"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δικαίωση και Σωτηρία


Καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόμα δε ομολογείται εις σωτηρίαν (Ρωμ. ι, 10).

Η πτώση του Αδάμ και της Εύας σηματοδότησε την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, που είναι το φως και η δικαιοσύνη και την οδήγησή του στο σκοτάδι και στην αδικία.

Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε τη διακοπή της κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό, της μετοχικότητας στη Βασιλεία Του.

Ο ωκεανός της αγάπης του Θεού, όμως, εφεύρε τη λύση. Ο Λόγος, με την ευδοκία του Πατέρα και τη συνεργία του Αγίου Πνεύματος ενανθρώπησε.

Η ενανθρώπηση του Υιού θέωσε την ανθρώπινη φύση, τη δικαίωσε.

Ο Χριστός σταυρώθηκε, απέθανε για τον άνθρωπο και του δώρισε τη δικαίωση.

Ο Ιησούς αναστήθηκε για τη δικαίωση του ανθρώπου.

Δικαίωση σημαίνει καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό, άνοιγμα του δίαυλου επικοινωνίας, επαναφορά των διαπροσωπικών σχέσεων.

Δικαίωση σημαίνει απολύτρωση από την αμαρτία, από τη φθορά και τον θάνατο.

Δικαίωση σημαίνει υπογραφή του συμβολαίου της υιοθεσίας, ενεργοποίησης της μέχρι τότε ανενέργητης υιικής σχέσης.

Δικαίωση σημαίνει μεταμόρφωση ατόμου σε πρόσωπο, παθών σε αρετές, ανακαίνιση, αναγέννηση.

Δικαίωση σημαίνει τελικά αγιότητα, θέωση, δυνατότητα απόλαυσης του Παραδείσου, θέας της αγάπης και παρουσίας του Θεού.

Η δικαίωση βιώνεται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, με την ορθόδοξη ασκητική, λατρευτική και Μυστηριακή συμμετοχή. Η δικαίωση, καρπός εγκάρδιας και ολόψυχης πίστεως εις τον Θεάνθρωπο Κύριον Ιησού Χριστόν, τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα εκ νεκρών.

Αυτή η πίστη, ενεργουμένη με έργα και παρρησιακή ομολογία, φέρει καρπό την σωτηρία.

Καρδιά, λοιπόν, για την πίστη και τη δικαίωση και στόμα, για την ομολογία και την σωτηρία.


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ, Eκπαιδευτικός

Το Μεγαλείο Του Ανθρώπου

1. Ο Θεός δημιουργός του ανθρώπου

Αναζητώντας ο μελετητής το Δημιουργό της υλικοπνευματικής υποστάσεως του ανθρώπου, μένει εκστατικός μπροστά στην θαυμαστή αποκάλυψή Του, όπως αυτή λαμβάνει χώρα στην Αγία Γραφή.

Και αυτό, γιατί στην αρχή της Π. Διαθήκης ο θεόπτης Μωϋσής γράφει ότι ο Θεός «έπλασε τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. Β΄ 7).

Ο παντοδύναμος και απειροτέλειος Θεός, η αυτοζωή και η πηγή της ζωής, αφού έλαβε χώμα κοινό και συνηθισμένο, λεπτή σκόνη από τη γη, από αυτή την οποία πατούμε, διέπλασε και μορφοποίησε τον υλικό άνθρωπο και ενεφύσησε στο πρόσωπό του ζωτική ενέργεια, ζωοποιό δύναμη, και έγινε ο άνθρωπος, από νεκρό πλάσμα, ύπαρξη ζωντανή με ψυχή λογική, ελεύθερη, ασώματη και αθάνατη, ο οποία δίνει ζωή, κίνηση και ενέργεια στο σώμα και τα μέλη του. Η ψυχή δεν προήλθε από προϋπάρχουσα ύλη, αλλά την έπλασε η θεία παντοδυναμία από το μηδέν και συνδέθηκε με το υλικό σώμα.

Επομένως ο άνθρωπος είναι ύπαρξη υλικοπνευματική.

Αλλά και ο Ψαλμωδός ομολογεί ότι ο Θεός είναι Εκείνος, ο Οποίος δια μέσου των αιώνων «έκτισε πάντας τους υιούς των ανθρώπων»
( Ψαλμ. ΠΗ΄ 48 ).

Η ίδια αλήθεια φαίνεται καθαρά και στους λόγους της μητέρας των επτά παίδων: «Δεν γνωρίζω, πως έχετε λάβει αρχή στην κοιλιά μου, δεν είμαι εγώ εκείνη, η οποία σας έδωσα το πνεύμα και τη ζωή, δεν είμαι εγώ εκείνη η οποία οργάνωσα τα στοιχεία, τα οποία αποτελούν το σώμα σας. Αυτά είναι του Θεού δώρα. Λοιπόν ο δημιουργός του κόσμου έδωσε αρχή και ύπαρξη στον άνθρωπο» (Β΄ Μακκ. Ζ΄ 22-23).

Ιδιαίτερης προσοχής είναι το γεγονός ότι στο τελευταίο παλαιοδιαθηκικό χωρίο η αναγνώριση του Θεού ως δημιουργού του ανθρώπου προέρχεται από το ίδιο το δημιούργημα, τον άνθρωπο, ο οποίος εκδηλώνει όλη την ευγνωμοσύνη του για την ύψιστη και τέλεια αυτή δημιουργία.

Μετά από αυτά δικαίωμα του κάθε ανθρώπου είναι να επαναλαμβάνει τη βαρυσήμαντη διακήρυξη του Ιώβ: «Το πνεύμα του Θεού με δημιούργησε, η πνοή δε και έμπνευση του Παντοκράτορα με διδάσκει» (Ιωβ ΛΓ΄ 4).

Αρχιμ. ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΛΥΡΑΚΗΣ

ΣΤΙΧΑΚΙΑ @ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

1
ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙΣ ΚΟΙΤΑΞΕ
ΣΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ
ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ
ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ
2
ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙΣ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΣΟΥ,
ΜΗΝ ΕΙΠΕΙΣ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ,
Ο ΦΙΛΟΣ ΕΙΣ ΦΙΛΟΝ ΘΑ ΤΟ ΕΙΠΕΙ
ΚΑΙ ΘΑΝ ΚΑΚΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΕΙΠΕΙΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΟΥ.

Ταπείνωση και αυτομεμψία

* Αυτός που μας περιφρονεί, αδικεί και κατηγορεί, που μας τα κάνει αυτά είναι ο καυτήρας που μας καυτηριάζει την πληγή του εγωισμού μας για να γίνουμε καλά. Ο Θεός τον επιτρέπει, για να γίνουμε καλά, γιατί όσο έχουμε τον εγωισμό πονάμε. Όταν θα έλθει καιρός, που θα έχουμε ταπείνωση, δε θα πονάμε, και τότε μας έρχεται ειρήνη και γαλήνη.

* Ο Μέγας Αντώνιος τι είπε; «Οσάκις το βάρος του πράγματος το έριξα επάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου. Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα». Να ο δρόμος ποιος είναι· ρίξε το βάρος επάνω σου, μέμψου τον εαυτό σου ότι εγώ φταίω, για τις αμαρτίες μου επέτρεψε ο Θεός, γιατί έχω εγωισμό επέτρεψε ο Θεός, για στεφάνι επέτρεψε ο Θεός και γιʼ αυτό μου έγινε… Άπαξ και πούμε γιατί να μου το κάνει αυτός και τα όμοια ζούμε στην αρρώστια του εγωισμού μας.

* Η οίηση είναι δυσδιάκριτη αρρώστια γιατί είναι το λεπτό πνεύμα της υπερηφάνειας. Εκδηλώνεται διά των παθημάτων και των λογισμών και την αντιλαμβάνεται ο πνευματικός ιατρός και αρχίζει την έρευνα για να βρει την αιτία.

* Αν θέλουμε να ταπεινώσουμε τα πάθη, το διάβολο, ας ταπεινώσουμε το λογισμό μας, ας κάνουμε αυτό που πρέπει, αυτό που διατάσσει ο Θεός.

Γέροντος Εφραίμ

Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτη:

Ο Θεός δεν έδωσε δύο Ευαγγέλια, ένα για τους εγγάμους και άλλο για τους μοναχούς. Το Ευαγγέλιο είναι το ίδιο για όλους. Ο ΄Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης σε μια από τις Κατηχήσεις του γράφει ότι οι μόνες διαφορές στον τρόπο ζωής του εγγάμου πιστού από εκείνον του μοναχού είναι η συζυγική σχέση και η κρεωφαγία. ΄Ολα τα άλλα, όπως η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, η πίστη και ελπίδα στον Θεό, η υπομονή στις θλίψεις, η ταπεινοφροσύνη, η ελεημοσύνη, η προσευχή, η ανεξικακία, η μετάνοια, η νηστεία, η εγκράτεια κτλ., είναι εντολές του Θεού για όλους ανεξαιρέτως, μοναχούς και λαϊκούς, που επιθυμούν τη σωτηρία τους

Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτη:


Οι νηστείες, τα δάκρυα και οι προσευχές της Αγίας Μόνικας χάρισαν στην Εκκλησία έναν ʼΑγιο Αυγουστίνο! Οι σημερινές μητέρες ζουν εν κυρίω; Νηστεύουν και προσεύχονται;…

Κι όταν ακόμη όλοι στον κόσμο σε εγκαταλείψουν, και δεν έχης πού να σταθής και που να ακουμπήσης, και πάλιν μη απελπισθής! Να λές με πίστη: «Ζή Κύριος, γιʼ αυτό και δεν μπορώ να απελπισθώ!

Μπορεί οι άνθρωποι να κάνουν χρήματα, όμως τα χρήματα δεν κάνουν ανθρώπους.

Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικώς (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: πρός Βορράν από την Εγκράτεια, πρός Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και πρός Δυσμάς από την Ευγένεια!

Για τη Διάκριση

+ Υπάρχουν άνθρωποι, έλεγε ο Μέγας Αντώνιος, που εξαντλήσανε όλες τους τις σωματικές δυνάμεις σε υπερβολική άσκηση κι επειδή τους έλειψε η διάκριση, δεν κατόρθωσαν να πλησιάσουν τον Θεό.

+ Μεγαλύτερη από όλες τις αρετές ονομάζουν οι Πατέρες τη διάκριση.

+ Μη δοκιμάσεις να κάνεις τίποτε, συμβουλεύει ένας σοφός Γέροντας, προτού εξετάσεις τη συνείδησή σου. Εκείνη θα σε πληροφορήσει αν αυτό που επιχειρείς είναι κατά Θεόν.

+ Βλέπεις άνθρωπο να κρατά αξίνα στο χέρι του και ν' αγωνίζεται νύχτα- μέρα να κόψει ένα δέντρο και να μη το κατορθώνει κι άλλον πάλι έμπειρο σε τέτοια να το ρίχνει κάτω με λίγα κτυπήματα; Συνήθιζε να λέγει ο Αββάς Αμμωνάς. Έμπειρο εννοούσε εκείνον που έχει διάκριση.

+ Τον σκόρπιο νου, λέγει άλλος Πατήρ, συμμαζεύει η μελέτη, η αγρυπνία και η προσευχή. Την άλογη επιθυμία μαραίνει η νηστεία κι ο σωματικός κόπος. Τον θυμό πάλι καταπραΰνει η ψαλμωδία, η μακροθυμία και η αγάπη. Όλα αυτά όμως πρέπει να γίνονται με διάκριση και στον κατάλληλο καιρό. Η άκαιρη και άμετρη προσπάθεια είναι κατά κανόνα λιγόχρονη και περισσότερο βλαβερή παρά ωφέλιμη.

+ Ο σιδηρουργός που χτυπά τη μάζα του σιδήρου, λέγει ο Μέγας Αντώνιος, έχει προηγουμένως σκεφθεί τι θέλει να φτιάξει, δρεπάνι, μαχαίρι, τσεκούρι κι ανάλογα εργάζεται. Κι ο άνθρωπος του Θεού ας συλλογίζεται από πριν ποια αρετή επιθυμεί ν' αποκτήσει, για να μη κοπιάζει άσκοπα.

+ Όλες οι υπερβολές είναι γεννήματα του διαβόλου, έλεγε άλλος Πατήρ.

+ Ποτέ δεν έκανα βήμα προς τα εμπρός, λέγει άλλος σοφός Γέροντας, χωρίς να εξετάσω καλά που πρόκειται να πατήσω το πόδι μου. Προτιμούσα να μη προχωρήσω, έως ότου με καθοδηγήσει ο Θεός.

+ Τόσο για τα μικρότερα, όσο και για τα μεγαλύτερα έργα μου, έλεγε άλλοτε πάλι ο ίδιος, σκέπτομαι προηγουμένως και αποβλέπω στους καρπούς των κι ύστερα τα επιχειρώ.

+ Όπως η φωτιά κατατρώει τα ξύλα, έτσι τα καλά έργα του ανθρώπου πρέπει ν' αφανίζουν τα πάθη, έλεγαν οι Γέροντες.

Από το Γεροντικό

+ Ένας νέος μοναχός συμβουλεύθηκε τον Αββά Νισθερώ:
-Ποια αρετή να εξασκήσω περισσότερο, Πάτερ, για να σωθώ;
-Όποια σου ταιριάζει καλύτερα, του αποκρίθηκε ο σοφός Γέροντας.

Ο αδελφός τον κοίταξε με απορία. Τότε ο Αββάς εξήγησε: Η Αγία Γραφή, τέκνον μου, μάς πληροφορεί πως ο Αβραάμ ήταν φιλόξενος κι ο Θεός τον σκέπαζε. Ο Δαβίδ αγαπούσε την ταπεινοσύνη κι ο Θεός έδειξε σ' αυτόν την προτίμησή του. Διάλεξε λοιπόν κι εσύ την αρετή, που επιθυμεί η ψυχή σου και που νοιώθεις πως είσαι κατάλληλος γι' αυτήν. Ύστερα εργάσου την με όλη σου την προθυμία και θα σωθείς.

+ Ο Διακριτικότατος Αββάς Σισώης πάλι συμβουλεύει:
-Προτίμα, αδελφέ, εργασία ελαφρά και διαρκή, παρά κοπιαστική και πολύ σύντομα παρατημένη.

+ Μη σκέπτεσαι και μην επιχειρείς πράξεις άσκοπες, που δε γίνονται κατά Θεόν. Όποιος βαδίζει άσκοπα, ματαιοπονεί. Όταν ο νους λησμονεί τον κατά Θεόν σκοπό, το έργον της αρετής δεν ωφελεί την ψυχή, γράφει ο Αββάς Μάρκος.

Από το Γεροντικό

Οι βασιλικοί γάμοι

Όπως μια κόρη που είναι εμορφότερη και σοφώτερη και πλουσιώτερη απʼ όλες, πάρει για άντρα της κάποιον φουκαρά, τιποτένιον κι άσχημο, και τον ξεντύσει τα λερωμένα ρούχα και τον ντύσει βασιλική στολή και βάλει στο κεφάλι του την κορόνα και καθήσει μαζί του, και τότε εκείνος ο φτωχός αρχίζει να φοβάται και να λέγει: σʼ εμένα τον καταφρονεμένο και τον φτωχό και τον τιποτένιο δόθηκε τέτοια τομή; Έτσι κι ο Θεός έκανε στον ταλαίπωρο και ταπεινόν άνθρωπο. Του έδωσε να απογευτεί κάποιον άλλον κόσμο, κάποιαν άλλη θροφή γλυκύτατη · του έδειξε δόξα και κάλλη βασιλικά, που δεν λέγουνται με το στόμα, κάλλη ουράνια.

Όσα προέρχουνται από τη θεία χάρη, έχουνε χαρά, έχουνε ειρήνη, έχουνε αγάπη, έχουνε αλήθεια · κι αυτή η αλήθεια βιάζει τον άνθρωπο να ζητά την αλήθεια. Κι όσα είναι της αμαρτίας, είναι ταραγμένα και δεν έχουνε αγάπη και χαρά για τον Θεό.


(του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου,
σε μεταγραφή Φώτη Κόντογλου)

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΒΒΑΣ

Μια γυναίκα που έπασχε από καρκίνο του μαστού, έχοντας ακούσει για τον αββά Λογγίνο, ζήτησε να τον συναντήσει. Ενώ λοιπόν τον αναζητούσε, εκείνος μάζευε ξύλα σʼ ένα παραθαλάσσιο μέρος, κοντά στην Αλεξάνδρεια. Τον συνάντησε τότε η γυναίκα και, χωρίς να ξέρει ποιος ήταν, του είπε:

-Γέροντα, που βρίσκεται ο αββάς Λογγίνος, ο δούλος του Θεού; Κιʼ αυτός της αποκρίθηκε:

-Τι τον θέλεις αυτόν τον απατεώνα; Μη κοπιάζεις να τον συναντήσεις. Είναι ψεύτης! Επιτίθεται και στους ανθρώπους. Αλλά γιατί τον γυρεύεις;

Η άρρωστη του φανέρωσε την πάθηση της.

Εκείνος την σταύρωσε και της είπε:

-Πήγαινε και ο Θεός να σου χαρίσει την υγεία σου, γιατί ο άθλιος Λογγίνος σε τίποτα δεν μπορεί να σε ωφελήσει.

Η γυναίκα έφυγε πιστεύοντας ότι μάταια αναζητούσε τον αββά. Έγινε όμως γρήγορα καλά! Και όταν διηγήθηκε σε μερικούς το γεγονός και περιέγραψε τα χαρακτηριστικά του γέροντα, έμαθε ότι ήταν ο αββάς Λογγίνος.

(Γεροντικόν)