"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κάποιος ἠρώτησε ἕναν Γέροντα:
«Τί νὰ κάνω ποὺ ἡ κενοδοξία μου μὲ θλίβει;» Καὶ τοῦ ἀπαντᾷ ὁ Γέροντας:
«Καλὰ κάνεις, μιὰ καὶ σὺ ἔκανες τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ».
Καὶ ἀπ᾿ αὐτὸ κατανύχτηκε ὁ ἀδελφὸς καὶ ἔβαλε μετάνοια λέγοντας: «Συγχώρεσέ με, γιατί τίποτε τέτοιο δὲν ἔκανα».
Καὶ τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας:
«Ἂν αὐτὸς ποὺ τὰ ἐδημιούργησε αὐτά, ἦρθε μέσα σὲ ταπεινοφροσύνη, ἐσὺ ποὺ εἶσαι πηλός, γιατί κενοδοξεῖς; Ποιό εἶναι, λοιπόν, τὸ ἔργο σου, δυστυχισμένε;»
Τὸ Μέγα Γεροντικό

Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ
''Πολλοὶ ἐκλαμβάνουν τὴ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔνδειξη ὅτι ὁ Θεὸς «δὲν ὑπάρχει», «πέθανε». Ἂν ὅμως σκεφτόμαστε σὲ ποιὰ θέση φέρνουμε τὸ Θεὸ μὲ τὰ πάθη μας, τότε θὰ βλέπαμε ὅτι Αὐτὸς δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογή, παρὰ μόνο νὰ σιωπήσει. Ζητᾶμε ἀπὸ Αὐτὸν νὰ μᾶς ὑποστηρίξει στὶς ἀδικίες μας. Δὲν μᾶς ἐνοχοποιεῖ φανερά. Μᾶς ἀφήνει νὰ πορευτοῦμε στοὺς πονηροὺς δρόμους μας καὶ νὰ θερίσουμε τοὺς καρποὺς τῶν προσωπικῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἂν ὅμως στραφοῦμε πρὸς Αὐτὸν μὲ μετάνοια, τότε ἔρχεται γρήγορα, γρηγορότερα ἀπὸ ὅσο περιμέναμε. Γνωρίζοντας τὶς ἀνάγκες μας, πολὺ συχνὰ τὶς προλαμβάνει. Μόλις προφέρουμε στὴν προσευχὴ τὰ αἰτήματά μας, ποὺ δικαιολογοῦνται μὲ τὴν πραγματικότητα τῆς ζωῆς μᾶς μέσα στὸν κόσμο, Αὐτὸς ἤδη τὸ ἔχει ἐκπληρώσει. Συνεπῶς, ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπάντηση στὶς ἀδικίες μας ἡ πιὸ εὔγλωττη, ἡ πιὸ εὐγενική.''

Από πόλη σε πόλη, στις ομιλίες μου στη Μακεδονία,
αλλά και σε κάθε ομιλία που δίνω σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, δεν συναντώ ανθρώπους που τα κατάφεραν. Συναντώ ανθρώπους που άντεξαν.
Δεν έρχονται οι τακτοποιημένοι της ζωής,
ούτε εκείνοι που έχουν βεβαιότητες να επιδείξουν
και επιτυχίες να τους προστατεύουν.
Δεν έρχονται οι «καθαροί», οι ακίνητα τέλειοι,
όσοι δεν ράγισαν ποτέ.
Έρχονται οι ραγισμένοι.
Τα ταλαιπωράκια του Θεού.
Άνθρωποι που κουβαλούν πληγές,
που περπάτησαν σκοτεινά μονοπάτια,
που έπεσαν, χάθηκαν, μπερδεύτηκαν,
αλλά δεν εγκατέλειψαν τον Σταυρό τους.
Έρχονται εκείνοι που τόλμησαν να κοιτάξουν τα τραύματά τους
χωρίς δικαιολογίες και χωρίς μάσκες.
Όχι για να τα θεραπεύσουν μόνοι τους,
αλλά για να τα ακουμπήσουν στον Χριστό.
Και κάπως έτσι γεννιέται, σιωπηλά,
μια κοινότητα της ρωγμής.
Μια παρέα πληγωμένων αλλά όχι απελπισμένων.
Ανθρώπων που πονάνε, αλλά δεν παραιτούνται.
Που ξέρουν πως το θαύμα
δεν είναι να μην πονάς,
αλλά να συνεχίζεις να πιστεύεις ενώ πονάς.
Στις ομιλίες αυτές δεν αναζητούμε έναν "Θεό" της ευκολίας ή τη χαρά της κατανάλωσης και της απόλαυσης. Των σκλάβων του συστήματος.
Αναζητούμε έναν Θεό που κατεβαίνει στο σκοτάδι μας.
Έναν Χριστό που δεν φοβάται τις πληγές,
αλλά τις κάνει τόπο συνάντησης.
Γιατί τελικά,
ο Θεός δεν αποκαλύπτεται στην τελειότητα.
Αποκαλύπτεται στις ρωγμές.
Και από εκεί,
περνά το φως.....
- π. Λίβυος-

Όταν θα σας ρωτάνε αυτές τις μέρες πού θα γιορτάσετε τα Χριστούγεννα;
Να απαντάτε το εξής:
«Στην Εκκλησία», και μάλιστα να αναφέρετε και τον Ιερό Ναό συγκεκριμένα.
Εκείνη την ημέρα δεν θα πάμε απλά για να Τον παρακαλέσουμε να μας δώσει περισσότερα χρόνια ζωής, αλλά θα πάμε να γίνουμε μέτοχοι της αιωνίου ζωής από αυτή τη ζωή κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα Του. Την ημέρα των Χριστουγέννων, αν πριν από το γιορτινό τραπέζι του σπιτιού μας δεν έχουμε περάσει από την Αγία Τράπεζα, που είμαστε εκλεκτοί καλεσμένοι, τότε Χριστούγεννα δεν θα γιορτάσουμε.
Είναι η μόνη απάντηση που εκπληρώνει αληθινά στο 100% την ουσία της ερώτησης.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου. Καθηγητού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Περπατώντας στην πόλη, βλέποντας βιτρίνες καταστημάτων, παρακολουθώντας γιορτές σχολείων, έρχονται κάποιες σκέψεις.
Εορτάζουμε τα Χριστούγεννα όπως θα γιορτάζαμε τα γενέθλια κάποιου «αγαπημένου», έχοντάς τον όμως κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, για να μη μας ενοχλεί.
Στο σαλόνι στολίζουμε, γελάμε, ανταλλάσσουμε δώρα, αλλά η παρουσία του Χριστού είναι αδιάφορη και έτσι παραμένει κλειδωμένος, όπως ένα ενοχλητικό παιδί.
Όπως τότε, έτσι και τώρα, «χώρος δεν υπάρχει» για το Θείο Βρέφος.
Όχι γιατί δεν έχουμε «πανδοχεία», αλλά γιατί δεν έχουμε χώρο στην καρδιά μας.
Αντικαταστήσαμε:
τη φάτνη με βιτρίνες,
τη σιωπή με θόρυβο,
την προσευχή με ρεβεγιόν
τα ιερά πρόσωπα με ξωτικά,
την ευχή «Καλά Χριστούγεννα» με τό «Καλές Γιορτές»,
τη λέξη «Χριστούγεννα» με το ξενόφερτο «XMAS»,
την προσμονή με κατανάλωση.
Γεννιέται ο Χριστός, αλλά εμείς ασχολούμαστε με τον Άη-Βασίλη, τα ανθρωπόμορφα δέντρα και τους καλικάντζαρους.
Μα πώς θα γνωρίσουν τα παιδιά μας τον Χριστό, όταν εμείς οι μεγάλοι Τον ανταλλάξαμε με όλα αυτά;
Κι έτσι, κάθε χρόνο, επαναλαμβάνεται η ίδια τραγωδία:
Γιορτάζουμε το γεγονός, αλλά χάνουμε το Πρόσωπο.
Υμνούμε τη Γέννηση, αλλά διώχνουμε τον Χριστό από τη ζωή μας.
Θέλουμε έναν Χριστό βρέφος, ακίνητο και σιωπηλό. Όχι έναν Χριστό που ζητά χώρο, αλλαγή, μετάνοια.
Ο Χριστός συνεχίζει να γεννιέται «εκτός», όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή μας.
Τελικά, τι Χριστούγεννα θέλουμε ;
Χριστούγεννα με Χριστό ή Χριστούγεννα Ά– Χριστα ;
Romfea.gr - Romfaia.gr

Τη αυτή ημέρα (20 Δεκ) μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιγνατίου του Θεοφόρου.
"Ο πόθος του αγίου Ιγνατίου γιά το μαρτύριο."
(Οι χριστιανοί πάσχιζαν να τον σώσουν αλλά αυτός παρακαλούσε γιά το αντίθετο..)
Επιστολή προς Ρωμαίους
μεταξύ 107μ.χ.-117μ.χ.
Εγώ ο Ιγνάτιος, που ονομάζομαι και Θεοφόρος, στην ελεημένη από τη μεγαλειότητα του ύψιστου Πατέρα και του Ιησού Χριστού, του μοναδικού Υιού του, Εκκλησία, την αγαπημένη και φωτισμένη με το θέλημα εκείνου που θέλησε τα πάντα, τα οποία υπάρχουν με την αγάπη του Ιησού Χριστού του Θεού μας, που προΐσταται στη θέση της χώρας των Ρωμαίων, την αντάξια του Θεού, την αξιοπρεπή, την αξιομακάριστη, την αξιέπαινη, την αξία επιτυχίας, την επάξια αγνή και προηγούμενη στην αγάπη, αυτήν που ακολουθεί τον νόμο του Χριστού και φέρει το όνομα του Πατέρα, την οποία και ασπάζομαι στο όνομα του Ιησού Χριστού, του Υιού του Πατέρα, που σωματικά και πνευματικά είναι ενωμένοι με κάθε εντολή αυτού, τους γεμάτους από τη χάρη του Θεού χωρίς διακρίσεις και αποκαθαρισμένους από κάθε ξένο χαρακτηριστικό, είθε να δοκιμάζουν πάρα πολύ μεγάλη χαρά ενωμένοι άμεμπτα με τον Ιησού Χριστό, τον Θεό μας.
(I.)Αφού προσευχήθηκα στον Θεό, πέτυχα να δω τα αξιόλογα πρόσωπα σας, τα οποία ζητούσα πολύ να συναντήσω. Διότι ως δέσμιος για τον Ιησού Χριστό, ελπίζω να σας ασπασθώ, εάν βέβαια είναι θέλημα να αξιωθώ να φτάσω στο τέλος.
2. Διότι η αρχή είναι εύκολη, εάν βέβαια επιτύχω τη χάρη στο να απολαύσω τον κλήρο μου χωρίς εμπόδια. Γιατί φοβάμαι τη δική σας αγάπη, μήπως με αδικήσει αυτή. Διότι σε σας είναι εύκολο να κάνετε ότι θέλετε, σε μένα όμως είναι δύσκολο να επιτύχω τον Θεό, εάν σεις δεν με σπλαχνισθείτε.
(II.) Διότι δεν θέλω να αρέσετε στους ανθρώπους, αλλά να αρέσετε στο Θεό, όπως και αρέσετε. Γιατί εγώ ποτέ δεν θα έχω τέτοια ευκαιρία να επιτύχω τον Θεό, ούτε σεις, εάν σωπάσετε, έχετε την ευκαιρία να εγγράψετε στο ενεργητικό σας ανώτερο έργο. Διότι, εάν δεν μιλήσετε για μένα θα γίνω λόγος του Θεού, εάν όμως αγαπήσετε τη σάρκα μου, εγώ θα γίνω πάλι ηχώ.
2. Μη μου δώσετε περισσότερα από του να προσφερθώ σπονδή στο Θεό, αφού ήδη το θυσιαστήριο είναι έτοιμο, ώστε με αγάπη, αφού σχηματίσετε χορωδία, να ψάλετε στον Πατέρα μαζί με τον Ιησού Χριστό, ότι ο Θεός αξίωσε τον επίσκοπο της Συρίας να βρεθεί στη Δύση, αφού τον προσκάλεσε από την Ανατολή. Είναι ωραίο να δύσω από τον κόσμο προς τον Θεό, για να ανατείλω σ’ αυτόν.
(III.)Δεν βλάψατε ποτέ κανένα· αλλά τους διδάξατε. Εγώ όμως θέλω να είναι βεβαιωμένα και εκείνα που δίνετε ως εντολή διδάσκοντας.
2. Μόνο δύναμη ζητείστε για μένα, εσωτερική και εξωτερική, για να μη λέω μόνο, αλλά και να θέλω, ώστε να μη ονομάζομαι μόνο Χριστιανός αλλά και να είμαι.Διότι εάν είμαι, μπορώ και να ονομάζομαι, και τότε θα είμαι πιστός, όταν δεν φαίνομαι στον κόσμο ότι είμαι.
3. Τίποτε από αυτά που φαίνονται δεν είναι αγαθό. Διότι ο Θεός μας Ιησούς Χριστός, που βρίσκεται στον Πατέρα του, φαίνεται περισσότερο. Ο Χριστιανισμός δεν είναι έργο πειστικότητας, αλλά μεγαλείου, όταν μισείτε από τον κόσμο.
(IV.)Εγώ γράφω σε όλες τις εκκλησίας και παραγγέλνω σε όλους, ότι εγώ πεθαίνω για τον Θεό θεληματικά, εάν βέβαια εσείς δεν με εμποδίσετε. Σας παρακαλώ να μη μου γίνετε εύνοια που εκδηλώνεται σε ακατάλληλο καιρό. Αφήστε με να γίνω τροφή των θηρίων, δια των οποίων θα μπορέσω να επιτύχω τον Θεό. Είμαι σιτάρι του Θεού και αλέθομαι με τα δόντια των θηρίων, για να γίνω καθαρό σιτάρι του Χριστού.
2. καλύτερα να καλοπιάσετε τα θηρία για να γίνουν τάφος μου και να μη αφήσουν τίποτε από το σώμα μου, για μην γίνω βάρος σε κανέναν όταν κοιμηθώ. Τότε θα γίνω αληθινός μαθητής του Χριστού, όταν ο κόσμος δεν δει ούτε το σώμα μου. Εκλιπαρήστε τον Χριστό για μένα, ώστε μέσω των οργάνων αυτών (των θηρίων) να γίνω θυσία στο Θεό.
3. Δεν σας διατάζω όπως ο Πέτρος και ο Παύλος. Εκείνοι ήταν απόστολοι, εγώ κατάδικος· εκείνοι ήταν ελεύθεροι, ενώ εγώ μέχρι τώρα δούλος. Εάν όμως πάθω, θα γίνω δούλος του Ιησού Χριστού που ελευθερώθηκε, και θα αναστηθώ μαζί του ελεύθερος. Τώρα που είμαι δέσμιος έμαθα να μηνεπιθυμώ τίποτε.
(V.) Από τη Συρία μέχρι τη Ρώμη δίνω μάχη με τα θηρία στη γη και στη θάλασσα, δεμένος νύχτα και μέρα με δέκα λεοπαρδάλεις, που είναι στρατιωτικό τμήμα, οι οποίοι όταν ευεργετούνται γίνονται χειρότεροι. Από τα αδικήματα τους όμως διδάσκομαι περισσότερο, «χωρίς όμως με αυτό να δικαιώνομαι».
2. Θα προτιμούσα τα θηρία που είναι ετοιμασμένα για μένα, και προσεύχομαι να τα συναντήσω σύντομα, και θα τα παρακαλέσω για να με καταβροχθίσουν, και όχι όπως συνέβηκε με μερικούς, που από δειλία δεν τους άγγιξαν. Και εάν αυτά δεν θελήσουν θα τα εξαναγκάσω εγώ.
3. Να με συγχωρήσετε· εγώ γνωρίζω τι με συμφέρει. Τώρα αρχίζω να γίνομαι μαθητής. Τίποτε να μη με ελκύσει από τα ορατά και αόρατα, για να επιτύχω τον Ιησού Χριστό. Ας έρθουν πάνω μου φωτιά και σταυρός και συμπλοκές θηρίων, κομματιάσματα, διαμελισμοί και διασκορπισμοί των οστών μου, τεμαχισμός των μελών, αλεσμοί όλου του σώματος, κακά βασανιστήρια του διαβόλου, αρκεί μόνο να κερδίσω τον Ιησού Χριστό.
(VI.) «Τίποτε δεν θα με ωφελήσουν τα ευχάριστα του κόσμου», ούτε οι βασιλείς του κόσμου αυτού. Είναι προτιμότερο να πεθάνω για τον Ιησού Χριστό, παρά να βασιλεύω στα πέρατα της γης. Ζητώ Εκείνον, ο οποίος πέθανε για μας· θέλω Εκείνον, που αναστήθηκε για μας. Και η γέννηση για μένα όπου να ναι, πλησιάζει.
2. Συγχωρήστε με, αδελφοί, μη με εμποδίσετε να ζήσω, μη θελήσετε να πεθάνω· αυτόν που θέλει να ανήκει στον Θεό, μην τον χαρίσετε στον κόσμο, ούτε να τον εξαπατήσετε με την ύλη.
3. Επιτρέψτε μου να γίνω μιμητής του πάθους του Θεού μου. Εάν κάποιος τον έχει μέσα του, ας καταλάβει αυτό που θέλω και ας με συμπαθήσει, γνωρίζοντας αυτά που με έχουν κυριευμένο.
(VII.) Ο άρχοντας του κόσμου αυτού θέλει να με αρπάξει και να καταστρέψει τη γνώμη μου για το Θεό. Κανένας λοιπόν από σας τους παρόντες να μην τον βοηθήσει· γίνετε μάλλον δικοί μου, δηλαδή του Θεού. Μη κηρύσσετε τον Ιησού Χριστό, αλλά επιθυμείτε τον κόσμο.
2. Να μην υπάρχει μέσα σας φθόνος. Ούτε και αν ακόμα εγώ είμαι παρών και σας παρακαλώ, να μη με πιστέψετε· να πιστέψετε μάλλον σ’ αυτά που σας γράφω. Γιατί σας γράφω ζωντανός, επιθυμώντας να πεθάνω. Ο δικός μου έρωτας, (δηλαδή ο Χριστός) σταυρώθηκε και δεν υπάρχει μέσα μου φωτιά σαρκική, αλλά νερό «ζωντανό», που μιλάει σε μένα από μέσα μου και λέει· έλα στον Πατέρα.
3. Δεν ευχαριστιέμαι με τροφή θανάτου, ούτε με τις ηδονές της ζωής αυτής. Θέλω τον άρτο του Θεού, δηλαδή το σώμα το Ιησού Χριστού, που κατάγεται από τη γενιά του Δαβίδ, και πιοτό θέλω το αίμα του, που είναι αγάπη αθάνατη.
(VIII.)Δεν θέλω πια να ζω όπως ζουν οι άνθρωποι. Και αυτό θα γίνει, εάν σεις το θελήσετε. Θελήστε το, για να θεληθείτε και σεις.
2. Σας παρακαλώ με λίγα γράμματα· πιστέψτε με. Και ο Ιησούς Χριστός θα σας τα φανερώσει αυτά, ότι τα λέω αληθινά, στο στόμα που δεν λέει ψέματα, με το οποίο μίλησε ο Πατέρας αληθινά.
3. Ζητείστε για μένα να επιτύχω. Δεν σας έγραψα σύμφωνα με την επιθυμία των ανθρώπων, αλλά σύμφωνα με τη γνώμη του Θεού. Εάν πεθάνω, με θέλατε· εάν αποδοκιμαστώ, με μισήσατε.
(IX.)Να μνημονεύετε στην προσευχή σας για την Εκκλησία της Συρίας, η οποία στη θέση μου χρησιμοποιεί ως ποιμένα της τον Θεό. Μόνο ο Ιησούς Χριστός θα είναι γι’ αυτήν επίσκοπος και η αγάπη σας.
2. Εγώ όμως ντρέπομαι να λέγομαι ότι είμαι από αυτούς· διότι δεν είμαι άξιος, «επειδή είμαι ο τελευταίος από αυτούς και έκτρωμα». Αλλά ελεήθηκα να γίνω κάτι αν επιτύχω το Θεό.
3. Σας ασπάζεται το πνεύμα μου και η αγάπη των εκκλησιών που με δέχθηκαν στο όνομα του Ιησού Χριστού, όχι σαν τυχαίο διαβάτη. Διότι και εκείνες που δεν ήταν στον δρόμο, που ακολουθούσα σωματικά, με συναντούσαν στις πόλεις.
(X.)Σας τα γράφω αυτά από τη Σμύρνη, μέσω των αξιομακάριστων Εφεσίων. Μαζί μου είναι μεταξύ άλλων πολλών και ο Κρόκος, το ποθητό μου όνομα.
2. Γι αυτούς που ήρθαν πριν από μένα στη Ρώμη από τη Συρία προς δόξα του Θεού, νομίζω ότι τους έχετε γνωρίσει, να πείτε σ’ αυτούς ότι βρίσκομαι κοντά. Διότι όλοι τους είναι αντάξιοι απέναντι στο Θεό και σε σας, τους οποίους πρέπει να τους αναπαύσετε σε όλα.
3. Τα έγραψα αυτά σε σας την προηγούμενη μέρα των καλάντων του Σεπτεμβρίου.
Να υγιαίνετε και να χαίρεστε μέχρι τέλους, δείχνοντας υπομονή στο όνομα του Ιησού Χριστού. ελεήθηκα να γίνω κάτι αν επιτύχω το Θεό.
4. Σας ασπάζεται το πνεύμα μου και η αγάπη των εκκλησιών που με δέχθηκαν στο όνομα του Ιησού Χριστού, όχι σαν τυχαίο διαβάτη. Διότι και εκείνες που δεν ήταν στον δρόμο, που ακολουθούσα σωματικά, με συναντούσαν στις πόλεις.
(XI.) Σας τα γράφω αυτά από τη Σμύρνη, μέσω των αξιομακάριστων Εφεσίων. Μαζί μου είναι μεταξύ άλλων πολλών και ο Κρόκος, το ποθητό μου όνομα.
2. Γι αυτούς που ήρθαν πριν από μένα στη Ρώμη από τη Συρία προς δόξα του Θεού, νομίζω ότι τους έχετε γνωρίσει, να πείτε σ’ αυτούς ότι βρίσκομαι κοντά. Διότι όλοι τους είναι αντάξιοι απέναντι στο Θεό και σε σας, τους οποίους πρέπει να τους αναπαύσετε σε όλα.
3. Τα έγραψα αυτά σε σας την προηγούμενη μέρα των καλάντων του Σεπτεμβρίου.
Να υγιαίνετε και να χαίρεστε μέχρι τέλους, δείχνοντας υπομονή στο όνομα του Ιησού Χριστού.

"Πότε με το στόμα σιγανά και
πότε με τον νου.."
«Παιδάκια μου, να φωνάζετε την ευχή,
να την λέτε πότε με το στόμα σιγανά
και πότε με τον νου, έως ότου έρθει το πλήρωμα του χρόνου, όταν κρίνει το Πανάγιο Πνεύμα να συντελέσει με τα χαρίσματα Του, που δεν εκφράζονται με το ασθενές ανθρώπινο λεξιλόγιο.»
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Σάν σήμερα (17 Δεκ.) κοιμήθηκε ο Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος.
Την ευχή του να έχουμε!
"Ο άγιος Νεκτάριος προαναγγέλλει την εκλογή του Μακαριστού επισκόπου Σιατίστης Αντωνίου.."
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αντώνιος γεννήθηκε στο Άργος στις 20 Δεκεμβρίου 1920, από τον Γεώργιο Κόμπο και την Μαρίκα. Οι γονείς του ήταν πτωχοί αλλά πιστοί άνθρωποι και ανέθρεψαν τα παιδιά τους με ευλάβεια και αρχές χριστιανικές. Ιδιαίτερα η μητέρα του ήταν πολύ ενάρετη. Όταν ξεψύχησε η μητέρα του σε ηλικία 92 ετών ευωδίασε το δωμάτιο για αρκετή ώρα, διηγείτο ύστερα ο Αντώνιος.
Ο Αντώνιος από μικρός είχε δίψα για μάθηση. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο, εισήχθη στην Μαρσάλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Μετά την αποφοίτησή του εργάσθηκε ως Δημοδιδάσκαλος. Το 1945 εισήχθη στην Θεολογική Σχολή Αθηνών και όντας φοιτητής έκανε και την στρατιωτική του θητεία.
Ζούσε πνευματική ζωή και εξωμολογείτο στον ενάρετο και σοφό Μητροπολίτη Κορινθίας κ.κ Μιχαήλ που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Το 1951 πήρε το πτυχίο της Θεολογικής και διωρίσθηκε καθηγητής στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή και εν συνεχεία στο Γυμνάσιο Αρεοπόλεως. Υπηρέτησε ως καθηγητής και Διευθυντής των Εκκλησιαστικών Σχολών Κορίνθου, Κατερίνης, Ξάνθης και Λαμίας. Το παράδειγμά του ενέπνεε τους μαθητές. Αυτή η δίψα του για μάθηση τον έκανε να δεχθή υποτροφία για μετεκπαίδευση στην Οξφόρδη τα έτη 1959-1960 και στο Παρίσι το 1960-1961. Ειδικεύθηκε στην ερμηνεία της Καινής Διαθήκης και στα παιδαγωγικά.
Από μικρός ο Αντώνιος είχε διακαή πόθο να υπηρετήσει ως ιερέας την Εκκλησία, αλλά ανέβαλε. Όπως ο ίδιος είπε, «διερωτώμην αν όντως διαθέτω τα αληθινά ή μερικά τουλάχιστον των αληθινών τοιούτων προσόντων προς αποδοχήν τοιαύτης υψηλής κλήσεως». Όμως με την ενθάρρυνση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ξάνθης κ.κ. Αντωνίου, στις 3 Δεκεμβρίου 1967 εχειροτονήθη διάκονος από τον ίδιο και την επομένη ημέρα έγινε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του.
Από τον Σεπτέμβριο του 1971 έως το 1974 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Όσοι γνώρισαν τον π. Αντώνιο τότε, έχουν να διηγούνται πολλά για τον ζήλο του να μεταδώσει τις αλήθειες του Ευαγγελίου παντού. Έφθανε και στα πιο μικρά και απομακρυσμένα χωριά. Λειτουργούσε, εξωμολογούσε, εκήρυττε και με την αγάπη του έγινε παντού αγαπητός και αιδέσιμος.
Οι άνθρωποι τον ελάτρευαν, άκουγαν με προσοχή τα κηρύγματά του και μιλούσαν με θαυμασμό για την ασκητική ζωή του
Ενώ ο π. Αντώνιος είχε επιδοθεί ψυχή και σώματι στην διακονία του λαού, μία ημέρα κάποια γνωστή του ευλαβεστάτη χριστιανή, η κ. Σαλώμη, του είπε: «Πάτερ, ετοιμάσου να γίνης Δεσπότης. Είδα στον ύπνο μου τον άγιο Νεκτάριο και μου είπε ότι σε αγαπά, γιατί και συ σαν αυτόν τρέχεις στα χωριά και βοηθάς τον κόσμο και γι’ αυτό θα χειροτονηθής Επίσκοπος στην Δυτική Μακεδονία».
Ο π. Αντώνιος της είπε ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει, γιατί δεν είναι γραμμένος στον κατάλογο των υποψηφίων προς Αρχιερατεία, και στην Σύνοδο δεν γνωρίζει κανέναν Μητροπολίτη. Την άλλη μέρα η κ. Σαλώμη είδε πάλι το ίδιο όνειρο και το ανέφερε στον π. Αντώνιο.
Τότε ήταν χηρεύουσα επί διετία η Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης. Συνεδρίασε η Ιερά Σύνοδος και εξέλεξαν κάποιον για Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης, αλλά η τότε κυβέρνηση δεν τον ενέκρινε, γιατί είχε ασχοληθεί με την πολιτική. Εξέλεξε δεύτερη φορά άλλον και εκείνος απερρίφθη.
Αγανακτισμένος ο τότε Πρόεδρος της Συνόδου Μακαριώτατος κκ. Σεραφείμ είπε: «Δεν υπάρχει κάποιος που να μην ασχολήται με την πολιτική και να είναι αρεστός στην κοινωνία;». Τότε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ. Θεόκλητος πρότεινε τον π. Αντώνιο. Η πρότασή του έγινε δεκτή.
Έτσι στις 22 Μαΐου 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης και επαλήθευσε η πρόρρηση του αγίου Νεκταρίου.
Τα τελευταία χρόνια αγαπούσε συχνά να επαναλαμβάνει στα κηρύγματά του το «αγαπάτε τους εχθρούς ημών και αγαθοποιείτε», αναφερόμενος στο παράδειγμα του αγίου Διονυσίου που συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του. Ηυδόκησε ο Θεός να κοιμηθεί την ημέρα της εορτής του αγίου Διονυσίου, στις 17 Δεκεμβρίου 2005.
Στον τάφο του περνούν πολλοί, προσκυνούν και ζητούν πνευματική βοήθεια, γιατί είναι πεπεισμένοι ότι έχει παρρησία στον Θεό. Παρουσιάστηκε σε πνευματικοπαίδι του σε όνειρο και του είπε: «Ετοιμάσου, θα έρθω να σε πάρω». Δεν κατάλαβε την σημασία και ενώ ήταν υγιής, χωρίς κάποιο πρόβλημα, εκοιμήθη σε λίγους μήνες.
Ο απλός και ταπεινός Ιεράρχης, όπως αθόρυβα έζησε και αγωνίστηκε έτσι αθόρυβα έφυγε απ’ αυτήν την ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο πνευματικό έργο, την φωτεινή ζωή του και την διδακτική του ταπείνωση.
«Ασκητές μέσα στον κόσμο B΄»
Άγιον Όρος, 2012

https://www.youtube.com/watch?v=6DmduRRshVg&t=399s

Γιατί η Εκκλησία είναι αντίθετη στις προγαμιαίες σχέσεις ;

Πώς να ζητάμε από τον Χριστό αυτό που θέλουμε…!!!
«Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε.
Και κοιτάξτε το μυστικό:
Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου, να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.
Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ’ μου τούτο, εκείνο...»…!!!
Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού, ελέησόν με»!
Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας.
Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από εμάς και μας παρέχει την αγάπη Του.
Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την Αγάπη με την Προσευχή και την τήρηση των εντολών Του.
Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού … Αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.
Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια.
Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα»…!!!
Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου