"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ἂν σκεφτόμασταν ὅτι ὁ πιὸ ἀδικημένος εἶναι ὁ Χριστός, θὰ δεχόμασταν μὲ χαρὰ τὴν ἀδικία.
Ἐνῶ ἦταν Θεός, κατέβηκε στὴν γῆ ἀπὸ πολλὴ ἀγάπη καὶ κλείσθηκε ἐννιὰ μῆνες στὴν κοιλιὰ τῆς Παναγίας.
Ὕστερα, τριάντα χρόνια ἔζησε ἀθόρυβα. Ἀπὸ δεκαπέντε μέχρι τριάντα χρόνων δούλευε μαραγκὸς στοὺς Ἑβραίους. Καὶ τί ἐργαλεῖα εἶχαν τότε; Ξύλινα πριόνια χρησιμοποιοῦσαν, μὲ κάτι καβίλιες ξύλινες. Τοῦ ἔδιναν καὶ κάτι σανίδια… καὶ Τοῦ ἔλεγαν: «Φτιάξε αὐτό, φτιάξε ἐκεῖνο…». Καὶ πῶς νὰ τὰ πλανίση; Πλανίζονταν μ᾿ ἐκεῖνα τὰ γύφτικα σίδερα, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τότε γιὰ πλάνες; Ξέρεις τί ζόρικα εἶναι;
Ἄντε ὕστερα, τρία χρόνια ταλαιπωρία! Ξυπόλυτος νὰ πηγαίνη ἀπὸ ἐδῶ–ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ κηρύττη! Θεράπευε ἀρρώστους, μὲ λάσπη ἄνοιγε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν, καὶ αὐτοὶ ζητοῦσαν πάλι σημεῖα. Ἔβγαζε τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοὺς δαιμονισμένους, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ ἀχάριστοι ἄνθρωποι Τοῦ ἔλεγαν πὼς εἶχε δαιμόνιο! Καὶ ἐνῶ τόσοι εἶχαν μιλήσει καὶ προφητεύσει γι᾿ Αὐτόν, τόσα θαύματα ἔκανε, καὶ τελικὰ ὀνειδισμούς, σταύρωμα.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ
«Ένα από τα ερωτήματα που με απασχολούσαν ήταν το πώς είναι ποτέ δυνατόν να ζήσεις “αναμάρτητα” μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο. Γιατί όλες μας οι πράξεις είναι τόσο ασήμαντες, σε σχέση με όσα απαιτεί από εμάς το πνεύμα του Ευαγγελίου, το οποίο, στο τέλος φαίνεται να είναι απλώς αδύνατο και ουτοπικό.
»Και κατά τη διαμονή μου στον Άθωνα, όπως συνέβαινε και πριν να γίνω μοναχός, κάποιες φορές η προσευχή μου διακοπτόταν από “θεομάχους” λογισμούς.
»Θυμάμαι πόσο φοβερά βασανίστηκα κάποτε από αυτό το γεγονός, από το ότι δηλαδή δεν κατάφερα ούτε να μην κατακρίνω με τις σκέψεις ούτε να μην υπερηφανεύομαι ούτε να μην αισθάνομαι αντιπάθειες κλπ. Και, αφού όλα αυτά δεν τα κατάφερα, άρχισα με τον Θεό ένα είδος “διαμάχης” της τάξεως που θα λεχθεί παρακάτω.
»Έτσι, σε μια στιγμή από τη μαρτυρική μου παράσταση μπροστά στο κριτήριο του Λόγου του Θεού, παρά τις προσπάθειές μου, αισθάνθηκα την άκρα αδυναμία μου να παραμείνω στο πνεύμα των Εντολών Του. Και θυμάμαι που πρόφερα τότε αυτούς τους άφρονες λόγους:
—“Μιλάς, λοιπόν, Εσύ για την έσχατη και φοβερή Κρίση! Αλλά πώς άραγε θα κρίνεις Εσύ εμένα; Ποιό είναι το δικό Σου το Είναι; Ποιές είναι οι δικές Σου δυνατότητες και ποιές οι δικές μου; Εγώ είμαι άνθρωπος· Αν δεν κοιμηθώ, αν δεν φάω κλπ., θα πεθάνω! Κι αν κάποιος ή κάτι με χτυπήσει, πάλι μπορώ να πεθάνω! Και Εσύ, λοιπόν, θα κρίνεις εμένα;! Μα, Εσύ δεν έχεις καν το δικαίωμα να με κρίνεις! Για να είσαι δικός μου Κριτής, σύμφωνα με κάθε έννοια δικαιοσύνης, οφείλεις πρώτα Εσύ ο Ίδιος να βρεθείς σε όμοιες με μένα συνθήκες. Εσύ, όμως, είσαι Άπειρος με τη δύναμη του άναρχου Είναι Σου. Ενώ εγώ, μέσα στη φθαρτότητά μου, είμαι όμοιος με το σκουλήκι!...”.
»Η προσευχή μου απευθυνόταν “γενικά” προς τον Θεό. Και, αφού παρέμεινα αρκετά σε αυτή τη “διαμάχη”, ξαφνικά, μου έγιναν κατανοητά μέσα μου τα λόγια του Χριστού. Έλαβα μέσα στην καρδιά μου την εξής απάντηση:
—“Ο Πατέρας δεν κρίνει και δεν καταδικάζει κανέναν, αλλά όλη την εξουσία της Κρίσης την έχει δώσει στον Υιό Του, γιατί Αυτός έγινε και είναι Υιός Ανθρώπου” (βλ. Ιωάν. 5, 22 και 27).
»Και στη “διαμάχη” αυτή με τον Θεό, βγήκα τελικά νικημένος: Εμένα θα με κρίνει ο Άνθρωπος–Χριστός· Αυτός, που εκπλήρωσε τον Νόμο, Εκείνος που δημιούργησε όλα αυτά.
»Μέχρι εκείνη τη στιγμή πολλές φορές είχα διαβάσει αυτούς τους λόγους, αλλά ποτέ μου δεν τους κατανόησα με αυτή την έννοια.
»Ένιωσα ντροπή. Μεγάλη ήταν και η συστολή μου: Πάντοτε ζούσα σε συνθήκες που ήταν πολύ ευκολότερες από εκείνες που πέρασε όλη η επίγεια ζωή του Χριστού.
»Στ’ αλήθεια! Αυτός έχει το απόλυτο δικαίωμα να κρίνει όλον τον κόσμο. Κανένας δεν Τον ξεπέρασε ποτέ κατά τα παθήματά Του. Εξωτερικά, πολλοί μεν είναι εκείνοι που υπέμειναν και υπομένουν ακόμη και τώρα φρικτά βασανιστήρια μέσα στους θαλάμους των σύγχρονων φυλακών, αλλά ποιοτικά ο δικός Του άδης –ένας “άδης αγάπης”!– είναι (και θα είναι!) οδυνηρότερος όλων των άλλων ανθρώπων…».
+ Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
(1896–1993)

Ο Θεός μας αγαπά προκλητικά!...είμαστε οι μοναδικοί Του
#Μ'αυτή Του την αγάπη προκαλεί ακόμα και το δαίμονα. Προκαλεί και τους δίκαιους, προκαλεί και τους ευσεβείς.
#Κάθε μέρα γυρίζει στις γειτονιές του κόσμου, όπου γης, και ψάχνει
τους αγαπημένους του ανθρώπους.
#Αυτός ο μανιακός εραστής της ανθρώπινης ύπαρξης.
#Έλεγε ενας άνθρωπος του Θεού: Αν ξέραμε το πόσο μας αγαπάει ο Κύριος, θα τρελαινόμαστε από τη χαρά μας.
#Άλλωστε αυτό δεν ζητάμε;
#Να μας αγαπούν .
#Να μας προσεχουν.
#Να μας προτιμούν.
#Να μη μας μαλώνουν.
#Να μας κανακεύουν.
#Ε, ο Χριστός το #κάνει στο #μέγιστο #βαθμό.
#Και θέλουμε και κάτι άλλο, πες ότι το λέει η φιλαυτία μας; Να αγαπούν εμάς και κανέναν άλλο.
#Κι αν κάποιος αντιληφθεί ότι αγαπάμε και κανέναν άλλον, δυσκολεύεται.
#Ο Χριστός ως Θεάνθρωπος μπορεί και το κάνει αυτό!
#Μπορεί και αγαπα τον καθένα μας μοναδικά.
#Τού #είμαστε #μοναδικοί.
#Έγινε κατάδικος στο λόφο του Γολγοθά, για να γίνει κατά-δικός του καθενός μας.
#Είναι η πρώτη και η στερνή μας αγάπη.
#Το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας.
#Ο πιο δικός από τους δικούς μας.
#Μας αγαπά τόσο πολύ, που δεν παίρνει άλλο.
#Ε, αυτό αν το αντιληφθούμε λιγάκι, και μάλιστα εμείς οι Ρωμιοί, πέφτουμε στο φιλότιμο και στο τέλος πέφτουμε και στην αγκαλιά Του.
+ π. Ανανίας Κουστένης

Εισαγγελέα, το βλέπεις αυτό; μου λέει, δείχνοντάς μου παράλληλα ένα ιδιόμορφο πέτρωμα, όσο ένα μανταρίνι σε μέγεθος, μέσα σ’ ένα μικρό γυάλινο βαζάκι, πάνω στο κομοδίνο.
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου
και ο Γέροντας συνέχισε.
Άκου, που λες, εισαγγελέα μου.
Πρίν καιρό πέρασε, από δώ ένας Ελβετός γιατρός, φίλος του Δεσπότη της Λαμίας, του Δαμασκηνού.
Ήρθανε μαζί.
Εγώ εκείνο τον καιρό υπέφερα,
από κάτι πόνους στη μέση και ο Δεσπότης το ήξερε.
Λέει του γιατρού το πρόβλημα και εκείνος, αφού με εξέτασε, είπε ότι πρέπει να χειρουργηθώ άμεσα !
Είναι πρόβλημα νεφρού αυτό και η εγχείρηση, θα φρόντιζε αυτός, να γίνει στη Βιέννη, στο καλλίτερο νοσοκομείο !
Έκαμα υπακοή στο Δεσπότη και πήγα, που λές, στην Ελβετία.
Μπήκα στο νοσοκομείο, γίνανε οι εξετάσεις και προγραμματίστηκε η εγχείρηση.
Όλοι συμφωνούσαν με τη διάγνωση κι έλεγαν ότι είναι σοβαρή εγχείριση !
Μου έλεγαν να μην ανησυχώ και τέτοια.
Εγώ πάλι, μια απορία την είχα, αλλά δεν ανησυχούσα, γιατί είχα ζήσει πολλά θαύματα, ό,τι θέλει ο Θεός !
Την παραμονή της εγχείρισης, απόγευμα, κατέβηκα στον κήπο του νοσοκομείου να προσευχηθώ και να περπατήσω.
Μεγάλο νοσοκομείο !
Όπως περιπάταγα, βλέπω που λές, εισαγγελέα μου, κι’ ένα άλλο παπά, πολύ-πολύ γνωστό, μέτριο ανάστημα, να’ ρχεται προς το μέρος μου, από την αντίθετη μεριά, από άλλη πόρτα του νοσοκομείου.
Έφθασε κοντά μου, χαιρετηθήκαμε.
Τι κάνεις παπα-Αμβρόσιε, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω!
Πολύ καλά πάτερ μου, αλλά να, σκέφτομαι τον κόσμο μας, τα λάθη μας τις αμαρτίες μας, πονάω κιόλας, αλλά δόξα τω Θεώ !
Πιάσαμε πολλή κουβέντα, που λές, αλλά ντρεπόμουνα να τον ρωτήσω τ’ όνομά του που δεν μπορούσα να το θυμηθώ με τίποτα.
Μου ήταν όμως πολύ γνωστός. Είπαμε για τον Αρχιεπίσκοπο, τον Σεραφείμ, για Δεσποτάδες, για πολλά.
Τον θαύμασα !
Αλλά πώς τον ρωτάς, πώς σε λένε, πάτερ; μεγάλη ντροπή το ένιωθα κάτι τέτοιο.
Περπατήσαμε ώρα..
Σουρούπωσε και έπρεπε να γυρίσω στο θάλαμο, να περάσουν οι νοσοκόμες, να ετοιμαστώ για την εγχείριση.
Καθώς το σκεφτόμουνα μου λέει:
Άντε, πάμε μέχρι το θάλαμο, Αμβρόσιε, και θα φύγω και γώ.
Δεν μπορούσα να του φέρω αντίρρηση και παρακαλούσα τη χάρη Της να θυμηθώ το όνομά του.
Μπήκαμε κι’ έκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι.
Κουβεντιάσαμε ακόμα λίγο και κάποια στιγμή, βάζει το χέρι του στα πλευρά μου και μου λέει :
Εδώ θα εγχειρισθείς ;
Ναι, αδελφέ μου, του λέω.
Αμέσως ένοιωσα ένα πόνο, όπως με ακούμπησε και έντονη επιθυμία να πάω στην τουαλέτα.
Πήγα και «Μέγας εί Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου» !!!
Με έντονους πόνους, σαν τους πόνους της γέννας λένε είναι τούτοι, έβγαλα αυτή την πέτρα που βλέπεις !
Γύρισα εξαντλημένος στο κρεβάτι και λέω στον παπά, που ήταν ακόμα εκεί :
Πάτερ μου, μου είσαι τόσο γνωστός, μα τόσο γνωστός, αλλά δεν θυμάμαι το όνομά σου.
Συγχώρα με. Αλλά πώς σε λένε και πώς βρέθηκες εδώ ;
Σηκώνεται και τι μου λέει :
Μ’ αγαπάς τόσο πολύ κι’ εγώ σ’ αγαπώ και δεν με θυμάσαι, Αμβρόσιε;
Άκου να δείς, εδώ βρέθηκα, γιατί πάω όπου θέλω.
Συκοφαντήθηκα και κατηγορήθηκα όσο κανένας άλλος, και η αμοιβή μου είναι να πηγαίνω όπου θέλω και όποτε θέλω για να βοηθάω τους ανθρώπους !
Είμαι ο Πενταπόλεως ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ !
κι’ επειδή σ’ αγαπώ, ήρθα και σε χειρούργησα !
Αυτό να το δείξεις αύριο στους γιατρούς, γιατί αυτοί δεν πιστεύουν, είναι ασταύρωτοι και αμύρωτοι.
Όταν το δούν και σε εξετάσουν πες τους ότι σε χειρούργησα εγώ !
Θα το καταλάβουν !
Σ’ αφήνω τώρα και καλή αντάμωση καλή επιστροφή, και βγήκε από το θάλαμο.
Αυτή που λές εισαγγελέα μου είναι η ιστορία αυτού του μανταρινιού που βλέπεις.
Το’ χω εδώ, για να μην ξεχάσω ποτέ τη συνάντηση αυτή !
Διήγηση π. Αμβροσίου Λάζαρη. Φωτο:Ιερός Προσκυνηματικός Ναός Αγίου Νεκταρίου Άνω Λιοσίων.

Όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου.
Η νηστεία που κάνουμε την βδομάδα της Τυροφάγου λέγεται λευκή νηστεία και έχει σαν σκοπό να προετοιμάσει τον άνθρωπο στη δύσκολη νηστεία της Σαρακοστής..
Τη βδομάδα αυτή λαμβάνει χώρα ένα παιδαγωγικό θέμα. Επιτρέπεται τη βδομάδα αυτή ο πιστός να φάει από όλα, πλην κρέατος..
Μπορεί να φάει βούτυρο, γάλα, αβγό, ψάρι... Μόνο κρέας δεν τρώμε!
Κάτι παρόμοιο είχε πει και ο Θεός στους Πρωτοπλάστους. Από όλα τα δέντρα μπορείτε να φάτε, εκτός από ένα..
Μας κάνει τώρα ένα τεστ ο Κύριος και μας λέει:
Θέλετε να επανέλθετε και να σας επαναφέρω στον Παράδεισο; Ακολουθείστε αυτή τη συνταγή, την οποία σας δίδω..
Γι' αυτό όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου, κάνουν το ίδιο αμάρτημα που διέπραξαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο, τρώγοντας από τον απαγορευμένο καρπό και εξώθησαν από τον Παράδεισο..
Και μας την υπενθυμίζει την έξωση αυτή η Εκκλησία την Κυριακή της Τυροφάγου..
Ομολογώ, ότι δεν το ξέρουν πολλοί άνθρωποι. Δεν τους κακίζω. Εγώ απλώς πληροφορώ μια κατάσταση και όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει...
Και όποιος θεωρεί καθήκον του, ας το μεταδώσει και σε άλλους, διότι είναι μεγάλη η ευθύνη μας όταν κρύβουμε το τάλαντο..
Διότι τάλαντο δεν είναι μόνο να ρητορεύεις, δεν είναι μόνο να τραγουδάς, δεν είναι μόνο να αγιογραφείς, αλλά και να μεταφέρεις την αλήθεια σε έναν άλλον..
Εφόσον ο Θεός σου εμπιστεύτηκε μίαν αλήθεια και την έμαθες και δεν την ξέρει ο άλλος, έχεις υποχρέωση, να την μεταφέρεις αυτήν την αλήθεια. Με όμορφο τρόπο, με διδακτικό τρόπο, με αγάπη, όχι σαν εισαγγελέας και να διατάζεις, αλλά διαφωτιστικώς...
+Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

ΣΉΜΕΡΑ 15.2.26 ΕΟΡΤΆΖΕΙ. Ο ΆΓΙΟΣ ΆΝΘΙΜΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ.
Συνέτρωγε και συνομιλούσε με τους λεπρούς, τους κοινωνούσε τών Αχράντων Μυστηρίων και στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, κατέλυε.
Εκεί γνωρίστηκε και με τόν μετέπειτα Άγιο Νικηφόρο τόν λεπρό. Εκεί μέσα σε αυτό το αγιασμένο κλίμα, οραματίστηκε την ίδρυση γυναικείας Μονής με σκοπό να στεγάσει καλόγριες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Και πραγματοποίησε το όραμα του.
Έκτισε τήν Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Χίου, στην οποία ανέλαβε τό έργο τού πνευματικού ποιμένος. Μέσα σε αυτήν την διακονία και πλήρης ημερών ώριμος πλέον σέ ηλικία 90 ετών, τέλεσε την τελευταία του Θεία Λειτουργία στις 27 Ιανουαρίου 1960 και λίγες μέρες μετά εκοιμήθη εν Κυρίω.
Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.

«Όταν ο άνθρωπος προχωρήσει και μπει στην αγάπη του Θεού, τι του χρειάζεται ο φόβος;
Ό,τι κάνει, το κάνει από αγάπη κι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία αυτό. Το να γίνει καλός κάποιος από φόβο στον Θεό κι όχι από αγάπη δεν έχει τόση αξία»
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Εκείνος που προσεύχεται πρέπει να επιθυμεί διακαώς πνευματικές ευλογίες,
όπως η άφεση των αμαρτιών, η καθαρότητα της καρδιάς, ο αγιασμός, η πρόοδος στην αρετή για την οποία εύχεται. Διαφορετικά η προσευχή του θα είναι άκαρπη, άχρηστη σπατάλη χρόνου και λόγων.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Να μά­θει κα­νείς από νω­ρίς να κά­νει τον σταυ­ρό του, που ξυ­πνά, που κοι­μά­ται,
που ξε­κι­νά κι επι­στρέ­φει στο σπί­τι, που αρ­χί­ζει και τε­λειώ­νει το φα­γη­τό του ή την ερ­γα­σία του, που πιά­νει το τι­μό­νι ή το μο­λύ­βι.
Τι ωραίο να ζη­τά­με πάν­τα τη βο­ή­θεια του Θεού για όλα. Και θα την έχου­με. Γι’ αυτό υπάρ­χει, για να δί­νει σε αυ­τούς που του ζη­τούν, για ν’ ανοί­γει σε αυ­τούς που του κρού­ουν, για ν’ ακού­ει αυ­τούς που τον επι­κα­λούν­ται.
Μοναχός Μωϋσής ο Αγιορείτης

Αν αγαπάς τον Κύριό σου, πέθανε όπως Εκείνος.
Σταύρωνε τον εαυτό σου, έστω κι αν δεν σε σταυρώνει κανείς.
Και σταυρός είναι ο αγώνας εναντίον της κακίας και της ζήλειας σου.
Σταυρώνεις το «εγώ» σου, όταν αρνείσαι να ικανοποιήσεις τις κακές επιθυμίες σου.
Κρεμάς τον εαυτό σου στο σταυρό, όταν αφήνεις τον Θεό να κατευθύνει τη ζωή σου χωρίς τις δικές σου λογικές παρεμβάσεις. Πεθαίνεις σαν τον Κύριό σου, όταν υποτάσσεσαι στο θέλημά Του χωρίς τα ατέλειωτα «γιατί».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος