"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

O Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο Αδάμ ανε­κλή­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και η Εύα της λύ­πης ελυ­τρώ­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο δρά­κων ηφα­νί­σθη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο πα­ρά­δει­σος ανε­και­νί­σθη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο διά­βο­λος κα­τε­κρί­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο άδης αλ­λοιώ­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και η γη ανε­κτί­σθη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο αήρ εκα­θάρ­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο ου­ρα­νός ηυ­φράν­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο Ιου­δαϊ­σμός εμειώ­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και ο Χρι­στια­νι­σμός επυ­κνώ­θη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και η συ­να­γω­γή εκα­πνί­σθη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και η Εκ­κλη­σία ευω­διά­σθη·
Ο Χρι­στός εγεν­νή­θη και το φως προ­σε­τέ­θη.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΔΙΩΚΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!
«Ἐλθών κατώκησεν εἰς Ναζαρέτ».
Ὁ Κύριός μας, ὡς ἄνθρωπος, πέρασε ἀπό πολλλές ταλαιπωρίες καί περιπέτειες. Αὐτά ἄρχισαν ἀπό τήν ἀρχή, ἀπό τή Γέννησή Του.
* * *
α) Οἱ διωγμοί.
1. Ὁ βασιλιάς Ἡρώδης, ἀπό τήν πρώτη στιγμή παίρνει ἐχθρική στάση κατά τοῦ Ἰησοῦ. Καταστρώνει σχέδια. Καί μέ τήν κρυφή ἐλπίδα τῆς ἐξοντώσεώς του, φονεύει ὅλα τά νήπια πού βρίσκονταν στήν περιφέρεια τῆς Βηθλεέμ.
2. Τό ἴδιο κάνουν καί οἱ διάδοχοί του. Στέκονται ἐχθρικά ἀπέναντι στόν Κύ­­ριο, ἀπέναντι στούς ὀπαδούς του. Πολλοί ἡγέτες, κοσμικοί ἤ καί θρησκευτικοί ἀκόμα, αὐτοκράτορες καί ἄλλοι, ἐχθρεύονται τόν Ἰησοῦ, τούς δικούς Του.
3. Κι ὄχι, φυσικά, μόνο τότε. Σέ κάθε ἐποχή «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζεῖν», διώκονται. Καί στή δική μας ἐποχή δέ λείπουν οἱ διωγμοί κατά τῶν χρι­στιανῶν, οὔτε κι οἱ διῶκτες.
β) Ἡ ἐξορία.
1. Ὁ Ἰωσήφ μέ τή Μαρία καί τό βρέφος Ἰησοῦ, ἀναγκάζονται νά ξενι­τευ­θοῦν, νά πάρουν τό δρόμο τῆς ἐξορίας γιά τήν Αἴγυπτο. Αὐτό τούς τό ὑποδει­κνύει ὁ ἄγγελος Κυρίου. Μέρες πολλές τό ταξίδι. Μέσα σέ τόσους κινδύνους…
2. Προκάλεσε τήν ἐξορία αὐτή ὁ ἁμαρτωλός Ἡρώδης. Καί μέσα στήν ἱ­στο­­ρία πολλοί ἄλλοι τόν ἀκολούθησαν. Καί ἐξόρισαν τό Χριστό ἀπό τή ζωή τους! Τοῦ ἔκλεισαν τήν πόρτα, τήν καρδιά τους, τή ζωή τους…
3. Καί στήν ἐποχή μας, τό ἴδιο κλίμα συνεχίζεται. Δέ σέ θέλουμε, τοῦ λένε. Φύγε μακρυά! Νοιώθουμε πώς ἡ παρουσία σου μᾶς μπερδεύει, μᾶς ἐλέγχει…
γ) Ἡ συνέχεια.
1. Ὁ Κύριος, καί στή συνέχεια, σ’ ὅλη του τή ζωή ἀντιμετωπίζει τήν περιφρόνηση, τήν εἰρωνία, τήν ἐχθρότητα. Δέν εἶναι λίγοι αὐτοί πού μέ κάθε τρόπο βάζουν ἐμπόδια στό ἔργο Του, τό συκοφαντοῦν, τό διαβάλλουν.
2. Καί αὐτό φυσικά συνεχίστηκε καί μέ τούς ὀπαδούς Του. Τούς κατεδίωξαν, τούς πολέμησαν, τούς ὀδήγησαν στό μαρτυρικό θάνατο. Καί μέχρι τήν ἐ­πο­χή μας, πολεμεῖται ὁ Χριστός καί τό ἔργο Του ἀπό πολλούς «ἐχθρούς» Του.
3. Κι ἀνάμεσα σ’ αὐτούς εἶναι καί μορφωμένοι, σοφοί, ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων καί τῶν τεχνῶν, ἤ καί «χριστιανοί» πού εἶναι ἀσυνεπεῖς καί μέ τή ζωή τους σκανδαλίζουν.
* * *
Σέ κάθε ἐποχή, ἀδελφοί μου, ὑπάρχουν διῶκτες, ἄνθρωποι πού τόν ἀπο­μα­κρύνουν, ἤ τόν περιφρονοῦν… Ὁπωσδήποτε ὄχι ἐμεῖς! Ὅμως εἴμαστε πραγματικά δικοί Του; Σέ μᾶς μπορεῖ νά ὑπολογίζει;
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΙΩΤΙΔΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ

Συντονισμένοι καθὼς εἴμαστε στὴ χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, ὅλο καὶ φέρνουμε τὴ σκέψη μας στὴ μεγάλη γιορτή.
Οἱ συζητήσεις μας περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὰ γεγονότα τῶν Χριστουγέννων. Καὶ ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπῆ ἔχει σχέση μ’ ὅλα αὐτά. Ἂς τὴ θυμηθοῦμε.
* * *
Τὸ ἱερὸ κείμενο.
Οἱ πρῶτες μέρες μετὰ τὴ Γέννηση τοῦ Κυρίου μας πέρασαν. Τὰ ὅλα γεγονότα ἦταν ἰδιαίτερα ἀποκαλυπτικά. Ἡ παρουσία τῶν ἀγγέλων, οἱ φωτισμένοι βοσκοί, ἡ ἐπίσκεψη τῶν σοφῶν μάγων…
Ὅταν οἱ μάγοι, μετὰ ἀπὸ ὅσα εἶδαν κοντὰ στὸ Χριστό, ἔφυγαν γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὴ πατρίδα τους, ἕνας ἄλλος ἄγγελος παρουσιάστηκε καὶ πάλι στὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ παρήγγειλε: Φύγε μακρυᾶ, στὴν Αἴγυπτο… Γιατί ὁ Ἡρώδης θέλει νὰ σκοτώσει τὸν Ἰησοῦ… Κι ὁ Ἰωσήφ, χωρὶς καθυστέρηση, ὑπακούοντας στὴ θεία ἐντολή, παίρνει τὴν Παναγία μας καὶ τὸ μικρὸ Χριστὸ καὶ ξεκινοῦν γιὰ τὸ μακρυνὸ ταξίδι στὴν Αἴγυπτο.
Ὁ Ἡρώδης ποὺ εἶχε ταραχθεῖ στὴν πληροφορία πὼς κάποιος καινούργιος βασιλιὰς γεννήθηκε, ὅταν εἶδε νὰ περνοῦν οἱ μέρες κι οἱ μάγοι νὰ μὴ φαίνονται, κατάλαβε ὅτι «ἐνεπαίχθη», ἀπὸ αὐτούς. Ὅτι τὸν καρόϊδεψαν. Καὶ ἀποφασίσει νὰ ἐνεργήσει δραστικά. Νὰ φονεύσει ὅλα τὰ μικρὰ παιδιὰ «ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω», γιὰ νὰ εἶναι σίγουρος πὼς ἀνάμεσά τους θὰ εἶναι κι ὁ Χριστὸς κι ἔτσι νὰ ἡσυχάσει…
Ὁ Ἰωσὴφ ἔμεινε στὴν Αἴγυπτο. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση στὸ Κάϊρο. Καὶ μετὰ ἀπὸ καιρό, ἔρχεται καὶ πάλι ὁ Ἄγγελος Κυρίου, γιὰ νὰ τὸν λαλέσει νὰ ἐπιστρέψει. Γιατί «τεθνήκασι πάντες οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδῖου». Κι αὐτὸς συμμορφώνεται ξανὰ μὲ τὴ θεία ἐντολή.
Καὶ ὅταν ἐπιστρέφει στὴν περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας, καὶ πάλι ἕνας ?γγελος τοῦ ὑποδεικνύει νὰ μὴ μείνει ἐκεῖ, ἀλλὰ νὰ πάει στὴ Γαλιλαία. Κι ἔτσι ἐγκαταστάθηκε στὴν Ναζαρὲτ ποὺ δὲν εἶχε καὶ ἰδιαίτερα καλὴ φήμη.
* * *
Διδάγματα ἀπὸ τὴν περικοπή.
1. Ὁ Θεὸς ἐργάζεται συνέχεια γιὰ τὸ καλό μας. Ἡ θεία Τοῦ βουλὴ ἀποκαλυπτόταν συνέχεια στὸν Ἰωσὴφ μὲ θεία μηνύματα. Κάτι παρόμοιο συνέβαινε συχνὰ στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στοὺς προφῆτες. Ἀλλὰ καὶ μετά, στὴ ζωὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας βλέπουμε συχνὰ κάτι τέτοιο.
Ὁ Θεός μας εἰδοποιεῖ καὶ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὸ καλό μας, τὴ σωτηρία μας, μὲ ποικίλους τρόπους. Μὲ διάφορα γεγονότα, μὲ κάποιες γνωριμίες, μὲ δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀνθρώπους Του. Κι ἀκόμα καὶ μὲ ἀγγέλους Του!
2. Ὁ Ἰωσὴφ ἦταν «δίκαιος». Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δηλαδή. Μὲ ἁπλὴ καὶ ταπεινὴ καρδιά. Μὲ ἀπέραντη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ τὸ θέλημά Του. Καὶ συμμορφωνόταν ἀμέσως σὲ κάθε ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Χωρὶς νὰ βάζει ἐρωτηματικά, νὰ ἐξετάζει μὲ τὴ λογική, νὰ σκέπτεται πὼς θὰ γίνει ἔτσι τὸ ἕνα καὶ τὸ ?λλό. Καὶ φυσικὰ καὶ ἀμέτρητοι ἄλλοι ἔκαναν τὸ ἴδιο.
Ὅμως ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ συχνὰ ἀμφιβάλλουμε. Βάζουμε μπροστὰ τὴ λογικὴ κι ὄχι τὴν πίστη καὶ τὴν ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα. Ζητᾶμε νὰ τὰ καταλάβουμε μὲ λογικὰ ἐπιχειρήματα, θέλουμε ἀποδείξεις… Κι αὐτό, γιατί κάπου εἴμαστε κολλημένοι, κάπου εἴμαστε δεμένοι. Καὶ βολευόμαστε σ’ αὐτὴ τὴν κατάστασή μας.
3. Κι ἔτσι βλέπουμε καὶ σήμερα οἱ πολλοὶ νὰ ζητοῦν ἀποκαλύψεις. Τρέχουν νὰ βροῦν φωτισμένους, διορατικοὺς γεροντάδες. Ψάχνουν νὰ ἐξιχνιάσουν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν.. νὰ μάθουν τί θὰ γίνει στὸ μέλλον… Καὶ φυσικὰ χωρὶς νὰ κάνουν ὑπακοὴ σ’ ὅσα τοὺς λένε…
Κι αὐτά, γιατί δὲν ἔσκυψαν νὰ προσκυνήσουν μὲ ταπεινὴ καρδιὰ καὶ βαθειὰ πίστη τὸ νεογέννητο Χριστό, καὶ νὰ κάνουν κάτι διαφορετικὸ στὴ ζωή τους. Νὰ ἀκολουθήσουν τὸ Χριστό, τὸ Σωτήρα, τὸ Λυτρωτή…
* * *
Ἂς ἀποφασίσουμε ἐπὶ τέλους, ἀδελφοί μου, νὰ βαδίσουμε πιὸ σοβαρὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Τὸ μήνυμα αὐτῶν τῶν ἡμερῶν εἶναι τὸ «ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν»! Ἔτσι μόνο θὰ ζήσουμε αὐτὴ τὴ λυτρωτικὴ χαρά. Τὴ χαρὰ τῆς σωτηρίας!

«Ὅ­τι Να­ζω­ραῖ­ος κλη­θή­σε­ται». (Ματθ. β΄, 23)
Κά­ποι­α γε­γο­νό­τα, ἀ­γα­πη­τοί μου Ἀ­δελ­φοί, τά ὁ­ποῖ­α συ­νέ­βη­σαν καί συμ­βαί­νουν στόν κό­σμο ἀ­να­γνω­ρί­ζον­ται, εἴ­τε ὡς φυ­σι­κά, εἴ­τε ὡς ὑ­περ­φυ­σι­κά, ἀ­νά­λο­γα μέ τήν φύ­ση τους καί τήν ἐ­νέρ­γει­ά τους.
Τέ­τοι­ο ὑ­περ­φυ­σι­κό γε­γο­νός συ­νέ­βη καί μέ τήν Γέν­νη­ση τοῦ Θε­αν­θρώ­που καί αὐ­τό εἶ­ναι ἡ ἐμ­φά­νι­ση ἑ­νός πα­ρά­ξε­νου ἄ­στρου ἀ­πό τήν Ἀ­να­το­λή. Αὐ­τό δέν ἦ­ταν ἕ­να συ­νη­θι­σμέ­νο φυ­σι­κό γε­γο­νός, ἀλ­λά τό Εὐ­αγ­γέ­λι­ο μᾶς λέ­γει πώς ἡ ἐμ­φά­νι­σή του καί ἡ πο­ρεί­α του ἦ­ταν ἔ­ξω ἀ­πό τήν φυ­σι­κή τά­ξη. Κά­ποι­οι Μά­γοι ἀ­πό τήν Ἀ­να­το­λή, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἦ­ταν οἱ σο­φοί τῆς πα­τρί­δας τους καί ἐ­πι­στή­μο­νες ἀ­στρο­νό­μοι, ὄ­χι ἀ­στρο­λό­γοι, δι­ό­τι ἡ ἀ­στρο­νο­μί­α εἶ­ναι ἐ­πι­στή­μη καί ἀ­σχο­λεῖ­ται μέ τήν φύ­ση τῶν ἄ­στρων, τήν προ­έ­λευ­σή τους, τήν πο­ρεί­α τους καί ὅ,τι ἄλ­λο σχε­τι­κό μέ αὐ­τά, πα­ρα­τή­ρη­σαν αὐ­τό τό πα­ρά­ξε­νο ἄ­στρο καί θυ­μή­θη­καν κά­ποι­α ἀρ­χαί­α προ­φη­τεί­α τοῦ Βα­λα­άμ. Ὁ Βα­λα­άμ δέν ἦ­ταν Ἰσ­ρα­η­λί­της καί Προ­φή­της, ἀλ­λά ἀλ­λο­ε­θνής καί μάν­της. Ὅ­ταν σ᾿ ἕ­να πό­λε­μο οἱ Ἰσ­ρα­η­λί­τες μέ τόν βα­σι­λι­ά τῶν Μω­α­βι­τῶν Βα­λάκ ἀ­νέ­βαι­ναν ἀ­πό τήν Αἴ­γυ­πτο στήν γῆ τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας, ἐ­κεῖ­νος -ὁ Βα­λάκ- εἶ­πε στόν Βα­λα­άμ νά κα­τα­ρα­στῆ τούς Ἰσ­ρα­η­λί­τες. Ἀλ­λά ὁ Βα­λα­άμ, ὄ­χι μό­νο δέν κα­τα­ρά­στη­κε τούς Ἰσ­ρα­η­λί­τες, ἀλ­λά τούς εὐ­λό­γη­σε μέ τήν προ­φη­τεί­α πώς «θά ἀ­να­τεί­λη ἕ­να ἄ­στρο ἀ­πό τήν γε­νε­ά τοῦ Ἰ­α­κώβ καί θά γεν­νη­θῆ ἕ­νας ἄν­θρω­πος ἀ­πό τούς Ἰσ­ρα­η­λί­τες». Αὐ­τή τήν προ­φη­τεί­α θυ­μή­θη­καν οἱ Μά­γοι, κα­θώς εἶ­δαν τό ἀ­συ­νή­θι­στο ἄ­στρο.
Ξε­κι­νών­τας, ὅ­μως, νά πᾶ­νε πρός προ­σκύ­νη­ση τοῦ Θεί­ου Βρέ­φους, ἀ­να­στά­τω­σαν τήν πε­ρι­ο­χή ὅ­λη, ἀ­να­ζη­τών­τας ποῦ γεν­νή­θη­κε ὁ βα­σι­λι­άς τῶν Ἰ­ου­δαί­ων. Ὁ Ἡ­ρώ­δης, κα­θώς ἦ­ταν κα­χύ­πο­πτος καί μά­λι­στα εἶ­χε ἐ­πι­δο­θῆ σέ σω­ρεί­α ἐγ­κλη­μά­των, δι­ό­τι φο­βό­ταν μή χά­ση τήν ἐ­ξου­σί­α του, ἀ­φοῦ ἐ­ξα­κρί­βω­σε ἀ­πό τούς Γραμ­μα­τεῖς καί Φα­ρι­σαί­ους ποῦ γεν­νή­θη­κε τό Θεῖ­ο Βρέ­φος, εἶ­πε στούς Μά­γους νά γυ­ρί­σουν καί νά τόν πλη­ρο­φο­ρή­σουν ποῦ ἀ­κρι­βῶς γεν­νή­θη­κε, ὥ­στε νά πά­η νά προ­σκυ­νή­ση καί ὁ ἴ­δι­ος. Ἀλ­λά δέν ἦ­ταν αὐ­τός ὁ σκο­πός του, πα­ρά μό­νο ἤ­θε­λε νά φο­νεύ­ση τόν Νε­ο­γέν­νη­το Κύ­ρι­ό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό.
Στήν συ­νέ­χει­α, ἀ­φοῦ οἱ Μά­γοι ἀ­νε­χώ­ρη­σαν «δι᾿ ἄλ­λης ὁ­δοῦ», δι­ό­τι ἔτ­σι τούς πα­ρήγ­γει­λε ὁ Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, «ἐ­θυ­μώ­θη λί­αν» ὁ Ἡ­ρώ­δης καί δι­έ­τα­ξε νά σκο­τώ­σουν ὅ­λα τά βρέ­φη ἀ­πό δύ­ο ἐ­τῶν καί κά­τω. Τό­τε ἐκ­πλη­ρώ­θη­κε ἡ προ­φη­τεί­α τοῦ Ἱ­ε­ρε­μί­α: «Φω­νή ἀ­κού­σθη­κε στήν Ρα­μᾶ, θρῆ­νος καί κλά­μα καί με­γά­λος ὀ­δυρ­μός. Ἡ Ρα­χήλ κλαί­ει τά παι­δι­ά της ἀ­πα­ρη­γό­ρη­τα, δι­ό­τι δέν ὑ­πάρ­χουν πι­ά». Γι­ά νά κα­τα­λά­βου­με τήν προ­φη­τεί­α, θά ση­μει­ώ­σου­με ἐ­δῶ πώς ἡ Ρα­μά ἦ­ταν τό­πος τῆς Πα­λαι­στί­νης καί δό­θη­κε κλῆ­ρος, δη­λα­δή, κλη­ρο­δό­τη­μα στήν φυ­λή τοῦ Βε­νι­α­μίν, πού ἦ­ταν τό τε­λευ­ταῖ­ο παι­δί τοῦ Πα­τρι­άρ­χη Ἰ­α­κώβ ἀ­πό τήν Ρα­χήλ. Γι᾿ αὐ­τό καί δέν λέ­γει πώς οἱ μη­τέ­ρες ἔ­κλαι­γαν γι­ά τά παι­δι­ά τους, ἀλ­λά ἀ­να­φέ­ρει τήν μη­τέ­ρα τοῦ γε­νάρ­χη τῆς φυ­λῆς τοῦ τό­που ἐ­κεί­νου. Ἡ κά­θε προ­φη­τεί­α καί κά­θε λό­γος καί πρά­ξη στήν Πα­λαι­ά Δι­α­θή­κη εἶ­ναι προ­φη­τι­κός τύ­πος ὅ­σων θά γί­νον­ταν στό μέλ­λον τό­τε πού θά ἐρ­χό­ταν ὁ Μεσ­σί­ας.
Ἀλ­λά ὁ Ἡ­ρώ­δης πέ­θα­νε καί μά­λι­στα μέ φρι­κτό θά­να­το· σκου­λή­κι­α­σε ὅ­λο τό σῶ­μα του καί πέ­θα­νε μέ­σα σέ φρι­κτούς πό­νους. Αὐ­τό εἶ­ναι πού λέ­γει ὁ Ψαλ­μός: «Θά­να­τος ἁ­μαρ­τω­λῶν πο­νη­ρός καί οἱ μι­σοῦν­τες τὸν δί­και­ον πλημ­με­λή­σου­σι» (Ψαλμ. 33,22). Πραγ­μα­τι­κά, με­τά τόν θά­να­το τοῦ Ἡ­ρώ­δη, ἀ­φοῦ ἔ­μα­θε ὁ Ἰ­ω­σήφ πώς βα­σί­λευ­ε ὁ Ἀρ­χέ­λα­ος στήν Ἰ­ου­δαί­α, τό ἴ­δι­ο σκλη­ρός σάν τόν πα­τέ­ρα του, ἀ­να­χώ­ρη­σε γι­ά τήν Να­ζα­ρέτ, μί­α ἄ­ση­μη πό­λη ἐ­κεί­νης τῆς ἐ­πο­χῆς. Γι᾿ αὐ­τό εἴ­πα­με στήν ἀρ­χή ὅ­τι «Να­ζω­ραῖ­ος κλη­θή­σε­ται». Αὐ­τή ἦ­ταν μι­ά πε­ρι­φρο­νη­τι­κή προ­σφώ­νη­ση γι­ά τόν Κύ­ρι­ο ἐκ μέ­ρους τῆς ἐ­λίτ ἐ­κεί­νης τῆς ἐ­πο­χῆς. Ἀλ­λά ἡ δι­κή μας δι­ά­θε­ση, ἀ­γα­πη­τοί μου Ἀ­δελ­φοί, ἄς εἶ­ναι σάν τήν δι­ά­θε­ση καί ἀ­γα­θή προ­αί­ρε­ση, τό­σο τοῦ Ἰ­ω­σήφ τοῦ Μνή­στο­ρος, ὁ ὁ­ποῖ­ος προ­στά­τευ­σε τήν Πα­να­γί­α καί τόν Κύ­ρι­ό μας, ὅ­σο καί ὅ­λων τῶν Ἁ­γί­ων στό δι­ά­βα τῶν αἰ­ώ­νων, οἱ ὁ­ποῖ­οι, ὡς ἄλ­λοι Μά­γοι, προ­σκύ­νη­σαν τόν Κύ­ρι­ο καί ἔ­δω­σαν τήν ζω­ή τους γι­ά Ἐ­κεῖ­νον. Ἄς τούς μοι­ά­σου­με κι ἐ­μεῖς, ὥ­στε νά ἀ­πο­δει­χθοῦ­με ἀν­τά­ξι­οί τους. ΑΜΗΝ.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ (29-12-2013)

«Ἐ­γερ­θεὶς πα­ρά­λα­βε τὸ παι­δί­ον καὶ τὴν μη­τέ­ρα αὐ­τοῦ καὶ φεῦ­γε εἰς Αἴ­γυ­πτον… μέλ­λει γὰρ Ἡ­ρώ­δης ζη­τεῖν τὸ παι­δί­ον τοῦ ἀ­πο­λέ­σαι αὐ­τό».
Πρό­σφυ­γες στὴν Αἴ­γυ­πτο, ἀ­δελ­φοί μου, ἡ Θε­ο­τό­κος, ὁ Ἰ­ω­σὴφ καὶ τὸ θεῖ­ο βρέ­φος. Τα­λαι­πω­ρί­ες, κό­πος, ἀ­γω­νί­ες, θλί­ψεις, κίν­δυ­νοι συ­νο­δεύ­ουν τὸν ἐρ­χο­μὸ στὸν κό­σμο τοῦ Ἰ­η­σοῦ. Πο­λὺ ἐκ­φρα­στι­κὰ ὁ ἅ­γι­ος Τι­μό­θε­ος, πρε­σβύ­τε­ρος στὴν Ἀ­ντι­ό­χει­α, γε­μᾶ­τος δέ­ος μπρο­στὰ καὶ σὲ αὐ­τὴ τὴ νέ­α συ­γκα­τά­βα­ση τοῦ Ἐμ­μα­νου­ὴλ ἀ­να­φω­νεῖ: «Τὶς μὴ θαυ­μά­σῃ τὴν τοῦ Κυ­ρί­ου συ­γκα­τά­βα­σιν; Ἄ­νω ἐ­λεύ­θε­ρος, κά­τω ἐ­να­πό­γρα­φος καὶ πρό­σφυ­γας. Ἄ­νω Υἱ­ὸς καὶ κά­τω δοῦ­λος. Ἄ­νω βα­σι­λεὺς καὶ κά­τω μι­σθω­τός. Ἄ­νω πλού­σι­ος καὶ κά­τω ἐν­δε­ής. Ἄ­νω προ­σκυ­νού­με­νος καὶ κά­τω φο­ρο­λο­γού­με­νος. Ἄ­νω θε­ϊ­κὸς θρό­νος καὶ κά­τω ἀ­γροι­κι­κὸν σπή­λαι­ον. Ἄ­νω ὁ πα­τρῷ­ος καὶ ἀ­κα­τά­λη­πτος κόλ­πος καὶ κά­τω ἀ­λο­γο­τρο­φεῖ­ον μι­κρὸν καὶ φά­τνι­ον. Τὶς μὴ θαυ­μά­σῃ με­γά­λα ἄ­νω πρά­γμα­τα καὶ μι­κρὰ κά­τω σπάρ­γα­να». Ἀλ­λὰ ἐ­πει­δὴ «λύ­τρω­σιν ἀ­πέ­στει­λε Κύ­ρι­ος τῷ λα­ῷ αὐ­τοῦ» τὸ παι­δί­ον Ἰ­η­σοῦς «ἐ­ξῆλ­θε νι­κῶν καὶ ἵ­να νι­κή­σῃ» (Ἀ­ποκ. 6, 2). Παρ᾿ ὅ­τι «ἐ­πε­σκέ­ψα­το ἡ­μᾶς ἐξ ὕ­ψους ὁ Σω­τὴρ ἡ­μῶν», γι­ὰ νὰ βροῦ­με τὴν ἀ­λή­θει­α ἐ­μεῖς οἱ ἐν σκό­τει καὶ σκι­ᾷ, ἐ­ντού­τοις ὁ Ἡ­ρώ­δης ἀ­να­ζη­τεῖ τὸ παι­δί­ον, τὸν Με­γά­λο Ἐ­πι­σκέ­πτη, «τοῦ ἀ­πο­λέ­σαι αὐ­τό». Ἡ γέν­νη­σή Του κα­τα­τρό­μα­ξε ἕ­να βα­σι­λι­ά. Ἡ φι­λο­δο­ξί­α του τὸν ὁ­δη­γεῖ στὸ νὰ μι­σῆ τὸν Χρι­στὸ καὶ νὰ θέ­λη τὸ θά­να­τό Του. Φο­βᾶ­ται μή­πως τοῦ πά­ρει τὴν ἐ­ξου­σί­α. Εἶ­ναι πρα­γμα­τι­κὰ ἀ­νό­η­τος καὶ μι­κρός, ἀ­φοῦ δὲν ἔ­χει τὴν στοι­χει­ώ­δη λο­γι­κὴ νὰ κα­τα­λά­βη τὴ με­γά­λη δι­α­φο­ρὰ ἡ­λι­κί­ας καὶ τὸ ἐν­δε­χό­με­νο τοῦ ξα­φνι­κοῦ θα­νά­του. Ζη­τεῖ ἀ­σφά­λει­α καὶ προ­χω­ρεῖ σὲ σφα­γές, γι­ὰ νὰ ἐ­ξα­φα­νί­ση τὴν ἀ­να­σφά­λει­ά του. Βέ­βαι­α γρή­γο­ρα «τε­θνή­κα­σιν οἱ ζη­τοῦ­ντες τὴν ψυ­χὴν τοῦ παι­δί­ου». Ὁ Ἰ­η­σοῦς Βα­σι­λεὺς εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας ἐ­νῶ ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ἐ­πε­δί­ω­ξαν τὸν θά­να­τό Του πέ­θα­ναν οἱ ἴ­δι­οι. Ἐ­πι­δι­ώ­κει ὁ Ἡ­ρώ­δης τὸ θά­να­το Ἐ­κεί­νου ποὺ ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος γι­ὰ ἐ­μᾶς, ποὺ κα­τέ­βη­κε στὴν γῆ, γι­ὰ νὰ ἀ­νε­βοῦ­με ἐ­μεῖς στὸν οὐ­ρα­νό, Ἐ­κεί­νου ποὺ φό­ρε­σε τὴν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση μας, γι­ὰ νὰ ἐν­δυ­θοῦ­με ἐ­μεῖς τὴν θε­ό­τη­τά Του. Ἐ­πι­δι­ώ­κει ὁ Ἡ­ρώ­δης τὸν θά­να­το Ἐ­κεί­νου ποὺ κα­τα­δέ­χθη­κε νὰ γί­νη «υἱ­ὸς τοῦ ἀν­θρώ­που», γι­ὰ νὰ γί­νου­με ἐ­μεῖς παι­δι­ὰ τοῦ Θε­οῦ. Ἐ­κεί­νου ποὺ κα­τέ­βη­κε ἐκ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ, ὅ­που οὔ­τε πο­τά­μι­α πα­γώ­νουν οὔ­τε ἄ­νε­μοι φυ­σᾶ­νε οὔ­τε τὰ ἄν­θη μα­ραί­νο­νται, ἀ­πὸ ἐ­κεῖ ποὺ κα­νεὶς δὲν ἀρ­ρω­σταί­νει, ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νὸ ὅ­που δὲν ὑ­πάρ­χουν νε­κρο­τα­φεῖ­α, γι­α­τί κα­νεὶς ἐ­κεῖ δὲν πε­θαί­νει. Ζη­τεῖ «ἀ­πο­λέ­σαι τὸ παι­δί­ον Ἰ­η­σοῦ» «ποὺ ζῇ ἐν πτω­χεί­ᾳ, ἀ­να­τρέ­φε­ται ἐν ἁ­πλό­τη­τι». Ἐ­κεῖ­νον ποὺ δω­δε­κα­ε­τὴς θὰ ἀ­πο­στο­μώ­ση τοὺς δι­δα­σκά­λους τοῦ Νό­μου «γράμ­μα­τα μὴ με­μα­θη­κὼς» (Ἰ­ω­άν. 7, 15). Θέ­λει νὰ στε­ρή­ση ἀ­πὸ τὸν κό­σμο Αὐ­τὸν ποὺ μὲ μό­νο τὸν Λό­γο Του θὰ ἐ­πι­βάλ­λε­ται στὰ στοι­χεῖ­α τῆς φύ­σε­ως, θὰ βα­δί­ζη ἐ­πὶ τῶν κυ­μά­των, θὰ θε­ρα­πεύ­η τοὺς ἀν­θρώ­πους χω­ρὶς φάρ­μα­κα καὶ ἀ­μοι­βή. Ἐ­κεί­νου πού, ἐ­νῶ πο­τὲ δὲν συ­νε­κρό­τη­σε στρά­τευ­μα οὔ­τε ἐ­ξα­πέ­λυ­σε στρα­τι­ῶ­τες, ὅ­μως ἔ­χει πλῆ­θος ἐ­θε­λο­ντῶν ποὺ Τὸν ἀ­κο­λού­θη­σαν. Ἐ­βου­λή­θη νὰ ἀ­πο­λέ­ση Ἐ­κεῖ­νον ποὺ τε­λι­κὰ οὔ­τε αὐ­τὸς μπό­ρε­σε νὰ βλά­ψη οὔ­τε ὁ σα­τα­νᾶς νὰ Τὸν πλη­σι­ά­ση οὔ­τε ὁ θά­να­τος νὰ Τὸν κα­τα­στρέ­ψη οὔ­τε ὁ τά­φος νὰ Τὸν κρα­τή­ση.
Ἃς πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με, ἀ­δελ­φοί, πῶς ὁ Ἰ­ω­σὴφ δέ­χε­ται τὴν ἐ­πί­σκε­ψη τοῦ Ἀγ­γέ­λου καὶ ὑ­πη­ρε­τεῖ τὸ μυ­στή­ρι­ο τῆς ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως τοῦ Θε­οῦ Λό­γου. Μὲ δι­α­κρι­τι­κὴ ὑ­πα­κο­ὴ καὶ σι­ω­πή. Κά­νει ἰ­δι­αί­τε­ρη ἐ­ντύ­πω­ση πὼς στὴν Ἁ­γί­α Γρα­φὴ δὲν ὑ­πάρ­χει κα­νέ­νας λό­γος τοῦ Ἰ­ω­σήφ. Ἀ­να­δει­κνύ­ε­ται ἔ­τσι ἡ συμ­βο­λὴ τῆς σι­ω­πῆς στὴ δι­α­κο­νί­α τοῦ Λό­γου. Τῆς σι­ω­πῆς καὶ τῆς ἡ­συ­χί­ας. Εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ ἀ­κου­σθῆ ὁ λό­γος τοῦ Θε­οῦ, ἂν δὲν βρι­σκό­μα­στε σὲ κα­τά­στα­ση σι­ω­πῆς καὶ ἡ­συ­χί­ας; Αὐ­τὴ εἶ­ναι ἡ πρό­τα­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στὴ ση­με­ρι­νὴ ἐ­πο­χή, ἐ­πο­χὴ δρά­σε­ως καὶ κι­νή­σε­ως ποὺ στο­χεύ­ει στὴν ἀ­το­μι­κὴ καὶ κοι­νω­νι­κὴ εὐ­η­με­ρί­α δῆ­θεν. Σι­ω­πὴ καὶ ἡ­συ­χί­α μὲ τὸν Χρι­στό, γι­ὰ νὰ στα­μα­τή­ση ἡ ἀλ­λο­τρί­ω­σή μας, ποὺ ἔ­χει γί­νει γι­α­τὶ «σκο­τώ­σα­με μέ­σα μας τὸν Χρι­στό». Μέ­σα σὲ ἕ­να κλῖ­μα ἡ­συ­χί­ας, σι­ω­πῆς καὶ ὑ­πα­κο­ῆς ὁ ἄν­θρω­πος ἑ­νο­ποι­εῖ­ται καὶ τό­τε ἡ δρά­ση του εἶ­ναι ὑ­γι­ής. Τὸ παι­δί­ον Ἰ­η­σοῦς, ἔ­τσι ὅ­πως τὸ βλέ­που­με στὴν ἀ­γκα­λι­ὰ τῆς Πα­να­γί­ας μας, μᾶς ὁ­δη­γεῖ στὴν σω­τή­ρι­α σκέ­ψη ὅ­τι ἀ­πο­τε­λεῖ τὸ κέ­ντρο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Συ­νε­πῶς δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ ἀ­να­ζη­τοῦ­με τὸν Χρι­στὸ ἔ­ξω ἀ­πὸ τὴν Πα­να­γί­α καὶ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α. Ὅ­πως Ἐ­κεῖ­νος κυ­ο­φο­ρή­θη­κε στὴν μή­τρα τῆς Πα­να­γί­ας, ἔ­τσι καὶ ἐ­μεῖς πρέ­πει στὴν μή­τρα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, δη­λα­δὴ στὴν μυ­στη­ρι­α­κὴ ζω­ή, νὰ ἀ­να­γεν­νη­θοῦ­με πνευ­μα­τι­κά, νὰ κυ­κλο­φο­ρῆ στὶς φλέ­βες μας Χρι­στός, νὰ ἔ­χου­με μέ­σα μας τὴν ὄ­ντως ζω­ή. Νὰ λε­γό­μα­στε καὶ νὰ εἴ­μα­στε ἀ­λη­θι­νοὶ χρι­στι­α­νοί.
Ἀ­δελ­φοί, τρεῖς στά­σεις καὶ συ­μπε­ρι­φο­ρὲς ἔ­χουν οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­πέ­να­ντι στὸν Χρι­στό. Ἄλ­λοι σὰν τὸν Ἰ­ω­σὴφ τὸν ὑ­πη­ρε­τοῦν μὲ δι­ά­κρι­ση, ὑ­πα­κο­ή, ἡ­συ­χί­α καὶ σι­ω­πή. Ἄλ­λοι σὰν τὴν Θε­ο­τό­κο, Τὸν γεν­νοῦν, ἀ­φοῦ ἀ­φή­νουν στὴν ψυ­χὴ καὶ τὴν καρ­δι­ά τους νὰ κυ­ο­φο­ρεῖ­ται Ἐ­κεῖ­νος, ὁ Με­γά­λης Βου­λῆς Ἄγ­γε­λος. Καὶ ἄλ­λοι σὰν τὸν Ἡ­ρώ­δη ζη­τοῦν τὸ θά­να­τό Του. Ἐ­μεῖς ἀ­δελ­φοί, ποι­ὰ στά­ση παίρ­νου­με;

«Τε­θνή­κα­σιν οἱ ζη­τοῦ­ντες τὴν ψυ­χὴν τοῦ Παι­δί­ου»
Στήν ση­με­ρι­νή εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πή ἀ­να­φέ­ρο­νται δύ­ο γε­γο­νό­τα: Ἡ φυ­γή τῆς ἁ­γί­ας Οἰ­κο­γέ­νει­ας στήν Αἴ­γυ­πτο, μέ σκο­πό τήν δι­ά­σω­ση τοῦ Θεί­ου Βρέ­φους ἀ­πό τήν μα­νί­α τοῦ Ἡ­ρώ­δη, καί ἡ σφα­γή τῶν νη­πί­ων τῆς Βη­θλε­ὲμ.
Γνω­ρί­ζου­με ἀ­πό τίς ἱ­στο­ρι­κές πη­γές ὅ­τι ὁ Ἡ­ρώ­δης ὁ Μέ­γας ἦ­ταν πα­θο­λο­γι­κά αἱ­μο­χα­ρής ἄν­θρω­πος καί ὅ­τι πα­ρέ­μει­νε στήν ἐ­ξου­σί­α γι­ά τρι­ά­ντα χρό­νι­α μέ δο­λο­πλο­κί­ες, ἐ­γκλη­μα­τι­κές με­θο­δεύ­σεις καί δο­λο­φο­νί­ες. Πλῆ­θος ἀν­θρώ­πων ἀπ᾿ ὅ­λα τά κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα ὁ­δη­γή­θη­καν στόν θά­να­το. Ἀ­κό­μη καί ἡ σύ­ζυ­γός του καί τά τρί­α παι­δι­ά του θα­να­τώ­θη­καν ἐξ αἰ­τί­ας κά­ποι­ας ὑ­πο­ψί­ας γι­ά ἀ­να­τρο­πή του. Ἔ­τσι, ἦ­ταν ἐ­πα­κό­λου­θο νά δι­α­τά­ξη τήν σφα­γή κά­ποι­ων νη­πί­ων, ὅ­ταν πλη­ρο­φο­ρεῖ­ται ἀ­πό τούς Μά­γους τῆς Ἀ­να­το­λῆς καί ἀ­πό τούς ἑρ­μη­νευ­τές τῶν προ­φη­τει­ῶν γι­ά τήν γέν­νη­ση στή Βη­θλε­ὲμ ἑ­νός Μεσ­σί­α. Ὅ­πως ἀ­κού­σα­με στό Εὐ­αγ­γέ­λι­ο, Ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου ἀ­πο­κα­λύ­πτει στόν Ἰ­ω­σήφ τίς προ­θέ­σεις τοῦ Ἡ­ρώ­δη καί δί­νει ἐ­ντο­λή σ᾿ αὐ­τόν νά πά­ρη τόν Χρι­στό καί τήν Μη­τέ­ρα Του καί νά πο­ρευ­θοῦν στήν Αἴ­γυ­πτο.
Γι­α­τί, ὅ­μως, στήν Αἴ­γυ­πτο; Ἡ Αἴ­γυ­πτος, δι­ά μέ­σου τῶν αἰ­ώ­νων, προ­βαλ­λό­ταν ὡς χώ­ρα δύ­να­μης καί πλού­του. Ἐ­κεῖ εἶ­χαν κα­τα­φύ­γει οἱ ἀρ­χαῖ­οι Ἰσ­ρα­η­λί­τες γι­ά τήν δι­ά­σω­σή τους ἀ­πό τόν φο­βε­ρό λι­μό καί ἔ­μει­ναν δοῦ­λοι γι­ά τε­τρα­κό­σι­α χρό­νι­α. Στήν Αἴ­γυ­πτο κιν­δύ­νευ­σαν μέ ἀ­φα­νι­σμό, ὅ­ταν ὁ Φα­ρα­ώ δι­έ­τα­ξε τήν θα­νά­τω­ση τῶν πρω­το­τό­κων ἀρ­ρέ­νων τέ­κνων. Ὅ­μως, μέ τόν Μω­ϋ­σῆ ἔ­γι­νε ἡ με­γά­λη ἔ­ξο­δος γι­ά τήν δι­ά­σω­σή τους καί τήν ἀ­νεύ­ρε­ση τῆς γῆς τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας. Ἀ­πό τό­τε ἀρ­χί­ζει ὁ Ἰσ­ρα­ήλ ν᾿ ἀ­πο­κτᾶ συ­νεί­δη­ση ὡς λα­οῦ τοῦ Θε­οῦ.
Καί τώ­ρα, μέ ἀ­φορ­μή τήν ἀ­πει­λή τοῦ Ἡ­ρώ­δη πού θέ­λει νά φο­νεύ­ση τόν Χρι­στό, ἡ ἱ­στο­ρί­α δι­α­πλέ­κε­ται καί πά­λι μέ τήν Αἴ­γυ­πτο. Ἡ ση­με­ρι­νή πε­ρι­κο­πή προ­βάλ­λει μέ ἔμ­φα­ση τήν πλη­ρο­φο­ρί­α καί τήν δι­α­βε­βαί­ω­ση ἐκ μέ­ρους τοῦ Θε­οῦ ὅ­τι «ἐξ Αἰ­γύ­πτου ἐ­κά­λε­σα τὸν υἱ­όν μου». Ἀ­πό ἐ­δῶ ἀρ­χί­ζει ἡ ἱ­στο­ρί­α τοῦ νέ­ου Ἰσ­ρα­ήλ, τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ὁ Ἰ­η­σοῦς, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­λεῖ τόν λα­ό τοῦ Θε­οῦ, ὅ­λο τόν κό­σμο, γι­ά μι­ά νέ­α με­γα­λει­ώ­δη ἔ­ξο­δο ἀ­πό τήν δου­λεί­α τῆς ἁ­μαρ­τί­ας.
Τό δεύ­τε­ρο γε­γο­νός τῆς εὐ­αγ­γε­λι­κῆς πε­ρι­κο­πῆς εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νο τῆς σφα­γῆς τῶν νη­πί­ων. Γι­ά νά ἱ­κα­νο­ποι­η­θῆ ἡ θη­ρι­ω­δί­α τοῦ Ἡ­ρώ­δη, τά ἀ­θῶ­α νή­πι­α «ἀ­πὸ δι­ε­τοῦς καὶ κα­τω­τέ­ρω» ἔ­χυ­σαν τό αἷ­μα τους καί ἔ­γι­ναν οἱ πρῶ­τοι μάρ­τυ­ρες τῆς Πί­στε­ως. Ἔ­τσι κα­τα­νο­οῦ­με ὅ­τι ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας οὐ­σι­α­στι­κά εἶ­ναι μαρ­τυ­ρι­κή καί ἡ πο­ρεί­α της δι­ά μέ­σου τῶν λα­ῶν, τῶν ἐ­θνῶν καί τῶν πο­λι­τι­σμῶν εἶ­ναι καί θά εἶ­ναι θυ­σι­α­στι­κή καί ὄ­χι ἐ­ξου­σι­α­στι­κή, ἀ­κρι­βῶς ὅ­πως συ­νέ­βη καί μέ τόν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό πού μαρ­τύ­ρη­σε καί θυ­σι­ά­σθη­κε πά­νω στόν Σταυ­ρό.
Ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ἰ­ω­άν­νης λέ­ει γι­ά τόν ἐρ­χο­μό τοῦ Χρι­στοῦ: «Εἰς τὰ ἴ­δι­α ἦλ­θε καὶ οἱ ἴ­δι­οι αὐ­τὸν οὐ πα­ρέ­λα­βον». Δι­κοί του δέν ἦ­ταν μό­νο οἱ Ἑ­βραῖ­οι, ἀλ­λά ὅ­λος ὁ κό­σμος. Ὁ Χρι­στός δι­ώ­κε­ται μέ­χρι σή­με­ρα, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς δι­ώ­χθη­κε στήν Αἴ­γυ­πτο τόν και­ρό τῆς Γεν­νή­σε­ώς Του ἐ­πί τῆς γῆς. Ἡ πα­ρου­σί­α τοῦ Κυ­ρί­ου ἐ­λέγ­χει τόν κό­σμο καί γι᾿ αὐ­τό εἶ­ναι ἐ­νο­χλη­τι­κή.
Τε­λι­κά ὁ Ἰ­η­σοῦς νι­κᾶ καί θρι­αμ­βεύ­ει. «Τε­θνή­κα­σιν οἱ ζη­τοῦ­ντες τὴν ψυ­χὴν τοῦ Παι­δί­ου», φω­νά­ζει ὁ Ἄγ­γε­λος στόν Ἰ­ω­σήφ. Ὁ αἱ­μο­στα­γής τύ­ραν­νος τῆς Ἰ­ου­δαί­ας πέ­θα­νε. Καί νί­κη­σε ὁ Ἰ­η­σοῦς, τό Βρέ­φος τῆς Βη­θλε­έμ. «Ἐ­ξῆλ­θε νι­κῶν καὶ ἵ­να νι­κή­σῃ». Ὁ Ἰ­η­σοῦς καί ἡ Ἐκ­κλη­σί­α Του νί­κη­σε καί ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νά νι­κᾶ ὅ­λους ἐ­κεί­νους πού τήν εἰ­ρω­νεύ­ο­νται καί τήν πε­ρι­φρο­νοῦν. Ἄς θυ­μη­θοῦ­με τά ἀ­θά­να­τα λό­γι­α τοῦ ἱ­ε­ροῦ Χρυ­σο­στό­μου: «Πό­σοι ἐ­πο­λέ­μη­σαν τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν καὶ οἱ πο­λε­μή­σα­ντες ἀ­πώ­λο­ντο; αὕ­τη δὲ ὑ­πὲρ τὸν οὐ­ρα­νὸν ἀ­να­βέ­βη­κε. Τοι­οῦ­τον ἔ­χει μέ­γε­θος ἡ Ἐκ­κλη­σί­α· πο­λε­μου­μέ­νη νι­κᾷ· ἐ­πι­βου­λευ­ο­μέ­νη πε­ρι­γί­νε­ται· ὑ­βρι­ζο­μέ­νη, λα­μπρο­τέ­ρα κα­θί­στα­ται· δέ­χε­ται τραύ­μα­τα καὶ οὐ κα­τα­πί­πτει ὑ­πὸ τῶν ἑλ­κῶν· κλυ­δω­νί­ζε­ται, ἀλλ᾿ οὐ κα­τα­πο­ντί­ζε­ται· χει­μά­ζε­ται, ἀλ­λὰ νου­ά­γι­ον οὐχ ὑ­πο­μέ­νει· πα­λαί­ει, ἀλλ᾿ οὐχ ἡτ­τᾶ­ται· πυ­κτεύ­ει, ἀλλ᾿ οὐ νι­κᾶ­ται». Δέν εἶ­ναι τυ­χαῖ­ο πού ἡ Ἀ­πο­κά­λυ­ψη τοῦ Ἰ­ω­άν­νου προ­βάλ­λει τήν εἰ­κό­να τοῦ Κυ­ρί­ου ὡς ἀ­δύ­να­του, εὐ­ά­λω­του καί θυ­σι­α­ζο­μέ­νου Ἀ­μνοῦ.
Ἀ­δελ­φοί μου, οἱ Ἡ­ρῶ­δες δέν ἔ­λει­ψαν πο­τέ, οὔ­τε καί θά λεί­ψουν. Ἡ ζω­ή μας καί ἡ ἱ­στο­ρί­α μας, εἴ­τε ὡς ἄ­το­μα, εἴ­τε ὡς λα­οί καί ἔ­θνη, πά­ντα σχε­τί­ζο­νται μέ κά­ποι­α «αἰ­γυ­πτι­ώ­δη» δου­λεί­α καί ἀ­νε­λευ­θε­ρί­α. Εἶ­ναι ἀ­δύ­να­το νά ἀ­πο­φύ­γου­με τήν ἀ­πει­λή καί τήν βί­α τοῦ ἁ­μαρ­τω­λοῦ κό­σμου. Πά­ντα μπρο­στά μας θά πα­ρου­σι­ά­ζο­νται Ἡ­ρῶ­δες. Ἡ μαρ­τυ­ρι­κή ἐ­μπει­ρί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τό ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει αὐ­τό ἱ­στο­ρι­κά.
Εἶ­ναι ἀ­νά­γκη νά συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ὅ­τι «οὐκ ἔ­χο­μεν μέ­νου­σαν πό­λιν». Κα­τά συ­νέ­πει­αν πά­ντα προ­βάλ­λει μπρο­στά μας ἡ ἀ­νά­γκη μι­ᾶς νέ­ας ἐ­ξό­δου ἀ­πό τήν προ­σω­πι­κή μας δου­λεί­α. Ἄς ἀ­να­ζη­τή­σου­με, λοι­πόν, τόν δι­κό μας ἀρ­χη­γό γι᾿ αὐ­τήν τήν ἔ­ξο­δο, τόν Κύ­ρι­ό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό. Α­ΜΗΝ.

Τό κοσμοχαρμόσυνο γεγονός τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτήρα μας,
ἀγαπητοί μου ἀδελ­φοί, φωτίζει ὅλη αὐτή τήν περίοδο τοῦ Δωδεκαημέρου πού διανύουμε. Καί εἶναι πολύ σημαντικό γιά ὅλους μας νά ζοῦμε τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μας. Μέσα σ’ αὐτήν τήν προοπτική κινεῖται τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀ­πό τήν ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Γαλάτες:
«Πρέπει νά ξέρετε, ἀδελφοί μου, πώς τό Εὐαγγέλιο πού σᾶς κήρυξα ἐγώ δέν προ­έρχεται ἀπό ἄνθρωπο. Γιατί κι ἐγώ οὔτε τό παρέλαβα, οὔτε τό διδάχθηκα ἀπό ἄν­­θρωπο, ἀλλά μοῦ τό ἀποκάλυψε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἀσφαλῶς, ἔχετε ἀκούσει γιά τήν διαγωγή μου ὅσον καιρό ἀνῆκα στήν Ἰουδαϊ­κή Θρησκεία, ὅτι κατεδίωκα μέ πάθος τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί προσπαθοῦσα νά τήν ἐξαφανίσω. Καί πρόκοβα στόν Ἰουδαϊσμό πιό πολύ ἀπό πολλούς συνομηλίκους συμ­πατριῶτες μου, γιατί εἶχα μεγαλύτερο ζῆλο γιά τίς προγονικές μου παραδό­σεις.
Ὁ Θεός ὅμως μέ εἶχε ξεχωρίσει ἀπό τήν κοιλιά τῆς μάνας μου καί ἡ χάρη Του μέ εἶχε καλέσει νά Τόν ὑπηρετήσω. Ὅταν, λοιπόν, εὐδόκησε νά μοῦ ἀποκαλύψη τόν Υἱό Του, γιά νά φέρω στούς ἐθνικούς τό χαρμόσυνο μήνυμα γι’ Αὐτόν, δέν στη­­ρίχθηκα σ’ ἀνθρώπινες δυνάμες, οὔτε ἀνέβηκα στά Ἱεροσόλυμα νά δῶ ἐκεί­νους πού ἦταν Ἀπόστολοι πρίν ἀπό μένα, ἀλλά ἔφυγα στήν Ἀραβία καί ὕστερα ξα­να­γύρισα στή Δαμασκό.
Ἔπειτα, μετά ἀπό τρία χρόνια, ἀνέβηκα στά Ἱεροσόλυμα νά γνωρίσω ἀπό κοντά τόν Πέτρο, κι ἔμεινα κοντά του δεκαπέντε μέρες. Ἄλλον Ἀπόστολο δέν εἶδα, παρά τόν Ἰάκωβο, τόν ἀδελφό τοῦ Κυρίου».
Τό Εὐαγγέλιο δέν προέρχεται ἀπό ἄνθρωπο, ἀλλά εἶ­ναι ἀποκάλυψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πολύ σημαντική αὐτή ἡ φράση τοῦ Ἀπο­στό­λου Παύλου. Τό Εὐαγγέλιο πού μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι δέν εἶναι ἀνθρώ­πι­νο κατασκεύασμα, φιλοσο­φι­κή ἀναζήτηση ἤ μεταφυσικός στοχασμός. Τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι ἀνακάλυψη ἀν­θρώ­­που, ἀλλά ἀποκάλυψη Θεοῦ. Μᾶς δόθηκε «δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ». Καί ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας γράφει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός «Αὐτός ἐστι τό Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας ἡμῶν».
Τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ καλή εἴδηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χρι­στός καί ἡ διδασκαλία Του. Ὁ Ἄγιος Ἀμβρόσιος τό ὀνομάζει «πέλαγος, μέσα στό ὁ­­ποῖο βρίσκεται τό σύνολο τῶν χαρισμάτων καί θάλασσα τῶν πνευματικῶν μυστη­ρί­­ων, μέσα στήν ὁποία πλέει ὁ μυστικός ΙΧΘΥΣ», κατά τήν ἀρχαία ἀκροστι­χί­δα: Ἰη­σοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ.
Γι’ αὐτό καί στή λατρεία μας κατέχει κεντρική θέση. Βρίσκεται πάντοτε ὡς βι­βλί­ο πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα, ὅπως ὁ Κύριος στόν ἐπουράνιο θρόνο Του, καί ἀπ’ αὐ­­­τό μᾶς μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἀκούγοντας τό Εὐαγγέλιο, μᾶς ἀποκαλύπτεται «γνῶ­­­­σις σωτηρίας» καί «ρήματα πνεύματος καί ζωῆς», λόγια, δηλαδή, γεμάτα πνεῦ­μα καί ζωή, ὅπως μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριόας μας.
Ἀκριβῶς γι’ αὐτό τόν λόγο οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ διατυμπανίζουν ὅτι «ξε­πε­ρά­στηκε τό Εὐαγγέλιο». Ὅτι δέν ἀφορᾶ τούς πολιτισμένους ἀνθρώπους τῆς ἐπο­χῆς μας, ὅτι πέρασε ἡ ἐποχή του, καί προσπαθοῦν νά μᾶς παρασύρουν στό δικό τους εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο βέβαια εἶναι κατασκεύασμα ἀνθρώπων. Ξεχνοῦν, ὅμως, ὅτι τό Εὐαγγέλιο εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί «τῆς Βα­σι­λείας Αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος».
Ἀδελφοί μου! Τό Εὐαγγέλιο εἶναι κανόνας ζωῆς γιά τούς Χριστιανούς. Ἕνας και­νούργιος τρόπος ζωῆς. Ὁ Κύριος μᾶς ἐξαγγέλλει τό μήνυμα τῆς σωτηρίας, μᾶς δί­­νει τή χάρη τῆς ἀφέσεως καί στή συνέχεια μᾶς περιμένει νά ἀνταποκριθοῦμε καί νά ζήσουμε τήν εὐαγγελική ζωή.
Ὁ Θεός σαρκώνεται καί γίνεται τό ζωντανό Εὐαγγέλιο, γίνεται ἡ ζωή μας. Τό φῶς τῆς Βηθλεέμ φωτίζει τό δρόμο τοῦ Χριστιανοῦ πού δίνει τή θέλησή του στό Χρι­στό, γιά νά ἀλλάξη τήν μέχρι τώρα ζωή του, νά τόν ἑξαγιάση καί νά τόν ὁδη­γή­ση στήν ὀρθή, καρδιακή, ἐφαρμοσμένη πίστη.
Ἀκολουθῶ τό Εὐαγγέλιο σημαίνει ὅτι ἀποφασίζω νά τηρήσω ὅσα λέει. Δέν τά ἀ­­κούω μόνο, ἀλλά καί τά τηρῶ. Ἄς βάλουμε ἀρχή, σήμερα κιόλας, γνωριμίας καί τη­­ρήσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι «χωρίς τό Εὐαγγέλιο δέν γνωρίζουμε τίποτε καί δέν βλέπουμε τίποτε, παρά σκοτάδι». Ἄς ἔχουμε ὁδηγό, ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς, στήν πορεία τῆς ζωῆς μας τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, γιά νά φθάσουμε τό φῶς τῆς Βηθλεέμ καί τῆς Ἀναστάσεως. ΑΜΗΝ.

«Χριστός γεννάται δοξάσετε» και πάνω στη γη ένα μεγάλο μυστήριο λαμβάνει χώρα.
Ο Θεός σαρκώνεται και παίρνει πάνω του όλη την ανθρώπινη φύση.
Άγγελοι και Αρχάγγελοι, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ δοξάζουν τον Θεό, διότι είδαν Θεόν γενόμενον άνθρωπον για την αγάπη προς τον άνθρωπον και, ταυτόχρονα, βλέπουν τον άνθρωπον να ανεβαίνει στον ουρανόν. Σήμερα, η Βηθλεέμ μιμείται τον ουρανόν, διότι αντί για αστέρες υποδέχεται Αγγέλους που υμνούν τον σαρκωθέντα Λόγο του Θεού∙ αντί για τον ήλιο που λάμπει κατά την διάρκεια της ημέρας, υποδέχεται τον Ήλιον της Δικαιοσύνης, που φωτίζει τις ψυχές και τις καρδιές των ανθρώπων.
Ο Λόγος του Θεού θέλησε και σαρκώθηκε, διότι για ό,τι θέλει ο Θεός οι φυσικοί νόμοι παραμερίζονται. Σήμερα, ο Θεός γεννάται και γίνεται εκείνο που Εκείνος δεν ήταν προηγουμένως. Είναι Θεός και γίνεται άνθρωπος, χωρίς να μειώνεται η Θεότητά Του. Κανένας ας μην σκεφθεί ότι ο άνθρωπος έγινε Θεός, αλλά ότι ο Λόγος του Θεού Πατέρα «εγένετο σαρξ» και ταυτοχρόνως η Θεία Του Φύση παρέμεινε αμετάβλητη και απαθής.
Όταν ο Χριστός γεννήθηκε, οι Ιουδαίοι αρνήθηκαν το παράδοξο τρόπο της γεννήσεώς Του. Οι Φαρισαίοι παρερμήνευσαν τις Γραφές και οι Γραμματείς μιλούσαν αντίθετα με τον Νόμο. Ο Ηρώδης αναζητούσε το Νέο Βρέφος, όχι για να το τιμήσει, αλλά για να το φονεύσει. Οι εκ της Ανατολής Μάγοι επισκέπτονται τον Ουράνιο Βασιλέα θαυμάζοντας, πώς κατέβηκε στη γη χωρίς την συνοδεία Αγγελικών Ταγμάτων, αλλά με παράδοξο τρόπο γεννόμενος εκ της Παρθένου. Οι γυναίκες διακονούν Εκείνον που γεννήθηκε εκ της Μαρίας, ώστε οι πόνοι της γεννήσεως να μεταβληθούν σε χαρά. Οι παρθένες θαυμάζουν το πώς η Μαρία τιμάται να γίνεται μητέρα και ταυτόχρονα να παραμένει Παρθένος. Ο Λόγος του Θεού γίνεται Βρέφος, ώστε να δεχτεί δοξολογία από τα στόματα νηπίων. Οι ποιμένες λατρεύουν τον Ποιμένα, που θα θυσιάσει την ζωή Του για την σωτηρία όλων. Ο Κύριος γίνεται Δούλος, ώστε να ελευθερώσει τους ανθρώπους από την σκλαβιά του εχθρού. Οι αμαρτωλοί ήρθαν να δουν τον Αμνό του Θεού, που τις αμαρτίες του κόσμου.
Όλοι χαίρονται και πανηγυρίζουν. Μαζί με τους Αγγέλους ψάλλουμε: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Ο Λόγος του Θεού, που γεννάται εκ του Πατρός, γεννάται εκ της Παρθένου για να σώσει τον άνθρωπο. Γεννάται εκ του Πατρός προ πάντων των αιώνων. Αλλά, σήμερα, δεχόμαστε την συγκατάθεσή Του και την αιώνια Γέννησή Του είναι πραγματική και η επίγεια γέννησή Του είναι αναμφισβήτητη. Είναι αληθινός Θεός που γεννάται προ πάντων των αιώνων εξ αληθινού Θεού, σαρκώνεται εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και γίνεται άνθρωπος. Είναι ο Μονογενής Υιός του Θεού Πατέρα στους ουρανούς, και είναι ο μονογενής Υιός της Παρθένου Μαρίας επάνω στη γη.
Τι μπορεί να πει κανείς; Εκείνος είναι Θεός Παντοδύναμο, ή είναι ένας μικρός άνθρωπος; Είναι ο Βασιλέας των Αγγέλων, ή ένας Δούλος ανθρώπων; Είναι ο Δημιουργόςτων πάντων, ή δημιουργείται από την Παρθένο; Είναι ο Αόρατος Θεός, ή ένας ορατός άνθρωπος; Είναι χωρίς πάθος και αθάνατος, ή υπόκειται στο πάθος και την θνητότητα; Είναι ο Λόγος του θεού Πατέρα που υπήρξε προ πάντων των αιώνων, ή ο Υιός της Μαρίας; Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός Τον ομολογεί να είναι «τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος». Το μυστήριο είναι παράδοξο, διότι οι δύο Φύσεις του Χριστού ενώνονται χωρίς σύγχυση ή μίξη η μία στην άλλη, χωρίς σύγχυση ή αλλαγή. Όπως οι τρεις Υποστάσεις της Αγίας Τριάδος ενώνονται χωρίς σύγχυση, και ταυτόχρονα, διακρίνονται χωρίς να διαιρούνται, λόγω της μιάς Ουσίας ή Φύσεως της Θεότητος, με παρόμοιο τρόπο, οι δύο Φύσεις του Χριστού, Θεία και ανθρωπίνη, ενώνονται στην μία Υπόσταση ή Πρόσωπο, χωρίς να συγχύζονται, διακρίνονται και ούτε η ανθρωπό μεταβάλλεται σε θεότητα, ούτε η Θεότητα σε ανθρωπότητα.
Λατρεύομε τον Ένα Κύριο Ιησού Χριστό, που έχει μία Υπόσταση, αλλά δύο Φύσεις, δύο Θελήσεις και δύο Ενέργειες, Θεία και ανθρωπίνη.
Σήμερα, ο Λόγος του Θεού σαρκώνεται ως Νήπιο. Ως άνθρωπος τον βλέπομε στη Φάτνη με ρακένδυτα ρούχα και γαλουχείται από την Παρθένο με μητρικό γάλα.
Σήμερα, οι Ποιμένες πηγαίνουν στη Βηθλεέμ για να δουν τον σαρκωθέντα του Θεού. Ο Υιός του Θεού στις ειρηνικές ώρες της νύκτας γεννάται εκ της Παρθένου. ΟΠοιμένες θαυμάζουν, οι Μάγοι Τον περιβάλλουν και οι Άγγελοι Τον υμνούν. Τώρα, βλέπομε τον Αόρατο Θεό σαρκωθέντα. «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν» (Ιωάν. 1:14).
Μόνον, όταν ο Βασιλέας της Ειρήνης βασιλεύσει μέσα στις καρδιές μας, τότε, πραγματική ειρήνη θα βασιλεύσει ανάμεσα στους ανθρώπους της γης. Ας αγωνιστούμε να μιμηθούμε εκείνους τους Ποιμένες της Βηθλεέμ, δεχόμενοι και μεταδίδοντας το μήνυμα: «Σωτήρας έχει γεννηθεί, σήμερα, στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας» και, ας ψάλλουμε μαζί με τους Αγγέλους: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Αμήν.
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΗΡΩΔΟΥ ΑΝΑΙΡΕΘΕΝΤΩΝ
Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής μετά την Χριστού Γέννησιν, ευρισκόμενο μέσα στην όλη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, αναφέρεται σε τρία γεγονότα: στη φυγή της αγίας οικογένειας στην Αίγυπτο, κατόπιν προτροπής αγγέλου στον ύπνο του Ιωσήφ, λόγω της δαιμονιώδους οργής του Ηρώδη, στη σφαγή των νηπίων από τον παράφρονα Ηρώδη και στην επάνοδο της αγίας οικογένειας στην Ιουδαία και την εγκατάστασή της στην πόλη της Ναζαρέτ. Η σφαγή των νηπίων μάλιστα, τρομακτική και μόνον ως λέξη, αποτελεί και το περιεχόμενο της μνήμης της σημερινής ημέρας, 29 Δεκεμβρίου, γι᾽ αυτό και σ᾽ αυτήν θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας, καθοδηγούμενοι μάλιστα από το συναξάρι του όρθρου, το οποίο στοιχεί στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα: ῾Τότε ῾Ηρώδης ἰδών ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπό τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καί ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τούς παῖδας τούς ἐν Βηθλεέμ καί ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπό διετοῦς καί κατωτέρω, κατά τόν χρόνον ὅν ἠκρίβωσε παρά τῶν μάγων᾽ (Ματθ. 2, 16).
«Όταν ο βασιλιάς των Ιουδαίων Ηρώδης πρόσταξε τους μάγους να γυρίσουν πίσω και του αναφέρουν τα σχετικά με τον βασιλιά που γεννήθηκε, τον οποίο φανέρωνε ο αστέρας που ακολουθούσαν, προκειμένου τάχα μαζί με εκείνους να τον προσκυνήσει και αυτός, κι αφού ο άγγελος είπε στους μάγους να μη γυρίσουν στον Ηρώδη αλλά από άλλη οδό να αναχωρήσουν για τη χώρα τους, κάτι που το έκαναν, είδε λοιπόν ο Ηρώδης ότι εμπαίχθηκε από αυτούς και οργίστηκε πολύ. Κι αφού ερεύνησε ακριβώς για τον χρόνο του αστέρος που φάνηκε και έστειλε στρατιώτες, φόνευσε όλα τα παιδιά στη Βηθλεέμ και στα όριά της, από δύο χρονών και κάτω, γιατί σκέφτηκε ότι αν φονεύσει όλα τα παιδιά, οπωσδήποτε θα πεθάνει και ο μελλοντικός βασιλιάς και δεν θα καταστεί απειλή γι’ αυτόν. Ματαίως όμως κόπιασε ο παράφρων, διότι δεν γνώριζε ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να εμποδίσει τη βουλή του Θεού. Οπότε στα μεν παιδιά προξένησε τη βασιλεία των Ουρανών, στον δε εαυτό του την αιώνια κόλαση».
Το κύριο πρόβλημα που θέτει η σημερινή ημέρα, της μνήμης όπως είπαμε των σφαγιασθέντων νηπίων από τον Ηρώδη, είναι η εξώφθαλμη αδικία που διαπράχθηκε τότε, γεγονός που οδηγεί στο πάντα επίκαιρο και ουδέποτε αποδεκτό από την ανθρώπινη λογική πρόβλημα της θεοδικίας: γιατί βρέφη και νήπια, πριν καν ξεκινήσουν τη ζωή τους, την έχασαν και μάλιστα με τέτοιο τραγικό τρόπο; Και πού βρίσκεται η δικαιοσύνη του Θεού; Πώς ανέχτηκε ο δίκαιος Θεός μία τέτοια αδικία; Δεν φαίνεται έτσι ότι ο Θεός απουσιάζει ή τέλος πάντων είναι κρυμμένος, ενώ παρουσιάζεται ως κυρίαρχος ο δαίμονας με τα όργανά του, τύπου Ηρώδη; Και με βάση τον προβληματισμό για ό,τι άδικο συνέβη τότε, η ανθρώπινη σκέψη ανοίγεται και σε όλη τη διαδρομή του ανθρωπίνου γένους, καταγράφοντας παρόμοια και σκληρότερα ίσως περιστατικά: εξανδραποδισμούς ολόκληρων λαών, πείνες, πολέμους, εξαθλίωση ανθρώπων, ανέχεια, ανεργία, φτώχεια. Σε όλα αυτά το κυρίαρχο ερώτημα είναι το γιατί; Και το πώς ο Θεός ανέχεται τέτοιες καταστάσεις;
Δεν είναι εύκολα ερωτήματα. Δεν μπορεί κανείς χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη λογική να δώσει μία πειστική απάντηση. Πρόκειται για ένα μόνιμο αγκάθι στην ανθρώπινη σκέψη. Γι’ αυτό και το ερώτημα αυτό, το πρόβλημα της θεοδικίας, της δικαιοσύνης του Θεού μέσα σε έναν κόσμο απανθρωπίας και παραλογισμού, είναι ερώτημα που απασχόλησε από παλιά τον άνθρωπο και ασφαλώς θα τον απασχολεί πάντοτε. Την πρώτη από πλευράς θεολογικής αντιμετώπιση του προβλήματος έχουμε ήδη στην Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο του Ιώβ. Πάσχει ο Ιώβ, ο πιο δίκαιος άνθρωπος της εποχής του, και μάλιστα με τρόπο που δεν είναι εύκολο να ακούσει κανείς τα πάθια του, χωρίς να κινδυνεύει να κλονιστεί η ισορροπία του μυαλού του: πεθαίνουν με τρόπο τραγικό όλα τα παιδιά του, χάνει όλη την περιουσία του, γεμίζει ο ίδιος από παντός είδους μολυσματικές αρρώστιες και γι’ αυτό δεν μπορεί να σταθεί σε κατοικημένη περιοχή, η γυναίκα του τον κατηγορεί, οι φίλοι του τον αντιμετωπίζουν με σκληρότητα… Το «γιατί μου συμβαίνουν όλα αυτά, ενώ είμαι δίκαιος άνθρωπος;» φτάνει στα χείλη ακόμη και του ίδιου του Ιώβ, ο οποίος σε ό,τι του συνέβαινε έλεγε: «Ο Κύριος μου τα έδωσε, ο Κύριος μου τα πήρε. Ας είναι ευλογημένο το όνομά Του».
Η απάντηση έρχεται τελικά από τον ίδιο τον Θεό, ο Οποίος λέγοντας στον Ιώβ να μην πολυεξετάζει το γιατί, αλλά μόνο να έχει εμπιστοσύνη στην αγάπη Του, τον επιβραβεύει αποκαθιστώντας τον έτσι, ώστε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση από ό,τι ήταν πριν. Η απάντηση δηλαδή στο πρόβλημα της θεοδικίας δεν υπάρχει στους ανθρώπινους συλλογισμούς και την ανθρώπινη λογική. Η απάντηση δίνεται στο επίπεδο της πίστεως στον Θεό: έχε εμπιστοσύνη στην αγάπη μου, έστω κι αν δεν την καταλαβαίνεις. Αν κανείς δεν αναχθεί σ’ αυτό το επίπεδο, πάντοτε θα προσκρούει σε αδιέξοδο και στη διαπίστωση του παράλογου της ζωής. Κι αν μεν στην Παλαιά Διαθήκη η απάντηση δόθηκε στον Ιώβ με αυτόν τον τρόπο, εκεί που έχουμε την πληρότητα της απαντήσεως είναι στην Καινή με τον ερχομό του Χριστού. Στο πρόσωπο του Χριστού, του ενσαρκωμένου Θεού, βλέπουμε ότι οι όποιες δοκιμασίες στη ζωή, οι όποιες θλίψεις, οι όποιες τραγικότητες, συνιστούν δρόμο ζωής που αν κανείς τα αντιμετωπίσει με πίστη και υπακοή στον Θεό, οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού. Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Θεός είναι η απάντηση: η ζωή Του απαρχής μέχρι τέλος είναι ένα πάθος. Το πάθος του Χριστού δεν σχετίζεται μόνον με τον Σταυρό, αλλά με όλη τη ζωή Του. Κι απόδειξη η σημερινή ημέρα: μόλις γεννάται αντιμετωπίζει τον φονικό θυμό του παράφρονα Ηρώδη. Το ίδιο και στα μετέπειτα χρόνια Του. Ο Σταυρός Του είναι η αποκορύφωση του Πάθους Του. Και τι μας δείχνει; Ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος που εκβάλλει στη Βασιλεία του Θεού, στην Ανάσταση, εκτός από το πάθος της ζωής αυτής.
Κι αυτό γιατί; Διότι δυστυχώς ο κόσμος αυτός ξέπεσε, λόγω της αμαρτίας του ανθρώπου. Ενώ απαρχής τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο, για να είναι μέτοχος της χαράς Του, ο άνθρωπος με την επανάσταση που κήρυξε κατά του Δημιουργού, με την εμμονή του στην ανυπακοή του προς Εκείνον, έφερε όλα τα δεινά στον κόσμο. Και ο ερχομός του Χριστού ήταν ακριβώς γι’ αυτό: να άρει την αμαρτία του κόσμου και τις συνέπειες της αμαρτίας αυτής, προκειμένου να αποκαταστήσει τον άνθρωπο. Ο κόσμος όμως αυτός πάντοτε θα είναι και θα παραμένει το πεδίο που θα αναμετράται η πίστη με την απιστία, με το δεδομένο ότι οι θλίψεις και οι δοκιμασίες της εδώ ζωής θα έχουν πάντοτε αντίκρισμα στη συνέχειά της, την άλλη ζωή. «Ουκ άξια τα παθήματα της παρούσης ζωής προς την μέλλουσαν εις ημάς αποκαλυφθήναι δόξαν» που σημειώνει ο απόστολος Παύλος. Αυτά που υφιστάμεθα στη ζωή αυτή, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, τους πόνους, δεν ισοφαρίζουν τη δόξα που θα μας αποκαλυφθεί στη μέλλουσα.
Στη λογική της πίστεως αυτής, με βάση την ίδια τη ζωή του Κυρίου, βρίσκεται και η υμνογραφία της σημερινής εορτής. Τα νήπια που σφαγιάστηκαν, δεκατέσσερις χιλιάδες ή απλώς δεκατέσσερα – δεν έχει σημασία ο αριθμός, αν είναι πραγματικός ή συμβολικός – ναι μεν έχασαν τη ζωή τους πριν ακόμη την ξεκινήσουν, όμως την βρήκαν ολοκληρωμένη με τη χάρη του Θεού στους κόλπους του Αβραάμ. Ο Θεός θέλησε, κρίμασιν οις οίδεν Εκείνος, αυτά τα παιδάκια να είναι οι πρώτοι μάρτυρές Του στον κόσμο, η πρώτη προσφορά σ’ Αυτόν, γι’ αυτό και θεωρούνται άγιοι με μεγάλη δύναμη παρρησίας ενώπιόν Του. Είναι κατ’ ακρίβεια τα πρώτα νεόφυτα στελέχη της Εκκλησίας, που έθρεψαν με το παρθενικό και αγνό αίμα τους το δέντρο της Εκκλησίας («Εκ στελεχών νεοφύτων η του Χριστού Εκκλησία σήμερον, ώσπερ άνθη ευθαλή, δρεψαμένη αίματα τερπνώς, εφηδύνεται αυτοίς και ωραΐζεται», δηλαδή: Η Εκκλησία του Χριστού σήμερα, αφού μάζεψε με τερπνό τρόπο τα αίματα από νεόφυτα στελέχη, όπως κόβει κανείς ολοζώντανα άνθη, χαίρεται γι’ αυτά και ομορφαίνει)∙ είναι, όπως είπαμε, η πρώτη μυστική θυσία στον ενανθρωπήσαντα Θεό («Χορός θεόλεκτος βρεφών, εν σαρκί γεννηθέντι, προσηνέχθη τω Κτίστη, ως θυσία μυστική», δηλαδή: ο θείος χορός των βρεφών προσφέρθηκε στον Δημιουργό που γεννήθηκε ως άνθρωπος, ως μυστική θυσία)∙ είναι οι καθαυτό νεομάρτυρες του Κυρίου («ως βότρυες Χριστώ προσήχθησαν, ει και μητρώων μαζών εσπάσθησαν, οι νεομάρτυρες, τον Ηρώδην πλήξαντες», δηλαδή: σαν σταφύλια προσφέρθηκαν στον Χριστό οι νεομάρτυρες, αν και αποσπάσθησαν βίαια από τα μητρικά στήθη, και έπληξαν τον Ηρώδη)∙ είναι τα νήπια εκείνα που με τον σφαγιασμό τους συμβασιλεύουν πια με τον Χριστό («υπέρ Αυτού γαρ σφαγέντα, συμβασιλεύουσι Τούτω»).
Η ανατροπή των ανθρωπίνων δεδομένων και της συμβατικής λογικής δεν έρχεται μόνον με την ενανθρώπηση του Θεού, αλλά και με ό,τι συνιστά τον περίγυρό της, και τότε, στα ίδια χρόνια με την επί γης παρουσία Του, και μετέπειτα σε όλους τους αιώνες. Η Εκκλησία και οι άγιοί της, με ό,τι υφίσταται στον κόσμο, θα διατρανώνει πάντοτε την άλλη λογική: μέσα από τα παθήματα του κόσμου τούτου θα αποκαλύπτει την οδό που εκβάλλει στην πληρότητα της Βασιλείας του Θεού. «Διά πολλών θλίψεων δει υμάς εισελθείν εις την Βασιλείαν των Ουρανών».
π.Γεώργιος Δορμπαράκης

« Ο ΛΟΓΟΣ ΣΑΡΞ ΕΓΕΝΕΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΕΚΤΙΚΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΟΣ»
Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Μετά την Χριστού Γέννησιν (Γαλ. Α΄ 11-19)
Όταν ο πιστός σκέπτεται και συνειδητοποιεί, όσο το δυνατόν το γεγονός της θείας ενανθρωπήσεως, χαίρει, αλλά και συγκλονίζεται.
Είναι κάτι το οποίο και η πλέον τολμηρά φαντασία, αδυνατεί να συλλάβει.
Μπροστά λοιπόν σ’ αυτό μυστήριο της Θεϊκής συγκατάβασης και αγάπης, το καλύτερο που έχει να κάνει ο μικρός άνθρωπος, είναι να ταπεινωθεί και να προσαρμοσθεί στο πανάγιο και σωστικό θέλημα του Θεού.
Κι όταν λέμε αυτό, δεν εννοούμε η κίνηση αυτή της υποταγής να πραγματοποιείται «δουλικά» και εξ’ ανάγκης. Να μη γίνεται με μια στάση ανάγκης και με στενή καρδιά, διότι σε μια τέτοια κατάσταση δεν αναπαύεται ούτε ο άνθρωπος, ούτε βεβαίως και ο ίδιος ο Θεός.
Η υπακοή μας και η αφιέρωσή μας προς τον «τεχθέντα Βασιλέα», γίνεται, πρέπει να γίνεται με αρχοντιά. Με καρδιά που θα πάλλεται από ουράνια χαρά και συγκίνηση, διότι αξιωνόμαστε να γίνουμε και πάλι τα παιδιά του Θεού, λαμβάνοντας την «Υιοθεσίαν»!
Αυτό ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει και με τον Απόστολο των εθνών, ο οποίος καταγράφει την ζωή του προ, αλλά και μετά την επιστροφή του στον Χριστό.
Βεβαίως η προσωπικότητα του Αποστόλου είναι κάτι το εξαιρετικό και το μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όμως, παρόμοιες περιπτώσεις, γνωριμίας και αποδοχής ολοκληρωτικής του Προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έχουμε και βλέπουμε πάρα πολλές.
Πραγματικά, οι επιστροφές αυτές στον «σαρκωθέντα Θεόν», που βλέπουμε γύρω μας, αποτελούν τα σύγχρονα μεγάλα θαύματα που ενεργεί ο Κύριος και τα οποία αποδεικνύουν ότι είναι ο Υιός του Θεού του Ζώντος. Ο παντοδύναμος. Ο Θεός ο αληθινός!
Δεν χρειάζεται και πολλή έρευνα για να διαπιστώσουμε την πραγματικότητα. Λίγο αν ψάξουμε γύρω μας και στο περιβάλλον μας, θα συναντήσουμε τους ανθρώπους αυτούς που τους κέρδισε ο Χριστός και που παραδόθηκαν στην αγάπη Του, με όλη τη θέληση της υπάρξεώς τους. Και φυσικά, στις αντίθετες των περιπτώσεων, στην άρνηση δηλ. της αποδοχής της κλήσεως και τέλος στον διωγμό του Χριστού και της Εκκλησίας του, αυτός που ευθύνεται για την κατάσταση είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που μέσα στο πλαίσιο της ελευθερίας του, επιλέγει την αρνητική χρήση αυτής και χάνει αυτό για το οποίο έχει δημιουργηθεί. Έτσι, έχουμε μπροστά μας και στην προσωπική μας επιλογή, είτε την αποδοχή του Ιησού, πραγματώνοντας τη Χριστοποίησή μας, είτε την άρνηση, την άρνηση του Υιού και Λόγου του Θεού. Στην δεύτερη περίπτωση, τα πράγματα καταντούν περισσότερο τραγικά απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί, αφού οι συνέπειες της αρνητικής επιλογής, δεν παύουν μπροστά σ’ έναν ψυχρό τάφο, αλλά περνούν στον χώρο αυτής της αιωνιότητας.
Ο Απόστολος Παύλος, αλλά και ο κάθε άγιος της Εκκλησίας μας, βιώνουν τόσο έντονα αυτή την πραγματικότητα, τόσο στο επίπεδο της ευχαριστιακής συνάξεως των μελών του Σώματος, όσο και εκτός αυτής, στην πεζή καθημερινότητα, ώστε είναι πράγματι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα γι’ αυτή τους την κλήση.
Η Αποστολική φράση «ηγούμαι σκύβαλα πάντα είναι ίνα Χριστόν κερδίσω» (Φιλ. Γ’ , αποτελεί το σήμα κατατεθέν του ευλογημένου αγώνα των αγίων και των συνειδητών πιστών «έως ου μορφωθεί Χριστός» στις καρδιές.
Γνωρίζουν πλέον όσοι ποθούν τη ζωή του Χριστού, ότι δεν αρκεί η απλή αποδοχή, αφού «ο λέγων εν εαυτώ μένειν, οφείλει, καθώς Εκείνος περιπάτησε, και αυτός ούτω περιπατείν» (Α’ Ιωαν Β’ 6). Εκείνος δηλ. που λέει ότι μένει και ζει με τον Χριστό μέσα στην πνευματική του παρουσία, έχει υποχρέωση, όπως Εκείνος έζησε και συμπεριφέρθηκε, έτσι κι αυτός να συμπεριφέρεται και να ζει.
Και αυτή την πραγματικότητα την βλέπουμε και στον Άγιο Ιάκωβο τον αδελφόθεο, τον οποίον και συνάντησε ο Απόστολος Παύλος στα Ιεροσόλυμα, όπως αναφέρει στο κλείσιμο το Αποστολικό ανάγνωσμα και του οποίου η Εκκλησία μας, εορτάζει και σήμερα τη μνήμη του.
Εξ’ αιτίας δε της εορτής αυτής, είναι τοποθετημένο και το Αποστολικό αυτό ανάγνωσμα στη λατρευτική μας σύναξη.
Ο Άγιος Ιάκωβος, έζησε με τον Χριστό στη Ναζαρέτ. Μετά δε την Ανάστασή Του, ο Κύριος φανερώθηκε σ’ αυτόν ιδιαιτέρως. Ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και αγιότητας. Για τούτο και στο περιβάλλον της νεοϊδρυθείσης Εκκλησίας, ονομαζόταν «ο Δίκαιος». Ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν ότι προσευχόταν συνεχώς για την μετάνοια και την επιστροφή του Εβραϊκού λαού στην αληθινή πίστη.
Τόσο πολύ μάλιστα είχε επιδοθεί στη ζωή της προσευχής, ώστε, κατά την παράδοση, τα γόνατά του είχαν σκληρύνει και είχαν γίνει σαν τα γόνατα της καμήλας.
Έγινε ο πρώτος επίσκοπος των Ιεροσολύμων και θεωρείτο μαζί με τον Απόστολο Πέτρο και τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ως στύλος της Εκκλησίας. Το δε τέλος του υπήρξε μαρτυρικό.
Τα ιερά συναξάρια μας αναφέρουν ότι ολίγον προ της πολιορκίας των Ιεροσολύμων από τους Ρωμαίους και την πρωτόγνωρη καταστροφή της Αγίας Πόλεως, οι φανατικοί Εβραίοι, που αρνούνταν την θεότητα του Χριστού και πολιορκούσαν την Εκκλησία, τον ελιθοβόλησαν.
Επισημαίνεται επίσης το γεγονός, ότι επειδή δεν πέθανε αμέσως, ένας γναφεύς τον κτύπησε δυνατά στο κεφάλι με ξύλο και τον αποτελείωσε.
Ο Άγιος αδερφόθεος Ιάκωβος, έγραψε και μία εκ των επτά καθολικών επιστολών, πολύ νωρίς, προ του 50 μ.Χ., και αποτελεί ένα από τα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης.
Είναι επιστολή η οποία περιέχει πολύ πρακτικές οδηγίες, για τη ζωή των Χριστιανών. Οδηγίες θεόπνευστες της οποίας η μελέτη οδηγεί στην αυθεντική ζωή της Εκκλησίας και στην ορθή σχέση και επικοινωνία μεταξύ των πιστών και του κόσμου.
Στο κείμενο αυτό αποκαλύπτεται η αρετή και η αγιότητα του αποστόλου Ιακώβου. Επίσης, έχουμε την επ’ ονόματί του Θεία Λειτουργία, η οποία τελείται την 23η Οκτωβρίου, όπου εορτάζεται και η μνήμη του.
Τόσο λοιπόν ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, όσο και ο Απ. Παύλος, έζησαν και βίωσαν και μετέδωσαν και μέσω των ιερών τους κειμένων, συνεχίζουν να μεταδίδουν την χάρη του Σαρκωθέντος Θεού.
Και επειδή ζούμε αυτές τις άγιες ημέρες μέσα στην Ιερή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ας δώσουμε τον λόγο στον ρωμαλέο αγωνιστή της πίστεώς μας, στον πατέρα και διδάσκαλο, τον Μέγα Αθανάσιο.
Γεμάτος δέος και ενθουσιασμό, μπροστά στο μυστήριο της Γεννήσεως, αναφέρει τα εξής στο περίφημο έργο του «περί ενανθρωπήσεως»: «Ο Θεός, όχι μόνο μας έπλασε από το μηδέν, αλλά με την χάρη του Λόγου, μας ανέπλασε, για να ζούμε κοντά Του. Οι άνθρωποι όμως, απεστράφησαν τα αιώνια και με τη συμβουλή του διαβόλου επέστρεψαν στα φθαρτά και έγιναν οι ίδιοι αίτιοι να καταστραφούν. Έτσι η φθορά κατέκτησε τους ανθρώπους και ο λογικός και κατ’ εικόνα Θεού πλασμένος άνθρωπος, εχάνετο…
Γι’ αυτό ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, για να πετύχει, να αναδημιουργήσει, τον κατ’ εικόνα άνθρωπο, Αυτός που ήταν η εικόνα του Πατρός… Γι’ αυτό ακριβώς ήλθε ο Χριστός στον κόσμο, για να δώσει στην φθαρμένη εικόνα του Θεού την πρώτη της ομορφιά».
Και συνεχίζει στο καταπληκτικό νόημα του μεγάλου γεγονότος: «Ο Λόγος σάρξ εγένετο, για να κάμει τον άνθρωπο δεκτικό της Θεότητος… Αυτός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς θεοί. Έγινε άνθρωπος, για να μας θεοποιήσει διά του Εαυτού του και γεννήθηκε από γυναίκα Παρθένο, για να οδηγήσει την πλανεμένη δική μας γέννηση στον Εαυτό Του και γίνουμε κι εμείς γένος άγιον και «κοινωνοί θείας φύσεως», όπως έγραφε ο μακάριος Πέτρος»!
Είθε αδερφοί μου, το μεγάλο αυτό γεγονός, να το συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας.
Αμήν
Άρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος