"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.
Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας.
Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».
Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.
Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ’ όλες τις δεήσεις.
Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα.
Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ’ άλλους, σ’ αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες.
Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.
Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση.
Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.
Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ’ όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.
Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;… Είναι δυνατό αυτό;…
Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος.
H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή.
Όλα τότε γίνονται φορτικά.
Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ’ άλλους.
Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.
Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.
Στην φωτογραφία ο Άγιος Σωφρόνιος αγιογραφει τον Γέροντα του Άγιο Σιλουανο.
Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης: Πνευματικές δοκιμασίες – Θεοεγκατάλειψη (Αρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ)
(σελ 259, αποσπάσματα).

Εις μνήμην...
«Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ, ΤΙ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕ;»
«Χωρίς τη θεία Χάρη, δεν μπορούμε ούτε να αναπνεύσουμε. Σύντομα θα συναντήσω τον Χριστό μας και τρέμω μη μου θέσει το ερώτημα:
“Καλά, βρε παπα-Γιώργη, στη ζωή σου είχες αδυναμίες και ελαττώματα. Η Πίστη ΜΟΥ, όμως, βρε παπα-Γιώργη, τι σε πείραξε;
Πώς τόλμησες να πειράξεις την Πίστη ΜΟΥ;!”...».
π.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ
(11-3-1940 – 19-12-2019)
Αιωνία αυτού η μνήμη!
Την ευχή του να έχουμε όλοι!
[ «Πειραϊκή Εκκλησία», Δεκ. 2020, τ. 331, σ. 16-17, άρθ. Δημητρίου Γ. Μεταλληνού. ].

Ζ.Ν.* Θεσσαλονίκη
Τον Ιούλιο του 2005 ο Λουκάς μας κόντευε να γίνει πέντε ετών, όταν προγραμματίσαμε μία σειρά ιατρικών εξετάσεων, ενόψει της εγγραφής του στο νηπιαγωγείο.
Μεταξύ όλων αυτών ήταν και η επίσκεψη στον παιδοκαρδιολόγο, τον όποιο είχαμε αφήσει τελευταίο.
Ο Λουκάς φαινόταν να διασκεδάζει με τις εξετάσεις του οφθαλμίατρου, του ΩΡΛ κ.λπ. Έτσι, είχε χαρούμενη διάθεση όταν μπήκαμε στο ιατρείο του καρδιολόγου και είδε όλα εκείνα τα μηχανήματα, για τον υπέρηχο, το καρδιογράφημα με όλες εκείνες τις βεντούζες, ιδίως, δε, όταν του εξήγησε ο γιατρός ότι θα τις έβαζε στο σώμα του για να δει αν η καρδούλα του δούλευε σωστά.
Όσο ο γιατρός εξέταζε σιωπηλός, ο Λουκάς θαύμαζε τις «χρωματιστές φούσκες», λέγοντας πως ήθελε να ξαναρθούμε.
Όταν ήρθε η ώρα για τα αποτελέσματα, ο γιατρός μας ανακοίνωσε ότι υπάρχει πρόβλημα με τη μητροειδή βαλβίδα και τη βαλβίδα της αορτής. Μας είπε ότι δεν ανοιγοκλείνουν σωστά και ότι αυτό το πρόβλημα αποκτήθηκε στην πορεία (δεν υπήρχε εκ γενετής, καθώς θα είχε διαγνωστεί στο μαιευτήριο).
Μείναμε να τον κοιτάζουμε σαν κεραυνοβολημένοι, ιδίως όταν μας εξέθεσε όλους τους κινδύνους και τις δυσκολίες που απέρρεαν απ’ αυτό: όχι υπερβολική άσκηση, προσεγμένη διατροφή, όχι καταχρήσεις.
Μας επισήμανε επίσης πως, αν χρειαζόταν να επισκεφτεί οδοντίατρο ή να κάνει κάποια επέμβαση, θα έπρεπε να παίρνει προκαταβολικά αντιβίωση.
Αισθανόμασταν ότι είχαμε πια ένα παιδί στη γυάλα, στο οποίο θα ήταν απαραίτητο να εξηγήσουμε ότι δε θα έπρεπε να κουράζεται, ιδίως σε μια φάση της ζωής του γεμάτη ενέργεια και ζωντάνια.
Αποφασίσαμε να πάμε για δεύτερη εξέταση σε ένα ειδικευμένο ιατρικό κέντρο. Τα αποτελέσματά βγήκαν ίδια. Η αγωνία μας υπαγόρευσε την ανάγκη μιας τρίτης εξέτασης· καταλήξαμε στην παιδοκαρδιολογική πτέρυγα του νοσοκομείου.
Τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια.
Χάσαμε τον ύπνο μας.
Όλη μέρα είχαμε το νου μας στο γιο μας: να μην τρέχει πολύ, να μην παλεύει με άλλα παιδιά, να μην κουράζεται.
Τρέμαμε στην ιδέα ότι θα μπορούσε κάτι να του συμβεί.
Το Μάρτιο του 2006 ξαναπήγαμε στο ιατρικό κέντρο για εξετάσεις. Μας είχαν πει ότι το παιδί έπρεπε να παρακολουθείται κανονικά, δύο φορές το χρόνο. Και πάλι τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια.,
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, είχα αρχίσει τότε να ρωτώ δεξιά κι αριστερά σε ποιο μοναστήρι ή εκκλησία θα μπορούσα να πάω το παιδί μου, μήπως και γίνει κάποιο θαύμα.
Μάλιστα απορούσα πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα, καθώς στην οικογένειά μας είχαμε ήδη βιώσει θαύματα στο παρελθόν από την Παναγία.
Κάποια στιγμή, μετά από λίγο καιρό, μάθαμε για το μοναστήρι στη Σουρωτή. Μας είπαν, μάλιστα, ότι στον τάφο του Γέροντα [του αγίου Παϊσίου] γίνονται θαύματα καθημερινά. Άρχισα να προσεύχομαι να γιατρέψει ο παπούλης την καρδούλα του παιδιού μου· να γίνει το θαύμα και να ξαναχαμογελάσουμε.
Μετά από κάποιες μέρες προσευχής, έγραψα σε ένα χαρτάκι τι χάρη ζητούσα από το Γέροντα και, αφού μίλησα στο σύζυγό μου πήραμε το Λουκά και κινήσαμε για τη Σουρωτή, ένα απόγευμα του Ιουνίου του 2006.
Όταν φτάσαμε, δεν είχε πολύ κόσμο.
Εξηγήσαμε στο Λουκά που βρισκόμασταν και ότι θα έπρεπε να πει μια μεγάλη προσευχούλα ο ίδιος να έχει καλή υγεία. Περιμένανε να φύγει ο κόσμος και, αφού προσκυνήσαμε καθίσαμε παράμερα λίγη ώρα για να προσευχηθούμε.
Όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε από τον τάφο, ο Λουκάς είπε:
«Μαμά, είναι ένας παππούς με μαύρα ρούχα που κρατάει ένα μακρύ σκοινί (κομποσκοίνι) στο χέρι του και κάθεται στο πεζούλι και με χαιρετάει».
«Πού, βρε, Λουκά τον βλέπεις αυτόν τον παππού»;
«Να! Εκεί, κάθεται στο πεζούλι και μου κουνάει το χέρι και χαμογελάει».
Τότε μόνο κατάλαβα τι έβλεπε το παιδί και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη· ήξερα ότι ο παπούλης είχε ήδη κάνει το θαύμα του.
Αρχές Αυγούστου του 2006 πήγαμε στο προγραμματισμένο ραντεβού για επανέλεγχο. Ήδη από τη στιγμή που φτάσαμε η καρδιά μου πηδούσε από αγωνία· και όταν άνοιξε ο γιατρός το στόμα του για να μας πει τα αποτελέσματα, νόμιζα πως θα λιποθυμούσα.
«Το παιδάκι είναι υγιέστατο», είπε. «Είχατε κάποιο λόγο που το φέρατε ή απλώς κάνατε έναν έλεγχο τυπικό για το σχολείο»;
Δεν ξέραμε τι να πούμε. Ευχαριστήσαμε βιαστικά και βγήκαμε έξω.
Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτιά μας· δάκρυα χαράς κι ευγνωμοσύνης για το θαύμα.
Αμέσως μετά, ξαναπήραμε όλους τους άλλους γιατρούς με τη σειρά, για να επιβεβαιώσουμε το γεγονός.
Μάλιστα, όταν ένας απ’ αυτούς ρώτησε τα ίδια, του αποκαλύψαμε το πρόβλημα που υπήρχε και του δείξαμε τις παλαιότερες εξετάσεις καθώς θεωρούσε ότι κάποιος συνάδελφός του είχε κάνει απλώς λάθος διάγνωση.
Όταν ο εφιάλτης είχε πια τελειώσει, ξαναπήγαμε στον τάφο του παπούλη να προσκυνήσουμε. Θέλαμε να προσευχηθούμε, αλλά και να τον ευχαριστήσουμε για τη χάρη που έλαβε ο Λουκάς μας.
Από τότε πηγαίνουμε συχνά, είτε έχουμε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα είτε όχι.
* Ολόκληρο το όνομα είναι γραμμένο στο πιο κάτω βιβλίο.
Από το βιβλίο «Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994), Μαρτυρίες προσκυνητών», τόμος β’, των εκδόσεων Αγιοτόκος Καππαδοκία.

Όταν η ζωή γεμίζει από μόχθους αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πως βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.
Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πως η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του.
Χιλιόχρονη πείρα, που παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πως όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ’ άλλους.
Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους. Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος …
Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο.
Μια υπομονετική στάση σε κάθε δοκιμασία κάνει την αναγεννημένη ψυχή να κατανοεί την «άνωθεν σοφίαν».
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

Υπεράνω όλων η ΑΓΑΠΗ.
Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλο, η ψυχή του. Ό,τι κάνουμε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη να το κάνουμε με αγάπη.
Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει, καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή αν δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη!
Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει να αγαπήσουμε περισσότερο το Χριστό.
Ωραίο δεν είναι;
Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για την στάση τους.
Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη.
Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλουν οι άλλοι να μιλάμε με καλοσύνη.
Ας μη μας στενοχωρεί το αντίθετο.
Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη. Επιδίωξή μας είναι να αγαπάμε και να προσευχόμαστε με όλη μας την ψυχή για εκείνους.
Τότε θα προσέξουμε ότι όλοι θα μας αγαπάνε χωρίς να το επιδιώκουμε, χωρίς καθόλου να ζητιανεύουμε την αγάπη τους.
Αν ο αδελφός σου σε ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το χέρι μου, το πόδι μου, πρέπει να το περιθάλψω με όλη μου την αγάπη».
Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα ανταμειφθούμε για τα δήθεν καλά, ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε.
Έρχεσαι εις επίγνωση αληθείας, όταν αγαπάεις με την αγάπη του Χριστού.
Τότε δεν ζητάεις να σ’ αγαπάνε, αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάεις, εσύ δίνεις την αγάπη σου, αυτό είναι το σωστό.
Από εμάς εξαρτάται να σωθούμε.
Ο Θεός το θέλει.
Όπως λέει η Αγία Γραφή: «… πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν»
(Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου – Βίος και Λόγοι – Περί αγάπης προς τον πλησίον)

18 Δεκεμβρίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Σεβαστιανού και των συν αυτώ.
Ὅταν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη, δὲν λείπει κανένα στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἀπὸ κεῖνον ποὺ τὴν ἔχει ἀποκτήσει, ἀλλὰ κατέχει ὅλόκληρη, πλήρη καὶ ἄρτια τὴν ἀρετή,
σημειώνει πολύ ωραία ο ιερός Χρυσόστομος...
Πείνασα και μου δόθηκε τροφή διψασα και μου δόθηκε νερο... Σε βαθύτατατο βάραθρο ευρέθην και να είδα το φως ξανά..
Τῶν ἁγίων Μαρτύρων τὰ κατορθώματα, οὐρανῶν αἱ δυνάμεις ὑπερεθαύμασαν, ὅτι ἐν σώματι θνητῷ, τὸν ἀόρατον ἐχθρὸν τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀγωνισάμενοι καλῶς, ἐνίκησαν ἀοράτως…..
Και εδώ βλέπει ο απλός άνθρωπος την τέλεια συνέχεια των αγωνιστών του Κυρίου σήμερα...
Φάρος δεν είναι απλώς το φωτεινό σημείο που σώζει καράβια από την πρόσκρουση στα βράχια, δεν είναι μόνο το φως που διασπά τη νύχτα και χαρίζει νότες ελπίδας, είναι και το μεταίχμιο μεταξύ στεριάς και θάλασσας, μεταξύ του ανασφαλους και ασφαλούς χώρου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ως προς τον πρώτο συμβολισμό του, ο φάρος οδηγεί τα πλοία, δείχνει τη σωστή κατεύθυνση, βοηθά στον προσανατολισμό τους.
Κατ’ επέκταση, σηματοδοτεί την κατεύθυνση της ζωής και καθοδηγεί την πορεία του ανθρώπου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο οριοθετεί το λιμάνι - εκκλησία και συμβολικά υποδέχεται τον θαλασσοδαρμένο σε μια φιλόξενη αγκαλιά.
Γι’ αυτό το φως του, που είναι καλοδεχούμενο μέσα στο σκοτάδι, οδηγεί σε σκέψεις περί φωτισμού, περί φωτός χαράς όπως το Άγιο Φως της Ανάστασης.
Χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας, σκοπιμότητας ή πολύ περισσότερο θυμιάματος κολακείας, θέλω να καταθέσω ένα μεγάλο ευχαριστήριο καρδιάς, σ’ ενα Γέροντα και σε μιά Αδελφότητα, με μιά μεγάλη καρδιά.
Ο Γέροντας αυτός είναι η προσωποποίηση της αγάπης. Τα χέρια του είναι μιά αγκαλιά. Δεν έμαθε ποτέ να δακτυλοδεικτεί. Ξέρει μόνο ν’ αγκαλιάζει. Όπου πάει, όπου κινείται.
Ό,τι επισκέπτεται, το επισκέπτεται σαν αγκαλιά αγάπης.
Εορτάζει ο ένας σήμερα ο έτερος σε λίγες ημέρες.
Τι ευχές να μπορέσεις να δώσεις και πόσα ευχαριστώ στον Κύριο να πεις???
Εύχομαι από βάθους καρδιας ο γλυκύτατος Ιησούς να με αξιώσει έστω και λίγο να τους δώσω την χαρά βλέποντας με έστω και μπουσουλοντας να κάνω κάποια πρόοδο....
Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου πολυαγαπημενε μου Γέροντα έτη πολλά ευλογημενα και Παναγιοσκεπαστα!!!!
Καλό Παράδεισο!!!!
Και επαναλαμβανόμενος πάντα θα φωνάζω εκ βάθους καρδιας πως εδώ βλέπει κανείς στην πράξη πως ο πατέρας και ο παππούς αφήνουν πίσω τους διαμαντια που σαν φάροι φωτίζουν αυτόν που θέλει να δει.....

Πεθαίνεις πριν να βαρεθείς τις προσευχές.
Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος...
Τίποτε ανάμεσα σ’ αυτούς και το στέρνο σου·
μόνο τα βέλη τους που θα σε υψώσουν στον ουρανό
κι αυτή η πίστη σου που τυραννάει τους ανθρώπους.
Γδυμένος το χιτώνα σου το στρατιωτικό,
γυμνός φαντάζεις πιο άγιος.
Αύριο ένα πλήθος άνθρωποι θα ονομαστούν Σεβαστιανοί:
παιδιά που θα παίζουν σε αυλές, νέοι που θα δουλεύουν σε μηχανοστάσια,
πρόεδροι φιλανθρωπικών σωματείων, ταραχοποιοί και λογοτέχνες.
Αύριο τ’ όνομά σου θα περνάει από στόμα σε στόμα
κι οι αδελφοί θα σε μνημονεύουν στα μαρτυρολόγια
και θα κυκλοφορούν λιθογραφίες με το μαρτύριό σου.
Όμως εσύ, δεμένος στο δέντρο, βουτηγμένος στα αίματα,
κει στον παράδεισο μη μας ξεχνάς,
εμάς που για την πίστη στριμωχτήκαμε μαζί σου......
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανό
Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανο.

«Ο Θεός επί γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη»
Αυτές τις ημέρες ο ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος καλείται να γιορτάσει ή μάλλον να ζήσει αληθινά το μεγάλο γεγονός της σωτηρίας και της λυτρώσεως των ανθρώπων και του κόσμου από τα δεινά των κακών και του διαβόλου.
Καλείται να δεχθεί το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας και να γεμίσει Θεία Χάρη και Ευλογία.
Οι άγιοι Πατέρες, μας καλούν να ανοίξουμε τα μάτια της καρδιάς και να μελετήσουμε το μεγάλο αυτό μυστήριο, που κυριολεκτικά άλλαξε τη μορφή του κόσμου.
Πριν από τη γέννηση του Κυρίου Ιησού, ο κόσμος ζούσε στο σκοτάδι της απιστίας και της ειδωλολατρίας με φωτεινές εξαιρέσεις.
Η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Δημιουργό του, είχε δυσάρεστες συνέπειες στη ζωή του. Όμως ο Θεός δεν εγκατέλειψε το πλάσμα Του. Στον κατάλληλο χρόνο στέλνει στη γη τον μονογενή του Υιό, για να σώσει τον κόσμο και τον άνθρωπο.
«Ο Θεός επί γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη» (Βαρούχ, γ’ 38).
Ο αόρατος γίνεται ορατός, ο απρόσιτος προσιτός, ο Θεός μαζί με τους ανθρώπους.
Μέγα και παράδοξο το μυστήριο.
Ήλθε στη γη όχι όπως αυτός μπορούσε αλλά όπως εμείς μπορούσαμε να τον δούμε και να τον καταλάβουμε.
Γι’ αυτό έγινε άνθρωπος με σάρκα για να επικοινωνήσει καλύτερα με μας.
Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει χαρακτηριστικά: «Πώς έγινε τούτο το καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο;
Ένεκα της δικής Του αγαθότητας και όπως ένας βασιλέας βγάζει τη βασιλική στολή και σαν απλός στρατιώτης ρίχνεται στη μάχη, για να μη αναγνωρισθεί από τον εχθρό και έτσι και ο Χριστός ήρθε με ανθρώπινη μορφή, για να μην αναγνωρισθεί και αποφύγει ο εχθρός τη σύγκρουση μαζί του, αλλά και για να μη φοβίσει τους ανθρώπους, γιατί ήρθε για να τους σώσει και λυτρώσει».
Τελικά μια είναι η ουσιαστική εξήγηση της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, η αγάπη του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος διατυπώνει πολύ καθαρά αυτή την εξήγηση, «Διά την πολλήν αγάπην, ην ηγάπησεν ημάς», «έκλινεν ουρανούς και κατέβη».
Μαζί με τον μεγάλο Απόστολο, κάθε πιστός βλέπει πίσω από το ιστορικό και κοσμοσωτήριο γεγονός της γεννήσεως του Κυρίου την μεγάλη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Αγάπη που έφθασε μέχρι το Σταυρό.
Περιμένουμε τη μεγάλη γιορτή της γεννήσεως. Και ο Υιός του Θεού αναμένει την ανταπόκριση της δικής μας αγάπης.
Μας αγάπησε, να τον αγαπήσουμε και εμείς.
Να του ανοίξουμε την καρδιά και τη ζωή μας.
Να συνδεθούμε μαζί του.
Είναι ασφαλώς η μεγαλύτερη δωρεά του Κυρίου Ιησού.
Τα φετινά Χριστούγεννα ας είναι η απαρχή μιας νέας ζωής γεμάτη από τη Χάρη και Ευλογία του Θεού.
Περιμένοντας τα Χριστούγεννα… († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους).

«Ως ουν παρελάβατε τον Χριστόν Ιησούν τον Κύριον, εν αυτώ περιπατείτε»
(Κολ. 2, 6).
Είσαι μέλος της Εκκλησίας;
Αυτό σημαίνει ότι είσαι οργανικώς συνδεδεμένος με τους αγίους Αποστόλους και με τους Μάρτυρας, με τους Ομολογητάς και με όλας τας ουρανίους αγγελικάς Δυνάμεις.
Η αγάπη της αγίας καθολικότητος εις την Εκκλησίαν ενώνει θεανθρωπίνως, τα μέλη της Εκκλησίας μεταξύ των, ώστε όλα ομού και έκαστον προσωπικώς να ζουν την καθολικήν ζωήν της Εκκλησίας.
Η δε αγία αυτή αγάπη της καθολικότητος εξαρτάται από την πίστιν των εις τον Χριστόν και από την εν Χριστώ ζωήν των.
Δι’ αυτό ο θεόσοφος Απόστολος και ευαγγελίζεται εις τους χριστιανούς:
«Ως ουν παρελάβατε τον Χριστόν Ιησούν τον Κύριον, εν αυτώ περιπατείτε» (Κολ. 2, 6).
Τίποτε να μην αλλάζετε εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ούτε να του προσθέτετε. όπως είναι Αυτός είναι υπερτέλειος, θείως και ανθρωπίνως.
Εμείς οι Απόστολοι τοιούτον Χριστόν Ιησούν και Κύριον, τον Θεάνθρωπον, εκηρύξαμεν και παρεδώσαμεν. τοιούτον εσείς Τον «παρελάβατε».
«Εν Αυτώ», λοιπόν, και «περιπατείτε».
Άγιος Ιουστινος Πόποβιτς.
(«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)», Τεύχος 3,

«Π. Γεώργιος Μεταλληνός - Φάρος Ορθοδοξίας και Ελληνισμού»
Σαν σήμερα μόλις πριν έξι χρόνια, 19 Δεκεμβρίου 2019, η Ορθοδοξία και η Ελλάδα αποχαιρετούν έναν από τους φωτεινότερους διδασκάλους και διανοητές της εποχής μας. Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπήρξε φάρος γνώσης, πίστης και ιστορικής συνείδησης, ένας άνθρωπος που συνέδεσε την αλήθεια της πίστης με την ιστορική πραγματικότητα, και τη θεωρία με τον βίο.
Στον πυρήνα του έργου του βρισκόταν η πίστη στην Ορθοδοξία ως ζωντανή εμπειρία,όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος υπενθυμίζει, ο αληθινός θεολόγος είναι αυτός που «κεκαθαρμένος τω σώματι και ψυχή» γνωρίζει τον Θεό. Ο π. Μεταλληνός δίδασκε στους φοιτητές του όχι μόνο γνώση, αλλά και ζωή, συνείδηση και ταυτότητα, δείχνοντας ότι η ιστορία και η θεολογία είναι ενωμένες με τον πνευματικό βίο.
Η περίφημη φράση του:
"Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους"
αποτυπώνει πλήρως τη βαθιά κριτική του προς την σύγχρονη παιδεία και τον πολιτισμό μας. Δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση, αλλά την απομάκρυνση της γνώσης από το ήθος, της θεωρίας από τον βίο και της επιστήμης από τη σοφία. Η παιδεία χωρίς πίστη και αρετή, η φιλοσοφία χωρίς ηθική, η νομική χωρίς δικαιοσύνη και η θεολογία χωρίς βίο είναι κενά, όπως τόνιζε, και η κοινωνία που τα υιοθετεί οδηγείται σε πνευματική αποξένωση και συλλογική “τυφλότητα”.
Ο π. Μεταλληνός δεν περιοριζόταν βέβαια στην κριτική αλλά υπενθύμιζε συνεχώς την αξία της παράδοσης, την αναγκαιότητα της σύνδεσης με το Βυζαντινό μας πνευματικό παρελθόν, όπου η παιδεία και η πίστη ήταν αλληλένδετες και διαμόρφωναν ολοκληρωμένα τον άνθρωπο. Η Ορθοδοξία δεν είναι απλή διδασκαλία αλλά τρόπος ζωής και μεταμόρφωσης, που ενώνει γνώση, βίο και Θεό.
Η ιστορική του αντίληψη αναδείχθηκε μέσα από το παράδειγμα των Ορθοδόξων της Μέσης Ανατολής, των Ρωμηών, που διατηρούν ζωντανή την ιστορική και πνευματική τους ταυτότητα. Μέσα από τις διαλέξεις και τα συγγράμματά του, υπενθύμιζε ότι η Ρώμη δεν έπεσε, η Νέα Ρώμη, η Κωνσταντινούπολη, υπήρξε η καρδιά μιας αυτοκρατορίας όπου η πίστη και η πολιτική, η γνώση και η ζωή, διαπλέκονταν αρμονικά.
Με την ίδια διορατικότητα, ο π. Μεταλληνός επεσήμαινε το πρότυπο ηγεμόνα και χριστιανού που είναι ο Μέγας Κωνσταντίνος. Ο Κωνσταντίνος έφερε ανθρωπιά στην αυτοκρατορία, τερματίζοντας τις μονομαχίες, προστατεύοντας τα παιδιά, τους δούλους, τις χήρες και τους φτωχούς, εισάγοντας κοινωνική πρόνοια και θεσπίζοντας την ανεξιθρησκία. Όπως εκείνος εδραίωσε το δίκαιο και την ευσπλαχνία, έτσι και ο π. Μεταλληνός υπερασπιζόταν την πνευματική ζωή, την ηθική, την ιστορία και την αλήθεια του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Ο βίος του και η ακαδημαϊκή του πορεία είναι ενδεικτικά της διδασκαλικής και πνευματικής του μεγαλοσύνης σπούδασε Θεολογία και Κλασική Φιλολογία στην Αθήνα, συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Γερμανία και την Αγγλία, εισήλθε στον κλήρο το 1971, και από το 1984 έως την αφυπηρέτησή του υπηρέτησε ως καθηγητής και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας Πατρολογία, Βυζαντινή Ιστορία, Θεολογία της Λατρείας και Ιστορία του Πνευματικού Βίου.
Η διδασκαλία του ήταν άσβεστος φάρος για τους φοιτητές του, οι οποίοι, ακόμη και οι πιο αδιάφοροι ή αθεϊστές, στέκονταν προσηλωμένοι, ακούγοντας τον λόγο του, γιατί η σοφία του ήταν ζωντανή, πνευματική και ιστορικά τεκμηριωμένη.
Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός υπήρξε σημείο αναφοράς για τον ελληνισμό και την Ορθοδοξία δάσκαλος της πίστης, της ιστορίας και της ανθρωπιάς, φωνή που υπενθύμιζε ότι η γνώση χωρίς βίο είναι κενή, η αρετή χωρίς διδασκαλία δεν καρποφορεί και η πίστη χωρίς μνήμη είναι τυφλή.
Καλόν Παράδεισο, π. Γεώργιε Μεταλληνέ. Η ζωή σας υπήρξε πρότυπον αρετής, η διδασκαλία σας βαθιά θεολογική, και η κληρονομιά σας αιώνια!!
✍ Στυλ. Καβάζης