"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του
«…Το να πάω στο απόδειπνο, το να πάω στην προηγιασμένη, το να πάω στους χαιρετισμούς, το έχει ανάγκη το σπίτι μου, το έχουν ανάγκη τα παιδιά μου, το έχει ανάγκη η ειρήνη του σπιτιού μου…
το έχει ανάγκη η δουλειά μου, το έχει ανάγκη η γειτονιά που κάθομαι. Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του Θεού και αυτό θα σημαίνει τη σωτηρία μας!…»
Μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης και Σισανίου Παύλος

Αυτό είναι ακριβώς το καθήκον των χριστιανών γονέων. Το χρέος πατέρων και μητέρων: Να οδηγήσουν τα παιδιά τους στο Σωτήρα Χριστό.
“Όταν κάποιο βράδυ, μετά από μια κουραστική μέρα, που ο Κύριος είχε περάσει κηρύσσοντας και συζητώντας αδιάκοπα με το λαό, τους Φαρισαίους και τους μαθητές. Τότε μερικές μητέρες θέλησαν να φέρουν κοντά Του τα παιδιά τους για να τα ευλογήσει. Οι μαθητές δεν ήθελαν όμως να ενοχλήσουν τον Κύριο, και γι’ αυτό δεν τις άφηναν να Τον πλησιάσουν. Τότε ο Χριστός είπε τα στοργικά λόγια: «Άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με» (Λουκ. 18: 16).
Αυτό είναι ακριβώς το καθήκον των χριστιανών γονέων. Το χρέος πατέρων και μητέρων: Να οδηγήσουν τα παιδιά τους στο Σωτήρα Χριστό.
Αλλά, θα πείτε, πώς είναι δυνατό να γίνει αυτό, τώρα που ο Σωτήρας δεν κηρύσσει πια με ανθρώπινη μορφή πάνω στη γη;
Κι όμως, θα κατορθωθεί, αν οι γονείς φέρουν τα παιδιά τους σ’ επαφή με το Χριστό – με την ορθόδοξη πίστη και με τα μυστήρια της αγίας Εκκλησίας μας – και αν τα διδάξουν να Τον αγαπούν θερμά και να υπακούουν στο νόμο Του. Ο δρόμος που θα οδηγήσει σ’ αυτό είναι η χριστιανική, ορθόδοξη, εκκλησιαστική αγωγή.
Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας είναι, ότι τα παιδιά δεν έχουν καλή ανατροφή. Εσείς οι γονείς παραπονιέστε συχνά γι’ αυτό, και δυστυχώς τα παράπονά σας είναι βάσιμα. Κανείς όμως δεν μπορεί ν’ αμφιβάλλει, για το πόσο ατελή αγωγή ασκούν οι γονείς σήμερα.
Η αγωγή των παιδιών είναι ένας μεγάλος άρρωστος. Και όταν θέλουν να γιατρέψουν έναν άρρωστο, το πρώτο πράγμα που φροντίζουν να μάθουν, είναι το πού πονάει. Γι’ αυτό κι εμείς θα ρωτήσουμε πρώτ’ απ’ όλα: «Τι πονάει στην αγωγή των παιδιών μας;»
Εκείνοι που συναναστρέφονται με νέους, θα μας πουν – αν βέβαια είναι ειλικρινείς – ότι αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι η έλλειψη χριστιανικών βιωμάτων και ορθοδόξου ήθους. Και γι’ αυτό ευθύνεται πρωταρχικά η οικογένεια. Οι καθηγητές θρησκευτικών μάς πληροφορούν, ότι πολύ συχνά έρχονται στο σχολείο παιδιά, που για τη χριστιανική διαπαιδαγώγησή τους η οικογένεια δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου.
Ρωτάς κάποτε το παιδί: «Προσεύχεσαι στο Θεό;». Και παίρνεις την απάντηση: «Κανείς δεν προσεύχεται στο σπίτι».
Η προσπάθεια του εκπαιδευτικού δεν βρίσκει συμπαράσταση στο σπίτι. Δεν υπάρχει σχεδόν η δυνατότητα να ρυθμιστεί ο σωστός εκκλησιασμός και η γενικότερη πνευματική αγωγή των παιδιών. Και βλέπει κανείς τα παιδιά ν’ αδιαφορούν για την εκκλησία και την προσευχή, ή να μην ξέρουν ούτε το σταυρό τους να κάνουν. Συχνά από παιδιά σχολικής ηλικίας ακούγονται αυθάδεις συζητήσεις για θέματα της πίστεως, ψέματα, όρκοι, αισχρότατες βλασφημίες ή και ρητές δηλώσεις απιστίας.
Παρατηρούμε ακόμα πως από τα παιδιά της εποχής μας λείπουν οι αρετές εκείνες, που πρέπει να στολίζουν την παιδική ηλικία.
Για το δωδεκάχρονο Ιησού διαβάζουμε, ότι πήγαινε με τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων και υποτασσόταν σ’ αυτούς. «Ηύξανε» και «προέκοπτε σοφία, και ηλικία, και χάριτι παρά Θεώ και ανθρώποις» (Λουκ. 2:52). Αυτός είναι το πρότυπο για όλα τα παιδιά. Αυτόν πρέπει να μιμούνται. Συμβαίνει όμως σήμερα αυτό;
Θα σας υπενθυμίσω μερικές μόνο ελλείψεις των συγχρόνων παιδιών, για τις οποίες παραπονιέστε, και πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Πρώτ’ απ’ όλα, εσείς οι ίδιοι λέτε, ότι τα παιδιά σας έχασαν τη σεμνότητά τους, και διαμαρτύρεστε για την αγένεια, την ιδιοτροπία, τη σκληρότητα και την αγριότητά τους. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά στους γονείς ή στους μεγαλύτερους!..
Εσείς οι ίδιοι παραπονιέστε για την ανυπακοή και τα ψέματα των παιδιών, δεν μπορείτε να δικαιολογήσετε την επιπολαιότητά τους, και στενοχωριέστε γιατί δεν θέλουν να καταπιαστούν με κάποια σοβαρή εργασία.
Εσείς σχολιάζετε την αφηρημάδα τους και το ασυγκράτητο πάθος για απολαύσεις, από το οποίο έχουν κυριευτεί. Λέτε ακόμα, ότι τα παιδιά γνωρίζουν πράγματα, που οι μεγάλοι τ’ αναφέρουν με πολλή συστολή, και που, σύμφωνα με τους λόγους του αποστόλου, δεν πρέπει ούτε στις συζητήσεις των ενηλίκων χριστιανών να έχουν θέση.
Ποιος όμως φταίει για όλ’ αυτά;
Σύντομη αλλά σωστή απάντηση στο ερώτημα είναι τούτη: Αν τα παιδιά δεν έχουν ανατραφεί σωστά, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης ανήκει στους γονείς.
Γέροντας Δαμασκηνός Ορλόφσκι
Από το βιβλίο: Επισκόπου Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ Ειρηναίου, «Μητέρα, πρόσεχε!». Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

Ο ΘΕΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Ο πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος διηγείται:
Ενθυμούμαι μια οικογένεια, η οποία για 15 χρόνια φαινομενικά ευημερούσε. Η δουλειά θαυμάσια. Ανέσεις πολλές. Αρρώστιες δεν είχαν. Και κατά κάποιον τρόπο, όλοι νόμιζαν ότι ήσαν ευτυχισμένοι μαζί με τα δυο παιδιά τους.
Στην καρδιά όμως του συζύγου υπήρχε πολλή πίκρα, γιατί η γυναίκα του όχι μόνον ήταν αδιάφορη για την θρησκευτική ζωή, αλλά, θα μπορούσε να την πη κανείς, άθεη.
Ούτε τον σταυρό της δεν έκανε! Στην Εκκλησία ζήτημα είναι αν πήγαινε μια φορά τον χρόνο, εν αντιθέσει με τον σύζυγό της που εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή.
Επιπλέον δε, προς μεγάλη θλίψη του συζύγου της, δεν ήθελε επ’ ουδενί να κάνει άλλο παιδί, και ποτέ δεν κατάλαβε αυτός ο καημένος ότι είχε κάνει δύο εκτρώσεις.
Αλλά και τα δυο παιδάκια που είχε, μήπως τα μεγάλωνε σωστά; Χαρτιά, φιγούρες χορού και αδιάκριτη χρήση τηλεοράσεως και internet.
Γι’ αυτό και είχαν καταντήσει γκρινιάρικα, νευρικά, φιλόνικα, ατίθασα. Όσο για την γλώσσα και τους τρόπους τους; Ξεπερνούσαν τα όρια της θρασύτητας.
Ο άνδρας της μέρα-νύχτα παρακαλούσε τον Θεό να την φωτίσει, να της δώσει σύνεσι, για να προλάβει τον κατήφορο των παιδιών που ήδη είχε αρχίσει.
Στις παρεμβάσεις του ή στις σοφές του συμβουλές, η γυναίκα του επαναστατούσε.
Κι αυτός ήταν πολύ μαλακός και πράος και υποχωρούσε, δυστυχώς, κι εκεί που δεν έπρεπε, με την ελπίδα ότι κάποτε θ’ αλλάξει.
Η δουλειά του ήταν πολύ σκληρή και απουσίαζε από το σπίτι όλη μέρα. Γύριζε μετά τις 10.00 το βράδυ. Τίμιος, εργατικός, ηθικός και σε άμεση σχέση με τα Μυστήρια της Εκκλησίας και τον αγώνα για πνευματική ζωή.
Έτσι πέρασαν 15 χρόνια, σκληρά και βασανιστικά γι’ αυτόν τον καλό πατέρα και σύζυγο, αλλά 15 χρόνια επιμόνων προσευχών και ελπίδος.
Και έφθασε η ώρα του Θεού!
Κάθε καλοκαίρι συνήθιζαν να παραθερίζουν σ’ ένα χωριό έξω από την πόλη. Πήγαιναν εκεί με το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο. Άρχισε να ρίχνει μια ψιλή βροχούλα. Σε μια στιγμή γλιστράει το αυτοκίνητο, αναποδογυρίζει και πέφτει μέσα σε μια χαράδρα.
Όταν τους έβγαλαν απ’ εκεί, ένας μόνον ήταν ζωντανός: η μάνα! Τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο. Και βγαίνει σχεδόν παράλυτη στα πόδια.
Το δράμα της ήταν πολύ μεγάλο, γιατί δεν είχε μάθει να στηρίζεται στον Χριστό. Έκλαιγε, φώναζε, διαμαρτυρόταν! Στο μυαλό της γύριζε συνεχώς η σκέψη της αυτοκτονίας.
Καμμιά από τις δήθεν φίλες της δεν ερχόταν να την δει. Μόνον μια φορά, τυπικά, για τα συλλυπητήρια. Και οι συγγενείς έρχονταν, αλλά από συμφέρον, για να την κληρονομήσουν και μάλιστα δεν το έκρυβαν.
Είχε πολλή περιουσία. Κι όσο τα έβλεπε αυτά, τόσο πιο πολύ αισθανόταν την ερημιά της, την πνευματική της φτώχεια, αλλά και την αξία του ανδρός της.
Την τραγωδία της αυτή, όπως ήταν επόμενο, την πληροφορήθηκε ο Πνευματικός του συζύγου της, αν και κάπως καθυστερημένα.
Άρχισε με τις επισκέψεις του σιγά-σιγά να μεταγγίζει στην καρδιά της την Χάρι του Χριστού, να σταλάζει την δική Του παρηγοριά. Και η καρδιά της, μαλακωμένη από τον πόνο, άρχισε ν’ αναπνέει ευωδία Χριστού.
Μια καινούργια πνευματική χαραυγή ξημέρωνε γι’ αυτήν.
Έπειτα από λίγο καιρό μονολογούσε τα εξής: «Ήταν ανάγκη να με βρει η συμφορά, για να μπορέσω να ξυπνήσω απ’ την ζωή της αμαρτίας: Έπρεπε να κάνω τον Θεό να βάλει στα πόδια μου συντρίμμια, για να με σταματήσει μπροστά στον γκρεμό; Είχε δίκαιο ο άνδρας μου. Χωρίς Χριστόν τα πάντα είναι κενά, και κάτι παραπάνω: χάος!»
Ύστερα από λίγους μήνες αποκαταστάθηκε και η σωματική της υγεία. Υιοθέτησε τέσσερα ορφανά παιδιά, από την Σερβία, για να μπορέσει να τους δώσει αυτά που στέρησε από τα δικά της παιδιά.
Μαζί τους ζει τώρα κατά Θεόν, γιατί Αυτόν έχει βάλει πλέον κέντρο στην ζωή της. «ΟΛΑ για τον Θεό» συνηθίζει μάλιστα να λέγει, μέσα από συνεχή δάκρυα μετανοίας.
Ο Θεός πάντα ευλογεί τη μετάνοια, χορηγεί τη συγγνώμη και ευδοκεί στην αλλαγή ζωής μέσα στην Εκκλησία Του.
Αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διακρίνει τα πάθη κατά την προέλευσή τους σε αυτά που προέρχονται από τις σωματικές αισθήσεις και αυτά που προέρχονται από τη φαντασία.
Ο προσφιλής άγιος Γρηγόριος αναφέρει την αρχή των παθών στην πτώση των πρωτοπλάστων. Αιτίες των παθών θεωρεί ο άγιος τις απάτες του κόσμου. Μιλώντας για την εξέλιξη των παθών -που οδηγούν στην απομάκρυνση από τον Θεό, δίνοντας μικρή ηδονή και μακρά οδύνη- αναφέρεται και στα είδη των παθών. Τα ποικιλόμορφα και πολύμορφα πάθη έχουν συχνά-πυκνά σύνδεσμο και εξάρτηση μεταξύ τους. Ο άγιος Γρηρόριος ο Παλαμάς διακρίνει τα πάθη κατά την προέλευσή τους σε δύο κατηγορίες, αυτά που προέρχονται από τις σωματικές αισθήσεις και αυτά που προέρχονται από τη φαντασία.
Αφήνοντας ο άνθρωπος απρόσεκτο τον εαυτό του τον σκλαβώνει σε μια σειρά παθών που με ακρίβεια ο άγιος τα περιγράφει. Ο ένας κρίκος ενώνεται με τον άλλο και πνίγουν την ελευθερία του ανθρώπου. Ας παρακολουθήσουμε την ενδιαφέρουσα αυτή παθολογία. Κεντρική θέση έχει η αίσθηση της γεύσεως. Η αμετρία της βρώσεως και πόσεως, η λαιμαργία και πολυποσία, φέρνουν τη γαστριμαργία και τη μέθη. Η γαστριμαργία ερεθίζει τα σαρκικά πάθη. Όταν τα σαρκικά πάθη θεριέψουν θέλουν και τις άλλες αισθήσεις δικές τους. Ο φιλοσώματος άνθρωπος γίνεται φιλόϋλος και φιλόκοσμος. Οι επόμενοι κρίκοι της βαριάς αυτής αλυσίδας είναι η φιλοκτημοσύνη και η φιλαργυρία. Ο φιλάργυρος ως πλεονέκτης δεν θ’ αργήσει να οδηγηθεί σε αδικίες και αρπαγές. Ο νους του θολώνεται, ο δαίμονας, τον περιπαίζει, γίνεται μισάνθρωπος και καταστροφέας του εαυτού του. Η πλεονεξία τον κυριεύει και η αφροσύνη της αθεΐας -γιατί η φιλαργυρία είναι απόρριψη του Θεού κι εμπιστοσύνη στο χρήμα- βρίσκεται επί θύραις.
Η φαντασία, η δεύτερη πηγή των παθών, κατά τον ιερό πατέρα είναι ανεπτυγμένη στους φιλόκοσμους και γεννά την αλαζονεία. Τη φαντασία υποδαυλίζει ο δαίμονας και η νίκη του η μεγάλη είναι ότι οι παγιδευμένοι στις πλεκτάνες του δύσκολα μπορούν να το υποψιαστούν κι ας είναι χρόνια η πάθηση. Ο συνδυασμός φαντασίας και αισθήσεων δίνει τα πάθη της ανθρωπαρέσκειας, της κενοδοξίας και της υπερηφάνειας. Γενικώς τα πάθη διακρίνονται σε φανερά και αφανή. Ο άγιος Παλαμάς δίνει σημασία και στα φαινομενικώς ασήμαντα πάθη τα οποία γεννούν σοβαρότερα. Τα πάθη οδηγούν την ψυχή του εργάτη τους στο θάνατο, ένας θάνατος που συνεχίζεται για τους αμετανόητους και μετά τον σωματικό θάνατο. Είναι πολύ αξιοπρόσεκτες οι θέσεις αυτές του αγίου, που πηγάζουν από το Ευαγγέλιο και την πατερική θεολογία. Δυστυχώς συμβαίνει με νεότερους θεολόγους να μιλούν με παρρησία περί την των πάντων αποκαταστάσεως. Η αγάπη του Θεού δεν απορρίπτει τη δικαιοσύνη του, και η αγάπη του αυτή γίνεται μια παρουσία κριτική για τον άνθρωπο….
Μωυσής Αγιορείτης (Μοναχός), Η κοινωνία της ερήμου και η ερημία των πόλεων, εκδ. Τήνος, Αθήνα, 1987

“Ας ζητήσουμε συγνώμη από τον Χριστό που ενώ τον σταυρωσαν μια φορά σωματικά εμείς συνεχίζουμε και τον σταυρώνουμε με το πνεύμα!
Και ας Τον παρακαλεσουμε να μην πικραινουμε τους αδερφούς μας, όχι μόνο αυτές τις 50 μέρες, αλλά σε όλη μας την ζωή!”
Αείμνηστος Γέροντας π. Ιωάννης Κεραμιτζής, ο ταπεινός πνευματικός της Ακρόπολης

Γέροντα, νιώθω μιὰ ἀνασφάλεια, ἔχω ἄγχος.
– Ἀσφαλίσου, βρὲ παιδάκι μου, στὸν Θεό. Μόνον τὴν ἀσφάλεια τοῦ αὐτοκινήτου ξέρεις; Τὴν ἀσφάλεια τοῦ Θεοῦ δὲν τὴν ξέρεις; Κάνε τὸν σταυρό σου καί, πρὶν κάνης ὁτιδήποτε, πές: «Χριστέ μου, Παναγία μου, βοήθησέ με». Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀσφάλεια ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, δέχεται συνέχεια ἀπὸ τὸν Θεὸ βενζίνη «σοῦπερ» καὶ τὸ πνευματικό του ὄχημα δὲν σταματάει ποτέ· τρέχει συνέχεια.
Ὅσο μπορεῖς, νὰ προσέχης, νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν Θεό, καὶ Ἐκεῖνος θὰ σὲ βοηθήση σὲ κάθε σου δυσκολία. Ἁπλοποίησε τὴν ζωή σου μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, γιὰ νὰ ἐλευθερωθῆς ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀγωνία.
Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Ἡ νηστεία εἶναι ὅπλο στὸν πόλεμο πού ἔχουμε κατὰ τοῦ διαβόλου.
Ἡ νηστεία εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας. Με την νηστεία ἰσχυροποιεῖται ἡ θέληση, δουλαγωγεῖται τὸ σῶμα, καθαρίζεται ὁ νοῦς, μαλακώνει ἡ καρδιά, καταστέλλονται οἱ σαρκικές ορμές, θεραπεύεται ἡ ψυχή.
Μέγας Βασίλειος