Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ο διάβολος λυσσάει τη Σαρακοστή των Χριστουγέννων»…!!!
«Ένα πράγμα να θυμάστε ... Να αποφεύγετε τις κακοτοπιές!
Και όταν κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ή τα πνεύματα με τους γύρω σας οξύνονται ... Να κάνετε Αγάπη και να επικαλείστε τη βοήθεια του Θεού λέγοντας την Ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”...!!!
Αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πώς θα χειριστεί τα προβλήματά μας, και πώς τα εμπόδια θα εξαφανιστούν από τον δρόμο μας με τη δική Του παρέμβαση»…!!!
Όσιος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα

[toula]

Διακόνημα η περιποίηση και η φροντίδα αδυνάτων ... Από την Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους…!!!
«Ένας Αδελφός της Συνοδείας λυπήθηκε τον μπαρμπα-Γιάννη τον ψαρά, που ζούσε κάτω στον Αρσανά μόνος του σαν σκυλί, και παρακαλεί τον Γέροντα Ιωσήφ να τον περιμαζέψουν κοντά τους, αντάλλαγμα μια ψευτοβαρκούλα για να πιάνουν κανένα ψαράκι, να τρώνε φρέσκα κι αυτοί σαν άνθρωποι πότε πότε…
Αφού υπόσχεται το Καλογέρι ότι θα αναλάβει προσωπικά το Γεροντάκι, συγκαταβαίνει ο Γέροντας και τον περιμαζεύουν.
Για λίγες μέρες όλα πήγαιναν μέλι γάλα.
Από περιποίηση το γεροντάκι … άφθαστος!
Να, κάπου κάπου και τα φρέσκα … και μαριδούλες…
Έλα όμως που άλλαξαν τα πράγματα και ο Γέρος (με το συμπάθειο) άρχισε να τα κάνει πάνω του…
Έτρεχε ο φτωχός για τουαλέτα, και ο δρόμος από το Κελί ως το Αποχωρητήριο ήταν μια ταινία από … μυρωδιές…
Μια μέρα, δύο … ε, κάπου θα σταματήσει…
Όμως η δουλειά συνεχίζει κανονικά και ασταμάτητα … και το Καλογέρι έφτασε πια να αγανακτήσει!
Πάει στον Γέροντα αγανακτισμένος:
– Ε, Γέροντα … Είπαμε να γηροκομήσουμε τον Γιάννη, ε όχι και να μας λερώνει κι όλους κάθε λίγο!
Θα τον πάω εκεί που τον βρήκα και θα ησυχάσω.
– Τι είπες, μωρέ; Εσύ δεν ζήτησες να τον φέρεις; Τώρα τον διώχνεις; Διώξε τον! Όμως γνώριζε ότι αν τον διώξεις … διώχνεις από εδώ και τον Χριστόν!
– Και τι θα κάνουμε, Γέροντα;
– Άντε φύγε, κι άλλη φορά να προσέχεις όταν ζητάς κάτι! Φώναξε τον παπα-Χαράλαμπο…
Φεύγει ο αδελφός. Φωνάζει τον Χαράλαμπο…
– Χαράλαμπε, από σήμερα αναλαμβάνεις εσύ τον μπαρμπα-Γιάννη!
– Ναν’ ευλογημένο, Γέροντα!
Βάζει μετάνοια και φεύγει.
Φεύγει, αλλά μέσα του τον πολεμά ο λογισμός:
- «Α! Ακούς εκεί να βγάλει ο άλλος τον πειρασμό και να τον φορτωθώ εγώ»…!!!
Ωστόσο, συνηθισμένος στην τελεία υπακοή, αρχίζει αμέσως δουλειά…
- «Δεν είχα μόνο να πλύνω ένα σωρό παντελόνια, αλλά και το κρεββάτι, και το δωμάτιο,
και γραμμή ως το Αποχωρητήριο… Ασυνήθιστος στην αρχή από τέτοιες δουλειές, αηδίαζα! Συγκρατιόμουν να μην κάνω εμετό… Όμως, αφού με έβαλε ο Γέροντας, το έκανα με προθυμία…
Και η Ευχή δεν σταματούσε ούτε στιγμή. Αυτό κράτησε μια-δυο μέρες.
Κατόπιν;
Ποιός να το φανταστεί ότι εκείνη η μεγάλη δυσωσμία θα μετετράπη σε Ουράνια Ευωδία…
Τόσο πάντερπνο, ώστε νόμιζες ότι ερχόταν από λουλούδια του Παραδείσου»…!!!
Κι αυτός έπλενε συγχρόνως παντελόνια λερωμένα και τουαλέτες…
Δεν άντεξε, έπρεπε να διηγηθεί το θαύμα στον Γέροντα…
– Τι είν’ αυτό, Γέροντά μου; Μέθυσα από γλυκύτατη ευωδία και η καρδιά μου πάει να σπάσει από αδιάλειπτο Νοερά Προσευχή!
Και ο Γέροντας τον βάζει στην αγκαλιά με δάκρυα και του λέγει:
– Αυτό, παιδί μου, είναι καρπός της τελείας υπακοής…!!!
Αυτή την ευωδία ζούσε και η Αγία Θεοδώρα, η διά Χριστό Σαλή, που έπλενε καθημερινά τουαλέτες…
Συνέχισε με την ίδια προθυμία, και θα γνωρίσεις Ανώτερες Καταστάσεις»…!!!
Από το βιβλίο Ι.Μ.Δ, παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, ο απλοϊκός Ηγούμενος και Διδάσκαλος της Νοεράς Προσευχής, Έκδοση γ΄, 2004

[toula]

Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό…;;;
«Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά Εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις Εικόνες Αγίων στο σπίτι σου, Κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις Ελεημοσύνη, να ακούς Ομιλίες Θεολογικές, να Ταπεινολογείς και να μιλάς Πνευματικά ... Όμως να είσαι θυμωμένος με τους άλλους! Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς…!!!
Να μην ικανοποίησαι με τα λεφτά που έχεις, με τις ανέσεις που έχεις, να νοιώθεις καταπιεσμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος με όλα και όλους, να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση και ανταγωνισμό με ό,τι και όποιον βρίσκεται δίπλα σου ... Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις Χριστό, όσο και αν μιλάς για Χριστό! Αυτό μυρίζει Θάνατο…!!!
Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό;
Αν στις δυσκολίες, στους πειρασμούς, μπροστά σε δύσκολους ανθρώπους … ΔΕΝ έχεις υπομονή, πραότητα, χαρά, απλότητα και κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ότι ακόμη δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει εν Χριστώ ζωή»…!!!
Μακαριστού Μοναχού π. Μωϋσή Αγιορείτου

[toula]

Η ταπεινοφροσυνη ειναι ο θρόνος της αγάπης και όλων των άλλων αρετων....
Ισίδωρος ο Πηλουσιωτης...!!!

[toula]

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ (Γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1934 στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, ΗΠΑ – Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 2 Σεπτεμβρίου 1982 στην Πλατίνα της Καλιφόρνια, ΗΠΑ) έλεγε:
«Η χριστιανική μας ζωή και διδασκαλία πρέπει να είναι τέτοιες, που να μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε τον Αληθινό Χριστό και να αναγνωρίσουμε τον Ψευδο-Χριστό (Αντίχριστο) όταν έρθει»...!!!

[toula]

Ουτε νεκρός που ανασταίνεται δεν προσελκύει τοσο τον ειδωλολατρη, οσο ο άνθρωπος που ζει φιλοσοφημενη χριστιανική ζωή.....
Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος....!!!!

[toula]

Να γιορτάσουμε ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ με ΧΡΙΣΤΟ…!!!
«Ἄν τίς ἡμέρες αὐτές τῶν Χριστουγέννων τίς ἀντιμετωπίζουμε καί τίς χαιρόμαστε μόνον μέ τούς στολισμούς καί τά Χριστουγεννιάτικα δένδρα, τά γλέντια καί τίς διασκεδάσεις, τότε δέν πετύχαμε ἀπολύτως τίποτε γιά τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς μᾶς ἀπ' αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες!
Εἶναι ὄντως πολύ ὡραῖα καί ἐντυπωσιακά, ὅταν τήν νύχτα βλέπουμε τούς πολύχρωμους φωτισμούς στά μπαλκόνια καί στά δένδρα τῶν σπιτιῶν, στούς κεντρικούς δρόμους καί στίς βιτρίνες τῶν μεγάλων καταστημάτων. Ὅλα αὐτά, καί θά τά ἀπολαύσουμε καί θά τά θαυμάσουμε. Ἀλλ΄ὅμως, ὑπάρχει ἕνα ἀλλά…
Γιατί, ἄν μέσα μας δέν ζήσουμε μιά ζωογόνο ἀλλαγή, μεταβολή τῆς ψυχῆς μας σέ φάτνη πνευματική, τότε σέ τίποτα δέν θά μᾶς ὠφελήσουν οἱ φαντασμαγορικές καί πολύχρωμες διακοσμήσεις, οἴ διασκεδάσεις καί τά δῶρα…
Ἄν ἐσεῖς καί ‘γώ δέν βιώσουμε τήν προσωπική μας ἀναγέννηση, καί ἄν μέσα στίς καρδιές τῶν παιδιῶν μας δέ γεννήσουμε τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας, τότε οἱ γιορτές ἀπέτυχαν το σκοπό τους!
Καί τόν ἀπέτυχαν, ἐπειδή βρῆκαν τίς καρδιές μας παγωμένες, ἀδιάφορες, κλειστές…
Οἱ γιορτές πού ἔρχονται κάθε χρόνο δέν εἶναι μόνο γιά Εὐχές καί "Χρονια Πολλά", ἀλλά γιά Εὐαγγελικούς καί Πνευματικούς προβληματισμούς.
Στό πῶς, δηλαδή, θά γίνουμε σωστότεροι Χριστιανοί, καί μέ περισσότερο Ταπεινό Πνεῦμα, μέ περισσότερη Υπομονή, Μακροθυμία και Ανοχή.
Γιατί, τά παιχνίδια, τά δῶρα, οἴ στολισμοί, δένδρα, φῶτα καί ρεβεγιόν, εἶναι ὅλα γιά τήν κατανάλωση καί τίποτα γιά τήν ψυχή…
Τά πάντα γιά τήν ψυχή προσφέρονται μέσα στόν Ναό. Μέσα στήν Ἐκκλησία, τίς Ιερές Ακολουθίες, τίς Ιερότατες αὐτές Ακολουθίες αὐτῶν τῶν ἡμερῶν, μέ τά ὑπέροχα “γράμματα” πού ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας!
Ἡ Θεία Κοινωνία, τό πνεῦμα τῆς Μετανοίας, ἡ Ἱερά Ἐξομολόγησις, ἡ δακρύβρεκτος Προσευχή, ὁ Εὐαγγελικός λόγος, καί πολλά ἄλλα, εἶναι αὐτά πού φέρνουν τόν Χριστό στίς Καρδιές μας, καί ἔτσι μόνον μποροῦμε νά γιορτάσουμε Χριστούγεννα!
Καί τότε τά πάντα Πνευματοποιοῦνται. Καί οἱ τύποι, καί οἱ διακοσμήσεις τῶν ἑορτῶν, καί πλημμυρίζει ἡ Καρδιά μᾶς ἀπό Αγάπη καί Συγγνώμη!
Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Νά ψάξουμε ὅλοι μας νά βροῦμε τόν Χριστό, γιατί χωρίς Χριστό, Χριστούγεννα, Πάσχα, ἀλλά καί κάθε ἄλλη γιορτή, δεν μποροῦμε νά γιορτάσουμε»…!!!
Ιερονάχου π. Σάββα Ἁγιορείτου

[toula]

Άνθρωπος Εγέννησε Θεόν (π. Δημητρίου Μπόκου)

Τη Βίβλο γενέσεως ακούμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα από τον ευαγγελιστή Ματθαίο, στην οποία καταγράφονται ονομαστικά οι κατά σάρκα πρόγονοι του Χριστού. Επιπλέον αναφέρουμε και τιμάμε όλους τους προ Χριστού αγίους, γιατί με τη θεοσεβή τους πολιτεία εδραίωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στις ψυχές των ανθρώπων την πίστη στον ερχόμενο Υιό του Θεού, ενίσχυσαν την προσδοκία όλων των εθνών και γιγάντωσαν τον πανανθρώπινο πόθο για την έλευση του παγκόσμιου λυτρωτή (Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως).

Οι άγιοι Προπάτορες προπαρασκεύασαν το ανθρώπινο γένος για να φέρει στον κόσμο τον κάλλιστο καρπό του, την Παρθένο Μαρία, θυγατέρα του Δαυΐδ, του Αβραάμ, του Αδάμ, του Θεού. «Καυχώνται εν δόξη οι άγιοι, (δι)ότι εκ σπέρματος αυτών υπάρχει καρπός ευκλεής, η ασπόρως τεκούσα σε». Με τη γέννηση της Παναγίας έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ο καιρός που περίμενε ο Θεός για να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος, να κατέβει στη γη.

Αρχής γενομένης (κατά τον ευαγγελιστή Λουκά) από τον Θεό που «γεννά» τον Αδάμ, η μακρά σειρά των διαδοχικών γενεών διέρχεται από τον Αβραάμ, «Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ», φτάνει στον Δαυΐδ και κατακλείεται με την Παρθένο, «εξ ης εγεννήθη Ιησούς». Και ενώ στην αρχή ο Θεός «γέννησε», έπλασε τον άνθρωπο, επίλογος στη Βίβλο γενέσεως μπορεί άριστα να γίνει το «άνθρωπος εγέννησε Θεόν».

Έκτοτε ο Χριστός αυτοαποκαλείται «Υιός του ανθρώπου», χωρίς να θεωρεί καθόλου υποτιμητικό τον τίτλο αυτό. Ο άνθρωπος που γεννά τον Θεό, είναι ο τελειότερος όλων των εποχών, η Παναγία. Απλός άνθρωπος η Θεοτόκος, γεννημένη κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης, εκ «ρίζης φυείσα του Ιεσσαί», κατάφερε ωστόσο να υπερβεί τα ανθρώπινα μέτρα. «Όρους παρήλθε των βροτών της ουσίας». Είναι δικό της κατόρθωμα αυτό. Γεννήθηκε μεν «εξ επαγγελίας», με υπόσχεση του Θεού και με τρόπο θαυματουργικό, από στείρους, γέροντες γονείς, αλλά είλκυσε πάνω της με τον δικό της ενεργό πνευματικό αγώνα, με τη δική της ελεύθερη θέληση, τον μέγιστο δυνατό αγιασμό. Γι’ αυτό και προκρίνεται ως η μόνη άξια να γεννήσει τον Υιό του Θεού.

Την αγιασμένη σάρκα της Παρθένου διαλέγει και προσλαμβάνει εκούσια ο Ύψιστος Θεός για να σαρκωθεί και να καθαρίσει το γένος μας από τον «ιόν της δρακοντίας κάρας». Από το δηλητήριο της κεφαλής του αρχαίου δράκοντα, του διαβόλου, με το οποίο θανάτωσε τον Πρωτόπλαστο. «Σάρκα προσλαβών εκ Παρθένου» ο Θεός, γίνεται «ίσος τοις βροτοίς», αδελφός μας. Δεν ντρέπεται να μας αποκαλεί αδελφούς του. Έγινε ένα με τους θνητούς, για να μας οδηγήσει «άπαντας προς σέλας ζωηφόρον εκ πυλών ανηλίων». Από τα σκοτεινά βάθη της αμαρτίας.

Επιφύλαξε ύψιστη τιμή στην Παρθένο, επιλέγοντάς την ως μητέρα του. Όμως, την ίδια τιμή επιφυλάσσει και σε μας. Καταδέχεται να γίνουμε κι εμείς μητέρα του, αδελφοί του, κατά σάρκα συγγενείς του.

Διπλό το μυστήριο: Δίνει και παίρνει ο Χριστός. Δίνει και σε μας την εκ Παρθένου Σάρκα του, αλλά συγκατανεύει «να παίρνει σάρκα», μορφή και από μας, να τον γεννούμε μέσα μας κι εμείς με τη θεοπρεπή βιωτή μας.

[toula]

Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Σωτήρας ὄχι μὲ κάτι ποὺ κάνει, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ ποὺ Εἶναι.
Στὸ πρόσωπό Του ἐνώνεται ἀσύγχυτα καὶ ἀδιαίρετα ὁ Θεὸς μὲ τὸν ἄνθρωπο.
Ἡ ἕνωση εἶναι ἀσύγχυτη.
Τὸ κάθε πρόσωπο διατηρεῖ τὴν ἑτερότητά του. Αὐτὸ σημαίνει τὸ σεβασμὸ τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας, ἀλλὰ καὶ ἀδιαίρετη.
Ὅσο ἡ ἀνθρώπινη φύση μας κοινωνεῖ μὲ τὸ Θεὸ εἰς τὸ Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ θάνατος ἔχει νικηθεῖ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ ὑπερβαίνει τὴν θνητότητα.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

[toula]

Εις τα μέρη μας τα ορεινά, όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, όλος ο κόσμος γίνεται ως να έχει ψυχήν μίαν, καρδίαν μίαν·ανοίγουν αι θύραι, ζεσταίνονται αι εστιαί, και η αγάπη, ως φως από παλαιάν κανδήλαν, χύνεται εις τας καρδίας.
Η νύξ εκείνη ήτο μεγάλη και ειρηνική.
Το χιόνι έκρωζε κάτω από τα βήματα ως λεπτόν μετάξι.
Και οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, επήγαινον προς τον μικρόν ναΐσκον εις το Κάστρον, διά να ακούσουν το “Δόξα εν υψίστοις”.
Και καθώς ανέβαινον το μονοπάτι, εκρατούσαν φανάρια,και φαίνοντο από μακράν ωσάν κινούμενα άστρα επάνω εις το βουνόν.
Εντός του ναού, μικρού και φτωχικού, η φωνή του ιερέως ήτο ολιγάριθμος και ταπεινή, αλλά εφαίνετο ως να υψούται έως τον ουρανόν.
Και οι άνθρωποι έκλαιον, όχι από λύπην, αλλά από κάποιαν άγνιαν χαράν,την οποίαν μόνον η νύξ των Χριστουγέννων γνωρίζει να χαρίζει.
Και ως ετελείωσεν η λειτουργία, και εξήλθον όλοι εις τον καθαρόν αέρα,η νυξ ήτο τοσούτον γαληνία, ώστε εφαίνετο ως εάν και αυτή ελειτούργησεν μετά του ιερέως, και έψαλλε με φωνήν άηχον,αλλά γλυκείαν, την μεγάλην δοξολογίαν της αγάπης.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης..
Απόσπασμα από το διήγημα :«Στο Χριστό στο Κάστρο»