"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν πρέπει η ψυχή μας να αντιστέκεται και να λέει: ''γιατί το έκανε έτσι αυτό ο Θεός, γιατί το άλλο αλλιώς, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά;''.
Όλα αυτά, δείχνουν μια εσωτερική μικροψυχία και αντίδραση.
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Θεολογία
05.12.2025
Μαρίνα Κολοβοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Θεολογικής Σχολής Αθηνών
Κατά τήν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΔ´ στήν ἱστορική πόλη τῆς Νικαίας, με ἀφορμή τόν κοινό χριστιανικό ἑορτασμό τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τή σύγκληση τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τό ἐνδιαφέρον τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος ἐπικεντρώθηκε – καί δικαίως – στή δημόσια ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως χωρίς τήν προσθήκη τοῦ filioque, γεγονός πού προκάλεσε θετική ἀντίδραση στόν ὀρθόδοξο κόσμο.

Ἐν τούτοις, τόσο ἀπό τήν προφορική ἀπαγγελία του στήν ἀγγλική γλῶσσα, ὅπως μεταδόθηκε ἀπό τά ΜΜΕ, ὅσο καί ἀπό τήν δημοσίευση τοῦ κειμένου, τό ὁποῖο μοιράστηκε στούς παρευρισκομένους, σύμφωνα μέ τό εἰδησιογραφικό πρακτορεῖο Romfea, διαπιστώνονται δύο σημεῖα ἀπόκλισης ἀπό τό ἑλληνικό πρωτότυπο, τά ὁποῖα προκαλοῦν προβληματισμό ἀπό πλευρᾶς θεολογικῆς ἐπιστήμης καί ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως:

1. Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ διατύπωση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως περί τοῦ Υἱοῦ ὡς «ὁμοουσίου τῷ Πατρί» ἀποτελεῖ θεμελιώδη πυλώνα τῆς ὀρθόδοξης τριαδολογίας καί ὄχι μόνο. Ὁ ὅρος «ὁμοούσιος» ἦταν καί ἡ αἰχμή τοῦ δόρατος τοῦ θεολογικοῦ ἀγῶνα τῶν Πατέρων γιά τήν ἀποδόμηση τῆς ἀρειανικῆς κακοδοξίας. Ἡ παραδοσιακή ἀγγλική ἀπόδοση τοῦ ὅρου ὡς consubstantial, πού λειτουργεῖ ὡς τεχνικός ὅρος στό θεολογικό λεξιλόγιο ἤ ἡ πιό ἁπλουστευμένη ἐκφορά ofoneessence ἀποδίδουν μέ δογματική ἀκρίβεια τό πατερικό περιεχόμενο τοῦ ὅρου. Ἰδιαίτερα δέ ὁ πρῶτος, ὡς τεχνικός ὅρος εἶναι ἑδραιωμένος στή θεολογική παράδοση τῆς Δύσης καί δέν ἐπιδέχεται παρερμηνεῖες καθώς δηλώνει ξεκάθαρα τήν κοινότητα τῆς οὐσίας τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων. Ἐν τούτοις, στό ἀγγλικό κείμενο τοῦ Συμβόλου, τό ὁποῖο ἀναγνώσθηκε καί μοιράστηκε, γιά τήν μεταφραστική ἀπόδοση τοῦ «ὁμοούσιος τῷ Πατρί» δέν ἐπιλέχθηκε οὔτε ὁ ὅρος consubstantial οὔτε ἡ ἁπλούστερη ἐκδοχή ofoneessence ἀλλά ἡ νεότερη ἀπόδοση «ofonebeingwiththeFather». Ὡστόσο ἡ ἐν λόγῳ ἐπιλογή εἶναι δυνητικά παραπλανητική, καθότι ὁ ὅρος being στήν ἀγγλοσαξωνική φιλοσοφική παράδοση δύναται νά δηλώσει ὄχι τήν οὐσία ἀλλά τήν ὑπόσταση/ὕπαρξη. Εἰσάγεται ἑπομένως μία σημασιολογική ἀσάφεια ἀφοῦ ἡ θεία ἑνότητα μέ αὐτόν τόν τρόπο μπορεῖ νά γίνει ἀντιληπτή ὄχι ὡς ὀντολογκή κοινότητα οὐσίας ἀλλά ὡς σχεσιακή κοινωνία μεταξύ τῶν θείων προσώπων. Ἡ ἐννοιολογική αὐτή μετατόπιση δέν ἔχει καμία σχέση μέ τή θεολογία τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περί τοῦ ὁμοουσίου, ἔστω καί ἄν δέν γίνεται πάντα συνειδητά, καί εὐνοεῖ ἑρμηνεῖες πού προσεγγίζουν τήν τριαδολογία μέσα ἀπό συγκεκριμένες ἐκκλησιολογικές ἀναγνώσεις καί τό μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος μέσα ἀπό κατηγορίες ἀνθρωποκεντρικῆς φιλοσοφίας (ὑπαρξισμό, περσοναλισμό), ὁδηγώντας σέ μεθοδολογική ἀσυνέχεια μέ τήν πατερική παράδοση

2. Ἡ προσθήκη τοῦ ρήματος πιστεύω στό σχετικό μέ τήν Ἐκκλησία ἄρθρο τοῦ Συμβόλου καθώς αὐτό ἀπουσιάζει ἀπό τό ἑλληνικό πρωτότυπο κείμενο. Ὅσο καί ἄν προκαλεῖ ἐντύπωση, στή δυτική θεολογική παράδοση μέχρι καί τή σύγχρονη Ρωμαιοκαθολική Κατήχηση δέν συναντᾶται τό ἐν λόγῳ ἄρθρο ὡς «πιστεύω εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν» ἀλλά «πιστεύω μίαν ἁγίαν καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξου ἀλλά καί δυτικῆς, τό διόλου ἁπλό αὐτό ζήτημα ἔχει μελετηθεῖ καί ἑρμηνευτικά ἐξηγηθεῖ γιά τήν ἀποφυγή συγχύσεων στό περιεχόμενο τῆς πίστεως. Αὐτό πού θά πρέπει νά σημειωθεῖ εἶναι ὅτι ἡ προσθήκη τοῦ ρήματος πιστεύω στό σχετικό ἄρθρο μέ τήν Ἐκκλησία, στόν ὀρθόδοξο χῶρο τουλάχιστον, ὀφείλεται στούς Βαρλαάμ Καλαβρό καί Γεώργιο Τραπεζούντιο πού ἦσαν καί οἱ δύο ἐκλατινισθέντες ὀρθόδοξοι. Ἐπομένως, καθίσταται σαφές ὅτι ἡ ἀκριβολόγος χρήση τῶν δογματικῶν ὅρων δέν ἀποτελεῖ ἔξαρση φιλολογικοῦ ἐκλεπτυσμοῦ, ἀλλά ἔκφραση θεολογικῆς εὐθύνης.

Ἡ ὁρολογία τοῦ Συμβόλου δέν ἀνήκει στήν διακριτική εὐχέρεια ἑκάστου μεταφραστοῦ, ἐπειδή ἡ παραμικρή μετάθεση ἑνός νοηματικοῦ κέντρου – ὅπως ἡ ἀντικατάσταση τοῦ «ὁμοουσίου» ἀπό τόν ἀμφίσημο ὅρο τοῦ «being» ἤ ἡ ἐπαναδιατύπωση τοῦ ἄρθρου περί τῆς Ἐκκλησίας – δύναται νά ὁδηγήσει σέ ἀναπλαισίωση τῆς πίστεως καί νά ἀλλοιώσει τήν πατερική κατανόηση τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως. Ἡ Ἐκκλησία, ἐκ παραδόσεως, φυλάσσει ὄχι μόνο τό «τί» πιστεύει, ἀλλά καί τό «πῶς» τό λέγει, διότι τό ὀρθῶς λέγειν ἀποτελεῖἀνάκλαση τοῦ ὀρθῶς πιστεύειν.

Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πολιούχου Περάματος - Αττικής
3 ημ.
·
Πριν από πολλά χρόνια στη Ρωσία οι άνθρωποι δεν µπορούσαν ν’ αγοράσουν ελεύθερα όσο ψωµί ήθελαν. Την ποσότητα του ψωµιού, που έπρεπε να πάρουν, την όριζε το κράτος ανάλογα µε τα µέλη της κάθε οικογένειας. Έτσι στον καθέναν αντιστοιχούσε ένα «κουπόνι ψωµιού» και µε αυτό το κουπόνι µπορούσε να πάρει από τον φούρνο την ποσότητα ψωµιού, που του αναλογούσε.
Στην πόλη Λένινγκραντ – σήµερα η πόλη αυτή λέγεται Αγία Πετρούπολη – ζούσε µια
ευσεβής γυναίκα, η Ελισάβετ Εφίµοβνα Χµελέβα. Με το κουπόνι του ψωµιού της μπορούσε κάθε µέρα να αγοράζει από τον φούρνο 400 γραµµάρια ψωµί.
Το 1941, στον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο, το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε από τους
Γερµανούς για 900 ηµέρες, δηλαδή για δυόµιση περίπου χρόνια. Όταν άρχισε η πολιορκία τα τρόφιµα γίνανε δυσεύρετα και τα κουπόνια του ψωµιού, που κρατούσαν στα χέρια τους οι κάτοικοι, ήτανε πια άχρηστα.
Μια µέρα η Ελισάβετ άδικα προσπάθησε γυρνώντας ολόκληρη σχεδόν την πόλη να
βρει λίγο ψωµί. Οι διαδόσεις πως τάχα σε «κάποια» γειτονιά «κάποιος» φούρνος είχε
βρει αλεύρι κι έψησε ψωµί αποδείχτηκαν πως ήταν όλες ψεύτικες.
Η γυναίκα γύρισε αργά το βράδυ απελπισµένη, ταλαιπωρηµένη και νηστική στο σπίτι της. Η στεναχώρια της ήταν πολύ µεγάλη. Έβγαλε το κουπόνι από την τσάντα της και κρατώντας το στα χέρια έστρεψε τα δακρυσµένα µάτια της στο εικονοστάσι και κοίταξε τον άγιο Νικόλαο. Δεν µπόρεσε από τη λύπη της να του µιλήσει την ώρα εκείνη.
Το µόνο που έκανε ήταν να σηκωθεί και να βάλει το άχρηστο εκείνο κουπόνι του ψωµιού, που κρατούσε, στο µικρό, στενόµακρο, ξύλινο κουτάκι των κεριών, που βρισκόταν µπροστά από την εικόνα.
– Ας το φυλάξω, σκέφτηκε, ίσως κάποτε ξαναγίνει χρήσιμο. Έτσι, κουρασµένη και
εξαντληµένη όπως ήταν, έπεσε αµέσως να κοιµηθεί. Την άλλη µέρα ένα απαλό σκούντηµα στην πλάτη της την έκανε να ξυπνήσει από τον βαθύ της ύπνο.
– Ελισάβετ, άκουσε τη γειτόνισσά της, τη Μάσα, να της µιλάει.
– Μάσα, πώς µπήκες στο σπίτι; ρώτησε η γυναίκα.
– Η ώρα κοντεύει εννιά και, σαν είδα πως δεν άνοιξες το κουρτινάκι σου από το παράθυρο που βλέπει στον δρόµο, σκέφτηκα µήπως ήσουν άρρωστη και ήρθα να σε δω. Χτύπησα πολλές φορές το χερούλι της πόρτας, µα δεν µου απάντησες. Κόλλησα το αυτί µου πάνω της και δεν άκουσα τον παραµικρό θόρυβο.
Τότε πήρα την απόφαση να µπω στο σπίτι.
– Έκανες σαν καλή γειτόνισσα. Σ’ ευχαριστώ, Μάσα, είπε η Ελισάβετ και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Κάθισε και θα βάλω το σαµοβάρι* στη φωτιά για να πιούµε το τσάι µας. Με τα λόγια αυτά η Ελισάβετ έστρεψε το βλέµµα της στο τραπέζι και είδε άξαφνα πάνω στο υφαντό τραπεζοµάντηλο ένα µικρό φραντζολάκι ίσαµε τετρακόσια γραµµάρια φρέσκο ψωµί.
– Μάσα, πού βρήκες το ψωµί; φώναξε έκπληκτη η Ελισάβετ στη γειτόνισσά της.
Η Μάσα, που την ώρα εκείνη είχε πλησιάσει το παράθυρο και τραβούσε το κουρτινάκι για να µπει το πρωινό φως, γύρισε σαστισµένη το κεφάλι της και κάρφωσε τα µάτια στο φραντζολάκι του ψωµιού, που ήταν πάνω στο τραπέζι.
– Ένα φραντζολάκι ψωµί, είπε σαστισµένη και πλησίασε αργά, σαν µαγεµένη απ’ την εικόνα που αντίκριζαν τα µάτια της.
– Μα πες µου, Μάσα, πού βρήκες το ψωµί; φώναξε ξανά τρελή από τη χαρά της η Ελισάβετ.
– Εγώ πού βρήκα το ψωµί; Εσύ θα µου πεις πού το βρήκες για να τρέξω µε το κουπόνι μου να πάρω κι εγώ.
– Μα τι λες, Μάσα! Εγώ χθες µάτωσα τα πόδια µου γυρίζοντας όλο το Λένινγκραντ
ψάχνοντας να βρω σε φούρνο ψωµί.
Οι δυο γυναίκες, δίχως ν’ αγγίζουν το ξεροψηµένο φραντζολάκι, έσκυψαν από
πάνω του και κλείνοντας τα µάτια τους µύρισαν το υπέροχο άρωµά του.
– Αν λες αλήθεια πως το ψωµί αυτό δεν το πήρες µε το κουπόνι σου, τότε να µου το
δείξεις για να πειστώ, είπε η Μάσα.
– Να! Εδώ το έχω βάλει! Στάσου µια στιγµή και θα σου το δείξω!
Αυτά είπε τρέµοντας από συγκίνηση η Ελισάβετ κι απλώνοντας το χέρι της πήρε το
στενόµακρο, ξύλινο κουτάκι των κεριών από το εικονοστάσι και το ακούµπησε πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο µικρό φραντζολάκι του ψωµιού. Η Μάσα έσκυψε µ’ αγωνία από πάνω του και, καθώς το καπάκι άνοιξε, εκείνη έµεινε µε τα µάτια ορθάνοιχτα να κοιτάζει το κουπόνι του ψωµιού, που ήταν διπλωµένο κι ακουµπισµένο δίπλα σ’ ένα λεπτό κεράκι.
Οι δυο γυναίκες κοιτάχτηκαν έκπληκτες κι έπειτα µηχανικά γύρισαν τα µάτια τους και κοίταξαν την εικόνα του αγίου Νικολάου στο µικρό εικονοστάσι.
– Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, Μάσα, είπε η Ελισάβετ. Το ψωµί µού το έφερε ο άγιος
Νικόλαος.
– Ναι! Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, ψέλλισε σαστισµένη µα µε σιγουριά και η Μάσα.
– Ζούµε ένα θαύµα, Μάσα, ένα θαύµα, είπε η Ελισάβετ κι έκανε τον σταυρό της.
– Ελισάβετ, είπε συγκινηµένη η Μάσα. Σε παρακαλώ άφησέ µε να βάλω κι εγώ το
κουπόνι µου µέσα στο κουτί µε τα κεριά. Πού ξέρεις; Ο άγιος Νικόλαος µπορεί να λυπηθεί τα παιδιά µου και να φέρει και σε µας ψωµί.
– Τρέξε και φέρε το κουπόνι σου, είπε µε χαρά η Ελισάβετ. Φέρε το και θα προσευχηθούµε στον άγιο να κάνει και πάλι το θαύµα του.
Η Μάσα σαν αγέρας πήγε και γύρισε στο σπίτι κρατώντας σφιχτά στη χούφτα της το
κουπόνι του ψωµιού, που είχε γραµµένο πάνω του:
Οι γυναίκες έβαλαν στο κουτί των κεριών τα δυο κουπόνια και το επέστρεψαν στη θέση του, µπροστά στην εικόνα του αγίου Νικολάου.
Την άλλη µέρα, µε το που ξηµέρωσε, η Ελισάβετ βρήκε πάνω στο τραπέζι της ένα
ζεστό, φρεσκοψηµένο φραντζολάκι 400 γραµµαρίων, ενώ η Μάσα ένα καρβέλι ψωµί 800 γραµµαρίων.
Το νέο σαν αστραπή µαθεύτηκε στην γειτονιά και το κουτί των κεριών του αγίου Νικολάου γέµισε από κουπόνια τόσα, που δεν έκλεινε πια το καπάκι του.
Κι ο άγιος Νικόλαος ο ψωµάς κάθε πρωί άφηνε πάνω στο τραπέζι τους το ψωµί, που αναλογούσε στον καθέναν σύµφωνα µε το κουπόνι του. Κι ετούτο το θαύµα κράτησε όσο και η πολιορκία του Λένινγκραντ, 900 ολόκληρες ηµέρες, δηλαδή δυόµισι περίπου χρόνια.
Πηγή: Πεμπτουσία.
Ο Αγιος Νικόλαος ο Ψωμάς

Περὶ ἀμελείας γονέων!
(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)
«Οἱ πατέρες ποὺ παραμελοῦν τὴ σεμνότητα καὶ τὴ σωφροσύνη τῶν παιδιῶν τους εἶναι παιδοκτόνοι καὶ χειρότεροι ἀπ’ αὐτούς, ἀφοῦ καταστρέφουν καὶ σκοτώνουν τὴν ψυχή (ποὺ εἶναι ἀνώτερη ἀπ’ τὸ σῶμα)».
(Πηγή: Περί παίδων ἀνατροφῆς, PG 63, 767).
«Καὶ ἂν ἀκόμη ἔχουμε ρυθμίσει ὅλες
τὶς ἐνεργείες μας σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐφ’ ὅσον παραμελοῦμε τὴ σωτηρία τῶν παιδιῶν μας, θὰ ὑποστοῦμε τὴν πιὸ αὐστηρὴ τιμωρία ἀπὸ Αὐτόν».
(Πηγή: Πρὸς πιστὸν πατέρα, PG 47, 352).

Ο Άγιος Νικόλαος χαστουκίζει τον Αιρετικό Άρειο στη Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.)…!!!
Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, στην οποία καταδικάστηκε η διδασκαλία του Άρειου - «Αρειανισμός», δεν έγινε για να συνετιστεί μόνο ο Aιρεσιάρχης Άρειος, αλλά για να καταδικάσουν τις ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ του!
Γι’ αυτό και Άγιοι Πατέρες, πολέμησαν δυναμικά τον Αιρεσιάρχη Άρειο, διότι κατανοούσαν ότι όποιος δεν είναι ενωμένος με την Εκκλησία είναι στην πλάνη, είναι στο σκοτάδι, είναι επικίνδυνος...!!!
Συγκεκριμένα:
«Βλέπων δὲ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τὴν Σύγχυσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἔστειλε πανταχοῦ διαταγάς, νὰ συναχθῶσιν ὅλοι οἱ Αρχιερεῖς καὶ οἱ Πρῶτοι τῶν Μοναχῶν εἰς τὴν πόλιν Νίκαιαν, ἐν ἔτει 325 μ.Χ., καὶ νὰ συνδιαλεχθῶσι μετὰ τοῦ Ἀρείου, διὰ νὰ ἰδοῦν τις εἶναι ὁ πταίστης καὶ βλάσφημος!
Συναχθέντες δέ Αρχιερεῖς διακόσιοι τριάκοντα δύο, Ιερεῖς καὶ Διάκονοι καὶ Μοναχοὶ ὀγδοήκοντα ἑξ, ἐν ὅλῳ τριακόσιοι δεκαοκτὼ.
Έξαρχοι δὲ καὶ Πρῶτοι τῆς Συνόδου ἦσαν οἱ ἑξῆς:
Σίλβεστρος Πάπας Ῥώμης, Μητροφάνης Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλέξανδρος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας μετὰ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, Εὐστάθιος Πατριάρχης Ἀντιοχείας, Μακάριος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, ὁ Άγιος Παφνούτιος ὁ Ομολογητής, ὁ Άγιος Σπυρίδων Αρχιερεὺς Τριμυθοῦντος.
Μετ’ αὐτῶν ἦτο καὶ ὁ Μέγας καὶ Θαυματουργὸς Νικόλαος!
Καθήσας ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν θρόνον, ἐκάθισαν ἐξ ἑκάστου μέρους ἀπὸ ἑκατὸν πεντήκοντα ἐννέα πατέρες, συζητοῦντες αὐτοὶ καὶ ὁ Ἄρειος μὲ πολλὴν ἀγωνίαν.
Βλέπων δὲ ὁ Άγιος Νικόλαος ὅτι ὁ Ἄρειος ἐπρόκειτο νὰ ἀποστομώση ὅλους τοὺς Ἀρχιερεῖς, θείῳ ζήλῳ κινούμενος, ἐσηκώθη καὶ ἔδωκεν ἐν ῥάπισμα, ὅπου ἐσείσθησαν τὰ μέλη του!
Παραπονεθεὶς δὲ ὁ Ἄρειος, λέγει πρὸς τὸν βασιλέα:
«Βασιλεῦ δικαιότατε, εἶναι δίκαιον ἔμπροσθεν τῆς βασιλείας σου νὰ κτυπᾶ τις τὸν ἄλλον; Εὰν μὲν ἔχῃ λόγον, ἂς ὁμιλῇ ὡς καὶ οἱ λοιποὶ πατέρες … ἐὰν δὲ εἶναι ἀμαθής, ἂς σιωπᾷ ὡς καὶ οἱ ὅμοιοί του, διατὶ νὰ μὲ ῥαπίση ἔμπροσθεν τῆς βασιλείας σου»;
Ἀκούσας ὁ βασιλεὺς, πολὺ τοῦ ἐκακοφάνη, καὶ λέγει πρὸς τοὺς Αρχιερεῖς:
«Άγιοι Αρχιερεῖς, νόμος εἶναι ὅτι ὅστις σηκῶση χέρι ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως διὰ νὰ κτυπήση τινὰ, νὰ τοῦ κόπτεται. Αφήνω τοῦτο ὅπως τὸ κρίνῃ ἡ Αγιότης σας»!
Ἀπεκρίθησαν οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ εἶπον:
«Μεγαλειότατε, ὅτι μὲν κακῶς ἔπραξεν ὁ Αρχιερεὺς τὸ ὁμολογοῦμεν ὅλοι μας, πλὴν παρακαλοῦμεν σέ τώρα μὲν ἂς τὸν καθήρωμεν καὶ ἂς τὸν φυλακίσωμεν, καὶ μετὰ τὴν διάλυσιν τῆς Συνόδου τότε θέλομεν τὸν καταδικάσει»!
Καθήραντες δὲ αὐτὸν καὶ φυλακίσαντες, ἐφάνη τὴν νύκτα ἐκείνην ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Θεοτόκος ἐν τῇ φυλακῇ καὶ λέγουν:
- «Νικόλαε, διατὶ εἶσαι φυλακισμένος»;
Καὶ ὁ Ἅγιος ἀπεκρίθη:
- «Διὰ τὴν Ιδικήν σας Αγάπην»!
Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Χριστός:
- «Λαβὲ αὐτό», καὶ τοῦ ἔδωκε τὸ Άγιον Εὐαγγέλιον!
Η δὲ Θεοτόκος τοῦ ἔδωκε τὸ Αρχιερατικὸν ὠμοφόριον!
Τὴν ἐπαύριόν τινες γνωστοὶ του, τοῦ ἔφερον ἄρτον, καὶ βλέπουσιν ὅτι ἦτο λυτὸς ἐκ τῶν δεσμῶν, καὶ εἰς μὲν τὸν ὦμον του ἐφόρει τὸ ὠμοφόριον, εἰς δὲ τάς χεῖρας ἐκράτει ἀναγινώσκων τὸ Άγιον Εὐαγγέλιον! Καὶ ἐρωτήσαντες ποῦ τὰ εὗρε, τοὺς εἶπε πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν!
Μαθὼν τοῦτο ὁ βασιλεὺς ἐξέβαλεν ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτὸν καὶ ἐζήτει συγχώρησιν, ὡς καὶ ὅλοι οἱ λοιποί.
Διαλυθείσης δὲ τῆς Συνόδου, ἐπέστρεψαν ἅπαντες οἱ Αρχιερεῖς, ὡς καὶ ὁ Άγιος Νικόλαος εἰς τὴν Επαρχίαν του»…!!!

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
KYPIAKH I΄ ΛOYKA
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
Κεφ. 13:10-17
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν μιᾷ τῶν Συναγωγῶν ἐν τοῖς Σάββασι. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. Ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ ᾿Ιησοῦς, προσεφώνησε, καὶ εἶπεν αὐτῇ· Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ Σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· Ἕξ ἡμέραι εἰσὶν, ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Σαββάτου. Ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος, καὶ εἶπεν· Ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ Σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ, ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης, καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; ταύτην δέ, θυγατέρα ᾿Αβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ Σατανᾶς, ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Σαββάτου; Καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ.
Ὁ Ἰησοῦς: Ὁ προστάτης καί ἡ παρηγοριά τοῦ λαοῦ Tου
Δεκάτη Kυριακή τοῦ Λουκᾶ (κεφ. ιγ´, 10-17) ἡ ἐρχόμενη, ἀγαπητοί. Ὁ Xριστός μας εὑρίσκετο τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου σέ μιά Συναγωγή ―τῆς Περαίας πιθανόν― καθώς ἀνέβαινε στά Ἱεροσόλυμα γιά τό Θεῖον Πάθος καί ἐδίδασκε. Eὕρισκε εὐκαιρία καί ἐδίδασκε ὁ Kύριος καί φώτιζε τούς ἀνθρώπους. Kι ἐκεῖ, ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού Tόν ἄκουγαν, ἦταν καί μία γυναῖκα ἀσθενής, ραχιτική, συγκύπτουσα. Περπατοῦσε σχεδόν μέ τά τέσσερα καί δέν μποροῦσε νά σηκώσει οὔτε κἄν τή μέση της. Kαί καθώς ὁ Kύριος τήν εἶδε, ―μπορεῖ νά εἶχε ἔλθει καί γι’ αὐτήν― τῆς λέγει: «Γυναῖκα, εἶσαι ἐλεύθερη καί λυμένη ἀπό τήν ἀρρώστεια σου». Γιατί τήν εἶχε δέσει ὁ σατανᾶς δεκαοκτώ χρόνια μέ τήν ἀρρώστια αὐτή πού προαναφέραμε. Kαί ἀμέσως ὁ Σωτήρ ἀκούμπησε τά χέρια Tου ἐπάνω στήν ἄρρωστη γυναῖκα γιά νά τῆς μεταδώσει χάρη, θεραπευτική χάρη. Kαί ἀνορθώθηκε ἀμέσως καί δόξαζε τό Θεό.
Πολύ μᾶς συγκλονίζει ἡ περίπτωση αὐτή τῆς ἀσθενοῦς γυναικός. Mποροῦσε νά βρεῖ χίλιες δικαιολογίες νά μήν πάει στή Συναγωγή, τήν ἐκκλησία τῶν Ἰουδαίων δηλαδή, καί νά ’ναι ἀπόλυτα δικαιολογημένη. Δέν τό χρησιμοποιεῖ αὐτό· τήν κέρδιζε περισσότερο ἡ ἀγάπη καί ἡ λατρεία της στό Θεό. Ἴσως νά εἶχε ἀκούσει ὅτι εἶχε ἔλθει ὁ Ἰησοῦς καί πῆγε καί νά Tόν δεῖ, καί νά Tόν ἀκούσει, καί νά εὐφρανθεῖ. Kαί μᾶς, πολλές φορές, μᾶς ἐμποδίζει τό κακό ἀπ’ τό νά πᾶμε στό ναό καί νά κάνουμε καί τ’ ἄλλα καθήκοντά μας. Ἄν ἔχωμε ὅμως καλή διάθεση καί ἀγάπη καί πίστη θερμή, μποροῦμε νά ὑπερβοῦμε τίς δυσκολίες.
Ἔφυγε, λοιπόν, τό δαιμόνιο τῆς ἀρρώστειας ἀπό τή γυναῖκα, πού τή βασάνιζε δεκαοκτώ χρόνια, καί πῆγε ποῦ, λέτε; Στόν Ἀρχισυνάγωγο, στόν ἀρχηγό τῆς Συναγωγῆς, ὁ ὁποῖος πικράθηκε καί φθόνησε γιατί ὁ Xριστός ἔκανε θαῦμα. Ἀλλά δέν μποροῦσε νά τό πεῖ κατευθεῖαν καί τά βάζει μέ τόν λαό. Kαί ἐπειδή ὁ Ἰησοῦς ἔκανε τό θαῦμα τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου τούς λέγει, «Ἕξι μέρες ἔχει ἡ ἑβδομάδα καί εἶναι ἀρκετές γιά νά ’ρχεστε δῶ, νά ἀκοῦτε τόν Θεῖο Λόγο καί νά θεραπεύεστε…». Ἔτσι εἶναι οἱ ὑποκριταί καί οἱ φθονεροί καί οἱ παλιάνθρωποι· δέν μποροῦν νά βγοῦν κατευθεῖαν νά μιλήσουν καί μέ λεβεντιά νά ποῦν αὐτό πού ἔχουν, καί πᾶνε ἔμμεσα. Bαρᾶνε τό σαμάρι γιά ν’ ἀκούσει ὁ γάϊδαρος.
Kαί ὁ Kύριος τότε ἀνέλαβε νά ὑπερασπιστεῖ τόν λαό Tου. Γιατί ὁ λαός μας, ὁ λαός τῆς Ἐκκλησίας, ἕναν μόνον ἔχει προστάτη· τόν Xριστό, τήν Παναγιά καί τούς ἁγίους, καί τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Kαί τόν μάλωσε, τόν εἶπε ὑποκριτή. «Ἐσύ, λέει, καί οἱ ὑπόλοιποι σάν καί σένα, τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου δέν λύνετε ἀπό τή φάτνη, ἀπό τό παχνί, τό βόδι ἤ τό γαϊδούρι σας καί δέν τό πᾶτε νά τό ποτίσετε; Kι αὐτή τήν κόρη, τήν κυρία, πού ’ναι θυγατέρα τοῦ Ἀβραάμ ἕνεκα τῆς πίστεως, δέν θά ’πρεπε ἐγώ νά τή λύσω τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου; Δηλαδή εἶναι κατώτερη ἀπό τά ζῶα;». Ἔτσι εἶναι μερικοί ἄνθρωποι, πού κυβερνοῦν τούς συνανθρώπους των, τούς θεωροῦν ζῶα καί τούς θεωροῦν ἕνα τίποτε.
Kαί κεῖνος δέν μίλησε, καθώς καί οἱ σύν αὐτῷ. Ἐφιμώθησαν. Aὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια· κλείνει τά στόματα ἐκείνων πού τήν πολεμοῦν καί δέν ἔχουν τίποτα νά ποῦνε, παρά μόνο ντροπιάζονται, βάνουν τήν οὐρά στά σκέλια καί φεύγουν.
Kι ὁ λαός, ὁ λαός ὁ καλοπροαίρετος ἀλλά καί καταπροδομένος, βλέποντας αὐτά νά κάμει ὁ Kύριος, ἔχαιρε. Xαίρεται κανείς μέ τήν ἀλήθεια. Kαί στήν Ἐκκλησία ἡ ἀλήθεια εἶναι ἔνσαρκη, εἶναι ὁ Xριστός. Xαίρεται! Kαί Tόν ἐδόξαζαν γιά ὅλα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἔκαμε.
Σάν γνωρίσει κανείς τόν Xριστό καί μπεῖ στή ζωή Tου, ἔχει χαρά, ἔχει δοξολογία, καί ἔχει ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως. Mακάρι ἡ χάρη Tου νά μᾶς φέρνει κοντά Tου, νά λάβουμε καί μεῖς τό μέγα Tου ἔλεος καί τή θεία Tου Bασιλεία.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,
Τὸ Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς, Τόμος Β´.

Τὶ σε ὀνομάσωμεν Ἅγιε; θεολόγον Ἰωάννην, ἢ Δαυΐδ τὸν μελῳδόν, πνευματέμφορον Κινύραν, ἢ Αὐλὸν ποιμενικόν; γλυκαίνεις ἀκοὴν γὰρ καὶ διάνοιαν, εὐφραίνεις Ἐκκλησίας τὰ συστήματα, καὶ μελιρρύτοις σοῖς φθέγμασι, καταγλαΐζεις τὰ πέρατα, ἱκέτευε, τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
«Βλέπετε πόση δύναμη καὶ ποιά θεία ἐνέργεια δίνεται σ’ ἐκείνους ποὺ πλησιάζουν τὶς ἅγιες εἰκόνες μὲ πίστη καὶ καθαρὴ συνείδηση.
Γι᾿αὺτό, ἀδελφοί μου, ἂς σταθοῦμε στὴν πέτρα τῆς πίστεως καὶ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ μετακινοῦμε τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι πατέρες μας, καὶ χωρὶς νὰ ύποχωροῦμε σ’ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ καινοτομοῦν καὶ νὰ γκρεμίσουν τὴν
οἰκοδομὴ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας γιατί, ἂν δοθεῖ ἄδεια στὸν καθένα ποὺ θέλει, τότε σιγὰ σιγὰ θὰ καταλυθεῖ ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Μή, ἀδελφοί μου, μή, φιλόχριστα τέκνα τῆς ’Εκκλησίας, μὴ
ντροπιάζετε τὴ μητέρα σας, μὴ καταστρέφετε τὸ κόσμημά της. Δεχθεῖτε τὴν παράκληση ποὺ σᾶς κάνει μέσω ἐμοῦ… Νὰ μὴ καταδεχθοῦμε νὰ διδαχθοῦμε νέα πίστη, σὰν νὰ εἶναι καταδικασμένη ὴ παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων»
ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ Περὶ τῶν εἰκόνων, Λόγος Γ΄, ΕΠΕ 3,256.

Γερόντισσα Γαλακτία -- Α΄ : «Συζητώντας» με τον νεκρό παππού μου ! Τι είδα στον άλλο κόσμο και αλοίμονο σ ΄ αυτούς πού θα πάνε στην Κόλαση…
"Διάλογος" Γερόντισσας Γαλακτίας με τον κεκοιμημένο παππού της, τον παπα-Νικόλαο…
Videos
https://youtu.be/I3noDTt1pps
Ορθόδοξο ΒΗΜΑ…
Διαβάζει ο Μητροπολίτης Μόρφου από απομαγνητοφωνημένη ηχογράφηση της Γερόντισσας Γαλακτίας.
«Είδα στον Άδη τί γίνεται... Να μην πάει κανείς εκεί ούτε δευτερόλεπτο. Είδα χωριανούς μου. Δεν φανέρωσα σε κανέναν αυτούς που είδα. Μετά άναβα κεριά. Έκανα προσευχή. Άρχισαν να χοροπηδούν οι καημένοι...
Εκεί είναι οι αιρετικοί. Οι μάγοι, οι μάγισσες. Να ξέρανε τι τους περιμένει αυτούς, καλύτερα να μην είχανε γεννηθεί. Εκεί ποιοί άλλοι είναι; Οι ασεβείς ιερωμένοι. Ω τους κακομοίρηδες.
Εκεί είναι οι βλάσφημοι, οι κακούργοι, οι μαγαρισμένοι στο σώμα, οι άτιμοι, οι μοιχοί, οι πόρνοι, προπαντός οι αρσενοκοίτες. Αφόρητα βάσανα. Τώρα τα κάνουνε και οι παντρεμένοι αυτά… Φρίκη, φρίκη…
Ο παππούς μου, ο παπα-Νικόλας, έλεγε όταν ψυχομαχούσε: " Ευτυχώς που δεν θα ζω τα επόμενα χρόνια. Μου έδειξε ο Θεός πράγματα που ο νους σας δεν τα βάνει. Και ο γάμος θα γενεί αποσφούγγισμα (χαρτί υγείας)."
Πάντα σκεφτόμουν, τί άραγε να εννοούσε ο παππούς μου ;
+++++++++++++++++++++
Τώρα τελευταία τον είδα. Μου είπε να βάνω πολλούς νεκρούς στην προσευχή μου. Το διαπίστωσα κι εγώ μέσα από την καρδιά. Τί βοήθεια θέλουν. Κάποτε σα να τρυπά η γη και βγαίνουν μυριάδες και περνούν από μπροστά μου και ζητούν βοήθεια. Και μου εξήγησε ο παππούς μου.
Νόμιζα παιδί μου όσο ζούσα στην γη πως τους βοηθά μόνο η προσκομιδή. Αυτό βέβαια είναι το μείζον. Όμως, και το κομποσχοίνι και το ψαλτήρι βοηθούν πολύ τις ψυχές.
Τον ρώτησα:
-Τί εννοούσες παππού όταν έφευγες και έλεγες ότι ο γάμος θα γίνει αποσφούγγισμα;
–Θα κάνουν παιδί μου τα έργα των κίναιδων και θα πονέσει πολύ το Άγιον Πνεύμα, η χάρις του Μυστηρίου. Θα μαγαρίσει η φύση και το αίμα των ανθρώπων.
[Μητροπολίτης Μόρφου: Θα μολυνθεί η φύση και το αίμα των ανθρώπων. Που σημαίνει κληρονομικότητα, το αίμα.]
Ήταν και δάσκαλος ο παππούς μου και μιλούσε ωραία. Μου είπεν ακόμη,
Τα σκοτώματα των αγέννητων παιδιών (οι εκτρώσεις δηλαδή) αυτά τα ανώμαλα έργα που σου είπα και οι σατανισμοί, οι μαγείες, άλλαξαν πολύ την δημιουργία του Θεού. Έγινε η ανθρωπότητα όμοια με τον σατανά.
[Μητροπολίτης Μόρφου: Κύριε ελέησον.
Και μου έλεγε κι΄ εμένα του ιδίου ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης ( από τήν Εύβοια ) ότι αν δεν γίνει ο μεγάλος πόλεμος ώστε να γίνει η μεγάλη "εγχείρηση" ( κάθαρσης) , θα γεμίσει η γη, μου έλεγε, διαβολόπαιδα.
Και ( βλέπω τώρα ) καί της λέει τα ίδια από τον Παράδεισο ο παπα-Νικόλας, της Αγίας Γερόντισσας Γαλακτίας.]
Έγινε η ανθρωπότητα όμοια με τον σατανά. Μόνο αίματα ( πολέμου ) θα τα καθαρίσουν όλα αυτά...
Έλεγεν ακόμη ο παππούς μου όταν ήταν να πεθάνει, ότι θα κάνουν παρέλαση οι αρσενοκοίτες σαν τους ευζώνους. Εκεί θα θεωρούν οι κυβερνήτες όλους αυτούς, σάν τα πρώτα "κεφάλια" της Ελλάδος...!!!
[Μητροπολίτης Μόρφου: Θα πηγαίνουν οι κυβερνήτες να τους καμαρώνουν.]
Τότε είπε θα έλθουν οι μεγάλες συμφορές...
Να ξέρετε και κάτι άλλο. Αλλοίμονο στους άδικους. Στους εκμεταλλευτές εργοδότες που για ένα κομμάτι ψωμί εκμεταλλεύονται τά φτωχαδάκια που ζητούν λίγη δουλίτσα για τα παιδάκια τους. Ανασφάλιστους τους έχουνε ορισμένοι. Είλωτες.
Αυτοί θα ζήσουνε καί την φριχτότερη κόλαση και επά και παρέκει (και εδώ και στην αιωνιότητα...).»

Κοίταξε να δείς, τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Εύβοιας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ.
Ήταν Νοεμβριος του 1991. Η γερόντισσα Πορφυρία η κατά κόσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφυρίου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηριού του στο Μήλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Άγιον Όρος στα Καυσοκαλύβια πήρε τηλέφωνο για να μιλήση μαζί του να του πει τα παράπονά της.
Που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει.....και τόσα άλλα που καθημερινώς τρέχουν και τώρα πού να τα πει, σε ποιάν αγκαλιά να προστρέξει,ποιός να της δώση ένα χέρι βοηθείας.
Αχ γέροντα έφυγες και μας αφησες εδω μονες και ορφανες.
Κοίταξε να δεις, τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Εύβοιας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ...ειναι αυτη η τελευταια φορα που με ακουεις!!! Καταλαβες!!! Συχωρα με!!!
Εμεινε με το ακουστικο στο χερι αποσβολωμενη να κοιτα απο το παραθυρο απεναντι στα ομορφα βουνα της Ευβοιας εκει στο χωριο τους στον αγιο Ιωαννη που μικρα παιδια μεσα στην φτωχια μεγαλωμενα παιζανε ανεμελα και χαιρονταν.
Την επιασαν τα κλαματα...ηξερε οτι ο λογος του γεροντος Πορφυριου ηταν Ευαγγελιο και δεν λαθανε ποτες.
Σε λιγες μερες ξημερωνε των Εισοδιων και ηρθαν τα μαντατα απο απεναντι.....ο Πατηρ Ιακωβος κοιμηθηκε. αμεσως θυμηθηκε τα λογια του γεροντα εκλεισε με τα δυο της χερια το ομορφο αρχοντικο καταγαλανο προσωπο της αναλογιστηκε ολη της την ζωη κοντα στον αδελφο της και γεροντα της τις στιγμες που την εκειρε μοναχη και της εδωσε το ονομα του....Πορφυρια μοναχη.
Στις 19 του Νοεμβρη με το παλιο στο Αγιον Ορος και εξω στον κοσμο στις 2 του Δεκεμβρη εφυγε για το μεγαλο ταξιδι αυτος που δεν φοβηθηκε τον θανατο...γιατι ειχε μεσα του την Ζωη που λεγεται Χριστος.
Τι ειναι γεροντα ο Θανατος τον ρωτησα καποτε.
Μα δεν υπαρχει θανατος, μου ειπε.Δεν λεει εκει οτι μεταβεβηκε εκ του θανατου εις την ζωην;Αθανατος ειναι ο ανθρωπος....Αιωνιος και Αθανατος.....
Την ευχη τους να εχουμε.