Σήμερα, πού ἡ Ἐκκλησία μας, τόν ὑψώνει στό μέσο τῶν ἱερῶν ναῶν μας πρός ἐνίσχυσί μας, κατά τόν πνευματικό ἀγώνα στό μέσο τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς ἅς τόν προσκυνήσωμε μέ εὐλάβεια δεόμενοι:«Ἡ ἀήττητος καί ἀκατάλυτος καί θείᾳ δύναμις τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοοῦ Σταυροῦ μή ἐγκαταλίπης ἡμᾶς τούς ἁμαρτωλούς. ΑΜΗΝ!
Κυριακή Γ΄ τῶν Νηστειῶν εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου

Ἡ ἐκτέλεση κάθε ἔργου ἔχει δυσκολία. Αὐτή ἡ δυσκολία, ἀγαπητοί μου, ἐμφανίζεται ἀκόμη μεγαλύτερη κατά τή μέση τοῦ ἔργου.
Ὁ κόπος πού καταβάλαμε ἕως τότε, φέρνει ἀδυναμία. Αὐτή ἡ ἀδυναμία καθιστᾶ δυσκολότερο τό ὑπόλοιπο ἔργο.
Ἐμεῖς σήμερα, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, φτάσαμε στό μέσον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στό μέσον τῆς νηστείας. Εἶναι λογικό λοιπόν καί φυσικό νά αἰσθανώμαστε κάποια κόπωση καί κάποια ἀδυναμία. Γι᾿ αὐτό ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία προβάλλει σάν βοήθημα πανίσχυρο τόν πανάγιο Σταυρό. Νά τόν ἀσπασθοῦμε μέ εὐλάβεια καί νά λάβουμε χάρη καί δύναμη, νά συνεχίσουμε και να τελειώσουμε τόν δρόμο τῆς νηστείας, νά φέρουμε εἰς αἴσιον πέρας τόν πνευματικό μας ἀγώνα γιά τό Πάσχα καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτό πού μᾶς βοηθάει δέν εἶναι ἁπλῶς τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά ὁ σταυρικός θάνατος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτό εἶναι τό σπουδαιότερο γεγονός ὅλων τῶν αἰώνων. Ἀπ᾿ ἐδῶ πήγασε ἡ σωτηρία στόν κόσμο.
Ὁ Κύριος ἔζησε πάνω στή γῆ τριάντα τρία χρόνια. Ἄν ὑπολογίσουμε τίς ἡμέρες εἶναι πάνω ἀπό δώδεκα χιλιάδες. Τό ἕνα τέταρτο τοῦ Εὐαγγελίου ἀναφέρεται στίς τρεῖς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Χριστοῦ.
Με ἄλλα λόγια ἀπό τίς σαράντα σελίδες τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου οἱ δέκα περιέχουν τά γεγονότα τῶν τριῶν τελευταίων ἡμερῶν τῆς ζωῆς Του, δηλαδή τόν σταυρικό θάνατο καί τήν ἀνάσταση. Οἱ ὑπόλοιπες τριάντα σελίδες ἀναφέρονται στά 33 χρόνια, στίς 12.000 ἡμέρες. Τό ποσόν εἶναι δυσανάλογο. Οἱ ἅγιοι Εὐαγγελιστές κατάλαβαν πολύ καλά, ὅτι ὅλη ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου στηρίζεται σ᾿ αὐτές τίς τρεῖς ἡμέρες. Αὐτό τό διδάχθηκαν οἱ μαθηταί ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο.
Ἄν πάλι προσέξουμε τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τήν ὥρα πού ἄρχισε νά διδάσκει, εἶπε πολλά πράγματα, ἔθιξε διάφορα θέματα. Ἔντονα ὅμως καί ἰδιαίτερα τόνισε τό γεγονός τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου. Γι᾿ αὐτόν μίλησε συχνά, πολλές φορές. Νά κάποια παραδείγματα:
Εἶπε ὁ Χριστός στό Νικόδημο: Ὅπως ὁ Μωϋσῆς ὕψωσε τό φίδι μέσα στήν ἔρημο, ἔτσι θά ὑψωθεῖ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου.
Στούς Ἰουδαίους εἶπε: Κατεδαφίστε αὐτόν τόν ναό καί ἐγώ μέσα σέ τρεῖς ἡμέρες θά τόν ἀνοικοδομήσω.
Στόν ἁπλό λαό ἐξήγησε, ὅτι ὁ ἄρτος πού θά μᾶς δώσει εἶναι τό σῶμα Του. Ἀλλοῦ εἶπε, ἐγώ εἶμαι ὁ καλός ποιμήν. Ὁ καλός ποιμήν θυσιάζει τήν ψυχή του γιά τά πρόβατα. Σ᾿ ἄλλο σημεῖο: Ἐάν ἐγώ ὑψωθῶ ἀπό τήν γῆ, θά τραβήξω ὅλους κοντά μου.
Στήν τελευταία του πορεία στά Ἱεροσόλυμα εἶπε, τώτα πού ἀναβαίνουμε στά Ἱεροσόλυμα ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου θά παραδοθεῖ σέ χέρια ἁμαρτωλῶν… πού θά Τόν σταυρώσουν.
Καί αὐτές δέν εἶναι οἱ μοναδικές περιπτώσεις. Ὑπάρχουν πολλές ἀκόμη, πού ὅλες ἀναφέρονται στήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ.
Ὅταν ὁ τίμιος Πρόδρομος εἶδε τον Χριστό, εἶπε, ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἵρων την ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.
Τό ἴδιο καί οἱ ἀπόστολοι ἀναφέρονται συχνά στό σταυρό τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος κηρύττει, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, στά συγκεντρωμένα πλήθη καί τούς μιλάει γιά τόν Χριστό, τόν ὁποῖο αὐτοί ἐσταύρωσαν.
Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Κηρύσσομεν Ἰησοῦν ἐσταυρωμένον καί ὁ λόγος τοῦ σταυροῦ…εἶναι δύναμις Θεοῦ. Ὅταν τρῶτε, λέει, τόν ἄρτον τοῦτον, τόν θάνατο τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε. Ὅταν κοινωνοῦμε φανερώνουμε, κηρύσσουμε τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Σ᾿ αὐτόν τόν σταυρικό θάνατο στηριζόμαστε.
Ὁ τίμιος τοῦ Κυρίου Σταυρός ἔγινε σύμβολο ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους. Οἱ εἰδωλολάτρες τό κατάλαβαν πολύ ἐνωρίς καί κορόϊδευαν τούς χριστιανούς. Στούς τοίχους μιᾶς κατακόμβης ζωγράφισαν ἕνα σταυρό καί πάνω ἔκαναν τό κεφάλι ἑνός γαϊδάρου, γιά νά περιγελάσουν τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καί ἐκεῖνοι κατάλαβαν, ὅτι ἡ βάσις τῆς πίστεως τῶν χριστιανῶν εἶναι ὁ σταυρικός θάνατος τοῦ Χριστοῦ.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει σέ μιά του ἐπιστολή: Σᾶς παρέδωσα ὅ,τι καί παρέλαβα. Ἐγώ δέν ἤμουν μαθητής ἀπό την ἀρχή, ἀλλά διώκτης τοῦ Χριστοῦ. Σᾶς παρέδωσα λοιπόν αὐτό, πού παρέλαβα, αὐτό πού διδάχθηκα. Ὅτι ὁ Χριστός πέθανε γιά τίς ἁμαρτίες μας. Γιά τίς δικές μου, γιά τίς δικές σας, γιά τίς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν. Αὐτό πάει να πεῖ, ὅτι τόν Χριστό δέν Τόν παρέδωσε στό σταυρό ὁ Ἰούδας οὔτε ὁ Πιλᾶτος, οὔτε ὁ Ἄννας ἤ ὁ Καϊάφας. Ἐμεῖς Τόν σταυρώσαμε. Οἱ ἁμαρτίες μας τόν ἀνέβασαν πάνω στό σταυρό.
Σήμερα βλέπουμε μπροστά μας τόν Τίμιο Σταυρό καί τόν ἀσπαζόμαστε. Προσκυνοῦμε τόν Ἐσταυρωμένο. Νοιώθουμε καί πιστεύουμε, ὅτι ὁ Χριστός πέθανε γιά μένα καί γιά σᾶς. Γιά νά μή εἴμαστε βυθισμένοι στήν ἁμαρτία. Γιά νά μποροῦμε νά κοινωνοῦμε. Νά παίρνουμε Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, νά λαμβάνουμε λύτρωση καί σωτηρία. Μόνο πού πρέπει νά προσέχουμε πῶς κοινωνοῦμε. Μέ τήν καλύτερη προετοιμασία, γιά νά μή ἀποβαίνει ἡ Θεία Κοινωνία εἰς κρῖμα ἤ κατάκριμα, ἀλλ᾿ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον. Ἀμήν.-
π. Γεώργιος Ρ. Ζουμῆς

«Τον σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την άγίαν σου
άνάστασιν δοξάζομε».
Άλλα φτάνουν αυτά; Αυτά είναι τύπος —τύπος αναγκαίος βεβαίως—, αλλα ή ουσία είναι αλλού. Ποια είναι ή ουσία, ποιο είναι το περιεχόμενο της εορτής;
ό αληθινός Χριστιανός αισθάνεται κάτι ιερό,
αισθάνεται το ρίγος του εσταυρωμένου Λυτρωτού.
Προσέξατε τα λόγια πού ακούστηκαν στο σημερινό ευαγγέλιο;
είναι μία διακήρυξης παγκόσμιος.
Ό Χριστός απευθύνεται προς τους ανθρώπους όλων των αιώνων
και ορίζει τους όρους υπό τους οποίους μπορεί κανείς να γίνη
Χριστιανός και να ενταχθεί στην στρατιά του.
Ή ένταξης αύτη δεν γίνεται αναγκαστικής•
εθελοντές ζητεί ό Χριστός, όχι ανελεύθερα πλάσματα πού
εκτελούν καταναγκαστικά έργα. Τον ακούμε να λέει
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν…»(Μάρκ. 8,34)• όποιος θέλει.
Δεν βιάζει κανένα• σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και καλεί
ελευθέρως να υποταχθούμε στο άγιο θέλημα του.
Στα λόγια του, πού ακούσαμε, κάνει λόγο για σταυρό•
«και άράτω τον σταυρόν αυτού…»(ε. ά.).
Δύο είδη σταυρών προβάλλουν σήμερα ενώπιον μας.
Ό ένας είναι ό σταυρός πού προσκυνούμε, ό σταυρός πού σήκωσε
ό ίδιος ό Χριστός.
Ό άλλος είναι ό σταυρός πού πρέπει να σήκωση ό καθένας από μας,
αν θέλει να λέγεται παιδί του Εσταυρωμένου.
Για τους δύο αυτούς σταυρούς θέλω να πω λίγες
λέξεις και παρακαλώ να προσέξετε.
Αρχίζω με το σταυρό του Χριστού
Ό σταυρός στην παλαιά εποχή, προ Χριστού,
στους λαούς της ‘Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ή
πιο αυστηρά τιμωρία• ήταν το όργανο με το όποιο
εκτελούντο οι βαρυποινίτες, όσοι διέπρατταν μεγάλα
εγκλήματα, ειδεχθή αποτρόπαια και φρικαλέα.
Μετά Χριστόν τα πράγματα άλλαξαν.
Λίγα χρόνια μετά τη σταύρωση του Κυρίου όσοι κατεδικάζοντο
εις θάνατον εκτελούντο πλέον με άλλους τρόπους•
άλλοι με αγχόνη, άλλοι με ξίφος, άλλοι με όπλο,
άλλοι με ηλεκτρική καρέκλα.
Σήμερα ό σταυρός ως τρόπος εκτελέσεως έχει καταργηθεί.
Σκληρά ποινή ό σταυρός.
Αυτός πού καρφωνόταν εκεί σφάδαζε σαν ψάρι έξω άπ’ το νερό•
είχε σπασμούς, πόνους φρικτούς• το αίμα έτρεχε σταλαγματιά
-σταλαγματιά από τις πληγές των χεριών και των ποδιών.
Δίψα φοβερή βασάνιζε το σώμα• γι’ αυτό ακουγόταν το «διψώ»
(Ίωάν. 19,28). Έμεναν δε οι κατάδικοι στο σταυρό όχι λίγες ώρες,
αλλά και ήμερες και εβδομάδα ακόμα.
Σκληροτράχηλοι άντρες οι ληστές και οι κακούργοι,
με σώματα ρωμαλέα, άντεχαν στο μαρτύριο του σταυρού.
Κι όταν πλέον ξεψυχούσαν, δεν τους έθαβαν κοράκια και όρνεα
έρχονταν κ’ έτρωγαν τις σάρκες τους εκεί πάνω στο σταυρό.
Σ’ αυτό τον ατιμωτικό θάνατο καταδικάστηκε ό Χριστός μας.
Ευαίσθητη ύπαρξης, πονεμένος από τα φραγγελώματα, τα
ραπίσματα και τις εξουθενώσεις, δεν άντεξε πολύ•
λίγες ώρες έζησε στο σταυρό και παρέδωσε το πνεύμα στον ουράνιο Πατέρα.
Βλέποντας τον Κύριο μας πάνω στο σταυρό διερωτάται κάθε άνθρωπος•
Τι κακό έκανε; Σ’ αυτό απαντούν οι απόστολοι, απαντά ή Γραφή,
απαντά ή Ιστορία, απαντούν οι αιώνες•
ό Χριστός, μέσα στα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια των ανθρώπων,
είναι ό μόνος επί του φλοιού της γης πού δεν έκανε κανένα κακό,
καμιά απολύτως αμαρτία• δεν «ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού»
(Ήσ. 53.91 Α’ Πέτρ. 2,22). Υπήρξε ό αναμάρτητος με την
απόλυτο έννοια. Πέρασε την επίγειο ζωή του σκορπίζοντας
τα μύρα της αγάπης του σε όλο τον κόσμο «διήλθε ευεργετών»
(Πράξ. 10,38).
Άλλα τότε γιατί σταυρώθηκε;
Σάς παρακαλώ στο σημείο αυτό να προσέξετε ιδιαιτέρως,
είναι το σημαντικότερο. Γιατί σταυρώθηκε ό Χριστός;
Οι Γραφές λένε, ότι σταυρώθηκε ως αντιπρόσωπος ολοκλήρου
της αμαρτωλής ανθρωπότητας.
Όπως εμείς σε πολλές περιπτώσεις ορίζουμε αντιπροσώπους
– πληρεξουσίους, πού ενεργούν για λογαριασμό μας σε διάφορες
αστικές υποθέσεις, κατά παρόμοιο τρόπο ή αγάπη του Θεού
ώρισε το Χριστό ως αντιπρόσωπο μας.
Ακόμη απλούστερα• εκείνο πού έπρεπε να πάθουμε εμείς
ως αμαρτωλοί, το έπαθε εκείνος.
Εγώ έπρεπε να σταυρωθώ, εσείς έπρεπε να σταυρωθείτε,
ό καθένας από μας έπρεπε να σταυρωθεί επάνω στο ξύλο του
σταυρού για τις αμαρτίες πού έχουμε διαπράξει.
Άλλ’ αντί ημών και υπέρ ημών σταυρώθηκε και έχυσε
το τίμιο του αίμα ό Χριστός.
Εάν προσέξετε στον Ακάθιστο ύμνο, στο στοιχείο «Χ»,
υπάρχει μια ωραία εικόνα της λυτρωτικής δυνάμεως
του Κυρίου μας.
Λέει εκεί ό ποιητής, ότι καθένας από μας έχει ένα
«χειρόγραφο», ένα τεφτέρι, στο οποίο είναι σημειωμένα
τα αμαρτήματα του από την ώρα πού γεννήθηκε
ως την τελευταία του πνοή.
Αυτό λοιπόν το «χαρτί», όπου είναι γραμμένα τα αμαρτήματα μας
, ό Χριστός το έσχιζε με τη σταυρική του θυσία (Άκάθ. ύμν. Χ).
Στα παλιά τα χρόνια ένας βασιλιάς πήγε τη νύχτα στους
στρατώνες για επιθεωρήσει. Σ΄ ένα θάλαμο κάποιος στρατιώτης
είχε αποκοιμηθεί έχοντας δίπλα του ένα χαρτί.
Σ’ αυτό είχε γράψει τα χρέη του, πού ήταν πολλά
– ένα σημαντικό ποσό, και κάτω από το άθροισμα του χρέους
είχε σημειώσει• «Αλίμονο μου, ποιος θα εξόφληση το χρέος μου;».
Ό βασιλιάς είδε το χαρτί, το διάβασε, άκουσε τον αναστεναγμό του.
Κ’ εκεί πού ό φτωχός ρωτούσε «Ποιος θα εξόφληση το χρέος μου;»,
ό βασιλιάς έγραψε από κάτω με το χέρι του•
«Εγώ εξοφλώ το χρέος σου».
Το πρωί ό στρατιώτης ξύπνησε, πήρε στα χέρια το χαρτί
και βλέπει από κάτω• «Εγώ εξοφλώ το χρέος σου».
—Ποιος είν’ αυτός πού ανέλαβε να εξόφληση το χρέος μου;
Του απαντούν οι άλλοι
—Ό Ίδιος ό βασιλιάς!… Μπορείτε να φαντασθείτε τη χαρά του;
Εάν λοιπόν ό στρατιώτης εκείνος αισθανόταν ευγνωμοσύνη προς
το βασιλιά, διότι τον απήλλαξε από τα χρέη, πόσο μάλλον,
αγαπητοί μου, πρέπει να αισθάνεται ευγνωμοσύνη
ό καθένας από μας προς τον Βασιλέα Χριστό, πού
ήλθε από τον ουρανό — δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια—
κ’ εξόφλησε το χρέος των αμαρτιών μας;
Υπέγραψε δε την εξόφληση όχι με μελάνι, αλλά με
το αίμα του το τίμιο• όπως λέει ό ευαγγελιστής
Ιωάννης, «το αίμα Ιησού Χριστού του υιού (του Θεού)
καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α’ Ίωάν. 1,7).
Αύτη είναι ή ουσία του σταυρού, το μυστήριο των μυστηρίων.
Χωρίς τη θυσία του Χριστού, όχι ένα χρόνο, αλλά και
χίλια χρόνια να νηστεύεις, να κάνης κομποσχοίνια, ασκήσεις,
ελεημοσύνες, ό,τιδήποτε, δεν μπορείς να εξόφλησης
ούτε μια αμαρτία.
Πέστε ό καθένας την πιο μικρή του αμαρτία, και θα σας πω,
ότι ούτε κι αυτήν θα μπορούσαμε να την εξοφλήσουμε.
Εάν ήτο εις θέσιν ό άνθρωπος να το επιτυχή αυτό μόνος
του, δεν θα ερχόταν ό Χριστός να σταυρωθεί επί του
ξύλου του σταυρού.
Οι αμαρτίες συγχωρούνται «εν τω αίματι του Αρνίου»
του «εσφαγμένου» (Απ. 7,14′ 13,8).
Ιδού λοιπόν το μυστήριο του σταυρού. Εάν με ρωτήσετε,
ποια είναι ή πιο μεγάλη απόδειξης ότι ό Θεός αγαπά, θα σας
απαντήσω• υπάρχουν πολλές, αμέτρητες αποδείξεις.
Άλλα εάν θέλετε να μάθετε, ποια είναι ή πιο τρανή,
θα σας δείξω το σταυρό• εκεί επάνω με το αίμα του
Χριστού είναι γραμμένο•
«Ούτως ήγαπησεν ό Θεός τον κόσμον, ώστε υιόν αυτού
τον μονογενή έδωκεν, Ινα πάς ό πιστεύων εις αυτόν μη
άπόληται, άλλ’ έχη ζωήν αιώνιο» (Ίωάν. 3,16)•
κι όπως είπε ό Ησαΐας, «ούτος τάς αμαρτίας ημών φέρει
και περί ημών ωδίνατε, και ημείς ελογισάμεθα αυτόν
είναι εν πάνω και εν πληγή υπό Θεού και εν κακώσει»
(Ήσ. 53,4).Αγαπητοί μου! Απέναντι στο σταυρό του Χριστού
αίσθανόμεθα κ’ εμείς ότι έχουμε μια Ιερά υποχρέωση.
Δεν είπαμε, ότι το ευαγγέλιο σήμερα ομιλεί για δύο είδη σταυρών;
Έκτος λοιπόν από το σταυρό του Χριστού, με το βάρος των
αμαρτιών όλης της ανθρωπότητας, υπάρχει και ό σταυρός του
Χριστιανού.
Άλλα για αυτόν θα συνεχίσουμε μια άλλη φορά.
Προς το παρόν σταματούμε εδώ τονίζοντας•
έχουμε χρέος κ’ εμείς, ό καθένας μας, να σήκωση
το δικό του σταυρό.
Έτσι είπε ό Χριστός•
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, άπαρνησάσθω
εαυτόν και άράτω τον σταυρόν αυτού» αμήν.
Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινος Καντιώτης

Η εποχή μας δεν αγαπά τον Σταυρό.
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει εἰς προσκύνησιν τὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας, γιὰ νὰ μᾶς ἐνδυναμώσῃ στὸν πνευματικό μας ἀγώνα, καθὼς φθάσαμε μέχρι τὴ μέσα τοῦ δρόμου τῆς ἀσκήσεως, μέχρι τὸ μέσον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
Ὁ Σταυρὸς ἀποτελεῖ τὸ σύμβολο τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου. Εἶναι σύμβολο δόξης αἰωνίου, σύμβολο δοξασμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ὁ Υἱὸςἀνθρώπου, ὁ σαρκωθεὶς Θεός, κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, μοιράστηκε θυσιαζόμενος σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, τὴν ὁποία καὶ ἀνεβίβασε στὰδεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ὁ Σταυρὸς εἶναι σύμβολο νίκης, ἐπειδὴ προδιαθέτει τὸνἀγώνα. Κανεὶς ἀγωνιζόμενος δὲν στεφανώνεται, ἐὰν δὲν ἀγωνιστῇ. Καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ γίνεται οἰκεῖος, ὅταν οἱ ἴδιοι οἱκειωθοῦν τὰπαθήματα καὶ τὴν θυσία Του, μὲ σκοπὸ πάντοτε νὰ γίνουν μέτοχοι τῶν οὐρανίων στεφάνων διὰ τῆς νίκης τοῦ Σταυροῦ.
Τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας δὲν ἀφορᾶ ὅμως ἀποκλειστικὰ τὴν στάση μας ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας. Συνηθίσαμε, ὅταν γίνεται λόγος γιὰ θυσία, νὰἐννοοῦμε τὴν θυσία ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν. Ὁ Σταυρὸς ὅμως εἶναι πρωτίστως θυσίαὑπὲρ τῆς σωτηρίας μας, θυσία ὑπὲρ τοῦ καινοῦ ἑαυτοῦ μας, τοῦ κατὰ χάριν Χριστοῦ ἐν ἡμῖν. Συνήθως εἶναι εὐκολότερο νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμα τοῦπλησίον γιὰ βοήθεια, ἐνῷ συνηθέστερα θυσιαζόμαστε εὐχάριστα γιὰ τοὺςἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦμε, γιὰ τὰ παιδιά μας, τοὺς γονεῖς μας ἢ γιὰ ἕνα ἰδανικό.Ὅμως ὁ ἐν ἡμῖν κατὰ χάριν Χριστός, ὁ κληθεὶς στὴν ἐξομοίωση μὲ τὸν Χριστὸ διὰτῆς μεταμορφώσεως τῶν παθῶν ἑαυτός μας, βυθισμένος μέσα στὴ λάσπη τῆς φθορᾶς, βοᾶ καὶ κραυγάζει μὲ ἀγωνία, καθὼς ἀναζητᾶ νὰ τὸν ἀνασύρουμε ἀπὸτὸν βοῦρκο τῶν παθῶν μας, γιὰ νὰ ὀρθωθῇ καθαρὸς καὶ λαμπερός, ὡς ὁ Ὡραῖοςἐν τάφου τριήμερος ἐξελθὼν Χριστός. Μᾶς θλίβει ὅμως, ἀδελφοί μου, ἡπροσπάθεια νὰ ἀνασύρουμε τὸν καινούριο ἑαυτό μας ἀπὸ μέσα μας, γιατὶ ὁμεταμορφωθεὶς καὶ ἀναστηθεὶς ἑαυτός μας εἶναι τεκμήριο ἀλλαγῆς, κι ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε. Τὸν φοβόμαστε ἐξαστράπτοντα, ὅπως τὸ σκοτάδι φοβᾶται τὸ φῶς, γιατὶ ζοῦμε καὶ κινούμαστε μέσα στὸ σκοτάδι. Τρομάζουμε στὴθέα τοῦ καθαροῦ, γιατὶ συνηθίσαμε τὶς μαῦρες ἀποχρώσεις τῆς βρωμιᾶς μας ποὺφαντάζει καθαριότητα στὰ λασπωμένα καὶ ἀλλήθωρα πνευματικά μας μάτια.
Σήμερα μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ δοῦμε ἐσταυρωμένο τον ἑαυτό μας, νεκρωθέντα τῇ ἁμαρτίᾳ, νεκρὸ γιὰ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ χαροῦμε δικαίως καὶ τὴν ἀνάστασή του μέσα στὶς ἀκτῖνες τῆς θείας χάριτος. Σήμερα προσκυνοῦμε τὸν Σταυρὸ καὶ προσπίπτουμε ἐνώπιόν του, ζητῶντας ἀπὸ τὸν σταυρωθέντα Χριστὸ νὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ νὰ μᾶς παράσχῃ τὴ δύναμη, ὥστε νὰσυνεχίσουμε τὸν ὡραῖο ἀγῶνα κατὰ τῶν παθῶν, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὀφείλουμε νὰἐξέλθουμε καθαροί, φωτεινοί, ἁγιασμένοι, στὸ βαθμὸ ποὺ ἀποδεχόμαστε συνειδητὰ τὸ κάλεσμα τῆς θυσίας τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ ἀνταποκρινόμαστε, συσταυρούμενοι μὲ τὸν ἀγαπημένο μας Ἰησοῦ.
Κάποτε οἱ κοινοὶ γονεῖς τῆς ἀνθρωπότητος θέλησαν νὰ γευθοῦν ἀπὸ τὸνἀπαγορευμένο καρπὸ τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰπρολάβουν δίχως καμία διάθεση αὐτοθυσίας νὰ γίνουν θεοὶ χωρὶς τὸν Θεό. Τὸβλέπουμε αὐτὸ πλέον στὴν ἐποχή μας, ποὺ δυστυχῶς δὲν ἀγαπᾶ τὸν Σταυρό, μᾶλλον τὸν πολεμᾶ, ὡς δαιμονοκρατούμενη. Καὶ δὲν ἀγαπᾶ τὸν Σταυρό, γιατὶμισεῖ τὴν θυσία τοῦ ὑπὲρ κόσμου θυσιασθέντος ἐν αὐτῷ, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναιἐποχὴ ποὺ προβάλλει μὲ κάθε τρόπο τὴν θυσία ὑπὲρ τάχα τῆς δικαιοσύνης, ὑπὲρ τάχα τῆς εἰρήνης, ὑπὲρ τάχα τῆς ἀλληλεγγύης, ὑπὲρ τάχα τῆς ἕνωσης τῶν λαῶν,ὅμως εἶναι ἐποχὴ ποὺ μισεῖ θανάσιμα τὴν θυσία ὑπὲρ τῆς καλῆς ἀλλοιώσεως τοῦἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τῆς ἐξομοιώσεώς του μὲ τὸν ἀληθινὸ Σωτῆρα, ἐποχὴἐναντία Χριστοῦ, ἀντίθετη μὲ Αὐτὸν καὶ τὶς ἐνέργειές Του, ἐποχὴ ἀντίθεη, κατὰτοῦ ὄντως Ἀνθρώπου καὶ τῶν καλῶν εἰκόνων Του. Ζοῦμε στὴν ἐποχή, ὅπουἀναμένεται ἕνας ψευδομεσσίας, ἕνας χριστὸς ξένος Σταυροῦ κατὰ τὸ πατερικῶςἑρμηνευόμενο χῖ ξῖ σῖγμα ταῦ τῆς Ἀποκαλύψεως.
Ὁ Σταυρὸς εἶναι ὄπλο κατὰ τοῦ διαβόλου· μπροστά του φρίττει καὶ τρέμει ἡπανστρατιὰ τῶν δαιμόνων. Ὁ Σταυρός, ἀδελφοί μου, εἶναι μαχαίρι δίκοπο, ποὺἔσκισε τὴν κοιλιὰ τοῦ ᾅδη καὶ ἐλευθέρωσε τὰ ἑκατομμύρια τῶν νεκρῶν, εἶναι κλειδὶ σωτηρίας, ποὺ ἄνοιξε τὴν κεκλεισμένη Ἐδέμ, εἶναι «δἐνδρον εὐσκιόφυλλον», κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο βρίσκουν παρηγοριὰ οἱ κουρασμένοι διαβάτες τῆς ἀσκήσεως, εἶναι τὸ κατάρτι τοῦ πλοίου τῆς Ἐκκλησίας ποὺπορεύεται πρὸς τὸ λιμάνι τῆς ἄνωθεν Βασιλείας.
Ἡ Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως εἶναι κάλεσμα στὴν γιορτὴ τοῦ Σταυροῦκαὶ
τοῦ σταυρώματος τῶν παθῶν μας. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε μὲ χαρά, γιὰ νὰχαροῦμε καὶ τὴν Ἀνάσταση, τοῦ Κυρίου καὶ τὴν δική μα
π. Στυλιανός Μακρής