Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δέν γίνεστε ἅγιοι κυνηγώντας τὸ κακό.
Ἄστε τὸ κακό.
Νὰ κοιτάζετε πρὸς τὸν Χριστὸ κι αὐτὸ θὰ σᾶς σώσει.
Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, δὲν μπορεῖ, δὲν μπορεῖ…
Καὶ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ἀσκήσεις, νὰ κάνει τέτοια πράγματα καὶ νὰ καταπονεῖ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Κανεὶς ἀσκητὴς δὲν ἅγιασε χωρὶς ἀσκήσεις. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στὴν πνευματικότητα χωρὶς ν’ ἀσκηθεῖ.
Πρέπει νὰ γίνονται ἀσκήσεις. Ἄσκηση εἶναι οἱ μετάνοιες, οἱ ἀγρυπνίες κ.λπ., ἀλλὰ ὄχι μὲ βία. Ὅλα νὰ γίνονται μὲ χαρά.
Δὲν εἶναι οἱ μετάνοιες ποὺ θὰ κάνουμε, δὲν εἶναι οἱ προσευχές, εἶναι τὸ δόσιμο, ὁ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὰ πνευματικά.
Ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ τὰ κάνουνε αὐτὰ ὄχι γιὰ τὸν Θεὸ ἀλλὰ γιὰ ἄσκηση, γιὰ ὠφέλεια σωματική.
Ὅμως οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι τὸ κάνουνε γιὰ ψυχικὴ ὠφέλεια, γιὰ τὸν Θεό. Ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα ὠφελεῖται πολύ, δὲν ἀρρωσταίνει. Πολλὰ καλὰ ἔρχονται.
Δὲν εἶναι τὸ φαγητό, δὲν εἶναι οἱ καλὲς συνθῆκες διαβίωσης, ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν καλὴ ὑγεία.
Εἶναι ἡ ἁγία ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ.
Ξέρω γιὰ ἀσκητὲς ποὺ νηστεύανε πολὺ καὶ δὲν εἴχανε καμιὰ ἀρρώστια.
Δὲν κινδυνεύει νὰ πάθει κανεὶς τίποτε ἀπ’ τὴ νηστεία.
Κανεὶς δὲν ἔχει ἀρρωστήσει ἀπ’ τὴ νηστεία.
Πιὸ πολὺ ἀρρωσταίνουν ἐκεῖνοι ποὺ τρῶνε κρέατα κι αὐγὰ καὶ γάλατα, παρὰ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι λιτοδίαιτοι.
Εἶναι παρατηρημένο αὐτό. Νὰ τὸ πάρουμε καὶ ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη΄ τώρα τὸ συνιστᾶ αὐτὸ τὸ πράγμα.
Οἱ νηστευτὲς νηστεύουν καὶ δὲν παθαίνουν τίποτε΄ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνουν, ἀλλὰ θεραπεύονται ἀπὸ ἀρρώστιες.
Γιὰ νὰ τὰ κάνετε ὅμως αὐτά, πρέπει νὰ ἔχετε πίστη. Ἀλλιῶς σᾶς πιάνει λιγούρα. Ἡ νηστεία εἶναι καὶ ζήτημα πίστεως.
Ὅταν ἔχετε τὸν ἔρωτα στὸ θεῖον, μπορεῖτε νὰ νηστεύετε μὲ εὐχαρίστηση κι ὅλα εἶναι εὔκολα΄ ἀλλιῶς σᾶς φαίνονται ὅλα βουνό.
Ὅποιοι ἔδωσαν τὴν καρδιά τους στὸν Χριστὸ καὶ μὲ θερμὴ ἀγάπη ἔλεγαν τὴν εὐχὴ, κυριάρχησαν καὶ νίκησαν τὴ λαιμαργία καὶ τὴν ἔλλειψη ἐγκράτειας.
Ὑπάρχουν σήμερα πολλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ νηστέψουν μιὰ μέρα καὶ τώρα ζοῦν μὲ χορτοφαγία, ὄχι γιὰ λόγους θρησκευτικούς, ἁπλῶς γιατὶ πίστεψαν ὅτι αὐτὸ θὰ κάνει καλὸ στὴν ὑγεία τους.
Ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ πιστέψεις, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πάθεις τίποτε, ποὺ δὲν τρώεις κρέας.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βέβαια εἶναι ἀσθενής, δὲν εἶναι ἁμαρτία νὰ φάει πρὸς στήριξιν τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ φαγητὰ μὴ νηστήσιμα.
Τὸ ἁλάτι χρειάζεται στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Ὑπάρχει μιὰ φήμη ὅτι τὸ ἁλάτι κάνει κακό. Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτό. Εἶναι στοιχεῖο ποὺ χρειάζεται.
Καὶ εἶναι ὁρισμένοι μάλιστα ποὺ τὸ ἔχουν πολὺ ἀνάγκη.
Ἐγὼ τί ὄνειρα ἔχω! Γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος δηλαδή. Παρήγγειλα σιτάρι, γιὰ ν’ ἀλέθουμε, νὰ φτιάχνουμε ψωμὶ σταρίσιο.
Καὶ σκέφτομαι νὰ πάρουμε διάφορα ὄσπρια καὶ νὰ τ’ ἀλέθουμε καὶ νὰ τ’ ἀνακατώνουμε, σιτάρι μὲ ρύζι, σόγια, σογιάλευρο μὲ φακὲς κ.λπ.
Κι ἔπειτα ἔχουμε καὶ τὰ κολοκύθια καὶ τὶς ντομάτες καὶ τὶς πατάτες κι ὅλα τ’ ἄλλα χορταρικά.
Καὶ μὲ τὸν πατέρα Ἡσύχιο εἴχαμε ἕνα ὄνειρο. Μιὰ φορὰ λέγαμε νὰ πᾶμε νὰ γίνουμε ἐρημίτες κάπου καὶ νὰ σπείρουμε σιτάρι καὶ νὰ τὸ μουσκεύουμε καὶ νὰ τὸ τρῶμε.
Μήπως ὁ Μέγας Βασίλειος ἐκεῖ, στὴν ἔρημο, ἔτσι δὲν ἔκανε;
Ἀλλὰ τώρα ἐμᾶς μᾶς κακοφαίνεται.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Βίος καὶ Λόγοι», ἐκδ. Ἱερᾶς Μόνης Χρυσοπηγῆς, Χανιὰ 2003.)

[toula]

Είναι ωραίο να δύσω από τον κόσμο προς τον Θεό, για να ανατείλω σ’ αυτόν.
Διότι δεν θέλω να αρέσετε στους ανθρώπους, αλλά να αρέσετε στο Θεό, όπως και αρέσετε.
Γιατί εγώ ποτέ δεν θα έχω τέτοια ευκαιρία να επιτύχω τον Θεό, ούτε σεις, εάν σωπάσετε, έχετε την ευκαιρία να εγγράψετε στο ενεργητικό σας ανώτερο έργο.
Διότι, εάν δεν μιλήσετε για μένα θα γίνω λόγος του Θεού, εάν όμως αγαπήσετε τη σάρκα μου, εγώ θα γίνω πάλι ηχώ.
Μη μου δώσετε περισσότερα από του να προσφερθώ σπονδή στο Θεό, αφού ήδη το θυσιαστήριο είναι έτοιμο, ώστε με αγάπη, αφού σχηματίσετε χορωδία, να ψάλετε στον Πατέρα μαζί με τον Ιησού Χριστό, ότι ο Θεός αξίωσε τον επίσκοπο της Συρίας να βρεθεί στη Δύση, αφού τον προσκάλεσε από την Ανατολή.
Είναι ωραίο να δύσω από τον κόσμο προς τον Θεό, για να ανατείλω σ’ αυτόν.
Δεν βλάψατε ποτέ κανένα· αλλά τους διδάξατε.
Εγώ όμως θέλω να είναι βεβαιωμένα και εκείνα που δίνετε ως εντολή διδάσκοντας.
Μόνο δύναμη ζητείστε για μένα, εσωτερική και εξωτερική, για να μη λέω μόνο, αλλά και να θέλω, ώστε να μη ονομάζομαι μόνο Χριστιανός αλλά και να είμαι.
Αγίου Ιγνάτιου του Θεοφορου.
Απόσπασμα επιστολής προς Ρωμαίους.
εκδόσεις ΕΠΕ, Αποστολικοί Πατέρες τόμος 4 σελ. 113-121.

[toula]

20 Δεκεμβρίου μνήμη Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης.
Όταν προσεύχεσαι στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, μην έχεις την εντύπωσι ότι βρίσκεται έξω σου.
Να Του μιλάς μέσα σου, σαν σε ένοικο της καρδιάς σου.
Εκεί βρίσκεται ο Θεός για τους αληθινά πιστούς. «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού εστέ και το Πνεύματ του Θεού οικεί εν υμίν;» (Α’ Κορ. Γ’ 16).
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

[toula]

Πολλοί ρωτούν ….
Τι δώρο θα ήθελες για φέτος τα Χριστούγεννα;
- Να ανοίξουμε ένα δώρο κάτω από το δέντρο δίπλα από τη φάτνη και να μας βοηθήσει το Θείο βρέφος να δούμε εκεί μέσα τα λάθη και τα πάθη μας τα οποία δεν είδαμε , αγνοήσαμε , ή δεν αντιληφθήκαμε ώστε να ανέβουμε και φέτος ένα μικρό σκαλοπατάκι προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Ενώ κατεβαίνουμε κάθε χρόνο ένα σκαλοπάτι προς τη σωματική φθορά τουλάχιστον ας κάνουμε έστω και ένα μικρό πνευματικό βηματάκι. Να ενδιαφερόμαστε όχι μόνο πως θα φάμε τα φαγητά και πως θα υποδεχτούμε τους καλεσμένους αλλά πως θα «φάμε» τον Χριστό με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τότε θα έχουμε ζήσει πραγματικά Χριστούγεννα. Διαφορετικά τα Χριστούγεννα θα είναι ένας χρόνος που απλά το γέρικο μας χέρι θα αναβοσβήνει ένα διακόπτη ψεύτικων στολιδιών.
To καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε κάθε Χριστούγεννα είναι να επιτρέψουμε στον Χριστό να γεννηθεί μέσα μας και να μην τον κάνουμε έκτρωση.
Μαιευτήριο θα γίνει η Εκκλησία στις 25 Δεκεμβρίου, είμαστε καλεσμένοι ! Θα πάμε;
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

[toula]

π. Παντελεήμων Κρούσκος: Χριστούγεννα

Κάθε χρόνο, καθώς το φθινόπωρο υποχωρεί και ο αέρας αποκτά τη διαφάνεια του χειμώνα, η ψυχή του ανθρώπου αρχίζει να προετοιμάζεται αθόρυβα για τη μεγάλη μυσταγωγία των Χριστουγέννων. Δεν είναι μόνο οι μέρες που λιγοστεύουν, ούτε τα φώτα που ανάβουν στις πόλεις. Είναι κάτι βαθύτερο, μια υποψία χαράς που κυοφορείται μέσα στην ησυχία της καρδιάς, σαν να πλησιάζει ο Ήλιος ο ανέσπερος, ο ήλιος της δικαιοσύνης, να φωτίσει ξανά τα βάθη του ανθρώπου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, με τη σοφία αιώνων, δεν μας οδηγεί απότομα στη φάτνη. Μας δίνει χρόνο να καθαρθούμε, να συναισθανθούμε, να ταπεινωθούμε. Η νηστεία των Χριστουγέννων, γλυκύτερη και ηπιότερη από τις άλλες, γίνεται σχολείο καρτερίας και εγκράτειας. Είναι νηστεία χαρμολύπης, προσμονής και ελπίδας. Δεν είναι τιμωρία, μα προετοιμασία για φιλοξενία. Ο άνθρωπος αδειάζει για να γεμίσει· μαθαίνει να απαρνείται το περιττό, για να μπορέσει να χωρέσει το ανείπωτο.

Μαζί με τη νηστεία, έρχεται και η εσωτερική περισυλλογή των Ακολουθιών. Οι παρακλητικοί ύμνοι, τα κοντάκια, οι κανόνες της Προεορτίου περιόδου είναι μια πορεία ψυχής προς τη Βηθλεέμ. Κάθε στίχος είναι βήμα, κάθε ψαλμός είναι ανάσα προσκύνησης. Εκεί, μέσα στο μισοσκόταδο του ναού, με τα κεριά να τρεμοπαίζουν και τα πρόσωπα να φωτίζονται απαλά, η καρδιά βρίσκει τον ρυθμό της προσευχής. Οι λέξεις παλιές, μα γνώριμες, σπέρνουν μέσα μας την ίδια παρηγοριά που ένιωθαν οι πατέρες και οι γιαγιάδες μας, όταν περίμεναν τη Νύχτα που θα γεννηθεί ο Θεός.

Η Ορθόδοξη προετοιμασία για τα Χριστούγεννα δεν είναι εξωτερική. Είναι μία εσωτερική κάθοδος· ένα κατέβασμα της ψυχής στα ταπεινά της σπήλαια, εκεί όπου φυλάγεται ο αληθινός εαυτός. Ο κόσμος γύρω φωνάζει, στολίζει, διαφημίζει, τρέχει. Εμείς, όμως, μαθαίνουμε να στεκόμαστε σιωπηλοί, να αφουγκραζόμαστε τον ήχο της καρδιάς, να περιμένουμε το ανέσπερο φως να φανερωθεί μέσα μας. Δεν υπάρχει γιορτή χωρίς προσευχή· δεν υπάρχει χαρά χωρίς μετάνοια· δεν υπάρχει Θεία Γέννηση χωρίς ταπεινό σταύρωμα του εγωισμού.

Και μέσα σ’ αυτήν την ιερή αναμονή, μια άλλη λαχτάρα αρχίζει να πυρώνει την καρδιά: η λαχτάρα της Θείας Κοινωνίας. Όλη η προετοιμασία της Εκκλησίας, η νηστεία, η εξομολόγηση, οι ακολουθίες, όλα συγκλίνουν σ’ αυτή τη στιγμή. Όπως οι μάγοι πορεύθηκαν από μακριά για να προσφέρουν τα δώρα τους, έτσι κι εμείς πορευόμαστε για να δεχθούμε το ανεκτίμητο Δώρο — τον ίδιο τον Χριστό. Στην Αγία Μετάληψη κορυφώνεται το μυστήριο των Χριστουγέννων: ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να γίνει τροφή, για να κατοικήσει μέσα μας.

Όταν ο πιστός πλησιάζει στο Άγιο Ποτήριο, δεν μεταλαμβάνει απλώς από συνήθεια· κοινωνεί με ευλάβεια και δέος. Εκεί, μέσα στη σιωπή της Λειτουργίας, ακούγεται η καρδιά της πίστης: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Κι εκεί καταλαβαίνεις πως τα Χριστούγεννα δεν είναι ημερομηνία, αλλά κατάσταση ψυχής. Είναι η στιγμή που, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, γεννιέται μέσα σου το Φως. Το Σπήλαιο δεν είναι πια μακριά στη Βηθλεέμ· είναι στην καρδιά σου.

Η πνευματική προετοιμασία, λοιπόν, είναι πορεία και κάθαρση, αλλά και γιορτή εσωτερική. Είναι η άσκηση της ευγνωμοσύνης και της ταπεινότητας. Είναι η μνήμη πως ο Θεός δεν γεννήθηκε στα παλάτια, αλλά σε στάβλο· πως δεν ήρθε να φοβίσει, αλλά να παρηγορήσει· πως δεν ζητά μεγαλοσύνη, αλλά συντριβή καρδιάς. Έτσι κι εμείς, μαθαίνουμε να προσμένουμε με ηρεμία, με καθαρό βλέμμα, με σιωπηλή χαρά.

Κάθε κερί που ανάβει στις Ακολουθίες είναι μία μικρή πράξη πίστης· κάθε νηστεία ένα βήμα προς τη συνάντηση· κάθε ψαλμός μια ανάσα φωτός. Και όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, τόσο ο χρόνος μεταμορφώνεται σε προσευχή. Η ψυχή, καθαρμένη και απλή, στέκεται σαν παιδί μπροστά στη Φάτνη, έτοιμη να πει: «Γεννηθήτω και εν εμοί». Εκεί, στην ησυχία της Νύχτας, καταλαβαίνει πως όλη η ομορφιά του κόσμου βρίσκεται στην κένωση, στην προσφορά, στην αγάπη.

Αυτά είναι τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα. Είναι τα Χριστούγεννα της προσευχής, της νηστείας, της ταπείνωσης και της χαρμολύπης. Είναι η Νύχτα που ο ουρανός ανοίγει και η γη παύει να είναι έρημη, γιατί την κατοικεί η Αγάπη.

Μη φανταστεί κάποιος ότι όλα αυτά δεν είναι συμβατά με την περίφημη ατμόσφαιρά των εορτών του κόσμου, την οποία τόσο εύκολα παραδίδουμε στην καταδίκη και την σχετίζουμε με βαρύγδουπες εκφράσεις σαν αναθέματα: καταναλωτισμός, ψεύτικη χαρά, ψεύτικα στολίδια, καταθλιπτικά φώτα , θλίψη των εορτών κλπ. Η καρδιά του πανηγυριστή τα συγχωρεί δηλαδή τα περιχωρεί ολα. Φιλότιμος γαρ ο κοινός Δεσπότης,ευλογεί την πρόθεση και επευλογεί την φιλότιμη προσπάθεια ακόμα και του ανυποψίαστου ανθρώπου, να χαρεί και να συμμετάσχει στην εορτή με οποιοδήποτε τρόπο.

Και φθάνει τέλος με λυτρωτικό τρόπο η Χριστουγεννιάτικη η Νύχτα!

Την αγαπώ τη χριστουγεννιάτικη νύχτα.

Μεγάλη Νύχτα! Νύχτα συντριβής και σιωπηλής προσδοκίας.

Αδειάζοντας από επιθυμίες, από εαυτό και μεγάλες ιδέες, στεκόμαστε άναυδοι και συνετοί μπροστά στη φάτνη, επιδιώκοντας κι εμείς την ευλογημένη και θεραπευτική παράκληση της λησμονιάς μέσα στη Βαβυλώνα του κόσμου.

Η ψυχή, έχοντας νοσταλγίες αρχαίου παρελθόντος, ποθεί να μεταμορφωθεί σε ασήμαντη σπιθαμή μέσα στο Θεοδέγμον Σπήλαιο· να ζήσει εκ του σύνεγγυς το θαύμα, με τρόμο και χαρά.

Μοναδική Νύχτα!

Δεν ξέρω αν άλλοι νιώθουν κάτι το μαγευτικό ή το ιδιαίτερο ή το νοσταλγικό.

Σε όποια κατάσταση κι αν βρεθώ, σε όποιους καιρούς κι αν παραδέρνω, πάντα ένα και μόνιμο είναι το συναίσθημα τούτη τη Νύχτα: ένας βαθύς συγκλονισμός κατάπληξης και ευγνωμοσύνης.

Ο Θεός να πτωχαίνει σε ένα παχνί, άσημος και άγνωστος από τον πολύ κόσμο, σε έναν υπόγειο χώρο, μια νύχτα που για τον ανυποψίαστο κόσμο είναι μια από τις άλλες.

Αυτή η κένωση σε εξουθενώνει και σε κάνει να αισθάνεσαι πολυτιμότερος, σαν να έχεις ξαναβρεί τον σκοπό σου.

Ο Θεός άδειασε σε σένα και έγινε άνθρωπος — όχι για να γίνεις καλύτερος ηθικά ή κοινωνικά, αλλά για να γίνεις θεός.

Τότε ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του· τότε η ψυχή ζυγιάζει το πολύτιμο μέταλλό της, Θεού κατασκεύασμα και εις Θεόν κατάληξη, και φρικιά.

Η σιωπή είναι εκείνη που περικλείει σαν αμίμητο στολίδι όλη αυτή την αίσθηση και την κατάπληξη.

Πραγματικά, όσο βλέπεις τον εαυτό σου πιο ταπεινό και μικρό μέσα στους αιώνες και τις μυριάδες των ανθρώπων — μικρό μπροστά στο μεγαλείο του ταπεινωμένου Θεού — τόσο υψώνεσαι και ολοκληρώνεσαι και φιλοτιμείσαι να μη φανείς ανάξιος της μεγάλης σου κλήσης.

Τί μάτην κοπιώμεν και ταραττόμεθα άνθρωποι!

Ιδού η σοφία σε πτωχεία εκούσια και το μυστήριο των αιώνων σε αποκάλυψη ταπείνωσης άχραντης.

Σε λίγη ώρα θα χτυπήσουν οι χριστουγεννιάτικες καμπάνες· κι αυτός ο ήχος δε θα ’ναι απλώς πρόσκληση στη λειτουργική χαρά, αλλά διακήρυξη!

Διακήρυξη πως μετά απ’ αυτή τη Μεγάλη Νύχτα, κατά την οποία έλαμψε φως ανέσπερο, θα ανατείλει μια ημέρα καινή — γιατί ανακαινισμένοι θα είναι όσοι μπορέσουν να δουν το φως και να νιώσουν τα αιώνια μηνύματά της.

Κι ίσως τότε να καταλάβουμε γιατί ξαναγυρνάμε κάθε χρόνο στον Παπαδιαμάντη, τον Κόντογλου, τον Μωραΐτιδη.

Γιατί μέσα από αυτούς ξαναβρίσκουμε τα Χριστούγεννα τα αληθινά, τα ορθόδοξα, τα ρωμαίικα.

Γιατί στα δικά μας παραμύθια το κοριτσάκι με τα σπίρτα δεν θα πέθαινε μόνο στην παγωνιά· θα το παίρναμε σπίτι μας να μοιραστούμε ό,τι έχουμε — κι αν δεν έφταναν για εμάς, θα του τα χαλαλίζαμε όλα.

Γιατί στα μέρη μας κατεβαίνουν οι Άγγελοι να ακούσουν τα βυζαντινά μεγαλυνάρια της Παναγιάς, και είναι το ίδιο καταδεκτικοί είτε ψάλλονται στην ταβέρνα είτε σ’ ένα μακρινό ξωκκλήσι.

Γιατί οι Ώρες των Χριστουγέννων είναι ακολουθία στην Εκκλησία, όχι ώρες αναμονής του Σάντα Κλος.

Γιατί στα κιτάπια μας όλοι οι αμαρτωλοί είναι άγιοι κι όλοι οι άγιοι θεοί· δεν κρατάμε κακία σε κανέναν, ούτε στηλιτεύουμε κανέναν για την πολιτεία του.

Γιατί οι καλικάντζαροι, τα ξωτικά και οι τριβόλοι δεν αγαπούν τους ανθρώπους ούτε τους φτιάχνουν δώρα· χαλούν την τάξη της αρμονικής Ησυχίας — κι εμείς με το αλαλάζον χάος δεν συμφιλιωνόμαστε.

Γιατί όλα είναι ταπεινά σαν το λιβάνι, και ό,τι είναι υψηλό δεν είναι αξιοθαύμαστο αλλά μας πνίγει.

Γιατί στα ελληνικά βιβλία , οι τσοπάνηδες είναι σαν ασκητές και οι θαλασσινοί μεγαλόπρεποι σαν πατριάρχες.

Γιατί η Φύση είναι Εκκλησία και οι εκκλησίες ζωγραφιές του ουρανού.

Γιατί άντρες και γυναίκες είναι σεβαστές και τεράστιες μέσα στις αδυναμίες τους, χωρίς να επιβάλλουν την ανωτερότητά τους.

Γιατί τη Νύχτα των Χριστουγέννων δεν έρχονται πνεύματα να τρομοκρατήσουν τον Σκρουτζ, αλλά το φιλάγαθο και συμπαθές ορθόδοξο Πνεύμα, που δεν κρίνει μα συμπάσχει· στέκεται στοργικά πάνω απ’ όλους τους καημούς και τα πάθη του κόσμου και σκεπάζει αδιάκριτα τον βασανισμένο από την αμαρτία άνθρωπο με τη χιόνα την πάλλευκη της ησυχαστικής χριστιανικής συμπάθειας και συγχώρεσης — “για να μη σταθεί γυμνός και τετραχηλισμένος ενώπιον του Κριτού, του Παλαιού των Ημερών, του Τρισαγίου” , κατά τον Αλέξανδρο , τον προεξάρχοντα των πανηγύρεων.

Ο Θεός να μας αξιώνει όλους να μάθουμε το μεγαλείο της μοναδικότητάς μας μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο·

ο Θεός που μας περιβάλλει με την ανεπανάληπτη και μοναδική Αγάπη Του.

[toula]

Τα Ευαγγέλια δεν μνημονεύουν το σπήλαιο, είναι η Παράδοση που μας μιλά γι’ αυτά τα μυστηριώδη βάθη της γης. Η εικόνα ακολουθεί από κοντά τα λειτουργικά κείμενα και δίνει την πιο συνταρακτική ερμηνεία σ’ αυτά. Το σκοτεινό τρίγωνο του σπηλαίου, αυτό το ζοφερό άνοιγμα των εγκάτων του είναι ο άδης. Για να εγγίσει την άβυσσο και να γίνει καρδιά της δημιουργίας ο Χριστός τοποθετεί μυστικά τη γέννησή του στο βάθος του χάσματος όπου το κακό ζει στην τελευταία του πυκνότητα. Ο Χριστός γεννήθηκε στη σκιά του θανάτου, η Γέννηση κλίνει τους ουρανούς μέχρι τον άδη και εμείς θεωρούμε ξαπλωμένο στη φάτνη, τον Αμνό της Βηθλεέμ που νίκησε το φίδι και έδωσε την ειρήνη στον κόσμο.
Είναι κανείς μακριά από την ειδυλλιακή εικόνα ενός μικρού παιδιού. Είναι πια ο άνθρωπος της οδύνης του Ησαΐου (Ησ. 53, 3). Το βαπτιστικό σύμβολο με την εικόνα του Σταυρού και το λουτρό του βρέφους προηγείται του βαπτιστικού λουτρού των Θεοφανείων. Παραπέμπει στην τόσο πυκνή δραματοποίηση του χωρίου Ρωμαίων 6, στο βάπτισμα σαν μορφή του θανάτου. Πραγματικά, τα σπάργανα του βρέφους έχουν ακριβώς τη μορφή των νεκρικών ταινιών, που μας δείχνει η εικόνα της Αναστάσεως, και η τόσο παράδοξη ακινησία του Αμνού της Βηθλεέμ υπενθυμίζει το κείμενο του όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου: «τοῦτο γὰρ ἐστι τὸ εὐλογημένον Σάββατον, αὕτη ἐστὶν ἡ τῆς ἀναστάσεως ἡμέρα· ἐν ᾗ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». «Ὑπνοῖ ἡ ζωή, καὶ ὁ Ἅδης τρέμει». Ένα κείμενο της εορτής σημειώνει το τέλος αυτής της αναπαύσεως μέσα στην ακατάπαυστη αγρυπνία: σπαργανωμένος, Αυτός λύνει τις αλυσίδες που είναι ισχυρά δεμένες με την αμαρτία μας, τα νεκρικά οθόνια προφητεύουν το θάνατο που νικήθηκε από το θάνατο. Από τώρα οι μάγοι, όπως το υπαγορεύουν τα κείμενα κλιμακωτά εικονίζουν τις μυροφόρες γυναίκες: «Σήμερον ὁ Θεὸς δι᾿ ἀστέρος Μάγους εἰς προσκύνησιν ἄγει προμηνύοντας αὐτοῦ τὴν τριήμερον ταφήν, ὡς ἐν χρυσῷ καὶ σμύρνῃ καὶ λιβάνῳ».«Δόκιμον χρυσὸν, ὡς Βασιλεῖ τῶν αἰώνων καὶ λίβανον ὡς Θεῷ τῶν ὅλων· ὡς τριημέρῳ δὲ νεκρῷ σμύρναν τῷ Ἀθανάτῳ»...
Το ξαπλωμένο βρέφος στο σπήλαιο, είναι πια η κάθοδος του Λόγου στον Άδη και η έκφραση ίσως η πιο εκπληκτική του προλόγου του Δ΄ Ευαγγελίου: Το φως λάμπει στα σκοτάδια. Η απόλυτη πολικότης που περιέχει αυτός ο λόγος υποχρεώνει να κατανοήσουμε τα σκοτάδια στην τελευταία τους σημασία, καταχθόνια, προσδιορίζοντας όλο το τραγικό του Σχεδίου του Θεού μέσα από την ιστορία. Από την άποψη του χρόνου, είναι η πιο αγωνιώδης συνύπαρξη του Φωτός και του σκότους, του Θεού και του Σατανά. Από την άποψη της αιωνιότητος: ο Ήλιος που έδυσε με Αυτόν διασκορπίζει παντοτινά τα σκοτάδια του θανάτου…
Π.Ευδοκίμωφ
Εικόνα από τα Άπαντα Ορθοδοξίας

[toula]

Λίγα λόγια ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες γιὰ τὰ Ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας
Ὁ Μέγας Βασίλειος, μιλῶντας στὸν 115 ψαλμό, γράφει ὅτι «ὅποιος ἀγγίζει ὀστὰ μάρτυρος μεταλαμβάνει τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος, ποὺ βρίσκεται σ’ αὐτά» (PG, 30,112). Τὸ ἴδιο διδάσκει καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, μιλῶντας γιὰ τοὺς μάρτυρες «τῶν ὁποίων καὶ τὰ σώματα ἀκόμη ἔχουν τόση δύναμη, ὅση καὶ οἱ ἅγιες ψυχὲς τους, ὅταν τὰ ἀγγίζουμε ἢ ὅταν τὰ τιμοῦμε» (PG, 35,589).
Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μάλιστα, τονίζει ὅτι «ὄχι μόνον τὰ ὀστὰ τῶν μαρτύρων, ἀλλὰ καὶ οἱ τάφοι καὶ οἱ λάρνακες αὐτῶν πολλὴν εὐλογίαν ἀναβλύζουν» (PG, 50,617), καὶ προσθέτει «Κάθε χριστιανικὴ πολιτεία, ποὺ ἔχει λείψανα τῶν ἁγίων, ἔχει κάστρα καὶ τείχη γύρω της» (PG, 49,393).
Τὰ Λείψανα τῶν ἁγίων, εἴτε ἐν ἀφθαρσίᾳ θαυματουργικῇ εἴτε ἐν φθορᾷ φυσιολογικῇ, ἀποτελοῦν γιὰ τοὺς πιστοὺς πηγὲς ἰαμάτων καὶ κρουνοὺς θείας χάριτος. Ὁ Μ. Βασίλειος τονίζει ὅτι τὰ ἅγια λείψανα ἁγιάζουν καὶ τὸν τόπον ὅπου ἐναπόκεινται, ἁγιάζουν καὶ τοὺς κατοικοῦντας σ’ αὐτόν.
Ἡ δόξα τῶν ἁγίων λειψάνων ἀποτελεῖ προεικόνισιν αὐτῆς τῆς νέας, τῆς δοξασμένης καταστάσεως τοῦ σώματος. Ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδεται σ’ αὐτὰ στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἀκόμη μαρτυρία τῆς πίστεώς μας στὴν καθολικὴ δόξα τοῦ ἀνθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24). Ἡ ἁγιαστικὴ χάρις ἐκφράζεται στὰ ἱερὰ λείψανα μὲ εὐωδίαν, γιὰ τὴν ὁποίαν κάνει λόγο ἡ ἁγία Γραφὴ (Β’ Κορ. β’ 15. Πρβλ Ἠσ. ξστ’ 14) καὶ ἐπιτελεῖ θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ. ιγ’ 20-21).
Σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν τῆς πρώτης
Ἐκκλησίας ἡ θεία χάρις μεταδίδεται σὲ καθετί ποὺ βρίσκεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἁγίους. «Ἀκόμη καὶ τὰ ἐνδύματα τῶν ἁγίων εἶναι σεβαστὰ σὲ ὅλη τὴν κτίση», ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ μνημονεύει τὴ μηλωτὴ τοῦ Ἠλία (Δ/Β’ Βασιλ. β’ 8-14), τὰ ὑποδήματα τῶν τριῶν παίδων, ποὺ κατανίκησαν τὴ φωτιά (Δαν. γ’ 27-28), τὴ ῥάβδο τοῦ Μωϋσῆ ποὺ ἔκανε τόσα θαύματα, τὰ ἐνδύματα τοῦ Παύλου (Πράξ. ιθ’ 11-12), τὴ σκιὰ τοῦ Πέτρου (Πράξ. ε’ 12-16) κ.ἄ. (Χρυσ., Πρὸς τοὺς ἀνδριάντας ὁμιλ. η’ 2).

[toula]

"Να'στε πάντα χαρούμενοι.."
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίῳ Πνεύματι.
Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης. Ο άνθρωπος που κατέχει αυτό το πνεύμα δεν ταράσσεται από τίποτε.
Είναι σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν πέφτουν πάνω του λύπες, συμφορές, κατηγορίες, και διωγμοί, που αναπόφευκτα έρχονται σε όλους εκείνους που επιθυμούν να εξακολουθήσουν το Χριστό.
Γιατί πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών.
Η βαθιά χαρά του Χριστού δεν θα σε αφήσει ποτέ.
Η ειρήνη της ψυχής διατηρείται με την αποφυγή της κατάκρισης και την σιωπή.
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα.
Να‘ στε πάντα χαρούμενοι.
Μην αφήσετε να κυριευθείτε από πνεύμα απογοητεύσεως.
Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

[toula]

"Αυτός είναι ο αγώνας.."
«Σου είπαν λόγο, σε βρίσανε, σε προσβάλλανε;
Στάσου στην προσευχή..
Αντί να πεις λόγια, αντί να δίνεις απαντήσεις, προσευχήσου με όλη σου την καρδιά,
διότι είναι ώρα πειρασμού.
Αυτός είναι ο αγώνας!».
Όσιος Άνθιμος της Χίου

[toula]

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, για τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης. (20 Δεκεμβρίου μνήμη του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης)
"Και ο Πατέρας Ιωάννης είχε μέσα του άφθονη τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.."
Toν Πατέρα Ιωάννη εγώ τον είδα στην Κρονστάνδη. Τελούσε τη Θεία Λειτουργία. Θαύμασα τη δύναμη της προσευχής του, και από τότε, παρότι πέρασαν γύρω στα σαράντα χρόνια, δεν είδα κανέναν να λειτουργεί όπως εκείνος! O Λαός τον αγαπούσε και όλοι στέκονταν με φόβο Θεού. Και αυτό δεν είναι παράδοξο, γιατί το Άγιο Πνεύμα ελκύει κοντά Του τις καρδιές των ανθρώπων.
Βλέπουμε στο Ευαγγέλιο τί πλήθη Λαού ακολουθούσαν τον Κύριο. Ο Λόγος του Κυρίου προσείλκυε το Λαό, γιατί προσφερόταν με το Άγιο Πνεύμα, και γι' αυτό είναι γλυκός και ευάρεστος στην ψυχή. Όταν ο Λουκάς και ο Κλεόπας πορεύονταν στους Εμμαούς και τους πλησίασε στο δρόμο ο Κύριος και μιλούσε μαζί τους, καίγονταν οι καρδιές τους από την αγάπη του Θεού. Και ο Πατέρας Ιωάννης είχε μέσα του άφθονη τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που θέρμαινε την καρδιά του στην αγάπη του Θεού, και το Ίδιο Άγιο Πνεύμα επενεργούσε μέσω αυτού στους ανθρώπους. Είδα πώς έτρεχε πίσω του ο Λαός, σαν σε πυρκαγιά, για να πάρουν ευλογία, και όταν την έπαιρναν, χαίρονταν, γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι ευχάριστο και δίνει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα.