"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Γιατί ο Θεός φαίνεται να σιωπά μπροστά στις αδικίες; Γιατί υποφέρουν, πεθαίνουν και αφανίζονται οι αθώοι και οι αδύναμοι;
Πρώτον, γιατί ο Θεός μάς έδωσε νου, αυτεξούσιο και ελευθερία και δεν μας τα έδωσε για να τα καμαρώνουμε, αλλά για να υψώνουμε τη φωνή μας και να τα υπερασπιζόμαστε οι ίδιοι . Κι ακόμη κι αν παραιτούμαστε από τα δικά μας δικαιώματα( συμβαίνει αυτό στους πνευματικούς ανθρώπους) , οφείλουμε να μην παραιτούμαστε από τον αγώνα για τη διασφάλιση των κοινών δικαιωμάτων και την ευημερία, ασφάλεια κλπ των άλλων .
Το κυριότερο, όμως, είναι ότι αυτή η ζωή, μέσα στην κόλαση της πτώσης και της αποστασίας, θα είναι πάντοτε άδικη. Από εκεί και πέρα, δεν θα υπάρχει απάντηση σε όλα τα «γιατί», και ο Θεός, εννέα φορές στις δέκα, θα σιωπά.
Παρά ταύτα, μέσα σε όλα αυτά τα λυπηρά, ο Χριστός πόνεσε, σταυρώθηκε και πέθανε για μένα , επειδή κι εγώ πονώ, σταυρώνομαι και πεθαίνω. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν εξηγεί αλλά μας διαφωτίζει για τον τρόπο που λειτουργεί Αυτός, ως κάποιο σημείο.
Πιστεύω μόνο σε αυτή τη σιωπηρή, αλλά παντοκρατορική και καίρια πράξη Του. Και με καλύπτει. Ο Χριστός έχει ήδη απαντήσει στην αγωνία μας , με αυτό που έκανε. Αντί να εξαφανίσει το κακό, το υπέμεινε, ερχόμενος στα μέτρα μου. Υπέμεινε την αδυναμία, την αδικία, τον διωγμό, την ασθένεια, τον θάνατο. Δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης τραγωδίας και οδύνης στην οποία να μη συναντήσεις τον Χριστό. Έως τον Άδη κατέβηκε, στο σκοτάδι, στον τόπο των νεκρών και των απελπισμένων αιχμαλώτων, στην Κόλαση. Εκεί όπου δεν έχει θέση όχι μόνον ο Θεός, αλλά ούτε καν ο άνθρωπος, παρά μόνο οι άρχοντες του σκότους, οι αποστάτες του Θεού.
Μετά από αυτό, πώς να ερμηνεύσω το «γιατί» του πόνου και της αδικίας; Ο Χριστός, σιωπώντας, απάντησε ήδη. Συνέπαθε. Και σκέψου: τα πάθη και η οδύνη Του είναι πάθη και οδύνη Θεού — όχι ανθρώπου. Θεού χωρίς την ευθύνη της αμαρτίας. Χαοτική αγάπη και συγκατάβαση. Διάσχιση ασύλληπτων αποστάσεων.
Λοιπόν, ο Χριστός είναι δίπλα μου. Δεν υψώνω το βλέμμα στον ουρανό για να Του θέσω ερωτήματα. Τον αισθάνομαι πλάι μου, να συμπορεύεται στον δικό μου δρόμο.
Όλα αυτά μπορεί να μην ικανοποιούν κάποιους. Είναι όμως αρκετά ώστε να πορεύεται ο καθένας μας σε αυτόν τον κόσμο με ελπίδα και κουράγιο.
Εν τέλει, αν κάποιος εξακολουθεί να ζητά μια σαφή απάντηση, ακόμη και μετά από όλα αυτά, υπάρχει πάντοτε και το μυστήριο. Δεν εξηγούνται όλα και δεν υπάρχουν απαντήσεις για όλα. Δεν είμαστε σε τέτοιο βαθμό άξιοι ή ικανοί ώστε να τα γνωρίζουμε όλα. Αν η Ορθοδοξία απαντούσε σε όλα, θα ήταν μια κατασκευασμένη απάτη με σκοπό να κατακυριεύσει τις συνειδήσεις , μέσω καθησυχασμών και εντυπωσιακών τεχνασμάτων και δεν θα ήταν μια διαρκής και ατελεύτητη πορεία έρευνας και γνώσης του απείρου Θεού.

"Στενοχώρια μπορεῖ νὰ ἔχεις, ἀλλὰ
ἀπελπισία ὄχι..."
Ὁ Θεὸς, μέσα ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση σὲ βοηθᾶ καὶ ξεπερνᾶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ σὲ ὁδηγήσουν στὰ ἔσχατα ὅρια τῆς ἀπελπισίας.
Ἔχει ὁ Θεός. Ἐκεῖ ποὺ ἀπελίζεσαι, σοῦ στέλνει κάτι ποὺ δὲν τὸ περιμένεις… ἀρκεῖ νὰ Τὸν πιστεύεις καὶ νὰ Τὸν ἀγαπᾶς.
Άγιος Πορφύριος.

"Μνήμη σήμερα 5 Μαρτίου του Αγίου πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς"
ΘΑ ΔΕΧΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΣΗ ΛΑΜΨΗ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ;
Απάντηση σε μια επιστολή
Του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκ. Αχρίδος
Στο προηγούμενο γράμμα μου απαντάτε πάλι με ερώτηση: «Θα ανεχό­ταν ο Χριστός τόση λάμψη στην Εκκλησία;». Οπωσδήποτε. Το ανεχόταν και τότε, θα το ανεχόταν και τώρα. Τότε υπήρχε στα Ιεροσόλυμα ο ναός του Σολομώντα, ένα από τα σπάνια θαύματα της αρχιτεκτονικής και πο­λυτέλειας στον κόσμο. Τούτος ο ναός είχε περισσότερο χρυσό και πολύτι­μες πέτρες εσωτερικά απ' ό,τι έχουν σήμερα όλοι οι χριστιανικοί ναοί στα Βαλκάνια. «Και όλον τον οίκον περιέσχε χρυσίω έως συντέλειας παντός του οίκου» (Γ' Βασ. 6,22). Σ' αυτό το ναό έμπαινε ο Χριστός πολλές φορές, όμως ποτέ δεν εξέφρασε τη δική σας σκέψη, ότι θα έπρεπε όλα αυτά να με­ταμορφωθούν σε ψωμί και να φαγωθούν.
Αυτός προέβλεψε την κατάρ­ρευση αυτού του ναού και ο ναός καταστράφηκε, αλλά όχι εξαιτίας του χρυσού στον ναό, αλλά εξαιτίας της λάσπης στις ανθρώπινες ψυχές. Εμένα με ευχαριστεί που δείχνετε ελεήμων προς τους φτωχούς, αλλά ακόμα πε­ρισσότερο θα με ευχαριστούσε εάν δείχνατε ελεήμων με τη δική σας περι­ουσία και όχι των άλλων.
Δεν θα ήθελα να σας δω όμως στήν ίδια πλευρά με τον Ιούδα. Θα θυμάστε πώς ο Ιούδας θέλησε κάποτε να φανεί πιο ελε­ήμων από τον Χριστό... Διαβάστε το δωδέκατο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Κάποια γυναίκα πήρε ένα μπουκαλάκι με πολύτιμο μύρο νάρδου και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Ο Ιούδας, ο οποίος αργότερα πρόδωσε τον δάσκαλο του για τα λεφτά, θύμωσε και φώναξε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;» (Ιωάν. 12,5). Σ' αυτό του απάντησε ο στοργικός Κύριος, που ήταν καθ' οδόν να δώσει και τη ζωή Του για τούς φτωχούς: «Τους πτωχούς γάρ πάντοτε έχετε μεθ' εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε» (Ιωάν. 12,8).
Ακούστε, λοιπόν, τι θα σας πω: εάν όλοι εμείς είχαμε πάντα τον Χριστό μαζί μας, δεν θα υπήρχαν φτωχοί ανάμεσα μας. Εκείνοι οι οποίοι έχουν τον Χριστό μαζί τους, εκείνοι προσέφεραν στην Εκκλησία όλα αυτά που εσείς ονομάζετε «λάμψη». Εκείνοι οι ίδιοι δίνουν τα μέγιστα στους φτωχούς. Η αγάπη προς τον ζωντανό Χριστό τους σπρώχνει και στις δύο θυσίες: στη θυσία προς την Εκκλησία τους και στη θυσία προς τα φτωχά αδέλφια τους. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν τον Χριστό μαζί τους, δεν έχουν ούτε τούς φτωχούς μαζί τους. Εκείνοι θα ήθελαν να πάρουν από την Εκκλησία και να δώσουν στους φτωχούς, για να μη δίνουν τα δικά τους και για να μην τούς ενοχλούν οι φτωχοί. Αυτός είναι ο βαθύτερος πειρασμός, πού κάνει αυθάδη περίπατο ανάμεσα μας με το προσωπείο της ευεργεσίας.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἡ νηστεία καὶ ἐν γένει ἡ χριστιανικὴ ἄσκηση, ἡ ἑκούσια αἰσχύνη στὴν ἐξομολόγηση καὶ ἡ αὐτομεμψία, ἀλλὰ καὶ ἡ θετικὴ ἄσκηση τοῦ πόθου γιὰ τὸ χάρισμα τῆς Πεντηκοστῆς, μᾶς τοποθετοῦν στὴν ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ πλήττουν τὸ θηρίο τοῦ «ἐγώ» μας. Παρέχοντας γεύση θανάτου μετατρέπονται σὲ σπέρμα ἀναστάσεως καὶ οὐσιαστικὰ προετοιμάζουν τὰ σώματά μας γιὰ τὴν Κοινὴ Ἀνάσταση
Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου

5 Μαρτίου … Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης…!!!
Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 μ.Χ. στο χωριό Λέλιτς της Κεντροδυτικής Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στη σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία, και την κλίση του προς τον Μοναχικό βίο.
Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908 μ.Χ.), Διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909 μ.Χ.) και στο Χάλλε της Γερμανίας (1911 μ.Χ.).
Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την Ελληνική.
Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διανοίας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστο και ακαταγώνιστο.
Εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στη Μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, τον Δεκέμβριο του έτους 1909 μ.Χ.
Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί διά βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως και έγινε.
Κατά την περίοδο 1915 - 1919 μ.Χ. απεστάλη στην Αμερική και στην Αγγλία, για να συντρέξει και να ενισχύσει τον πολύπαθο Σερβικό λαό.
Το έτος 1919 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης, στην Κεντρική Σερβία και το έτος 1920 μ.Χ. μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.
Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του.
Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ανθίζει ο Μοναχισμός.
Το 1941 μ.Χ. οι αρχές κατοχής της χώρας του, οι Γερμανοί, τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 μ.Χ. τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου στη Γερμανία, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Ο δούλος του Κυρίου βάσταζε τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που όλο είχε γίνει μια πληγή. Μάλιστα δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα δεν υπήρχε.
Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945 μ.Χ., δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το τότε καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο. Πήγε, λοιπόν, στην Αμερική και παρά την κλονισμένη υγεία του συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού.
Δίδαξε στην Ιερατική Σχολή της Μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόις και από το 1951 μ.Χ. εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους Μοναχούς και διηύθυνε το Θεολογικό Σεμινάριο της Μονής.
Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στον βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.
Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας.
Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 μ.Χ. στο ταπεινό Κελί του, και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, κοιμήθηκε με ειρήνη.
Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ΄Τὴν ὡραιότητα...
Βάθη τοῦ Πνεύματος, Πάτερ ἠρεύνησας· ὅθεν ἐξέμαθες, ῥήματα ἄῤῥητα, καὶ χρυσοῤῥόας ποταμός, ἐδείχθης τοῖς Ὀρθοδόξοις, Σάββα γὰρ θεόφρονος, τὴν ὁδὸν ἠκολούθησας, τοῦ λαοῦ γενόμενος, ποιμενάρχης χριστόψυχος· διὸ πανευγνωμόνως τὴν μνήμην, Νικόλαε Ἅγιε τιμῶμέν σου.
Κοντάκιον Ἦχος δ΄ Ὁ ὑψωθείς...
Τὰ φυσικά σου προτερήματα Πάτερ, καθυποτάξας τῷ Δεσπότῃ προθύμως, ὤφθης λαμπρὸς τοῦ Πνεύματος, Νικόλαε ναός· ὅθεν ᾠκοδόμησας, ὡς ποιμὴν χρυσολόγος, βίῳ καὶ συγγράμμασι, τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, καὶ μαρτυρίου φέρων τὰς οὐλάς, Αὐτῷ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Ὁ Οἶκος
Μαργαρίτην πολύτιμον εὕρηκας, δι’ Ὃν πάντα πωλήσας τὰ τῆς κοσμικῆς ματαιότητος, παρὰ τὸ φρέαρ τῆς αὐτοσοφίας ἐκάθησας, ἔνθεν τὸν θεόληπτον νοῦν σου ἐις ἄγγος μεταποιήσας, πλουσίως ἤντλησας τὸ ζῶν ὕδωρ τοῦ Χριστοῦ, καταρδεύσας τὰς θεοδιψάστους ψυχὰς τοῦ ποιμνίου σου· ὡς ὀξυγράφος δὲ γραμματεὺ τῆς Βασιλείας, χρυσογράφως ἐξέθηκας τὸν πλοῦτον τῆς Χάριτος, τοῖς τε ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, παμμάκαρ Νικόλαε· ὅθεν σὺν τοῖς Ἁγίοις ἱεράρχαις Σάββᾳ τε τῷ θεοδηγῷ τῶν Σέρβων, ἅμα δὲ καὶ Ἰουστίνῳ τῷ ἠγαπημένῳ φοιτητῇ σου, τῇ Τριάδι παριστάμενος, Αὐτῷ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Μεγαλυνάρια
Χαίροις τῆς Σερβίας γόνος λαμπρός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων χαριτόβρυτος πλουτισμός, χαίροις οἰκουμένης, ἀκοίμητος εὐχέτης, Νικόλαε τρισμάκαρ, Ζίτσης ὁ πρόεδρος.
Ἕτερον
Ἔχων συνευχέτας σου πρὸς Χριστόν, τὸν θεόπνουν Σάββαν, Ἰουστῖνόν τε τὸν κλεινόν, σύντρεις Σέρβων γένος, καὶ πάντας Ὀρθοδόξους, σκέπετε φιλοτέκνως, Πάτερ Νικόλαε.
Ἕτερον
Τὸ χρυσόπνουν στόμα καὶ τὴν χρυσῆν, καρδίαν σου Πάτερ, ἀφιέρωσας τῷ Χριστῷ· ὅθεν Ἐκκλησίας, φωστὴρ ἐδείχθης μέγας ἐν χρόνοις τοῖς ἐσχάτοις μάκαρ Νικόλαε.

https://www.youtube.com/watch?v=scyClgFoo_4

Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν 04.03.2026 : «Ἡ Συνοδική ἀπόφαση γιά τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό βῆμα»

"Π. Αριστείδης Παπαδόπουλος ο άνθρωπος που έβλεπε τον Θεό"
(Συμπληρώθηκαν 5 έτη από την εκδημία του αείμνηστου πατρός ημών Αριστείδη, του Αγίου της Μακεδονίας! Να έχουμε την ευχή του και τις πρεσβείες του)
Ο μακαριστός άγιος επίσκοπος Αντώνιος Σιατίστης συνέλεγε την πνευματική γύρη, ανακαλύπτοντας ιερείς που αγωνίζονταν τον καλό αγώνα προς την σωτηρία και την αγιότητα!
Επισκεπτόταν τέσσερις θεοφόρους πατέρες και είχε πνευματική επικοινωνία μαζί τους! Οι τρεις Άγιοι πατέρες ήταν ο π. Αμβρόσιος Λάζαρης στην Ιερά Μονή Δαδίου, ο π. Παναγιώτης στα Βραγγιανά των Αγράφων και ο π. Ιωάννης Καλαΐδης στις Σέρρες! Ο τέταρτος ήταν ο ταπεινός και πλήρης χαρισμάτων κληρικός, ένας Άγιος ανάμεσα μας, ο π. Αριστείδης Παπαδόπουλος από τη Μικρόπολη Δράμας.
Ευλαβέστατη Γερόντισσα Ιεράς Μονής της Μακεδονίας μας είχε πει προ καιρού πως τον π. Αριστείδη η Παναγιά τον κράτησε στη ζωή αλλά 10 χρόνια για να στηρίξει τα πνευματικά του παιδιά. Μάλιστα ο π. Αριστείδης είχε τη φήμη, ως ο Άγιος της Μακεδονίας!
Ο π. Αριστείδης είχε Πνευματικό Πατέρα τον αοίδιμο π. Κωνσταντίνο Σακαρίδη, με τον οποίο συνδέονταν με αληθινή πνευματική αγάπη και επικοινωνούσαν με πνευματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2020, ο Θεός εκπλήρωσε την επιθυμία μου να τον επισκεφτώ μαζί με τον αγαπημένο μου γιατρό τον κ. Χαράλαμπο ο οποίος πολλές φορές μου μίλησε για τα ουράνια χαρίσματα του πατρός Αριστείδη. Είχαμε την μεγάλη ευλογία να λάβουμε την ευχή του αλλά και σημαντικές απαντήσεις σε θέματα που μας απασχολούσαν, αλλά και να του μεταφέρουμε τις ευχές του Πνευματικού μας Πατρός Κωνσταντίνου!
Θυμάμαι πόσο χάρηκε και σκιρτησε η καρδιά του σαν μικρού παιδιού, ακούγοντας το όνομα και τις ευχές του Πνευματικού του Πατέρα.
Συζητώντας μαζί του και απαντώντας στις ερωτήσεις μας, ο Άγιος αυτός άνθρωπος μας είπε, να μην έχουμε ποτέ αμφιβολίες για την αγάπη του Θεού, γιατί αυτή είναι μια παγίδα του πονηρού! Κοιτώντας μας στα μάτια είπε: "Ο Θεός παιδιά μου, μας βλέπει και τον βλέπουμε"!!!
Μείναμε τότε εκστασιασμένοι να κοιτούμε τον άνθρωπο που αξιώθηκε να βλέπει τον Θεό και να αισθάνεται αισθητά την παρουσία Του στη ζωή του.
Την ευχή σου Άγιε Πατέρα Αριστείδη! Καλή Ανάσταση και καλή αντάμωση!
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!

Θαύμα του Αγίου Νικόλα Πλανά: «Σου αρέσω, Παιδί μου»…;;;
Μια Κυρία, γνωστού Εμπόρου των Αθηνών, αρρώστησε. Η Κυρία αυτή είχε μια Εξαδέλφη που είχε έλθει από την Αίγυπτο, πλουσία, Ελένη Βλάχου ωνομάζετο. Ήρθε να ιδή την ασθενή Εξαδέλφην της. Ομιλίας γενομένης, της λέγει:
- «Να στείλης να φέρης τον παπα-Νικόλα (τον Άγιο Νικόλαο Πλανά), να σου διαβάση Ευχή υπέρ υγείας»!
Η Κόρη της ασθενούς αρέσκετο πολύ εις την εξωτερικήν καλαισθησίαν.
Ο παππούς όμως, ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, λόγω του ότι λειτουργούσε καθημερινώς, ανακατευόμενος με κεριά, με σκονισμένα Ερημοκκλήσια, με τις λαδιές τους κ.λ.π., δεν μπορούσε να διατηρηθή ολοκάθαρος! Βέβαια, καθαρός ήτανε, αλλά όχι όπως θα τον ήθελε η Δεσποινίδα εκείνη. Λέγει λοιπόν στη Θεία της:
- «Καλή μου Θεία, να φέρωμε από τις μεγάλες Εκκλησίες έναν ευπρεπή Ιερέα, και όχι αυτόν, που θα είναι σκονισμένος από την Εκκλησία κ.λ.π.»!
Την αυτή νύκτα βλέπει στον ύπνο της τον παπα-Νικόλα με ολόχρυσον αμφίεσιν, με φελόνια χρυσά κ.τ.λ. και της λέγει:
- «Σου αρέσω, Παιδί μου»;
Έντρομος εξύπνησε η Κοπέλλα, έστειλε αμέσως να φωνάξη τη Θεία της, και την παρεκάλεσε να φροντίση να φέρη το συντομώτερον τον Παππού, τον παπα Νικόλα!
Αυτή ανέθεσε σε μια Βαπτιστήρα της, Κατίνα ονόματι, και της λέγει:
- «Πήγαινε γρήγορα, να πης εκ μέρους μου εις τον Παππού, τον παπα Νικόλα, να έλθη αμέσως μετά την Λειτουργίαν εις το σπίτι»!
Ήρθε η Κοπέλλα συγκεκινημένη για όσα προηγήθησαν και μας τα είπε.
Μετά πήρε τον παπα-Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.
Όταν ανέβαιναν τις σκάλες, κατέβηκε η Κόρη της ασθενούς να τον υποδεχθή μετά μεγάλης ευλαβείας, όπου καθώς έσκυψε να του φιλήση το χέρι της λέγει:
- «Σου άρεσα, παιδί μου, όπως με είδες»;
Συγκίνησις και κατάπληξις διεπέρασε όλο της το σώμα. Ποτέ δεν περίμενε έναν τέτοιο έλεγχο στη ματαιοδοξία της…!!!

Ο Όσιος Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος για τον Άγιο Νικόλαο Πλανά…!!!
«Ας μιμηθώμεν και ημείς, Αγαπητοί, κατά το δυνατόν, την ταπείνωσιν του Αγίου παπα-Νικόλα, δια να επιβλέψη και εις ημάς ο Κύριος και μας υψώση!
Ας μιμηθώμεν την πραότητα αυτού, δια να αναπαυθή και εις τας ιδικάς μας Καρδίας το Πνεύμα του Κυρίου!
Ας μιμηθώμεν την εκείνου υπομονήν, ίνα εν τη υπομονή ημών κτησώμεθα τας ψυχάς ημών, και ούτω κληρονομήσωμεν την Ουράνιον και Αιώνιον Βασιλείαν του Θεού.
Ής γένοιτο πάντας επιτυχείν, ελέει και οικτιρμοίς, χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και δια πρεσβειών της Πανάχραντου Μητρός Αυτού και Πάντων των Αγίων. Αμήν»…!!!

ΚΑΠΟΤΕ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρὸς Δ α μ α σ κ η ν ὸ ς εἶχε καλέσει τὸν μακαριστὸ -ἐπίσης ἀπὸ χθὲς τὰ ξημερώματα- πατέρα Σ τ έ φ α ν ο Ἀναγνωστόπουλο γιὰ νὰ ὁμιλήσει σὲ ἱερατικὴ σύναξη τῆς Μητροπόλεως, στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, στὴ Λαμία. Ἐπειδὴ κατέφθασε νωρίς, μέχρι νὰ συναχθοῦν οἱ ἱερεῖς, ὁ πατὴρ Στέφανος μπῆκε στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Χαμήλωσε τὸ κεφάλι πρὸς τὸ στῆθος καὶ ἄρχισε νὰ λέει τὴν εὐχή, ὥσπου αἰσθάνεται τὴν παρουσία κάποιου στὸ Ἱερὸ καί, ταυτόχρονα μιὰ γλυκύτατη εὐωδία νὰ τὸν πλημμυρίζει. Σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ κοίταξε : μόλις ὁ ὅσιος Β η σ σ α ρ ί ω ν εἶχε μπεῖ κατευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο γιὰ νὰ προσκυνήσει ! Ρώτησαν ὁ ἕνας τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου καὶ κεῖ γνωρίστηκαν ! Τὸ γεγονὸς μοῦ διηγήθηκε ὁ ἴδιος προσωπικῶς σὲ συζήτησή μας, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 90.
Τὴν ἴδια ἐποχή ἐπίσης, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ὁσίου Βησσαρίωνος σὲ κάποιο σπίτι τῆς περιοχῆς, τότε ποὺ ἔτρεχε μὲ τὴν εἰκόνα καὶ μάζευε φιλανθρωπίες. Τὸ κείμενο ποὺ μοῦ διάβαζε ἦταν γραπτό, ἀπὸ τὴν θυγατέρα τοῦ ζεύγους ποὺ φιλοξένησαν τὸν Ὅσιο. Μεσούσης τῆς νυκτός, γέροι ἄνθρωποι ἦταν, ὁ παππούς σηκώθηκε νὰ πάει στὸ ἀναγκαῖον. Οἱ πόρτες τότε εἶχαν γυάλινο τζάμι στὸ ἄνω μέρος τους. Βλέπει φῶς πάλλευκο στὸ δωμάτιο ποὺ φιλοξενεῖτο ὁ Ὅσιος, ἐνῶ τέτοιο φῶς δὲν ἦταν τὸ φῶς τοῦ δωματίου. Πῆρε ἕνα σκαμνάκι καὶ ἀνέβηκε νὰ δεῖ ἀπὸ τὸ τζάμι τί συνέβαινε, διότι παραξενεύτηκε πολύ, ἴσως καὶ τρόμαξε. Τί βλέπει ; Ὀ ὅσιος Βησσαρίων, εἶχε σηκώσει τὰ χέρια του καὶ προσευχόταν, ἐνῶ κατάλευκες φλόγες βγαίναν ἀπὸ τὶς παλάμες του ! Τὰ ἔχασε... Ἀμέσως γιὰ νὰ μὴ νομίζει πὼς πλανιέται, πῆγε φώναξε καὶ τὴ γριά του νὰ δεῖ καὶ κείνη... Τἄ ΄χασαν καὶ οἱ δύο. Σταυροκοπήθηκαν καὶ ἐπέστρεψαν στὸ δωμάτιό τους καὶ εἶχαν ἀπὸ τότε νὰ τὸ διηγοῦνται.
Κάποιες φορὲς ἐπίσης, μοῦ ἔλεγε τότε (1993;) ὁ πατὴρ Στέφανος, συζητεῖτο ἔντονα ἀπὸ κατοίκους τῆς Λαμίας καὶ μακρὰν καὶ ἐγγὺς γειτονικῶν της περιοχῶν, ὅτι ὁ Ὅσιος (τότε "παπα" Βησσαρίων) βρισκόταν τὴν ἴδια ὥρα σὲ διαφορετικὰ μέρη. Ἄλλος τὸν ἔβλεπε στὴν Καλαμπάκα πχ καὶ ἄλλος τὸν συναντοῦσε τ α υ τ ό χ ρ ο ν α στὸ Δομοκὸ γιὰ παράδειγμα. Σύνηθες γιὰ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ γιὰ τὸν ὅσιο Ἰάκωβο τὸν Τσαλίκη, ὅπως μᾶς διηγεῖτο ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Σιατίστης κυρὸς Π α ῦ λ ο ς.