Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Οἱ ψυχὲς τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπὸ τὰ ἄγρια ἔνστικτα,
ποὺ τὰ ἀνεβάσανε στὴν ἐπιφάνεια ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης κάποιοι ἐχθροί του ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελλὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιὰ μούμια σὰν παληόγρια λεγόμενη Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες»
Φώτης Κόντογλου
«Μυστικὰ ἄνθη»

[toula]

«Στην Πίστη που έχουμε μέχρι αυτή τη στιγμή δεν λείπει τίποτε,
ούτε έχουμε ανάγκη από κάποια σύνοδο ή απόφαση δογματική για να μάθουμε κάτι το καινούριο εμείς, που είμαστε παιδιά και μαθητές Πατέρων που διακρίθηκαν στις οικουμενικές συνόδους (...).
Κανείς δεν εξουσιάζει την Πίστη μας, ούτε βασιλιάς, ούτε αρχιερέας, ούτε ψευδοσύνοδος, ούτε κανένας άλλος, παρά μόνο ο Θεός, που μας την παρέδωσε ο ίδιος και οι μαθητές του.
Σας παρακαλώ, λέει ο θείος Απόστολος, να προσέχετε όσους δημιουργούν διχόνοιες και σύγχυση και διδάσκουν πράγματα αντίθετα με όσα έχετε μάθει (...).
Κανέναν δεν θα ωφελήσει η ορθή πίστη χωρίς την αγάπη προς τους αδελφούς, αλλά και αυτήν και εκείνην να έχετε και συνεχώς να έχετε, σεβαστοί πατέρες και αδελφοί, και με αυτές να παρουσιαστείτε στον Θεό, φωτεινοί σαν τον ήλιο στην Βασιλεία του Πατέρα σας, αν και εγώ για το χρέος της αγάπης σας υπενθύμισα αυτά τα λίγα».
(Επιστολή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Patrologia, τομ. 17, σελ. 339-341)

[toula]

«Το να κηρύττης είναι τόσο εύκολο, σάν νά πετάς πέτρες από ένα ψηλό καμπαναριό κάτω,
ενώ το να πράττης τα κηρυττόμενα είναι τόσο δύσκολο, σάν να τις κουβαλάς εκεί πάνω!»
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

- Πάτερ, όλο μου λες να έχω πίστη και πίστη και πίστη…
Δεν το καταλαβαίνω όμως. Τί θέλεις να μου πεις; Τί σημαίνει να έχω πίστη;
- Παιδί μου ευλογημένο, τα πουλιά συνεχίζουν να κελαηδούν ακόμα κι αν το κλαδί τους έχει ραγίσει.Δεν τα νοιάζει. Γιατί;
- Επειδή ξέρουν ότι έχουν φτερά.
- Έτσι κι ο πιστός στα τριξίματα και στους κραδασμούς της ζωής.Γιατί ξέρει ότι δεν πατάει σε κλαδί, αλλά «επί την ακλόνητη πέτρα της πίστεως»!
π. Ιγνάτιος Καζάκοςς

[toula]

Ενώ προσευχόνταν είδε την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου ''ιδρωμένη''...
Όταν κάποτε ο Όσιος Γεώργιος(Καρσλίδης) προσευχόταν μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου που ήταν στο τέμπλο, την είδε ''ιδρωμένη'', γεμάτη όλη την επιφάνειά της από μεγάλες ρανίδες.
Ο Όσιος έψαλε το τροπάριο του Προδρόμου κι έπειτα εστράφη προς τον βοηθό του και του είπε:
''Ο Τίμιος Πρόδρομος βρίσκεται σε αγώνα και βία, πηγαίνει να βοηθήσει κάπου μακριά τους ανθρώπους, που κινδυνεύουν. Τον ξεπροβόδισαν και άλλοι Άγιοι…''.
Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος.
Από το βιβλίο του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου: ''Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας'' Έκδοσις Ι. Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμας.

[toula]

Ηρέμησε την τίγρη στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου και οι Άγγλοι τον επευφημούσαν!
Όταν επισκέφθηκαν (ο Γέροντας, π. Ευμένιος Σαριδάκης με μια ομάδα πνευματικών του τέκνων) τον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου, ο Γέροντας βρέθηκε μπροστά σε μια ινδική τίγρη, πολύ εξαγριωμένη.Πηδούσε επάνω-κάτω, πίσω από τα συρματοπλέγματα, εβρυχάτο και όλοι στέκονταν σε μεγάλη απόσταση.
Ο πατήρ Ευμένιος την πλησίασε και άρχισε να της λέει:
– Τίγρη, τίγρη, τίγρη μου, ησύχασε τίγρη μου, και την σταύρωνε με το χέρι του.
Τότε η τίγρη έβαλε τα δύο πόδια μπροστά και έσκυψε το κεφάλι σαν να έκανε μετάνοια, τρεις φορές.
Και ησύχασε.
Ο κόσμος που παρακολουθούσε από μακρυά, φώναζε:
– Father, Father, excellent!Δηλαδή “Πάτερ, Πάτερ, εξαιρετικό”!
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, “Πατήρ Ευμένιος, ο Ποιμήν ο καλός και Θαυματουργός”.

[toula]

«Χριστέ μου, Σε υπερευχαριστώ, που μ’ αξιώνεις να χύσω το αίμα μου για Σένα.»
Άγιος Μάρτυς Πολύευκτος
†Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης
Έζησε τον 3ο αιώνα, στα χρόνια του Δεκίου και του Βαλεριανού. Στην Αρμενία. Ήταν στρα­τιωτικός. Στη Μελιτηνή της Αρμενίας. Κι όταν οι αυτοκράτορες, αυτοί που αναφέραμε, έβγαλαν διάταγμα εναντίον των χριστιανών κι έλεγε: «Όσοι είναι χριστιανοί ν’ αλλάξουν αμέσως, αλλιώς θα τους θανατώσουμε», κι ο Πολύευκτος, που υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, έκανε τη θητεία του, όταν τ’ άκουσε αυτό, τρέχει αυτόκλητος στον άρχο­ντα των Ρωμαίων και του λέγει: «Εγώ είμαι χρι­στιανός. Κι ό,τι κι αν λέτε σεις κι ό,τι κι αν κάνετε, εγώ δεν πρόκειται ν’ αλλάξω με τίποτε. Δεν πρό­κειται ν’ αλλάξω». Πήγε κι από κοντά κι ο πεθερός του. Και προσπαθούσε με επιχειρήματα να τον πεί­σει να μη μαρτυρήσει. «Κάθισε αδελφέ. Ας το. Ας είσαι χριστιανός μυστικά. Δεν σού ’πε κανείς ν’ αλ­λάξεις. Και φανερά πες ό,τι θέλει ο αυτοκράτορας. Μη χάσεις τη θέση σου, μη χάσεις τη ζωή σου. Μη σε χάσομε κι εμείς.» Κι από κοντά και η γυναίκα του, με κλάματα και θρήνους.
Συγκινήθηκε ο Πολύευκτος. Συγκλονίστηκε πολύ. Αλλά δεν άλλαξε. Δεν άλλαξε. Ήταν μαζί του κι ένας μάρτυρας, ο Νέαρχος. Φίλος του, που τον στή­ριζε. Και του λέει: «Νέαρχε, εγώ τον Χριστό δεν Τον αλλάζω με τίποτε. Ό,τι κι αν λένε όλοι. Κι οι αυτοκράτορες και οι συγγενείς μου και οι θρήνοι και τα κλάματα της γυναίκας μου, και τα παρακάλια και τα λογικά επιχειρήματα του πεθερού μου, εγώ δεν αλλάζω με τίποτε. Ο Χριστός μου είναι ό,τι πολύτι­μο έχω. Και Τον ευχαριστώ, που με ενισχύει. Και θέλω, Χριστέ μου, να δώσω και το αίμα μου για Σέ­να. Αυτό είν’ το λιγότερο, σ’ αυτό που έκανες Εσύ κι έδωσες το αίμα Σου για όλους μας. Και μας προ­σφέρεις τα καλά Σου. Και τα επίγεια και τα επουράνια.» Μεγαλομάρτυς ο Πολύευκτος.
Κι αφού είδαν εκεί ότι δεν αλλάζει, εν τέλει, οι άρ­χοντες οι Ρωμαίοι τον υπέβαλαν στα πιο φρικτά και μεγάλα βασανιστήρια. Έχει ωραία δοξαστικά εκεί η εορτή, που ακριβώς αναφέρονται στην ανδρειωσύνη, στο μεγαλείο, στην υπομονή και στην ομολογία και στην αντοχή του αγίου μεγαλομάρτυρος Πολυεύκτου του εν Αρμενία. Είναι ο πρώτος μάρτυς που μαρτύρησε στην Αρμενία. Ο άγιος Πολύευκτος. Πολύς και ευχές. Κι όταν προσευχόμεθα, γινόμεθα κι εμείς πολύευκτοι. Είμαστε πολύευκτοι. Και στο τέλος, αφού εκείνος δεν άλλαζε με τίποτα και υπέστη όλα τα βα­σανιστήρια και έλαμπε ευχόμενος, Πολύευκτος όνομα και πράγμα, διέταξε εκεί ο τύραννος τους δημί­ους να τον αποκεφαλίσουν.
Κι εκείνος λέει: «Χριστέ μου, Σε υπερευχαριστώ, που μ’ αξιώνεις να χύσω το αίμα μου για Σένα.» Και ήθλησε και έλαμψε εκεί στην Αρμενία, στη Μελιτηνή. Και ύστερα οι χριστιανοί πήραν το πολύαθλο σώμα, το έθαψαν και πάνω στον τάφο έφτιαξαν ναό, που περιέλαβε και τον τά­φο του. Και κάθε χρόνο, στις 9 Ιανουαρίου, έκαμαν σύναξη και τιμούσαν τον μεγαλομάρτυρα Πολύευκτο. Κι έκαμε θαύματα και εμφανίζετο σε πολλούς και τους βοηθούσε κι σκέπαζε και την περιοχή.
Αλήθεια, όλη η οικουμένη, και περισσότερο τα μέρη της τότε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έχει τη με­γίστη ευλογία να φιλοξενεί στα σπλάχνα της και να έχει τάφους και λείψανα μαρτύρων και αγίων και ασκητών. Τους έχουμε μαζί μας. Οι ψυχές τους πή­γαν στον Κύριο. Τα ιερά τους λείψανα, τα υπόλοι­πα, δηλαδή, της οντότητός τους, έμεναν εδώ. Και τα έχουμε για ευλογία. Κι ο αγιασμός πέρασε σε όλη τους την ύπαρξη. Και τα ιερά οστέα τους, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, αναδίδουν τη χάρη του Χριστού και τη δύναμη και τη θαυματουργική του δράση.
(Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης, Χειμερινό συναξάρι, τ. Α΄,σ. 142-144)

[toula]

Φυλακίσθηκε καὶ ὑπέμεινε βάσανα καὶ κακομεταχειρήσεις !!!
...Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ὁ δυσσεβὴς Λέων ὁ Ἀρμένιος,
μετὰ τὴν νίκη του κατὰ τῶν Βουλγάρων, ἀναρρήθηκε παράνομα
στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο καὶ ἀναζωπύρωσε τὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας.
Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ἐγκατέλειψαν γιὰ μία ἀκόμη φορὰ
ἑστίες καὶ Μονὲς καὶ εὕρισκαν καταφύγιο στὰ ὄρη καὶ τὶς ἐρήμους.
Ὁ Ὅσιος Εὐστράτιος κατέφυγε στοὺς περίφημους
γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη τους ἐρημίτες
ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ ἰδιαιτέρως στὸν φίλο του Μέγα Ἰωαννίκιο.
Φυλακίσθηκε καὶ ὑπέμεινε βάσανα καὶ κακομεταχειρήσεις
στὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους Ὁμολογητές,
ἀλλὰ τελικῶς μπόρεσε νὰ ἐπιστρέψη στὴν πατρίδα του.
Μετὰ τὴν Ἀναστήλωση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καὶ τὴν ἀποκατάσταση
τῆς Ὀρθοδοξίας κατάφερε νὰ συγκεντρώση τοὺς διασκορπισμένους
Μοναχούς του καὶ νὰ ὀργανώση πάλι τὴν ζωὴ τῆς Μονῆς τους...
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου)

[toula]

Το σπήλαιο του Οσίου Ευστρατίου η «Τ’ Αη Στρατιού ο Βράχος» στο Αλονίτσι
Στην ανατολική πλευρά του νησιού του Αγίου Ευστρατίου, μέσα σε ένα σύμπλεγμα βράχων υπάρχει μια φυσική κοιλότητα που, σύμφωνα με τον γεωλόγο Ευάγγελο Καμπούρογλου, διαμορφώθηκε από πυροπλαστικούς σχηματισμούς και τραβερτίνη ασβεστόλιθο, κατά την γεωλογική εποχή του Ολιγόκαινου, Κατωτέρου Μειοκαίνου, δηλαδή 18-23 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Εσωτερικά το σπήλαιο αποτελείται από ένα στενόμακρο χώρο με μήκος που δε ξεπερνά τα 8μ. στην απόληξη του οποίο φυσικό άνοιγμα προσφέρει μαγευτική θέα στο ανοιχτό πέλαγος.
Το σπήλαιο αυτό, αδιαμφισβήτητα αποτελεί, το δημοφιλέστερο αξιοθέατο και μνημείο του νησιού, αφού εκεί, σύμφωνα με τη λαϊκή, τοπική παράδοση, μόνασε ο Όσιος Ευστράτιος, ο θαυματουργός (780-880 μ.Χ.), από τον οποίο ονοματίστηκε και το σπήλαιο ως Το σπήλαιο του Οσίου Ευστρατίου ή «Τ’ ΑηΣτατιού ο Βράχος». Ο Όσιος Ευστράτιος υπήρξε αρχικά μοναχός στη μονή Αυγάρου του Ολύμπου Βιθυνίας, αλλά στην περίοδο της δεύτερης φάσης της Εικονομαχίας (9ος αιώνας), αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει προκειμένου να διασωθεί τους διωγμούς των Εικονομάχων. Κατά το επικίνδυνο ταξίδι της φυγάδευσής του, ισχυρή τρικυμία ανάγκασε το πλοίο που επέβαινε, να προσαράξει στη νήσο Βέλια, μπροστά από την παραλία του Αλονίτσιου. Τότε ο Όσιος, εξαιρετικά ταλαιπωρημένος από τη ναυτία του ταξιδιού, αποβιβάστηκε στην ξηρά για να πεθάνει. Ωστόσο, επέζησε και συνέχισε να υπηρετεί τον Θεό ως μοναχός, βρίσκοντας καταφύγιο στο προαναφερόμενο σπήλαιο. Είναι άγνωστο εάν το σπήλαιο αυτό, αποτέλεσε χώρο πνευματικής άσκησης του Οσίου έως το τέλος της επίγειάς ζωής του, αφού οι πληροφορίες για το θέμα αυτό παραμένουν συγκεχυμένες. Απ’ τη μια, η λαϊκή παράδοση συνδέει τον Όσιο με ταφικό μνημείο στον οικισμό αλλά από την άλλη, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο Όσιος μετά την δολοφονία του αυτοκράτορα Λέων Ε΄ Αρμενίου (813-820 μ.Χ.), πριν το 843 μ.Χ., επανήλθε στη μονή της Βιθυνίας, απ’ όπου ξεκίνησε, και πέθανε εκεί σε ηλικία 95 ετών.
Σήμερα, το σπήλαιο διατηρεί τον λατρευτικό του χαρακτήρα αποτελώντας χώρο προσκυνήματος αν και παρουσιάζει σημαντικές φθορές που κάνουν την είσοδο σε αυτό αρκετά επισφαλή. Για τον λόγο αυτό, προκειμένου να εξυπηρετηθούν απρόσκοπτα οι λατρευτικές ανάγκες, πλησίον του σπηλαίου αναγέρθηκε τα τελευταία χρόνια, ένα ξωκλήσι αφιερωμένο στη Χάρη του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το βραχώδες σύμπλεγμα στο οποίο χωροθετείται η σπηλιά, αφού ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας των προϊστορικών χρόνων αναγνωρίστηκαν στην κορυφή του. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα όπως προέκυψε από τις επιστημονικές εργασίες, του καθηγητή Αδαμάντιου Σάμψων στον χώρο εντοπίστηκε ποσότητα χονδροειδούς κεραμικής της Τελικής Νεολιθικής περιόδου (4.500-3.200 π.Χ.), αντίστοιχα με αυτή που έχει βρεθεί και στο αρχαιότερο στρώμα του εμβληματικού προϊστορικού οικισμού της Λήμνου, της περίφημης Πολιόχνης.
Επίσης, λαξεύσεις στους νότιους πρόποδες του βραχώδους συμπλέγματος, όπως δεξαμενή, όρυγμα με κανάλι εκροής, απροσδιόριστης χρονικής περιόδου, συνδέονται πιθανότατα με εργαστηριακούς χώρους για την παραγωγή οίνου από σταφύλια των αμπελώνων της κοιλάδας του Αλονιτσίου.

[toula]

Οι οικουμενικές κινήσεις δεν θα σώσουν την κατάσταση των πραγμάτων,
εφόσον η ένωση των χριστιανών επιδιώκεται σε κατώτερο επίπεδο και απορρίπτεται η αναζήτηση του πληρώματος, που χαρακτηρίζεται ως «μαξιμαλισμός».
Απόσπασματα από το βιβλίο «Το μυστήριο της Χριστιανικής ζωής» – Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία Σαχάρωφ, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2011, σελ. 235-238