Η ανθρώπινη αγάπη είναι μετρήσιμη και συγκρίνει. Η αγάπη του Θεού είναι άπειρη και ασύγκριτη.
Μια από τις πιο διδακτικές παραβολές του Χριστού είναι η παραβολή του Ασώτου. Φαίνεται το μεγαλείο της παρουσίας Του Θεού στον άνθρωπο. Παρουσιάζεται η άπειρη αγάπη Του για τον κόσμο.
Ένας πατέρας είχε 2 γιους. Ο νεότερος λέει: «πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας». Και ο πατέρας υπάκουσε στην επιθυμία του γιου και χώρισε την περιουσία στα 2 παιδιά.
Αφού ο νεότερος γιος πήρε την περιουσία, πήγε σε ξένη χώρα και «διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως». Αφού ξόδεψε όλη την περιουσία του, έπεσε λιμός στη χώρα και αναγκάστηκε να δουλεύει στη βοσκή χοίρων και να τρέφεται με την τροφή τους.
Σκέφτηκε, τότε, την θέση των υπηρετών στο σπίτι του πατέρα του και αποφάσισε να επιστρέψει. Είπε μέσα του: «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου». Όταν βρισκόταν ήδη μακριά, τον βλέπει ο πατέρας του, τον σπλαγχνίστηκε «καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν».
Ο πατέρας αποφασίζει να σφάξει το καλύτερο μοσχάρι, να τον ντύσουν με τα καλύτερα ρούχα, να του δώσουν το δαχτυλίδι για να εορτάσουν την επιστροφή του γιου του. Επιστρέφοντας ο μεγάλος γιος στο σπίτι, άκουσε χορούς και τραγούδια και ένας υπηρέτης τον πληροφορεί για τα τεκταινόμενα. Νευριασμένος για την εξέλιξη, βγαίνει ο πατέρας από το σπίτι και τον παρακαλεί να μπει μέσα και να γιορτάσει την επιστροφή του γιου.
Τότε, ο μεγάλος γιος ξεσπάει: «ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν». Και απαντάει ο πατέρας: «ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη».
Παρατηρούμε ότι ο πατέρας δεν κρατάει λογαριασμό και δεν κρατάει τεφτέρι για τις πράξεις του μεγάλου γιου. Δεν κάνει απολογισμό για τα λάθη του γιου και ούτε του ζητάει εξηγήσεις γιατί τα έκανε. Δεν απαντάει με λόγια, απαντάει με αγκαλιά.
Ανοίγει τα χέρια του για να χωρέσει ο γιος. Το σπίτι του Πατέρα γίνεται το σπίτι που δεν έκλεισε ποτέ την πόρτα για τον γιο. Αντίθετα, ο γιος νιώθει την ανάγκη να ελευθερωθεί από την οικογένειά του, να ανοίξει τα φτερά του, να ζήσει τη ζωή του. Όλα αυτά, όμως, οδήγησαν τον άνθρωπο στην πτώση.
Η φυγή από το σπίτι του δεν ήταν ελευθερία, η απόλαυση τον οδήγησε στην πείνα και η αυτάρκεια στην μοναξιά. Μόνος, έρημος, φτωχός στην εξορία μακριά από το πατρικό του σπίτι.
Και, όταν, «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν» έκανε την απογραφή της κατάστασης. Είδε τι έπραξε και που είναι. Θα λέγαμε, με σημερινούς όρους, ότι βγήκε μείον· βγήκε με έλλειμμα.
Ο Πατέρας της παραβολής και, κατ’ επέκταση, ο Θεός Πατέρας δεν κρατάει λογαριασμό. Σε μία ταπεινωτική στιγμή για τον πατέρα, βλέπει από μακριά τον γιο και τρέχει για να τον υποδεχτεί ξανά πίσω στο σπίτι. Εκεί που ανήκει. Σταματάει τον γιο από την εξομολόγηση που του κάνει και το αίσθημα της αγάπης κυριαρχεί στη σχέση Πατέρα και γιου.
Εμείς, σήμερα, μοιάζουμε με τον πρεσβύτερο γιο. Τα παίρνουμε όλα τοις μετρητοίς. «Δεν μου έδωσες..., τόσα χρόνια εγώ...», είναι κάποιες από τις χαρακτηριστικές εκφράσεις του μεγάλου γιου προς τον Πατέρα.
Ποσοτικοποιεί την αγάπη· την κάνει μετρήσιμη. Εκτός απ’ αυτήν, μετράει τα χρόνια, τις αδικίες που υπέστη. Ακόμα, και στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας, ο Απόστολος Παύλος μάς συμβουλεύει ότι: «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος», δηλαδή: «όλα μού επιτρέπονται, όλα όμως δεν είναι προς το συμφέρον.
Όλα μού επιτρέπονται, εγώ όμως δε θα αφήσω τίποτε να με κυριέψει». Δεν είναι όλα για τον πνευματικό μας αγώνα, δεν είναι όλα ευάρεστα στο Θεό.
Μάς αφήνει ο Θεός να επιλέξουμε. Να διαλέξουμε τι δρόμο θα ακολουθήσουμε. Δεν μας επιβάλλει τίποτα. Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε.
Και αν, ακόμα, φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού, ο Θεός είναι εκεί για να μας κρατήσει με την αγάπη Του· να μας ξαναβάλει στο σπίτι Του· εκεί που ανήκουμε.
Ο Θεός δεν κρατάει λογαριασμό. Μόνο εμείς μετράμε την αγάπη. Μετράμε τι δώσαμε και τι περιμένουμε να πάρουμε ή πήραμε.
Είμαστε τόσο φτωχοί και υπολογίσιμοι που κρατάμε τεφτέρι για τις συναλλαγές.
Ευτυχώς που ο Θεός δεν είναι έτσι!
Ο πατέρας δεν έμαθε ποτέ αριθμητική.
Έμαθε μόνο να περιμένει. Και να αγκαλιάζει.
Γιατί η αγάπη που σώζει δεν κρατά λογαριασμό.
Κρατά ανοιχτή την πόρτα.
Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.
https://inpantanassis.blogspot.com/