Σταγόνες Χριστουγεννιάτικης χάριτος...
Πολλοί ρωτούν τα ζευγάρια τι δώρο έκαναν αυτές τις μέρες στα παιδιά τους.
Συνηθίζω να ρωτάω τα ζευγάρια τι δώρο θα κάνει ο ένας στον άλλον. Με τα χρόνια πολλά ζευγάρια χάνουν την ομορφιά της συζυγίας. Πολλά χρόνια γάμου σου λένε, παιδιά, μέριμνες κλπ. Κάντε ένα μικρό δωράκι ο ένας στον άλλον αυτές τις μέρες. Δεν χρειάζονται λεφτά. Καρδιά που σπαρταράει από αγάπη, αυτό χρειάζεται.
Ένα γράμμα έστω, ένα λουλούδι, ακόμα και μια σοκολάτα. Είτε είστε νέοι, είτε με ρυτίδες. Να του πεις ή να της πεις ότι είναι το καλύτερο δώρο που έφερε ο Θεός στη ζωή σου. Κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται Χριστούγεννα όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων. Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν περισσότερο από όλα τα αναμμένα λαμπάκια στις μεγαλουπόλεις του κόσμου και από όλα τα φαγητά σε όλα τα τραπέζια του κόσμου. Μην ξεχνάς τον άνθρωπό σου και μην νομίζεις ότι δεν χρειάζεται ένα σ’ αγαπώ. Σε αυτές τις στιγμές ποτίζεις τον γάμο με αγιασμό και συνεχίζει να ανθίζει.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Στις ‘ιστορίες των δώδεκα φυλών του Ισραήλ’ γίνεται λόγος για τον Ιωακείμ, που ήταν πολύ πλούσιος και συνήθιζε να προσφέρει διπλά τα δώρα του στο Ναό, λέγοντας: «Ας είναι ένα μέρος της περιουσίας μου για το λαό και ένα άλλο αφιερωμένο στον Κύριο μου για να συγχωρεί τις αμαρτίες μου και για τον εξιλασμό μου». Πλησίαζε η ημέρα τον Κυρίου η μεγάλη και οι υιοί Ισραήλ πρόσφεραν τα δώρα τους. Στάθηκε τότε μπροστά του ο Ρουβείμ και του είπε: «Δεν σου επιτρέπεται να προσφέρεις πρώτος τα δώρα σου, αφού δεν έκανες απογόνους στον Ισραήλ». Ο Ιωακείμ τότε λυπήθηκε πολύ και πήγε στα βιβλία των δώδεκα φυλών του Ισραήλ μονολογώντας: «Θα κοιτάξω προσεκτικά στα βιβλία των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, για να διαπιστώσω αν είμαι ο μόνος που δεν έκανα απογόνους στον Ισραήλ». Ερεύνησε και βρήκε οτι όλοι οι δίκαιοι ανάστησαν απογόνους στον Ισραήλ. Θυμήθηκε και τον πατριάρχη Αβραάμ που την έσχατη ώρα του χάρισε ο Θεός υιό, τον Ισαάκ. Λυπήθηκε πολύ ο Ιωακείμ και δεν εμφανίστηκε στη γνναίκα του, αλλά κατευθύνθηκε στην έρημο, όπου έστησε τη σκηνή του, νήστεψε επίσης σαράντα μερόνυχτα μονολογώντας: «Δεν θα κατεβώ ούτε για φαγητό ούτε για ποτό, έως ότου με επισκεφτεί ο Κύριος, ο Θεός μου, και θα είναι τροφή και ποτό η προσευχή μου».
Η γυναίκα του η Άννα θρηνούσε δύο θρήνους και οδυρόταν δύο οδυρμούς, έλεγε: «Θα οδύρομαι για τη χηρεία μου, θα οδύρομαι για την ατεκνία μου». Πλησίαζε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και της είπε η δούλη της η Ιουδίθ: «Έως πότε θα ταπεινώνεις τον εαυτό σου; Να έφτασε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και δεν επιτρέπεται να πενθείς. Πάρε, λοιπόν, αυτή τη μαντίλα που μου έδωσε η κυρία του εργαστηρίου, δεν αρμόζει άλλωστε σε εμένα να τη φορώ, γιατί εγώ είμαι δούλα, ενώ αυτή έχει βασιλικά χαρακτηριστικά». Και η Άννα της αποκρίθηκε: «Φύγε από κοντά μου, και εγώ δεν τα προκάλεσα αυτά, αλλά ο Κύριος με ταπείνωσε, μήπως όμως κάποιος πανούργος σου χάρισε το μαντήλι και ήρθες να μοιραστείς μαζί μου την αμαρτία σου;" Και η Ιουδίθ απάντησε: «Γιατί να σε καταραστώ, αφού ο Κύριος έκλεισε τη μήτρα σου για να μην δώσεις καρπό στον Ισραήλ»; Στεναχωρήθηκε πολύ η Άννα. Πέταξε απο πάνω της τα πένθιμα ρούχα, έλουσε το κεφάλι της και ντύθηκε τα νυφικά της φορέματα. Κατά την ένατη ώρα κατέβηκε στον κήπο να περπατήσει. Είδε μια δάφνη, κάθησε κάτω απο αυτήν και ικέτεψε με τέτοια θερμά λόγια τον Κύριο: «Θεέ των πατέρων μας, ευλόγησε με και εισάκουσε τη δέηση μου, όπως ευλόγησες τη μήτρα της Σάρρας και της έδωκες υιό, τον Ισαάκ».
Και να ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά της και της είπε: «Άννα, Άννα, ο Κύριος εισάκουσε τη δέηση σου, θα συλλάβεις και θα γεννήσεις και θα μιλούν για το σπέρμα σου σε όλη την οικουμένη». Και η Άννα αποκρίθηκε: «Ζει Κύριος, ο Θεός μου, εάν γεννήσω, είτε αγόρι είτε κορίτσι, θα το προσφέρω ως δώρο στον Κύριο, τον Θεό μου, να τον υπηρετεί όλες τις ημέρες της ζωής του». Ήλθαν τότε δύο αγγελιοφόροι και της είπαν: «Να, ο Ιωακείμ, o άνδρας σου, έρχεται με τα πρόβατα του». Άγγελος Κυρίου είχε κατεβεί σε αυτόν και του είπε: «Ιωακείμ, Ιωακείμ, ο Κύριος, ο Θεός εισάκουσε τη δέηση σου, κατέβα λοιπόν από αυτόν τον τόπο, γιατί η γυναίκα σου θα συλλάβει». . Κατέβηκε τότε ο Ιωακείμ, κάλεσε τους βοσκούς του και τους παράγγειλε: «Φέρτε εδώ δέκα προβατίνες χωρίς κηλίδα ή ψεγάδι για να τις προσφέρω θυσία στον Κύριο, το Θεό μου, φέρτε μου επίσης δώδεκα μοσχάρια τρυφερά για να τα προσφέρω στους ιερείς και τη γερουσία και φέρτε μου τέλος και εκατό κατσίκια για όλο το λαό». Και να ο Ιωακείμ έφθασε με τα κοπάδια του και η Άννα στάθηκε στην πύλη, σαν είδε τον Ιωακείμ να έρχεται, έτρεξε και κρεμάστηκε στο λαιμό του λέγοντας: «Τώρα ξέρω καλά ότι ο Κύριος, ο Θεός μου έδωκε πλούσια την ευλογία Του, γιατί να που η χήρα δεν θα είναι πια χήρα και να που η άτεκνος θα συλλάβει». Ο Ιωακείμ ξεκουράστηκε την πρώτη ημέρα στο σπίτι του.
Την επόμενη μέρα πρόσφερε τα δώρα του αναλογιζόμενος: «Αν ο Κύριος, ο Θεός, μου δώσει χάρη, θα μου (το) φανερώσει το πέταλο του ιερέα». Πρόσφερε, λοιπόν, ο Ιωακείμ τα δώρα του και παρατηρούσε το πέταλο του ιερέα καθώς ανέβηκε στο θυσιαστήριο του Κυρίου και δεν είδε τίποτε να μαρτυρεί αμαρτία εναντίον του. Και είπε ο Ιωακείμ: «Τώρα ξέρω ότι ο Κύριος μου έδωσε τη χάρη του και συγχώρησε όλα τα αμαρτήματα μου». Έτσι κατέβηκε δικαιωμένος απο το Ναό του Κυρίου και γύρισε στο σπίτι του.
Εν τω μεταξύ συμπληρώθηκαν οι μήνες της και τον ένατο μήνα η Άννα γέννησε. Ρώτησε τη μαία: «Τι γέννησα»; Και εκείνη της αποκρίθηκε: «Κορίτσι». Είπε τότε η Άννα: «Η ψυχή μου σήμερα ευφράνθηκε όσο ποτέ άλλοτε» και την έβαλε στο κρεβάτι. Όταν συμπληρώθηκαν οι μέρες της, η Άννα πλύθηκε, έδωσε στο παιδί της το μαστό της για να θηλάσει και την ονόμασε Μαριάμ.
[Πρωτ. του Ιακώβου, από α΄και γ΄κεφ.]
Η γυναίκα του η Άννα θρηνούσε δύο θρήνους και οδυρόταν δύο οδυρμούς, έλεγε: «Θα οδύρομαι για τη χηρεία μου, θα οδύρομαι για την ατεκνία μου». Πλησίαζε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και της είπε η δούλη της η Ιουδίθ: «Έως πότε θα ταπεινώνεις τον εαυτό σου; Να έφτασε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και δεν επιτρέπεται να πενθείς. Πάρε, λοιπόν, αυτή τη μαντίλα που μου έδωσε η κυρία του εργαστηρίου, δεν αρμόζει άλλωστε σε εμένα να τη φορώ, γιατί εγώ είμαι δούλα, ενώ αυτή έχει βασιλικά χαρακτηριστικά». Και η Άννα της αποκρίθηκε: «Φύγε από κοντά μου, και εγώ δεν τα προκάλεσα αυτά, αλλά ο Κύριος με ταπείνωσε, μήπως όμως κάποιος πανούργος σου χάρισε το μαντήλι και ήρθες να μοιραστείς μαζί μου την αμαρτία σου;" Και η Ιουδίθ απάντησε: «Γιατί να σε καταραστώ, αφού ο Κύριος έκλεισε τη μήτρα σου για να μην δώσεις καρπό στον Ισραήλ»; Στεναχωρήθηκε πολύ η Άννα. Πέταξε απο πάνω της τα πένθιμα ρούχα, έλουσε το κεφάλι της και ντύθηκε τα νυφικά της φορέματα. Κατά την ένατη ώρα κατέβηκε στον κήπο να περπατήσει. Είδε μια δάφνη, κάθησε κάτω απο αυτήν και ικέτεψε με τέτοια θερμά λόγια τον Κύριο: «Θεέ των πατέρων μας, ευλόγησε με και εισάκουσε τη δέηση μου, όπως ευλόγησες τη μήτρα της Σάρρας και της έδωκες υιό, τον Ισαάκ».
Και να ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά της και της είπε: «Άννα, Άννα, ο Κύριος εισάκουσε τη δέηση σου, θα συλλάβεις και θα γεννήσεις και θα μιλούν για το σπέρμα σου σε όλη την οικουμένη». Και η Άννα αποκρίθηκε: «Ζει Κύριος, ο Θεός μου, εάν γεννήσω, είτε αγόρι είτε κορίτσι, θα το προσφέρω ως δώρο στον Κύριο, τον Θεό μου, να τον υπηρετεί όλες τις ημέρες της ζωής του». Ήλθαν τότε δύο αγγελιοφόροι και της είπαν: «Να, ο Ιωακείμ, o άνδρας σου, έρχεται με τα πρόβατα του». Άγγελος Κυρίου είχε κατεβεί σε αυτόν και του είπε: «Ιωακείμ, Ιωακείμ, ο Κύριος, ο Θεός εισάκουσε τη δέηση σου, κατέβα λοιπόν από αυτόν τον τόπο, γιατί η γυναίκα σου θα συλλάβει». . Κατέβηκε τότε ο Ιωακείμ, κάλεσε τους βοσκούς του και τους παράγγειλε: «Φέρτε εδώ δέκα προβατίνες χωρίς κηλίδα ή ψεγάδι για να τις προσφέρω θυσία στον Κύριο, το Θεό μου, φέρτε μου επίσης δώδεκα μοσχάρια τρυφερά για να τα προσφέρω στους ιερείς και τη γερουσία και φέρτε μου τέλος και εκατό κατσίκια για όλο το λαό». Και να ο Ιωακείμ έφθασε με τα κοπάδια του και η Άννα στάθηκε στην πύλη, σαν είδε τον Ιωακείμ να έρχεται, έτρεξε και κρεμάστηκε στο λαιμό του λέγοντας: «Τώρα ξέρω καλά ότι ο Κύριος, ο Θεός μου έδωκε πλούσια την ευλογία Του, γιατί να που η χήρα δεν θα είναι πια χήρα και να που η άτεκνος θα συλλάβει». Ο Ιωακείμ ξεκουράστηκε την πρώτη ημέρα στο σπίτι του.
Την επόμενη μέρα πρόσφερε τα δώρα του αναλογιζόμενος: «Αν ο Κύριος, ο Θεός, μου δώσει χάρη, θα μου (το) φανερώσει το πέταλο του ιερέα». Πρόσφερε, λοιπόν, ο Ιωακείμ τα δώρα του και παρατηρούσε το πέταλο του ιερέα καθώς ανέβηκε στο θυσιαστήριο του Κυρίου και δεν είδε τίποτε να μαρτυρεί αμαρτία εναντίον του. Και είπε ο Ιωακείμ: «Τώρα ξέρω ότι ο Κύριος μου έδωσε τη χάρη του και συγχώρησε όλα τα αμαρτήματα μου». Έτσι κατέβηκε δικαιωμένος απο το Ναό του Κυρίου και γύρισε στο σπίτι του.
Εν τω μεταξύ συμπληρώθηκαν οι μήνες της και τον ένατο μήνα η Άννα γέννησε. Ρώτησε τη μαία: «Τι γέννησα»; Και εκείνη της αποκρίθηκε: «Κορίτσι». Είπε τότε η Άννα: «Η ψυχή μου σήμερα ευφράνθηκε όσο ποτέ άλλοτε» και την έβαλε στο κρεβάτι. Όταν συμπληρώθηκαν οι μέρες της, η Άννα πλύθηκε, έδωσε στο παιδί της το μαστό της για να θηλάσει και την ονόμασε Μαριάμ.
[Πρωτ. του Ιακώβου, από α΄και γ΄κεφ.]
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Τὰ Χριστούγεννα, τὰ Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κι ἄλλες γιορτές, γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι καθόλου γιορτὲς καὶ χαρούμενες μέρες, ἀλλὰ μέρες ποὺ φέρνουνε θλίψη καὶ δοκιμασία. Δοκιμάζονται οἱ ψυχὲς ἐκείνων ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ χαροῦνε, σὲ καιρὸ ποὺ οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι πικραμένοι ἀπὸ τὶς συμφορὲς τῆς ζωῆς, τοὺς χαροκαμένους, τοὺς ἀρρώστους, οἱ περισσότερο, πικραμένοι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς στενεύει ἡ ἀνάγκη νὰ γίνουνε τοῦτες τὶς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς μπορεῖ νὰ μὴ δίνουνε σημασία στὴ δική τους εὐτυχία, μὰ γίνουνται ζητιάνοι γιὰ νὰ δώσουνε τὴ χαρὰ στὰ παιδιά τους καὶ στ’ ἄλλα πρόσωπα ποὺ κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπὸ τὸ παράπονό τους κι’ αὐτοὶ εἶναι οἱ πιὸ μεγάλοι μάρτυρες, ποὺ καταπίνουνε τὴν πίκρα τοὺς μέρα νύχτα, σὰν τὸ πικροβότανο.
Ἴσα-ἴσα αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες μέρες ποὺ θὰ ’πρεπε νὰ σμίξουνε πιὸ κοντὰ οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νὰ περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτὲς τὶς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, χωρίζουνται σὲ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τό ʼνα στ’ ἄλλο, σχεδὸν ἐχθρικά. Ἀπὸ τὴ μία μεριὰ εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ εἶναι οἱ δυστυχισμένοι κι οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατὰ τὶς γιορτές. Κανένα γεφύρι δὲν ἑνώνει τὶς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ τὶς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σὲ περισσότερη συνάφεια. Οἱ πλούσιοι κι ὅσοι ἔχουνε τὸν τρόπο τοὺς κάνουνε, ἀλλοίμονο! τὸ πᾶν γιὰ νὰ ἐπιδείξουνε τὰ πλούτη καὶ τὰ ἀγαθά τους στοὺς λιμασμένους. Κι’ αὐτὸ γίνεται στ’ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στὸ παχνί! Γιὰ τὴν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δὲν γιορτάζουνε οἱ φτωχοὶ σὰν καὶ Κεῖνον, μὰ γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, ποὺ παίρνουνε γιὰ ἀφορμὴ τὴν πτώχεια του γιὰ νὰ δείξουνε τὰ πλούτη τους.
Μὰ ἄραγε, ἀνάμεσα σὲ δυστυχισμένους μπορεῖ νὰ νοιώση κανένας εὐτυχισμένον τὸν ἑαυτό του;
Μονάχα ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νὰ νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιὰ κεῖνον ποὺ θέλει νὰ ἐπιδείξη στὸν πεινασμένον καὶ στὸν στερημένον τὴν ἐλεεινή του αὐτὴ εὐτυχία, αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸ κτῆνος. Καὶ μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοὶ τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στὰ χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στὰ παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραῖα ποὺ μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμὸς ἀπὸ τὰ μεγάλα κέντρα!
[...]
Ἀδέρφια μου. Φυλάξτε τὰ ἑλληνικὰ συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καὶ μὴ ξεγιελιώσατε μὲ τὰ ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτὲς ἀδελφώνουν τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μὴν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφρανθῆτε ἑορτάζοντες».
Ναί, ἀδερφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζὶ μὲ κείνους ποὺ χαίρουνται καὶ κλαῖτε μαζὶ μὲ κείνους ποὺ κλαῖνε, καὶ σ’ αὐτὴ μονάχα θὰ βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στοὺς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τὸ παραπάνω ἀπ’ ὅτι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τὸ κλέβει ἀπὸ τὸν ἄλλον. «Μακάριον τὸ διδόναι μᾶλλον, ἢ λαμβάνειν».
Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς θὰ ’χουνε ἴσως περισσότερο ἀπὸ μένα τὸ δικαίωμα νὰ μοῦ ποῦνε αὐτὰ ποὺ λέγω ἐγὼ σὲ σᾶς. Δὲν εἶμαι «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μὰ γιὰ νὰ μὴ σκανδαλισθῆ κανένας πὼς τὰ λόγιά μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νὰ πῶ πὼς προσπαθῶ νὰ μὴν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος ποὺ δίδασκε καὶ νόμο δὲν ἐκράτει».
Φώτης Κόντογλου
Ἀπό τό βιβλίο: “ΤΟ ΦΟΒΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ”
Ἴσα-ἴσα αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες μέρες ποὺ θὰ ’πρεπε νὰ σμίξουνε πιὸ κοντὰ οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νὰ περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτὲς τὶς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, χωρίζουνται σὲ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τό ʼνα στ’ ἄλλο, σχεδὸν ἐχθρικά. Ἀπὸ τὴ μία μεριὰ εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ εἶναι οἱ δυστυχισμένοι κι οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατὰ τὶς γιορτές. Κανένα γεφύρι δὲν ἑνώνει τὶς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ τὶς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σὲ περισσότερη συνάφεια. Οἱ πλούσιοι κι ὅσοι ἔχουνε τὸν τρόπο τοὺς κάνουνε, ἀλλοίμονο! τὸ πᾶν γιὰ νὰ ἐπιδείξουνε τὰ πλούτη καὶ τὰ ἀγαθά τους στοὺς λιμασμένους. Κι’ αὐτὸ γίνεται στ’ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στὸ παχνί! Γιὰ τὴν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δὲν γιορτάζουνε οἱ φτωχοὶ σὰν καὶ Κεῖνον, μὰ γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, ποὺ παίρνουνε γιὰ ἀφορμὴ τὴν πτώχεια του γιὰ νὰ δείξουνε τὰ πλούτη τους.
Μὰ ἄραγε, ἀνάμεσα σὲ δυστυχισμένους μπορεῖ νὰ νοιώση κανένας εὐτυχισμένον τὸν ἑαυτό του;
Μονάχα ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νὰ νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιὰ κεῖνον ποὺ θέλει νὰ ἐπιδείξη στὸν πεινασμένον καὶ στὸν στερημένον τὴν ἐλεεινή του αὐτὴ εὐτυχία, αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸ κτῆνος. Καὶ μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοὶ τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στὰ χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στὰ παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραῖα ποὺ μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμὸς ἀπὸ τὰ μεγάλα κέντρα!
[...]
Ἀδέρφια μου. Φυλάξτε τὰ ἑλληνικὰ συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καὶ μὴ ξεγιελιώσατε μὲ τὰ ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτὲς ἀδελφώνουν τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μὴν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφρανθῆτε ἑορτάζοντες».
Ναί, ἀδερφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζὶ μὲ κείνους ποὺ χαίρουνται καὶ κλαῖτε μαζὶ μὲ κείνους ποὺ κλαῖνε, καὶ σ’ αὐτὴ μονάχα θὰ βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στοὺς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τὸ παραπάνω ἀπ’ ὅτι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τὸ κλέβει ἀπὸ τὸν ἄλλον. «Μακάριον τὸ διδόναι μᾶλλον, ἢ λαμβάνειν».
Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς θὰ ’χουνε ἴσως περισσότερο ἀπὸ μένα τὸ δικαίωμα νὰ μοῦ ποῦνε αὐτὰ ποὺ λέγω ἐγὼ σὲ σᾶς. Δὲν εἶμαι «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μὰ γιὰ νὰ μὴ σκανδαλισθῆ κανένας πὼς τὰ λόγιά μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νὰ πῶ πὼς προσπαθῶ νὰ μὴν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος ποὺ δίδασκε καὶ νόμο δὲν ἐκράτει».
Φώτης Κόντογλου
Ἀπό τό βιβλίο: “ΤΟ ΦΟΒΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ”
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ( Της συγκύπτουσας)
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Σε λίγες ημέρες θα αξιωθούμε να εορτάσουμε το πανάγιο Μυστήριο της Γεννήσεως του Θεανθρώπου Κυρίου. Ο Υιός και Λόγος του Θεού αποκαλύπτεται στον κόσμο ως ταπεινό, ασήμαντο κατά τα ανθρώπινα, Βρέφος∙ γυμνός από κάθε κοσμική δόξα, μικρός και φτωχός, ευάλωτος και ανυπόκριτος, χωρίς ίχνος επιβολής ή βίας επί της ελευθερίας μας, χωρίς εκείνα τα περιττά στολίσματα με τα οποία συχνά περιβάλλει ο άνθρωπος την δική του «θρησκευτικότητα».
Ο Χριστός γεννάται εν μέσω των ταπεινών της γης, ανάμεσα στα άλογα ζώα, για να χαρίσει λόγο και μεγαλείο στην πεσμένη και τραυματισμένη ανθρώπινη φύση. Πριν από την ενανθρώπηση του Λόγου, το ανθρώπινο γένος είχε καταντήσει «ἄλογον» και «ἀλόγως ζῶν», αποκτηνωμένο από την αμαρτία και την αποστασία, η οποία – κατά τους Πατέρες – είναι η ουσία της ειδωλολατρίας και της ψευδούς γνώσεως περί Θεού. Η ταπείνωση λοιπόν του Χριστού κατακρίνει τη δική μας κενοδοξία, αποκαλύπτει την αλήθεια της υπάρξεώς μας και επιστρέφει κενή και άκυρη κάθε μεγάλη ιδέα που τυχόν τρέφουμε για τον εαυτό μας.
Καλούμαστε, αδελφοί, τις μέρες αυτές της ιεράς προετοιμασίας, να συρρικνώσουμε το φρόνημά μας, να ταπεινωθούμε εκ βάθους καρδίας, αποτινασσόμενοι κάθε ίχνος θρησκευτικής βεβαιότητας και αυτοδικαιώσεως. Εάν δεν προσέλθουμε στη φάτνη του Χριστού με ευλάβεια, μετάνοια και συναίσθηση της πνευματικής μας γυμνότητος, δεν θα Τον συναντήσουμε ποτέ αληθινά.
Διότι ο Χριστός γεννήθηκε για τους μικρούς, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς. «Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. 5,32).
Ο Κύριος, κατά την επί γης διακονία Του, ετίμα την ημέρα του Σαββάτου και προσήρχετο στη συναγωγή, όπου εδίδασκε και θαυματουργούσε, υπομνηματίζοντας στους Ιουδαίους ότι δεν ήλθε να καταλύσει τον Νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει∙ ότι Αυτός είναι ο Δοτήρ του Νόμου και ο προκηρυγμένος Μεσσίας, περί του οποίου ελάλησαν ο Μωυσής και οι Προφήτες.
Εκεί, λοιπόν, πλησιάζει μία γυναίκα συγκύπτουσα επί δεκαοκτώ έτη, καθηλωμένη σχεδόν στη γη από την επάρατο δέσμευση του πονηρού. Με μία μόνη κίνηση θείας ευσπλαχνίας, ο Χριστός την ελευθερώνει και την αποκαθιστά, ονομάζοντάς την «θυγατέρα Ἀβραάμ» και κληρονόμο της σωτηρίας.
Είτε η ασθένειά της προερχόταν από κάποια ανομολόγητη αμαρτία, είτε – όπως ο δίκαιος Ιώβ – από δοκιμασία για την τελείωση της υπομονής και των αρετών της, ο Χριστός την θεραπεύει όχι μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά. Της ομιλεί με διάκριση και πραότητα, όχι με τα περιφρονητικά και καταφρονητικά λόγια, που συνήθως εκτοξεύουν οι «ασφαλείς» και «καθωσπρέπει» άνθρωποι προς τα ταλαίπωρα μέλη της κοινωνίας. Με άπλετη αγάπη λυτρώνει την ψυχή της από τα δεσμά του Σατανά, και ο λαός δοξάζει τον Θεό.
Μόνος ο άρχων της συναγωγής, όργανο της τυπολατρίας, αντί να χαρεί, ταράζεται. Φθονεί τον Χριστό και τρέμει μήπως κλονιστεί η δική του αυθεντία. Και επειδή είναι δειλός, δεν τολμά να μιλήσει στον Κύριο, αλλά ελέγχει τον λαό, προσκολλώμενος στο γράμμα του Νόμου: «Έξ ημέραι εισίν…».
Αλλά ο Χριστός, ο πράος προς τους αμαρτωλούς, υπήρξε πάντοτε δριμύς μόνο προς τους υποκριτές. Όπως στηλίτευσε κατά κόρον τους Φαρισαίους – τους «τυφλούς οδηγούς τυφλών» – έτσι και τώρα αποστομώνει τον κομιστή της τυφλής νομικίστικης ηθικής:
«Ὑποκριτά! Οὐχ ἕκαστος ὑμῶν λύει τὸν βοῦν ἢ τὸν ὄνον ἐν τῷ σαββάτῳ καὶ ἀπαγαγών ποτίζει; Καὶ ταύτην, θυγατέρα Ἀβραάμ οὖσαν, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ;».
Πού είναι λοιπόν η συμπάθεια, η συν-πάθεια προς την ταλαιπωρημένη αδελφή; Πού είναι η χαρά για τη σωτηρία της; Εάν τα ζώα αξίζουν φροντίδα κατά την αργία, πόσο μάλλον η εικόνα και ομοίωση του Θεού!
Ο Χριστός, ως Νομοθέτης και Κύριος του Σαββάτου, αποκαλύπτει ότι η φιλανθρωπία είναι ανώτερη από την τύπωση του Νόμου. Και ο λαός, ανακουφισμένος από την καταδυνάστευση των υποκριτών, αναπέμπει δοξολογία στον Θεό.
Η υποκρισία, αδελφοί μου, είναι από τις πιο λεπτές και αόρατες πληγές της ψυχής. Είναι εκείνο το πάθος που, κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, κάνει τον άνθρωπο «όμοιο με τάφο καλοστολισμένο απ’ έξω, γεμάτο όμως σήψη μέσα». Ο υποκριτής δείχνει στους ανθρώπους μια εικόνα ευσέβειας, ενώ η καρδιά του έχει απομακρυνθεί από τη χάρη του Θεού. Κατά τον Ιωάννη Χρυσόστομο, «τίποτε δεν κόβει τόσο τον δρόμο προς το έλεος του Θεού όσο η υποκρισία», γιατί ο υποκριτής δεν ομολογεί την πνευματική του φτώχεια, αλλά αγωνίζεται να φαίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι. Αντί για ταπεινή μετάνοια, η υποκρισία ντύνει τον άνθρωπο με ένδυμα ψεύτικης αγιότητας, πράγμα που – σύμφωνα με την πατερική σοφία – είναι αποκρουστικό στα μάτια του Θεού. Και όπως ο Κύριος στηλίτευσε τους Φαρισαίους, όχι για την αμαρτία τους αλλά για την προσποίηση, έτσι και η Εκκλησία μας προτρέπει να φυλαγόμαστε από αυτό το φοβερό πάθος, που σκληραίνει την καρδιά και γεννά κρίση, κατάκριση και αναλγησία. Μόνο ο αληθινά ταπεινός και ειλικρινής άνθρωπος γεύεται την ελευθερία και το φως της χάριτος, γιατί ο Θεός «στους ταπεινούς δίνει χάρη» ενώ στους υποκριτές «αντιστέκεται».
Καιρός γόνιμος η εορτή της Θείας Κενώσεως να προβληματιστούμε σοβαρά πάνω σε αυτό.
π.Π.Κρουσκος
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Σε λίγες ημέρες θα αξιωθούμε να εορτάσουμε το πανάγιο Μυστήριο της Γεννήσεως του Θεανθρώπου Κυρίου. Ο Υιός και Λόγος του Θεού αποκαλύπτεται στον κόσμο ως ταπεινό, ασήμαντο κατά τα ανθρώπινα, Βρέφος∙ γυμνός από κάθε κοσμική δόξα, μικρός και φτωχός, ευάλωτος και ανυπόκριτος, χωρίς ίχνος επιβολής ή βίας επί της ελευθερίας μας, χωρίς εκείνα τα περιττά στολίσματα με τα οποία συχνά περιβάλλει ο άνθρωπος την δική του «θρησκευτικότητα».
Ο Χριστός γεννάται εν μέσω των ταπεινών της γης, ανάμεσα στα άλογα ζώα, για να χαρίσει λόγο και μεγαλείο στην πεσμένη και τραυματισμένη ανθρώπινη φύση. Πριν από την ενανθρώπηση του Λόγου, το ανθρώπινο γένος είχε καταντήσει «ἄλογον» και «ἀλόγως ζῶν», αποκτηνωμένο από την αμαρτία και την αποστασία, η οποία – κατά τους Πατέρες – είναι η ουσία της ειδωλολατρίας και της ψευδούς γνώσεως περί Θεού. Η ταπείνωση λοιπόν του Χριστού κατακρίνει τη δική μας κενοδοξία, αποκαλύπτει την αλήθεια της υπάρξεώς μας και επιστρέφει κενή και άκυρη κάθε μεγάλη ιδέα που τυχόν τρέφουμε για τον εαυτό μας.
Καλούμαστε, αδελφοί, τις μέρες αυτές της ιεράς προετοιμασίας, να συρρικνώσουμε το φρόνημά μας, να ταπεινωθούμε εκ βάθους καρδίας, αποτινασσόμενοι κάθε ίχνος θρησκευτικής βεβαιότητας και αυτοδικαιώσεως. Εάν δεν προσέλθουμε στη φάτνη του Χριστού με ευλάβεια, μετάνοια και συναίσθηση της πνευματικής μας γυμνότητος, δεν θα Τον συναντήσουμε ποτέ αληθινά.
Διότι ο Χριστός γεννήθηκε για τους μικρούς, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς. «Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. 5,32).
Ο Κύριος, κατά την επί γης διακονία Του, ετίμα την ημέρα του Σαββάτου και προσήρχετο στη συναγωγή, όπου εδίδασκε και θαυματουργούσε, υπομνηματίζοντας στους Ιουδαίους ότι δεν ήλθε να καταλύσει τον Νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει∙ ότι Αυτός είναι ο Δοτήρ του Νόμου και ο προκηρυγμένος Μεσσίας, περί του οποίου ελάλησαν ο Μωυσής και οι Προφήτες.
Εκεί, λοιπόν, πλησιάζει μία γυναίκα συγκύπτουσα επί δεκαοκτώ έτη, καθηλωμένη σχεδόν στη γη από την επάρατο δέσμευση του πονηρού. Με μία μόνη κίνηση θείας ευσπλαχνίας, ο Χριστός την ελευθερώνει και την αποκαθιστά, ονομάζοντάς την «θυγατέρα Ἀβραάμ» και κληρονόμο της σωτηρίας.
Είτε η ασθένειά της προερχόταν από κάποια ανομολόγητη αμαρτία, είτε – όπως ο δίκαιος Ιώβ – από δοκιμασία για την τελείωση της υπομονής και των αρετών της, ο Χριστός την θεραπεύει όχι μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά. Της ομιλεί με διάκριση και πραότητα, όχι με τα περιφρονητικά και καταφρονητικά λόγια, που συνήθως εκτοξεύουν οι «ασφαλείς» και «καθωσπρέπει» άνθρωποι προς τα ταλαίπωρα μέλη της κοινωνίας. Με άπλετη αγάπη λυτρώνει την ψυχή της από τα δεσμά του Σατανά, και ο λαός δοξάζει τον Θεό.
Μόνος ο άρχων της συναγωγής, όργανο της τυπολατρίας, αντί να χαρεί, ταράζεται. Φθονεί τον Χριστό και τρέμει μήπως κλονιστεί η δική του αυθεντία. Και επειδή είναι δειλός, δεν τολμά να μιλήσει στον Κύριο, αλλά ελέγχει τον λαό, προσκολλώμενος στο γράμμα του Νόμου: «Έξ ημέραι εισίν…».
Αλλά ο Χριστός, ο πράος προς τους αμαρτωλούς, υπήρξε πάντοτε δριμύς μόνο προς τους υποκριτές. Όπως στηλίτευσε κατά κόρον τους Φαρισαίους – τους «τυφλούς οδηγούς τυφλών» – έτσι και τώρα αποστομώνει τον κομιστή της τυφλής νομικίστικης ηθικής:
«Ὑποκριτά! Οὐχ ἕκαστος ὑμῶν λύει τὸν βοῦν ἢ τὸν ὄνον ἐν τῷ σαββάτῳ καὶ ἀπαγαγών ποτίζει; Καὶ ταύτην, θυγατέρα Ἀβραάμ οὖσαν, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ;».
Πού είναι λοιπόν η συμπάθεια, η συν-πάθεια προς την ταλαιπωρημένη αδελφή; Πού είναι η χαρά για τη σωτηρία της; Εάν τα ζώα αξίζουν φροντίδα κατά την αργία, πόσο μάλλον η εικόνα και ομοίωση του Θεού!
Ο Χριστός, ως Νομοθέτης και Κύριος του Σαββάτου, αποκαλύπτει ότι η φιλανθρωπία είναι ανώτερη από την τύπωση του Νόμου. Και ο λαός, ανακουφισμένος από την καταδυνάστευση των υποκριτών, αναπέμπει δοξολογία στον Θεό.
Η υποκρισία, αδελφοί μου, είναι από τις πιο λεπτές και αόρατες πληγές της ψυχής. Είναι εκείνο το πάθος που, κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, κάνει τον άνθρωπο «όμοιο με τάφο καλοστολισμένο απ’ έξω, γεμάτο όμως σήψη μέσα». Ο υποκριτής δείχνει στους ανθρώπους μια εικόνα ευσέβειας, ενώ η καρδιά του έχει απομακρυνθεί από τη χάρη του Θεού. Κατά τον Ιωάννη Χρυσόστομο, «τίποτε δεν κόβει τόσο τον δρόμο προς το έλεος του Θεού όσο η υποκρισία», γιατί ο υποκριτής δεν ομολογεί την πνευματική του φτώχεια, αλλά αγωνίζεται να φαίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είναι. Αντί για ταπεινή μετάνοια, η υποκρισία ντύνει τον άνθρωπο με ένδυμα ψεύτικης αγιότητας, πράγμα που – σύμφωνα με την πατερική σοφία – είναι αποκρουστικό στα μάτια του Θεού. Και όπως ο Κύριος στηλίτευσε τους Φαρισαίους, όχι για την αμαρτία τους αλλά για την προσποίηση, έτσι και η Εκκλησία μας προτρέπει να φυλαγόμαστε από αυτό το φοβερό πάθος, που σκληραίνει την καρδιά και γεννά κρίση, κατάκριση και αναλγησία. Μόνο ο αληθινά ταπεινός και ειλικρινής άνθρωπος γεύεται την ελευθερία και το φως της χάριτος, γιατί ο Θεός «στους ταπεινούς δίνει χάρη» ενώ στους υποκριτές «αντιστέκεται».
Καιρός γόνιμος η εορτή της Θείας Κενώσεως να προβληματιστούμε σοβαρά πάνω σε αυτό.
π.Π.Κρουσκος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
"Θαύμα εξαίσιον και αληθώς υπερφυές"
Eις την Kωνσταντινούπολιν ήτον ένας Xριστιανός ευλαβής και πιστός, με υπερβολήν αγαπών τον όσιον Πατέρα ημών Nικόλαον, και αμοιβαίως παρά του Πατρός Nικολάου αγαπώμενος. Oύτος λοιπόν θέλωντας μίαν φοράν να ταξειδεύση εις άλλον τόπον διά κάποιαν αναγκαίαν υπόθεσίν του, επήγε πρώτον εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου και επροσευχήθη από βάθους καρδίας. Έπειτα αποχαιρετίσας τους συγγενείς του και φίλους, εμβήκεν εις το καΐκι. Kατά δε την ενάτην ώραν της νυκτός εσηκώθησαν οι ναύται να γυρίσουν τα πανία του καϊκίου, επειδή και εγύρισεν άλλος άνεμος. Eσηκώθη δε και ο ευλαβέστατος εκείνος άνθρωπος διά να υπάγη εις χρείαν ύδατος. Kαι επειδή όλοι οι ναύται εκαταγίνοντο εις το να γυρίσουν τα πανία, διά τούτο περιπλεχθείς ο Xριστιανός εκείνος και συμποδισθείς, (καθώς τούτο συνειθίζει να ακολουθή εις τοιαύτας περιστάσεις), ερρίφθη εις την θάλασσαν. Oι δε ναύται δεν εδυνήθησαν να κάμουν καμμίαν μέθοδον διά να τραβίξουν εκ της θαλάσσης τον άνθρωπον. Ένα μεν, διατί ήτον σκότος και άλλο δε, διατί ο άνεμος έπνεε δυνατώτερα, και εβίαζε το πλοίον διά να πηγαίνη έμπροσθεν. Όθεν καθήμενοι εθρήνουν και έκλαιον διά τον του ανδρός πικρόν θάνατον.
O δε Xριστιανός εκείνος, επειδή και έπεσεν εις την θάλασσαν καθώς ήτον φορεμένος με όλα τα ρούχα του, καταποντιζόμενος εις τον βυθόν του πελάγους, ενθυμήθη και έλεγε με τον νουν του. Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Φωνάζωντας δε νοερώς την φωνήν ταύτην, ω του θαύματος! πολλά και ακατανόητα είναι τα θαυμάσιά σου Kύριε! ευρέθη εις το μέσον του οσπητίου του. Kαι τούτο μη αισθανθείς ενόμιζεν ότι ευρίσκεται ακόμη εις τον βυθόν της θαλάσσης. Όθεν και εκεί εφώναζεν όχι πλέον νοερώς, αλλά αισθητώς, Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Oι δε γείτονες ακούοντες τας φωνάς του εσηκώθησαν. Oμοίως και οι άνθρωποι του οσπητίου του σηκωθέντες, άναψαν φως. Aλλά και οι έξωθεν ακούσαντες, έτρεξαν και εκείνοι, και βλέπουσιν αυτόν εις το μέσον της οικίας του εστώτα και κράζοντα. Bλέπουσι δε και τρέχει νερόν πολύ της θαλάσσης από τα ρούχα οπού εφόρει. Όθεν από τον θαυμασμόν τους και έκστασιν, έμειναν άφωνοι και σιωπηλοί, μη ηξεύροντες τι να ειπούν. O δε Xριστιανός εκείνος εφώναζεν. Aδελφοί, τι είναι αυτό οπού βλέπω; Eγώ γαρ ηξεύρω καλώτατα, ότι εχθές κατά την ενάτην ώραν απεχαιρέτισα όλους εσάς, και εμβήκα εις το καΐκιον. Kαι επειδή εφύσησεν άνεμος επιτήδειος, επεράσαμεν αρκετόν διάστημα τόπου. Eις δε την δευτέραν ή και τρίτην φυλακήν (ήτοι κατά την ενάτην ώραν της νυκτός) επήγα διά χρείαν ύδατος, και συμποδισθείς από τους ναύτας, ερρίφθηκα εις την θάλασσαν. Όθεν επικαλούμην τον Άγιον Nικόλαον εις βοήθειαν. Πού δε τώρα είμαι, δεν ηξεύρω. Όθεν εσείς είπατέ μοι. Ότι εγώ είμαι εκστατικός και άλλος εξ άλλου έγινα.
Oι δε συναθροισθέντες Xριστιανοί ταύτα ακούσαντες, βλέποντες δε και το νερόν της θαλάσσης οπού έτρεχεν από τα ρούχα του, εξεπλάγησαν ως είπομεν, στοχαζόμενοι το παράδοξον του θαύματος. Όθεν έχαιρον μαζί με τον διασωθέντα αδελφόν, και εδάκρυον ενταυτώ. Kαι εις πολλήν ώραν το, Kύριε ελέησον, έκραζον. O δε Xριστιανός εκείνος εκδυθείς τα βρεγμένα φορέματα, και ενδυθείς άλλα, επήγεν εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου. Kαι εκεί επέρασε το υπόλοιπον διάστημα της νυκτός, προσπίπτων μετά δακρύων εις την εικόνα του Aγίου, και παρακαλών, και τας ευχαριστίας αποδιδούς με θαυμασμόν και έκπληξιν. Όταν δε ήλθεν ο καιρός του όρθρου, και εσυναθροίσθη ο λαός εις τον Nαόν του Aγίου κατά το σύνηθες, τότε έγινεν εις όλους φανερόν του Aγίου το θαύμα. Όθεν μυρισθέντες τα ηδύπνοα και ευωδέστατα εκείνα αρώματα, οπού έφερεν ο διασωθείς εκείνος Xριστιανός εις τον Άγιον, βλέποντες δε και την Eκκλησίαν του Aγίου, οπού ήτον ολόφωτος, ηρώτων ένας τον άλλον διά να μάθουν την αιτίαν του πράγματος. Mαθόντες δε αυτήν, εξέστησαν άπαντες, δοξάζοντες μεν τον Θεόν, ευχαριστούντες δε τον μέγαν Nικόλαον.
Tούτο το εξαίσιον και υπερφυές αληθώς θαύμα και μεγαλείον του Aγίου, διεφημίσθη εις όλην την Mεγαλόπολιν του Kωνσταντίνου. Έφθασε δε και εις τας ακοάς τόσον του τότε βασιλέως, όσον και του Πατριάρχου. Όθεν αυτοί εκάλεσαν τον διασωθέντα εκείνον Xριστιανόν επί Συνόδου. Όστις παρασταθείς έμπροσθεν πάντων, εδιηγήθη παρρησία, πώς, και με τι τρόπον, και πότε ηκολούθησεν εις αυτόν το τοιούτον φρικτόν και εξαίσιον τερατούργημα. Tο οποίον ακούσαντες όλοι, εβόησαν. «Mέγας εί Kύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου!» Όθεν διαλαλήσαντες πανταχού, εσυνάχθησαν οι Xριστιανοί εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου, και εποίησαν λιτανείαν και αγρυπνίαν, δοξάζοντες μεν και ευλογούντες τον Θεόν, απονέμοντες δε και την ευχαριστίαν εις τον τούτου πιστόν θεράποντα Nικόλαον.
Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου
Eις την Kωνσταντινούπολιν ήτον ένας Xριστιανός ευλαβής και πιστός, με υπερβολήν αγαπών τον όσιον Πατέρα ημών Nικόλαον, και αμοιβαίως παρά του Πατρός Nικολάου αγαπώμενος. Oύτος λοιπόν θέλωντας μίαν φοράν να ταξειδεύση εις άλλον τόπον διά κάποιαν αναγκαίαν υπόθεσίν του, επήγε πρώτον εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου και επροσευχήθη από βάθους καρδίας. Έπειτα αποχαιρετίσας τους συγγενείς του και φίλους, εμβήκεν εις το καΐκι. Kατά δε την ενάτην ώραν της νυκτός εσηκώθησαν οι ναύται να γυρίσουν τα πανία του καϊκίου, επειδή και εγύρισεν άλλος άνεμος. Eσηκώθη δε και ο ευλαβέστατος εκείνος άνθρωπος διά να υπάγη εις χρείαν ύδατος. Kαι επειδή όλοι οι ναύται εκαταγίνοντο εις το να γυρίσουν τα πανία, διά τούτο περιπλεχθείς ο Xριστιανός εκείνος και συμποδισθείς, (καθώς τούτο συνειθίζει να ακολουθή εις τοιαύτας περιστάσεις), ερρίφθη εις την θάλασσαν. Oι δε ναύται δεν εδυνήθησαν να κάμουν καμμίαν μέθοδον διά να τραβίξουν εκ της θαλάσσης τον άνθρωπον. Ένα μεν, διατί ήτον σκότος και άλλο δε, διατί ο άνεμος έπνεε δυνατώτερα, και εβίαζε το πλοίον διά να πηγαίνη έμπροσθεν. Όθεν καθήμενοι εθρήνουν και έκλαιον διά τον του ανδρός πικρόν θάνατον.
O δε Xριστιανός εκείνος, επειδή και έπεσεν εις την θάλασσαν καθώς ήτον φορεμένος με όλα τα ρούχα του, καταποντιζόμενος εις τον βυθόν του πελάγους, ενθυμήθη και έλεγε με τον νουν του. Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Φωνάζωντας δε νοερώς την φωνήν ταύτην, ω του θαύματος! πολλά και ακατανόητα είναι τα θαυμάσιά σου Kύριε! ευρέθη εις το μέσον του οσπητίου του. Kαι τούτο μη αισθανθείς ενόμιζεν ότι ευρίσκεται ακόμη εις τον βυθόν της θαλάσσης. Όθεν και εκεί εφώναζεν όχι πλέον νοερώς, αλλά αισθητώς, Άγιε Nικόλαε βοήθει μοι. Oι δε γείτονες ακούοντες τας φωνάς του εσηκώθησαν. Oμοίως και οι άνθρωποι του οσπητίου του σηκωθέντες, άναψαν φως. Aλλά και οι έξωθεν ακούσαντες, έτρεξαν και εκείνοι, και βλέπουσιν αυτόν εις το μέσον της οικίας του εστώτα και κράζοντα. Bλέπουσι δε και τρέχει νερόν πολύ της θαλάσσης από τα ρούχα οπού εφόρει. Όθεν από τον θαυμασμόν τους και έκστασιν, έμειναν άφωνοι και σιωπηλοί, μη ηξεύροντες τι να ειπούν. O δε Xριστιανός εκείνος εφώναζεν. Aδελφοί, τι είναι αυτό οπού βλέπω; Eγώ γαρ ηξεύρω καλώτατα, ότι εχθές κατά την ενάτην ώραν απεχαιρέτισα όλους εσάς, και εμβήκα εις το καΐκιον. Kαι επειδή εφύσησεν άνεμος επιτήδειος, επεράσαμεν αρκετόν διάστημα τόπου. Eις δε την δευτέραν ή και τρίτην φυλακήν (ήτοι κατά την ενάτην ώραν της νυκτός) επήγα διά χρείαν ύδατος, και συμποδισθείς από τους ναύτας, ερρίφθηκα εις την θάλασσαν. Όθεν επικαλούμην τον Άγιον Nικόλαον εις βοήθειαν. Πού δε τώρα είμαι, δεν ηξεύρω. Όθεν εσείς είπατέ μοι. Ότι εγώ είμαι εκστατικός και άλλος εξ άλλου έγινα.
Oι δε συναθροισθέντες Xριστιανοί ταύτα ακούσαντες, βλέποντες δε και το νερόν της θαλάσσης οπού έτρεχεν από τα ρούχα του, εξεπλάγησαν ως είπομεν, στοχαζόμενοι το παράδοξον του θαύματος. Όθεν έχαιρον μαζί με τον διασωθέντα αδελφόν, και εδάκρυον ενταυτώ. Kαι εις πολλήν ώραν το, Kύριε ελέησον, έκραζον. O δε Xριστιανός εκείνος εκδυθείς τα βρεγμένα φορέματα, και ενδυθείς άλλα, επήγεν εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου. Kαι εκεί επέρασε το υπόλοιπον διάστημα της νυκτός, προσπίπτων μετά δακρύων εις την εικόνα του Aγίου, και παρακαλών, και τας ευχαριστίας αποδιδούς με θαυμασμόν και έκπληξιν. Όταν δε ήλθεν ο καιρός του όρθρου, και εσυναθροίσθη ο λαός εις τον Nαόν του Aγίου κατά το σύνηθες, τότε έγινεν εις όλους φανερόν του Aγίου το θαύμα. Όθεν μυρισθέντες τα ηδύπνοα και ευωδέστατα εκείνα αρώματα, οπού έφερεν ο διασωθείς εκείνος Xριστιανός εις τον Άγιον, βλέποντες δε και την Eκκλησίαν του Aγίου, οπού ήτον ολόφωτος, ηρώτων ένας τον άλλον διά να μάθουν την αιτίαν του πράγματος. Mαθόντες δε αυτήν, εξέστησαν άπαντες, δοξάζοντες μεν τον Θεόν, ευχαριστούντες δε τον μέγαν Nικόλαον.
Tούτο το εξαίσιον και υπερφυές αληθώς θαύμα και μεγαλείον του Aγίου, διεφημίσθη εις όλην την Mεγαλόπολιν του Kωνσταντίνου. Έφθασε δε και εις τας ακοάς τόσον του τότε βασιλέως, όσον και του Πατριάρχου. Όθεν αυτοί εκάλεσαν τον διασωθέντα εκείνον Xριστιανόν επί Συνόδου. Όστις παρασταθείς έμπροσθεν πάντων, εδιηγήθη παρρησία, πώς, και με τι τρόπον, και πότε ηκολούθησεν εις αυτόν το τοιούτον φρικτόν και εξαίσιον τερατούργημα. Tο οποίον ακούσαντες όλοι, εβόησαν. «Mέγας εί Kύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου!» Όθεν διαλαλήσαντες πανταχού, εσυνάχθησαν οι Xριστιανοί εις τον Nαόν του Aγίου Nικολάου, και εποίησαν λιτανείαν και αγρυπνίαν, δοξάζοντες μεν και ευλογούντες τον Θεόν, απονέμοντες δε και την ευχαριστίαν εις τον τούτου πιστόν θεράποντα Nικόλαον.
Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Την έκτη του μήνα η μνήμη του Αγίου Πατέρα μας ΝΙΚΟΛΑΟΥ αρχιεπισκόπου Μύρων Λυκίας του Θαυματουργού.
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
Η τέχνη του ζωγράφου είναι σοφή: μπορεί να αποτυπώσει την αλήθεια και να παρουσιάσει καθαρά τα σύμβολα των πραγμάτων. Αλλά ο λόγος είναι ακόμη σοφότερος· μπορεί να δείξει με μεγαλύτερη ζωντάνια ό,τι θέλει και να το φέρει μπροστά στα μάτια του ακροατή, επειδή έχει τη δύναμη να αφυπνίζει μέσα στις ψυχές τον πόθο για μίμηση και ζήλο για αρετή.
Έτσι, η αφήγηση του βίου ενός ανθρώπου που έζησε κατά Θεόν μπορεί να παρακινήσει πολλούς να αγαπήσουν την αρετή και να ζήσουν ανάλογα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον βίο του Αγίου Νικολάου, γιατί η διήγησή του προκαλεί χαρά, γλυκαίνει την ψυχή και ζεσταίνει τον ζήλο για τα καλά έργα. Γι’ αυτό πρέπει να τα διηγηθούμε με όσο γίνεται μεγαλύτερη συνοπτικότητα, για να χαρούν οι άνθρωποι που αγαπούν την αρετή, ακόμη κι αν τα γεγονότα αυτά είναι ήδη γνωστά.
Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας, μια παλιά φημισμένη πόλη. Οι γονείς του ήταν ευγενείς και ενάρετοι, είχαν περιουσία αρκετή, χωρίς υπερβολές, και ζούσαν χωρίς να επιδιώκουν κοσμική δόξα. Δεν είχαν καμία γεύση από επιδεικτικές απολαύσεις. Αφοσιώνονταν μόνο στο καλό και το ζητούσαν με κάθε τρόπο. Αυτοί οι ευσεβείς άνθρωποι, σαν δέντρα φυτεμένα κοντά στα νερά της χάριτος, έφεραν καρπό: τον θείο Νικόλαο.
Η μητέρα του, αφού γέννησε τον Άγιο, έμεινε στη συνέχεια στείρα – σαν να ομολογούσε η φύση πως δεν μπορούσε να ξαναγεννήσει άλλον σαν αυτόν. Έτσι, ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε ο πρώτος και ο τελευταίος καρπός αυτής της ευλογημένης οικογένειας.
Από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής του, ο Θεός έδειξε ποιος θα γινόταν ο Νικόλαος. Όταν ήταν βρέφος και θήλαζε, όλη την εβδομάδα θήλαζε κανονικά· αλλά κάθε Τετάρτη και Παρασκευή έπαιρνε γάλα μόνο μία φορά, μετά το δείλι, τηρώντας έμφυτα την νηστεία, πριν ακόμη μεγαλώσει αρκετά ώστε να το καταλαβαίνει. Έτσι φανέρωνε από την κούνια την κλίση του προς την εγκράτεια.
Μεγαλώνοντας, ανέπτυξε όλα τα καλά ήθη που πήρε από τους γονείς του, και καλλιεργούσε κι άλλα μέσα του σαν καλή και εύφορη γη. Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, παραδόθηκε στον γραμματιστή. Με την οξύτητα του νου και με φυσικές ικανότητες, προόδευσε πολύ γρήγορα. Απέφυγε την κοσμική ζωή και τις άτακτες παρέες. Απέφευγε εντελώς να συνομιλεί με γυναίκες ή να τις κοιτάζει, για να διατηρεί την αληθινή σωφροσύνη. Απαρνήθηκε όλες τις εξωτερικές ασχολίες και προτίμησε να μένει διαρκώς στον οίκο του Θεού, φτιάχνοντας τον εαυτό του κατοικητήριο του Κυρίου.
Μελέτησε τις Γραφές και τα δόγματα με ακρίβεια, στόλισε την ψυχή του με πολλές αρετές και έφτασε σε σοβαρότητα και ωριμότητα πριν ακόμη ασπρίσουν τα μαλλιά του. Έτσι κρίθηκε άξιος να χειροτονηθεί πρεσβύτερος από τον επίσκοπο των Μύρων, με την προτροπή του θείου του (που λεγόταν επίσης Νικόλαος). Κι έτσι προσφέρθηκε στον Θεό, όπως πρωτύτερα είχε προσφερθεί με προσευχές των γονιών του.
***
Ο επίσκοπος που χειροτόνησε τον Άγιο Νικόλαο είχε φωτιστεί από το Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε πως αυτό το παιδί θα γινόταν «ηγέτης του ποιμνίου» και θα τιμούσε το ιερατικό αξίωμα με τα έργα και τη ζωή του.
Ο Νικόλαος, από τότε που έγινε πρεσβύτερος, ένιωθε ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Έβλεπε το αξίωμα όχι ως τιμή, αλλά ως υποχρέωση για περισσότερη αρετή και αγνότητα. Αυτή η ιερωσύνη του έγινε γι’ αυτόν σαν δεύτερη γέννηση και τον έσπρωξε με φόβο Θεού να καθαρίζει όλο και περισσότερο την ψυχή του. Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, γινόταν πιο σεμνός, πιο σοφός, πιο άγιος.
Εκείνον τον καιρό πέθαναν και οι δύο γονείς του, αφήνοντάς του όλη τους την περιουσία. Ο Νικόλαος όμως δεν την κράτησε για τον εαυτό του· είχε γαλουχηθεί σε ζωή αρετής και δεν τον άγγιζε ο πλούτος. Αντίθετα, τον μοίραζε κρυφά και γενναιόδωρα στους φτωχούς, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ήθελε να βοηθά χωρίς να φαίνεται — κρατώντας την ελεημοσύνη όχι μόνο φανερή, αλλά και μυστική.
Το θαύμα με τις τρεις θυγατέρες
Στην πόλη ζούσε τότε ένας άνθρωπος πολύ πλούσιος, ο οποίος όμως καταστράφηκε οικονομικά. Από τα πλούτη του βρέθηκε στη φτώχεια, και στο τέλος έπεσε σε απόγνωση. Είχε τρεις κόρες, αλλά δεν είχε πια χρήματα ούτε για την προίκα τους, ούτε για να τις παντρέψει. Σε μια στιγμή απελπισίας οδηγήθηκε σε ανήθικη σκέψη: σκόπευε να τις ρίξει σε φαύλη ζωή, για να επιβιώσουν.
Ο Άγιος Νικόλαος, που έμαθε μέσω θείας αποκαλύψεως τι σκόπευε να κάνει ο άνθρωπος αυτός, λυπήθηκε βαθιά. Δεν άντεξε να σκεφτεί ότι τρεις κοπέλες θα χάνονταν και ότι ο πατέρας θα έπεφτε σε τέτοιο αμάρτημα από ανάγκη. Έτσι αποφάσισε να βοηθήσει κρυφά.
Πήρε μια χούφτα χρυσά νομίσματα, τα έβαλε σε ένα ύφασμα και, μέσα στη νύχτα, πήγε στο σπίτι τους και τα πέταξε από το παράθυρο. Όταν ξημέρωσε, ο πατέρας βρήκε τα χρήματα — και κατάλαβε αμέσως πως ήταν δώρο Θεού. Χάρηκε απερίγραπτα και μπόρεσε να παντρέψει με αξιοπρέπεια την πρώτη του κόρη.
Αλλά ο Άγιος Νικόλαος, γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος είχε τρεις κόρες, δεν σταμάτησε εκεί. Μέρες μετά, έκανε το ίδιο για τη δεύτερη και ξανά για την τρίτη, κάθε φορά μέσα στη νύχτα, χωρίς κανένας να τον δει.
Στην τελευταία επίσκεψη, ο πατέρας τον περίμενε ξαγρυπνώντας για να μάθει ποιος ήταν ο ευεργέτης. Όταν άκουσε το θόρυβο, έτρεξε έξω και τον πρόλαβε. Μόλις τον είδε, έπεσε στα πόδια του και του φιλούσε τα χέρια με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Ο Νικόλαος όμως τον σήκωσε αμέσως, τον επέπληξε φιλικά να μη λέει τίποτα σε κανέναν όσο ζούσε — γιατί ήθελε οι πράξεις του να μένουν κρυφές.
Με αυτό τον τρόπο ο Άγιος έσωσε τρεις ψυχές από τη διαφθορά και έδωσε πίσω την τιμή στην οικογένειά τους.
***
Μετά από όλα αυτά, ο Άγιος Νικόλαος άναψε μέσα του μεγάλη επιθυμία να προσκυνήσει τα Άγια Προσκυνήματα, όπου περπάτησε και έπαθε για χάρη μας ο Κύριος. Θέλησε να δει με τα μάτια του τους τόπους όπου έγινε το μέγα μυστήριο της σωτηρίας μας και να ακολουθήσει τα χνάρια του Χριστού.
Μπήκε λοιπόν σε ένα πλοίο για να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Όταν οι ναύτες είδαν τη γλυκύτητα και τη σεμνότητά του, τον τιμούσαν και τον σέβονταν, κι εκείνος, με τη σειρά του, τους έδινε ευλογίες και παρηγοριά.
Το προειδοποιητικό όραμα
Μία νύχτα, τόσο ο ίδιος ο Άγιος όσο και κάποιοι από τους ναύτες είδαν ένα τρομακτικό όραμα: ο διάβολος εμφανίστηκε σε αυτούς και τους απείλησε ότι θα βυθίσει το πλοίο στη θάλασσα. Από αυτό κατάλαβαν πως θα αντιμετώπιζαν μεγάλη τρικυμία.
Και πράγματι, δεν πέρασε πολλή ώρα και σηκώθηκε φοβερή καταιγίδα. Τα κύματα ορθώθηκαν σαν βουνά, ο άνεμος μούγκριζε, τα ξάρτια έτριζαν, το πλοίο έγερνε από παντού και όλοι έτρεμαν. Οι ναύτες, αν και έμπειροι, κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν τη μανία της θάλασσας.
Ο Άγιος τότε τους ενθάρρυνε:
— Μη φοβάστε· ο Θεός μπορεί να μας σώσει.
Αμέσως ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε με θερμή καρδιά. Με τη δύναμη της προσευχής του, η θάλασσα γαλήνεψε ξαφνικά. Η καταιγίδα σταμάτησε, τα κύματα έπεσαν και επικράτησε απόλυτη ηρεμία. Οι ναύτες έμειναν έκπληκτοι και ευχαρίστησαν τον Θεό που τους έσωσε χάρη στον Άγιό Του.
Η ανάσταση του ναύτη
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της τρικυμίας, ένας από τους ναύτες είχε πέσει από το κατάρτι, χτυπήθηκε δυνατά και ξεψύχησε. Όταν τον κατέβασαν στο κατάστρωμα, όλοι θρηνούσαν.
Ο Άγιος Νικόλαος, γεμάτος συμπόνια, στάθηκε πάνω από το άψυχο σώμα, προσευχήθηκε με δάκρυα και άγγιξε τον νεκρό. Και τότε έγινε το θαύμα: ο νεαρός ναύτης άνοιξε τα μάτια του, αναστήθηκε και σηκώθηκε σαν να είχε ξυπνήσει από βαθύ ύπνο. Όλο το πλήρωμα έπεσε στα γόνατα, γεμάτο δέος και ευγνωμοσύνη.
Το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους
Όταν το πλοίο έφτασε στην Παλαιστίνη, ο Άγιος προχώρησε με συγκίνηση στα μέρη όπου είχε περπατήσει ο Χριστός. Με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο, το Γολγοθά, τη Βηθλεέμ και όλα τα ιερά σημεία της Γραφής. Έμεινε εκεί αρκετό καιρό, προσευχόμενος αδιάκοπα.
Ύστερα πήρε τον δρόμο της επιστροφής προς την πατρίδα του, γεμάτος πνευματική χαρά.
***
Όταν ο Άγιος Νικόλαος επέστρεψε στη Λυκία, έμαθε πως είχε μόλις πεθάνει ο επίσκοπος των Μύρων. Όλοι οι επίσκοποι της περιοχής συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν διάδοχο, αλλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν, γιατί καθένας έβλεπε τα χαρίσματα του αξιώματος με διαφορετικό τρόπο. Αφού πέρασε αρκετός χρόνος χωρίς αποτέλεσμα, αποφάσισαν να ζητήσουν από τον Θεό να τους φανερώσει ποιος ήταν ο εκλεκτός Του.
Τότε ένας από τους πιο σεβάσμιους και ενάρετους επισκόπους πήρε ένα σημείο από τον Θεό σε όραμα: να σταθεί στην πύλη του ναού όλη τη νύχτα και να προσέξει ποιος θα έρθει πρώτος το πρωί. Εκείνος που θα έμπαινε πρώτος στην εκκλησία θα ονομαζόταν Νικόλαος και αυτός θα ήταν ο νέος επίσκοπος, εκλεκτός του Θεού.
Ο επίσκοπος υπάκουσε στη θεία προσταγή. Κατά τα χαράματα, ο πρώτος άνθρωπος που πλησίασε τον ναό ήταν ο Άγιος Νικόλαος, ο οποίος συνήθιζε να βρίσκεται στην εκκλησία πριν από όλους για προσευχή. Μόλις τον είδε ο επίσκοπος, τον σταμάτησε και τον ρώτησε:
— Παιδί μου, πώς σε λένε;
Με πολλή ταπεινότητα, εκείνος απάντησε:
— Νικόλαο με λένε, δέσποτα.
Τότε ο γέροντας επίσκοπος δάκρυσε από χαρά και, γεμάτος συγκίνηση, του είπε:
— Νικόλαε, παιδί του Θεού, εσένα διάλεξε ο Κύριος για ποιμένα του λαού Του.
Ο Άγιος έμεινε άναυδος. Δεν ήθελε καθόλου να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο αξίωμα και προσπαθούσε να αρνηθεί, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο. Αλλά οι επίσκοποι, όταν άκουσαν την αποκάλυψη, δοξολόγησαν τον Θεό και με πολλή επιμονή τον ανέβασαν στον θρόνο της επισκοπής των Μύρων.
Η ενθρόνιση
Η εκλογή του ήταν ένα γεγονός που συγκίνησε όλη την πόλη. Όταν οι κάτοικοι των Μύρων άκουσαν ότι το Άγιο Πνεύμα τούς είχε χαρίσει τέτοιο ποιμένα, γέμισαν χαρά. Τον υποδέχτηκαν με τιμές, αλλά κι εκείνος, με την ταπείνωσή του, έσκυβε το κεφάλι και απέφευγε κάθε μορφή κοσμικής δόξας.
Από την πρώτη στιγμή του ποιμαντορικού αξιώματος, έγινε παράδειγμα για όλους: πράος, εγκρατής, σοφός, φιλάνθρωπος, ακούραστος στην προσευχή και στη διδασκαλία. Ο λαός του Θεού δεν έβλεπε σ’ εκείνον έναν άρχοντα αλλά έναν πραγματικό πατέρα.
***
Την εποχή που ο Άγιος Νικόλαος ασκούσε το έργο του επισκόπου, ξέσπασαν σκληροί διωγμοί εναντίον των Χριστιανών από τους αυτοκράτορες Διοκλητιανό και Μαξιμιανό. Πολλές εκκλησίες γκρεμίστηκαν, ιερά βιβλία κάηκαν και πολλοί πιστοί παραδόθηκαν σε βασανιστήρια.
Ο Άγιος Νικόλαος δεν φοβήθηκε καθόλου. Στάθηκε μπροστά στον λαό του σαν γενναίος ποιμένας, ενισχύοντάς τους όλους με λόγια και έργα. Προέτρεπε τους Χριστιανούς να μείνουν σταθεροί, να μην αρνηθούν τον Χριστό και να μην προσκυνήσουν τα είδωλα — ούτε από φόβο, ούτε από απειλές.
Κάποιοι ειδωλολάτρες άρχοντες, εξοργισμένοι με την επιρροή του, τον συνέλαβαν και τον έριξαν στη φυλακή. Εκεί τον έβαλαν μαζί με άλλους ιερείς και πιστούς. Ο Άγιος όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά στη φυλακή έγινε ακόμη πιο φλόγισμένος στο κήρυγμα και στην προσευχή. Μετέτρεψε τον χώρο των δεσμών σε εκκλησία, εμψυχώνοντας τους συγκρατούμενους και διδάσκοντάς τους την ελπίδα της Αναστάσεως.
Οι δεσμοφύλακες θαύμαζαν τη γλυκύτητα και τη σοβαρότητά του, και πολλοί από εκείνους άρχισαν να τον σέβονται, ακόμη και να τον φοβούνται σαν άνθρωπο του Θεού.
Η απελευθέρωση από τον Μέγα Κωνσταντίνο
Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί, άνοιξαν οι φυλακές και απελευθερώθηκαν οι Χριστιανοί. Ο Άγιος Νικόλαος επέστρεψε στην επισκοπή του με χαρά και δάκρυα από τον λαό, που τον υποδέχτηκε σαν πατέρα που γύριζε από εξορία.
Από τη στιγμή εκείνη συνέχισε ακόμη πιο δυναμικά το έργο του, αφού η δοκιμασία είχε δοκιμάσει την πίστη του και είχε φανερώσει σε όλους ότι ήταν πράγματι «στύλος της Εκκλησίας».
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, για να αντιμετωπιστεί η αίρεση του Αρείου που συγκλόνιζε την Εκκλησία, συγκεντρώθηκαν εκεί οι μεγαλύτεροι Πατέρες της εποχής: όσιοι, μάρτυρες, ομολογητές και επίσκοποι γεμάτοι Άγιο Πνεύμα. Ανάμεσά τους ήταν και ο Άγιος Νικόλαος, σεβαστός από όλους για την αγιότητά του.
Ο Άρειος, με λόγο εύστροφο αλλά γεμάτο πλάνη, ισχυριζόταν ότι ο Υιός του Θεού δεν είναι άναρχος και ομοούσιος με τον Πατέρα, αλλά «κτίσμα» και «κατώτερος». Με αυτά τα λόγια σκανδάλιζε πολλούς και προκαλούσε μεγάλη ταραχή.
Οι Πατέρες προσπαθούσαν με επιχειρήματα και πραότητα να τον ελέγξουν. Ο Άγιος Νικόλαος, όμως, άκουγε με πόνο ψυχής τον ευσεβή λαό να βλασφημείται και τον Χριστό να μειώνεται. Δεν άντεξε να ακούει τη βλασφημία του Αρείου, που προσέβαλλε τον Κύριο της Δόξας.
Κάποια στιγμή, αφού ο Άρειος επανέλαβε τις κακοδοξίες του με θράσος, ο Άγιος Νικόλαος σηκώθηκε με φλόγα ζήλου και —χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει την αγανάκτηση της καρδιάς του— τον χαστούκισε μπροστά σε όλους. Ήταν μια πράξη όχι από οργή πάθους, αλλά από θείο ζήλο, όπως μαρτυρούν οι Πατέρες.
Η Σύνοδος όμως, επειδή έπρεπε να διαφυλάξει την τάξη και να δείξει πως δεν εγκρίνει σωματική τιμωρία, του αφαίρεσε προσωρινά το ωμοφόριο και τα αρχιερατικά σύμβολα. Ο Άγιος δεν αντέδρασε· υποτάχθηκε σιωπηλά, με ταπείνωση, θεωρώντας τον εαυτό του ένοχο.
Την ίδια νύχτα, όμως, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός.
Το θαυμαστό όραμα
Κάποιοι πατέρες της Συνόδου είδαν στον ύπνο τους τον Χριστό να δίνει στον Άγιο Νικόλαο το Ευαγγέλιο και την Παναγία να του επιδίδει ξανά το ωμοφόριό του, δείχνοντας έτσι ότι η πράξη του ήταν καρπός καθαρής αγάπης για την αλήθεια.
Όταν το έμαθαν οι επίσκοποι, συγκινήθηκαν βαθιά. Κατάλαβαν ότι ο Θεός δικαίωνε τον Άγιο Νικόλαο για τον ζήλο του και του αποκατέστησαν αμέσως το αξίωμα. Από τότε τιμήθηκε ακόμη περισσότερο, γιατί φάνηκε όχι μόνο ποιμένας πράος και φιλάνθρωπος, αλλά και υπερασπιστής της αληθινής πίστης.
***
Εκείνον τον καιρό, τρεις στρατηγοί του αυτοκράτορα — ο Νεπωτιανός, ο Ουρβικιανός και ο Εράρειος — στάλθηκαν στη Φρυγία και τη Λυκία για να επιβάλουν τάξη σε μια αναταραχή. Στο ταξίδι τους προς τις Μύρες, σταμάτησαν για να προμηθευτούν τρόφιμα.
Την ίδια στιγμή στην πόλη είχε γίνει μια συνωμοσία: μερικοί άδικοι άρχοντες είχαν αποφασίσει να θανατώσουν τρεις αθώους πολίτες, για να καλύψουν δικές τους παρανομίες. Ήθελαν να τους εκτελέσουν χωρίς δίκη, ελπίζοντας ότι η αναστάτωση που επικρατούσε θα έκρυβε την αδικία τους.
Οι άτυχοι άνδρες οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης, με το πλήθος να παρακολουθεί συντετριμμένο. Οι δήμιοι ετοιμάζονταν ήδη να σηκώσουν το ξίφος.
Η άμεση παρέμβαση του Αγίου
Όταν το έμαθε ο Άγιος Νικόλαος, κινήθηκε με την ταχύτητα του δικαίου ζήλου. Έφτασε στον χώρο της εκτέλεσης σαν «αστραπή του Θεού», όπως λέει το κείμενο. Όρμησε ανάμεσα στους δήμιους και στους καταδικασμένους, άρπαξε τα ξίφη από τα χέρια των εκτελεστών και τους σταμάτησε.
Στάθηκε μπροστά στον άρχοντα που είχε υπογράψει την άδικη απόφαση και τον κατηγόρησε δημόσια, λέγοντας με φλογερή φωνή:
— Ποιος σου έδωσε εξουσία να χύνεις αθώο αίμα; Δεν φοβάσαι τον Θεό που βλέπει τα πάντα;
Ο άρχοντας έμεινε άφωνος. Μπροστά σε όλο τον λαό, ο Άγιος αποκάλυψε την πλεκτάνη και τους πραγματικούς ενόχους. Ο λαός συγκινήθηκε και δοξολόγησε τον Θεό που έστειλε τον ποιμένα Του να σώσει τους τρεις άνδρες.
Οι στρατηγοί, που ήταν μάρτυρες του γεγονότος, θαύμασαν τόσο πολύ τον Άγιο ώστε δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Έγιναν αμέσως φίλοι και αφοσιωμένοι του.
Η συκοφαντία στην Κωνσταντινούπολη
Αργότερα, όταν οι τρεις στρατηγοί επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη, κάποιοι κακόβουλοι τους συκοφάντησαν στον ευνούχο του παλατιού. Μέσα από ψέματα και μηχανορραφίες, παρουσιάστηκαν στον αυτοκράτορα ως προδότες. Ο Κωνσταντίνος, εξαπατημένος, διέταξε να φυλακιστούν και όρισε την εκτέλεσή τους.
Μέσα στη φυλακή, απελπισμένοι και χωρίς ελπίδα, θυμήθηκαν τον Άγιο Νικόλαο, τον άνθρωπο που τους είχε σώσει μια φορά. Και τον φώναξαν με πίστη, σαν να ήταν παρών.
Η θαυμαστή επέμβαση
Εκείνη τη νύχτα, ο Άγιος εμφανίστηκε στον ύπνο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου με μεγάλη αυστηρότητα και του είπε:
— Γιατί αδικείς αυτούς τους άνδρες; Είναι αθώοι! Αν δεν τους ελευθερώσεις αμέσως, θα δεχθείς τιμωρία από τον Θεό.
Την ίδια στιγμή ο Άγιος εμφανίστηκε και στον έπαρχο Αβλάβιο, τον ενέπληξε με την ίδια φωνή, και του αποκάλυψε την πλεκτάνη.
Το πρωί, και οι δύο ξύπνησαν τρομαγμένοι. Άφησαν αμέσως ελεύθερους τους στρατηγούς, ζητώντας τους να μην κρύψουν τίποτα από τον Άγιο Νικόλαο που τους έσωσε.
Οι στρατηγοί έτρεξαν στα Μύρα και έπεσαν στα πόδια του Αγίου, ευχαριστώντας τον για το θαυμαστό έργο και την πατρική του προστασία.
Ο Άγιος τους υποδέχτηκε με ταπείνωση, λέγοντάς τους πως ο Θεός είναι εκείνος που σώζει, όχι οι άνθρωποι.
***
Ο Άγιος Νικόλαος δεν αναδείχθηκε μόνο θαυματουργός στις μεγάλες κρίσεις· καθημερινά γινόταν πατέρας των φτωχών, των αδικημένων και όσων είχαν ανάγκη. Η καρδιά του ήταν γεμάτη ελεημοσύνη και πραότητα, και γι’ αυτό ο λαός τον θεωρούσε «προστάτη» και «υπερασπιστή» πριν ακόμη κοιμηθεί.
Γι’ αυτό και στις μέρες μας ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται προστάτης της ανιδιοτελούς προσφοράς και σύμβολο της κρυφής ελεημοσύνης.
Ο Άγιος Νικόλαος αγαπήθηκε ιδιαίτερα και από τους ναυτικούς. Πολλές φορές εμφανιζόταν κατά τη διάρκεια καταιγίδων, άλλοτε ενθαρρύνοντας το πλήρωμα και άλλοτε σταματώντας τον άνεμο με το σημείο του σταυρού.
Μία από αυτές τις φορές, ένα καράβι με εμπορεύματα κινδύνευε να βυθιστεί από τρομερή θαλασσοταραχή. Οι ναύτες φώναξαν με πίστη το όνομά του, και ο Άγιος παρουσιάστηκε σαν να στεκόταν στο κατάρτι, υψώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό. Αμέσως η θύελλα κόπασε και το πλοίο σώθηκε.
Από τότε, ο Άγιος Νικόλαος τιμήθηκε ως προστάτης των ναυτικών και όλων όσων ταξιδεύουν στη θάλασσα.
Πολλά ακόμη θαύματα
Ο Άγιος θεράπευσε αρρώστους, παρηγόρησε θλιμμένους, λύτρωσε αιχμαλώτους και έδινε διέξοδο σε όσους είχαν χαθεί μέσα στα βάσανα. Όλα αυτά τα έκανε χωρίς επίδειξη· συχνά κανείς δεν γνώριζε ότι ήταν εκείνος που είχε βοηθήσει.
Ο λαός τον ένιωθε όχι απλώς επίσκοπο, αλλά ζωντανή παρουσία του Θεού ανάμεσά τους.
***
Ο Άγιος Νικόλαος, αφού έζησε μια ζωή γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και προσφορά, έφτασε στα βαθιά του γηρατειά. Παρέμεινε ως το τέλος ποιμένας της Μύρας, οδηγώντας τον λαό του όπως ένας καλός πατέρας που δεν εγκαταλείπει ποτέ τα παιδιά του.
Όταν πλησίασε η ημέρα της αναχώρησής του από τον κόσμο, ο Άγιος ετοίμασε τον εαυτό του με προσευχή, νηστεία και ειρήνη. Κάλεσε κοντά του τους κληρικούς και τους πιστούς, τους ευλόγησε όλους έναν προς έναν, και τους ζήτησε να διατηρούν την αγάπη και την ενότητα της Εκκλησίας.
Η κοίμηση του Αγίου
Ο Άγιος Νικόλαος παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό ήρεμα, μέσα σε προσευχή, περιτριγυρισμένος από τον λαό του. Μεγάλη θλίψη απλώθηκε σε όλη τη Λυκία. Δεν έκλαιγαν απλώς έναν επίσκοπο, αλλά έναν πατέρα, έναν προστάτη και έναν άγιο άνθρωπο του Θεού.
Το τίμιο λείψανό του το έθαψαν με τιμή μέσα στην εκκλησία των Μύρων, και αμέσως άρχισαν να γίνονται θαύματα.
Το μύρο που ανέβλυζε από τον τάφο
Από τον τάφο του Αγίου έτρεχε άγιο μύρο, ευωδιαστό σαν άρωμα παραδείσου. Το μύρο αυτό θεράπευε αρρώστους, ενίσχυε όσους ήταν σε θλίψη, και έγινε σημείο της χάριτος που ο Θεός είχε δώσει στον Άγιο.
Γι’ αυτό ονομάστηκε και «Μυροβλύτης».
Τα θαύματα μετά την κοίμηση
Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος συνέχισε να εμφανίζεται σε όσους τον επικαλούνταν με πίστη:
έσωσε πλοία που βούλιαζαν
γιάτρεψε άρρωστους
φανέρωσε αλήθειες σε όσους αδικήθηκαν
προστάτευσε παιδιά και φτωχούς
παρενέβη πολλές φορές σε πολέμους και κινδύνους
Η φήμη του διαδόθηκε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Εκκλησίες χτίστηκαν προς τιμήν του από τη Μικρά Ασία ως την Ευρώπη. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της ελεημοσύνης, της προστασίας και της σωτηρίας στις ανάγκες.
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
Η τέχνη του ζωγράφου είναι σοφή: μπορεί να αποτυπώσει την αλήθεια και να παρουσιάσει καθαρά τα σύμβολα των πραγμάτων. Αλλά ο λόγος είναι ακόμη σοφότερος· μπορεί να δείξει με μεγαλύτερη ζωντάνια ό,τι θέλει και να το φέρει μπροστά στα μάτια του ακροατή, επειδή έχει τη δύναμη να αφυπνίζει μέσα στις ψυχές τον πόθο για μίμηση και ζήλο για αρετή.
Έτσι, η αφήγηση του βίου ενός ανθρώπου που έζησε κατά Θεόν μπορεί να παρακινήσει πολλούς να αγαπήσουν την αρετή και να ζήσουν ανάλογα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον βίο του Αγίου Νικολάου, γιατί η διήγησή του προκαλεί χαρά, γλυκαίνει την ψυχή και ζεσταίνει τον ζήλο για τα καλά έργα. Γι’ αυτό πρέπει να τα διηγηθούμε με όσο γίνεται μεγαλύτερη συνοπτικότητα, για να χαρούν οι άνθρωποι που αγαπούν την αρετή, ακόμη κι αν τα γεγονότα αυτά είναι ήδη γνωστά.
Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας, μια παλιά φημισμένη πόλη. Οι γονείς του ήταν ευγενείς και ενάρετοι, είχαν περιουσία αρκετή, χωρίς υπερβολές, και ζούσαν χωρίς να επιδιώκουν κοσμική δόξα. Δεν είχαν καμία γεύση από επιδεικτικές απολαύσεις. Αφοσιώνονταν μόνο στο καλό και το ζητούσαν με κάθε τρόπο. Αυτοί οι ευσεβείς άνθρωποι, σαν δέντρα φυτεμένα κοντά στα νερά της χάριτος, έφεραν καρπό: τον θείο Νικόλαο.
Η μητέρα του, αφού γέννησε τον Άγιο, έμεινε στη συνέχεια στείρα – σαν να ομολογούσε η φύση πως δεν μπορούσε να ξαναγεννήσει άλλον σαν αυτόν. Έτσι, ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε ο πρώτος και ο τελευταίος καρπός αυτής της ευλογημένης οικογένειας.
Από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής του, ο Θεός έδειξε ποιος θα γινόταν ο Νικόλαος. Όταν ήταν βρέφος και θήλαζε, όλη την εβδομάδα θήλαζε κανονικά· αλλά κάθε Τετάρτη και Παρασκευή έπαιρνε γάλα μόνο μία φορά, μετά το δείλι, τηρώντας έμφυτα την νηστεία, πριν ακόμη μεγαλώσει αρκετά ώστε να το καταλαβαίνει. Έτσι φανέρωνε από την κούνια την κλίση του προς την εγκράτεια.
Μεγαλώνοντας, ανέπτυξε όλα τα καλά ήθη που πήρε από τους γονείς του, και καλλιεργούσε κι άλλα μέσα του σαν καλή και εύφορη γη. Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, παραδόθηκε στον γραμματιστή. Με την οξύτητα του νου και με φυσικές ικανότητες, προόδευσε πολύ γρήγορα. Απέφυγε την κοσμική ζωή και τις άτακτες παρέες. Απέφευγε εντελώς να συνομιλεί με γυναίκες ή να τις κοιτάζει, για να διατηρεί την αληθινή σωφροσύνη. Απαρνήθηκε όλες τις εξωτερικές ασχολίες και προτίμησε να μένει διαρκώς στον οίκο του Θεού, φτιάχνοντας τον εαυτό του κατοικητήριο του Κυρίου.
Μελέτησε τις Γραφές και τα δόγματα με ακρίβεια, στόλισε την ψυχή του με πολλές αρετές και έφτασε σε σοβαρότητα και ωριμότητα πριν ακόμη ασπρίσουν τα μαλλιά του. Έτσι κρίθηκε άξιος να χειροτονηθεί πρεσβύτερος από τον επίσκοπο των Μύρων, με την προτροπή του θείου του (που λεγόταν επίσης Νικόλαος). Κι έτσι προσφέρθηκε στον Θεό, όπως πρωτύτερα είχε προσφερθεί με προσευχές των γονιών του.
***
Ο επίσκοπος που χειροτόνησε τον Άγιο Νικόλαο είχε φωτιστεί από το Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε πως αυτό το παιδί θα γινόταν «ηγέτης του ποιμνίου» και θα τιμούσε το ιερατικό αξίωμα με τα έργα και τη ζωή του.
Ο Νικόλαος, από τότε που έγινε πρεσβύτερος, ένιωθε ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Έβλεπε το αξίωμα όχι ως τιμή, αλλά ως υποχρέωση για περισσότερη αρετή και αγνότητα. Αυτή η ιερωσύνη του έγινε γι’ αυτόν σαν δεύτερη γέννηση και τον έσπρωξε με φόβο Θεού να καθαρίζει όλο και περισσότερο την ψυχή του. Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, γινόταν πιο σεμνός, πιο σοφός, πιο άγιος.
Εκείνον τον καιρό πέθαναν και οι δύο γονείς του, αφήνοντάς του όλη τους την περιουσία. Ο Νικόλαος όμως δεν την κράτησε για τον εαυτό του· είχε γαλουχηθεί σε ζωή αρετής και δεν τον άγγιζε ο πλούτος. Αντίθετα, τον μοίραζε κρυφά και γενναιόδωρα στους φτωχούς, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ήθελε να βοηθά χωρίς να φαίνεται — κρατώντας την ελεημοσύνη όχι μόνο φανερή, αλλά και μυστική.
Το θαύμα με τις τρεις θυγατέρες
Στην πόλη ζούσε τότε ένας άνθρωπος πολύ πλούσιος, ο οποίος όμως καταστράφηκε οικονομικά. Από τα πλούτη του βρέθηκε στη φτώχεια, και στο τέλος έπεσε σε απόγνωση. Είχε τρεις κόρες, αλλά δεν είχε πια χρήματα ούτε για την προίκα τους, ούτε για να τις παντρέψει. Σε μια στιγμή απελπισίας οδηγήθηκε σε ανήθικη σκέψη: σκόπευε να τις ρίξει σε φαύλη ζωή, για να επιβιώσουν.
Ο Άγιος Νικόλαος, που έμαθε μέσω θείας αποκαλύψεως τι σκόπευε να κάνει ο άνθρωπος αυτός, λυπήθηκε βαθιά. Δεν άντεξε να σκεφτεί ότι τρεις κοπέλες θα χάνονταν και ότι ο πατέρας θα έπεφτε σε τέτοιο αμάρτημα από ανάγκη. Έτσι αποφάσισε να βοηθήσει κρυφά.
Πήρε μια χούφτα χρυσά νομίσματα, τα έβαλε σε ένα ύφασμα και, μέσα στη νύχτα, πήγε στο σπίτι τους και τα πέταξε από το παράθυρο. Όταν ξημέρωσε, ο πατέρας βρήκε τα χρήματα — και κατάλαβε αμέσως πως ήταν δώρο Θεού. Χάρηκε απερίγραπτα και μπόρεσε να παντρέψει με αξιοπρέπεια την πρώτη του κόρη.
Αλλά ο Άγιος Νικόλαος, γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος είχε τρεις κόρες, δεν σταμάτησε εκεί. Μέρες μετά, έκανε το ίδιο για τη δεύτερη και ξανά για την τρίτη, κάθε φορά μέσα στη νύχτα, χωρίς κανένας να τον δει.
Στην τελευταία επίσκεψη, ο πατέρας τον περίμενε ξαγρυπνώντας για να μάθει ποιος ήταν ο ευεργέτης. Όταν άκουσε το θόρυβο, έτρεξε έξω και τον πρόλαβε. Μόλις τον είδε, έπεσε στα πόδια του και του φιλούσε τα χέρια με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Ο Νικόλαος όμως τον σήκωσε αμέσως, τον επέπληξε φιλικά να μη λέει τίποτα σε κανέναν όσο ζούσε — γιατί ήθελε οι πράξεις του να μένουν κρυφές.
Με αυτό τον τρόπο ο Άγιος έσωσε τρεις ψυχές από τη διαφθορά και έδωσε πίσω την τιμή στην οικογένειά τους.
***
Μετά από όλα αυτά, ο Άγιος Νικόλαος άναψε μέσα του μεγάλη επιθυμία να προσκυνήσει τα Άγια Προσκυνήματα, όπου περπάτησε και έπαθε για χάρη μας ο Κύριος. Θέλησε να δει με τα μάτια του τους τόπους όπου έγινε το μέγα μυστήριο της σωτηρίας μας και να ακολουθήσει τα χνάρια του Χριστού.
Μπήκε λοιπόν σε ένα πλοίο για να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Όταν οι ναύτες είδαν τη γλυκύτητα και τη σεμνότητά του, τον τιμούσαν και τον σέβονταν, κι εκείνος, με τη σειρά του, τους έδινε ευλογίες και παρηγοριά.
Το προειδοποιητικό όραμα
Μία νύχτα, τόσο ο ίδιος ο Άγιος όσο και κάποιοι από τους ναύτες είδαν ένα τρομακτικό όραμα: ο διάβολος εμφανίστηκε σε αυτούς και τους απείλησε ότι θα βυθίσει το πλοίο στη θάλασσα. Από αυτό κατάλαβαν πως θα αντιμετώπιζαν μεγάλη τρικυμία.
Και πράγματι, δεν πέρασε πολλή ώρα και σηκώθηκε φοβερή καταιγίδα. Τα κύματα ορθώθηκαν σαν βουνά, ο άνεμος μούγκριζε, τα ξάρτια έτριζαν, το πλοίο έγερνε από παντού και όλοι έτρεμαν. Οι ναύτες, αν και έμπειροι, κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν τη μανία της θάλασσας.
Ο Άγιος τότε τους ενθάρρυνε:
— Μη φοβάστε· ο Θεός μπορεί να μας σώσει.
Αμέσως ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε με θερμή καρδιά. Με τη δύναμη της προσευχής του, η θάλασσα γαλήνεψε ξαφνικά. Η καταιγίδα σταμάτησε, τα κύματα έπεσαν και επικράτησε απόλυτη ηρεμία. Οι ναύτες έμειναν έκπληκτοι και ευχαρίστησαν τον Θεό που τους έσωσε χάρη στον Άγιό Του.
Η ανάσταση του ναύτη
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της τρικυμίας, ένας από τους ναύτες είχε πέσει από το κατάρτι, χτυπήθηκε δυνατά και ξεψύχησε. Όταν τον κατέβασαν στο κατάστρωμα, όλοι θρηνούσαν.
Ο Άγιος Νικόλαος, γεμάτος συμπόνια, στάθηκε πάνω από το άψυχο σώμα, προσευχήθηκε με δάκρυα και άγγιξε τον νεκρό. Και τότε έγινε το θαύμα: ο νεαρός ναύτης άνοιξε τα μάτια του, αναστήθηκε και σηκώθηκε σαν να είχε ξυπνήσει από βαθύ ύπνο. Όλο το πλήρωμα έπεσε στα γόνατα, γεμάτο δέος και ευγνωμοσύνη.
Το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους
Όταν το πλοίο έφτασε στην Παλαιστίνη, ο Άγιος προχώρησε με συγκίνηση στα μέρη όπου είχε περπατήσει ο Χριστός. Με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο, το Γολγοθά, τη Βηθλεέμ και όλα τα ιερά σημεία της Γραφής. Έμεινε εκεί αρκετό καιρό, προσευχόμενος αδιάκοπα.
Ύστερα πήρε τον δρόμο της επιστροφής προς την πατρίδα του, γεμάτος πνευματική χαρά.
***
Όταν ο Άγιος Νικόλαος επέστρεψε στη Λυκία, έμαθε πως είχε μόλις πεθάνει ο επίσκοπος των Μύρων. Όλοι οι επίσκοποι της περιοχής συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν διάδοχο, αλλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν, γιατί καθένας έβλεπε τα χαρίσματα του αξιώματος με διαφορετικό τρόπο. Αφού πέρασε αρκετός χρόνος χωρίς αποτέλεσμα, αποφάσισαν να ζητήσουν από τον Θεό να τους φανερώσει ποιος ήταν ο εκλεκτός Του.
Τότε ένας από τους πιο σεβάσμιους και ενάρετους επισκόπους πήρε ένα σημείο από τον Θεό σε όραμα: να σταθεί στην πύλη του ναού όλη τη νύχτα και να προσέξει ποιος θα έρθει πρώτος το πρωί. Εκείνος που θα έμπαινε πρώτος στην εκκλησία θα ονομαζόταν Νικόλαος και αυτός θα ήταν ο νέος επίσκοπος, εκλεκτός του Θεού.
Ο επίσκοπος υπάκουσε στη θεία προσταγή. Κατά τα χαράματα, ο πρώτος άνθρωπος που πλησίασε τον ναό ήταν ο Άγιος Νικόλαος, ο οποίος συνήθιζε να βρίσκεται στην εκκλησία πριν από όλους για προσευχή. Μόλις τον είδε ο επίσκοπος, τον σταμάτησε και τον ρώτησε:
— Παιδί μου, πώς σε λένε;
Με πολλή ταπεινότητα, εκείνος απάντησε:
— Νικόλαο με λένε, δέσποτα.
Τότε ο γέροντας επίσκοπος δάκρυσε από χαρά και, γεμάτος συγκίνηση, του είπε:
— Νικόλαε, παιδί του Θεού, εσένα διάλεξε ο Κύριος για ποιμένα του λαού Του.
Ο Άγιος έμεινε άναυδος. Δεν ήθελε καθόλου να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο αξίωμα και προσπαθούσε να αρνηθεί, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο. Αλλά οι επίσκοποι, όταν άκουσαν την αποκάλυψη, δοξολόγησαν τον Θεό και με πολλή επιμονή τον ανέβασαν στον θρόνο της επισκοπής των Μύρων.
Η ενθρόνιση
Η εκλογή του ήταν ένα γεγονός που συγκίνησε όλη την πόλη. Όταν οι κάτοικοι των Μύρων άκουσαν ότι το Άγιο Πνεύμα τούς είχε χαρίσει τέτοιο ποιμένα, γέμισαν χαρά. Τον υποδέχτηκαν με τιμές, αλλά κι εκείνος, με την ταπείνωσή του, έσκυβε το κεφάλι και απέφευγε κάθε μορφή κοσμικής δόξας.
Από την πρώτη στιγμή του ποιμαντορικού αξιώματος, έγινε παράδειγμα για όλους: πράος, εγκρατής, σοφός, φιλάνθρωπος, ακούραστος στην προσευχή και στη διδασκαλία. Ο λαός του Θεού δεν έβλεπε σ’ εκείνον έναν άρχοντα αλλά έναν πραγματικό πατέρα.
***
Την εποχή που ο Άγιος Νικόλαος ασκούσε το έργο του επισκόπου, ξέσπασαν σκληροί διωγμοί εναντίον των Χριστιανών από τους αυτοκράτορες Διοκλητιανό και Μαξιμιανό. Πολλές εκκλησίες γκρεμίστηκαν, ιερά βιβλία κάηκαν και πολλοί πιστοί παραδόθηκαν σε βασανιστήρια.
Ο Άγιος Νικόλαος δεν φοβήθηκε καθόλου. Στάθηκε μπροστά στον λαό του σαν γενναίος ποιμένας, ενισχύοντάς τους όλους με λόγια και έργα. Προέτρεπε τους Χριστιανούς να μείνουν σταθεροί, να μην αρνηθούν τον Χριστό και να μην προσκυνήσουν τα είδωλα — ούτε από φόβο, ούτε από απειλές.
Κάποιοι ειδωλολάτρες άρχοντες, εξοργισμένοι με την επιρροή του, τον συνέλαβαν και τον έριξαν στη φυλακή. Εκεί τον έβαλαν μαζί με άλλους ιερείς και πιστούς. Ο Άγιος όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά στη φυλακή έγινε ακόμη πιο φλόγισμένος στο κήρυγμα και στην προσευχή. Μετέτρεψε τον χώρο των δεσμών σε εκκλησία, εμψυχώνοντας τους συγκρατούμενους και διδάσκοντάς τους την ελπίδα της Αναστάσεως.
Οι δεσμοφύλακες θαύμαζαν τη γλυκύτητα και τη σοβαρότητά του, και πολλοί από εκείνους άρχισαν να τον σέβονται, ακόμη και να τον φοβούνται σαν άνθρωπο του Θεού.
Η απελευθέρωση από τον Μέγα Κωνσταντίνο
Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος και σταμάτησαν οι διωγμοί, άνοιξαν οι φυλακές και απελευθερώθηκαν οι Χριστιανοί. Ο Άγιος Νικόλαος επέστρεψε στην επισκοπή του με χαρά και δάκρυα από τον λαό, που τον υποδέχτηκε σαν πατέρα που γύριζε από εξορία.
Από τη στιγμή εκείνη συνέχισε ακόμη πιο δυναμικά το έργο του, αφού η δοκιμασία είχε δοκιμάσει την πίστη του και είχε φανερώσει σε όλους ότι ήταν πράγματι «στύλος της Εκκλησίας».
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, για να αντιμετωπιστεί η αίρεση του Αρείου που συγκλόνιζε την Εκκλησία, συγκεντρώθηκαν εκεί οι μεγαλύτεροι Πατέρες της εποχής: όσιοι, μάρτυρες, ομολογητές και επίσκοποι γεμάτοι Άγιο Πνεύμα. Ανάμεσά τους ήταν και ο Άγιος Νικόλαος, σεβαστός από όλους για την αγιότητά του.
Ο Άρειος, με λόγο εύστροφο αλλά γεμάτο πλάνη, ισχυριζόταν ότι ο Υιός του Θεού δεν είναι άναρχος και ομοούσιος με τον Πατέρα, αλλά «κτίσμα» και «κατώτερος». Με αυτά τα λόγια σκανδάλιζε πολλούς και προκαλούσε μεγάλη ταραχή.
Οι Πατέρες προσπαθούσαν με επιχειρήματα και πραότητα να τον ελέγξουν. Ο Άγιος Νικόλαος, όμως, άκουγε με πόνο ψυχής τον ευσεβή λαό να βλασφημείται και τον Χριστό να μειώνεται. Δεν άντεξε να ακούει τη βλασφημία του Αρείου, που προσέβαλλε τον Κύριο της Δόξας.
Κάποια στιγμή, αφού ο Άρειος επανέλαβε τις κακοδοξίες του με θράσος, ο Άγιος Νικόλαος σηκώθηκε με φλόγα ζήλου και —χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει την αγανάκτηση της καρδιάς του— τον χαστούκισε μπροστά σε όλους. Ήταν μια πράξη όχι από οργή πάθους, αλλά από θείο ζήλο, όπως μαρτυρούν οι Πατέρες.
Η Σύνοδος όμως, επειδή έπρεπε να διαφυλάξει την τάξη και να δείξει πως δεν εγκρίνει σωματική τιμωρία, του αφαίρεσε προσωρινά το ωμοφόριο και τα αρχιερατικά σύμβολα. Ο Άγιος δεν αντέδρασε· υποτάχθηκε σιωπηλά, με ταπείνωση, θεωρώντας τον εαυτό του ένοχο.
Την ίδια νύχτα, όμως, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός.
Το θαυμαστό όραμα
Κάποιοι πατέρες της Συνόδου είδαν στον ύπνο τους τον Χριστό να δίνει στον Άγιο Νικόλαο το Ευαγγέλιο και την Παναγία να του επιδίδει ξανά το ωμοφόριό του, δείχνοντας έτσι ότι η πράξη του ήταν καρπός καθαρής αγάπης για την αλήθεια.
Όταν το έμαθαν οι επίσκοποι, συγκινήθηκαν βαθιά. Κατάλαβαν ότι ο Θεός δικαίωνε τον Άγιο Νικόλαο για τον ζήλο του και του αποκατέστησαν αμέσως το αξίωμα. Από τότε τιμήθηκε ακόμη περισσότερο, γιατί φάνηκε όχι μόνο ποιμένας πράος και φιλάνθρωπος, αλλά και υπερασπιστής της αληθινής πίστης.
***
Εκείνον τον καιρό, τρεις στρατηγοί του αυτοκράτορα — ο Νεπωτιανός, ο Ουρβικιανός και ο Εράρειος — στάλθηκαν στη Φρυγία και τη Λυκία για να επιβάλουν τάξη σε μια αναταραχή. Στο ταξίδι τους προς τις Μύρες, σταμάτησαν για να προμηθευτούν τρόφιμα.
Την ίδια στιγμή στην πόλη είχε γίνει μια συνωμοσία: μερικοί άδικοι άρχοντες είχαν αποφασίσει να θανατώσουν τρεις αθώους πολίτες, για να καλύψουν δικές τους παρανομίες. Ήθελαν να τους εκτελέσουν χωρίς δίκη, ελπίζοντας ότι η αναστάτωση που επικρατούσε θα έκρυβε την αδικία τους.
Οι άτυχοι άνδρες οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης, με το πλήθος να παρακολουθεί συντετριμμένο. Οι δήμιοι ετοιμάζονταν ήδη να σηκώσουν το ξίφος.
Η άμεση παρέμβαση του Αγίου
Όταν το έμαθε ο Άγιος Νικόλαος, κινήθηκε με την ταχύτητα του δικαίου ζήλου. Έφτασε στον χώρο της εκτέλεσης σαν «αστραπή του Θεού», όπως λέει το κείμενο. Όρμησε ανάμεσα στους δήμιους και στους καταδικασμένους, άρπαξε τα ξίφη από τα χέρια των εκτελεστών και τους σταμάτησε.
Στάθηκε μπροστά στον άρχοντα που είχε υπογράψει την άδικη απόφαση και τον κατηγόρησε δημόσια, λέγοντας με φλογερή φωνή:
— Ποιος σου έδωσε εξουσία να χύνεις αθώο αίμα; Δεν φοβάσαι τον Θεό που βλέπει τα πάντα;
Ο άρχοντας έμεινε άφωνος. Μπροστά σε όλο τον λαό, ο Άγιος αποκάλυψε την πλεκτάνη και τους πραγματικούς ενόχους. Ο λαός συγκινήθηκε και δοξολόγησε τον Θεό που έστειλε τον ποιμένα Του να σώσει τους τρεις άνδρες.
Οι στρατηγοί, που ήταν μάρτυρες του γεγονότος, θαύμασαν τόσο πολύ τον Άγιο ώστε δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Έγιναν αμέσως φίλοι και αφοσιωμένοι του.
Η συκοφαντία στην Κωνσταντινούπολη
Αργότερα, όταν οι τρεις στρατηγοί επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη, κάποιοι κακόβουλοι τους συκοφάντησαν στον ευνούχο του παλατιού. Μέσα από ψέματα και μηχανορραφίες, παρουσιάστηκαν στον αυτοκράτορα ως προδότες. Ο Κωνσταντίνος, εξαπατημένος, διέταξε να φυλακιστούν και όρισε την εκτέλεσή τους.
Μέσα στη φυλακή, απελπισμένοι και χωρίς ελπίδα, θυμήθηκαν τον Άγιο Νικόλαο, τον άνθρωπο που τους είχε σώσει μια φορά. Και τον φώναξαν με πίστη, σαν να ήταν παρών.
Η θαυμαστή επέμβαση
Εκείνη τη νύχτα, ο Άγιος εμφανίστηκε στον ύπνο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου με μεγάλη αυστηρότητα και του είπε:
— Γιατί αδικείς αυτούς τους άνδρες; Είναι αθώοι! Αν δεν τους ελευθερώσεις αμέσως, θα δεχθείς τιμωρία από τον Θεό.
Την ίδια στιγμή ο Άγιος εμφανίστηκε και στον έπαρχο Αβλάβιο, τον ενέπληξε με την ίδια φωνή, και του αποκάλυψε την πλεκτάνη.
Το πρωί, και οι δύο ξύπνησαν τρομαγμένοι. Άφησαν αμέσως ελεύθερους τους στρατηγούς, ζητώντας τους να μην κρύψουν τίποτα από τον Άγιο Νικόλαο που τους έσωσε.
Οι στρατηγοί έτρεξαν στα Μύρα και έπεσαν στα πόδια του Αγίου, ευχαριστώντας τον για το θαυμαστό έργο και την πατρική του προστασία.
Ο Άγιος τους υποδέχτηκε με ταπείνωση, λέγοντάς τους πως ο Θεός είναι εκείνος που σώζει, όχι οι άνθρωποι.
***
Ο Άγιος Νικόλαος δεν αναδείχθηκε μόνο θαυματουργός στις μεγάλες κρίσεις· καθημερινά γινόταν πατέρας των φτωχών, των αδικημένων και όσων είχαν ανάγκη. Η καρδιά του ήταν γεμάτη ελεημοσύνη και πραότητα, και γι’ αυτό ο λαός τον θεωρούσε «προστάτη» και «υπερασπιστή» πριν ακόμη κοιμηθεί.
Γι’ αυτό και στις μέρες μας ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται προστάτης της ανιδιοτελούς προσφοράς και σύμβολο της κρυφής ελεημοσύνης.
Ο Άγιος Νικόλαος αγαπήθηκε ιδιαίτερα και από τους ναυτικούς. Πολλές φορές εμφανιζόταν κατά τη διάρκεια καταιγίδων, άλλοτε ενθαρρύνοντας το πλήρωμα και άλλοτε σταματώντας τον άνεμο με το σημείο του σταυρού.
Μία από αυτές τις φορές, ένα καράβι με εμπορεύματα κινδύνευε να βυθιστεί από τρομερή θαλασσοταραχή. Οι ναύτες φώναξαν με πίστη το όνομά του, και ο Άγιος παρουσιάστηκε σαν να στεκόταν στο κατάρτι, υψώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό. Αμέσως η θύελλα κόπασε και το πλοίο σώθηκε.
Από τότε, ο Άγιος Νικόλαος τιμήθηκε ως προστάτης των ναυτικών και όλων όσων ταξιδεύουν στη θάλασσα.
Πολλά ακόμη θαύματα
Ο Άγιος θεράπευσε αρρώστους, παρηγόρησε θλιμμένους, λύτρωσε αιχμαλώτους και έδινε διέξοδο σε όσους είχαν χαθεί μέσα στα βάσανα. Όλα αυτά τα έκανε χωρίς επίδειξη· συχνά κανείς δεν γνώριζε ότι ήταν εκείνος που είχε βοηθήσει.
Ο λαός τον ένιωθε όχι απλώς επίσκοπο, αλλά ζωντανή παρουσία του Θεού ανάμεσά τους.
***
Ο Άγιος Νικόλαος, αφού έζησε μια ζωή γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και προσφορά, έφτασε στα βαθιά του γηρατειά. Παρέμεινε ως το τέλος ποιμένας της Μύρας, οδηγώντας τον λαό του όπως ένας καλός πατέρας που δεν εγκαταλείπει ποτέ τα παιδιά του.
Όταν πλησίασε η ημέρα της αναχώρησής του από τον κόσμο, ο Άγιος ετοίμασε τον εαυτό του με προσευχή, νηστεία και ειρήνη. Κάλεσε κοντά του τους κληρικούς και τους πιστούς, τους ευλόγησε όλους έναν προς έναν, και τους ζήτησε να διατηρούν την αγάπη και την ενότητα της Εκκλησίας.
Η κοίμηση του Αγίου
Ο Άγιος Νικόλαος παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό ήρεμα, μέσα σε προσευχή, περιτριγυρισμένος από τον λαό του. Μεγάλη θλίψη απλώθηκε σε όλη τη Λυκία. Δεν έκλαιγαν απλώς έναν επίσκοπο, αλλά έναν πατέρα, έναν προστάτη και έναν άγιο άνθρωπο του Θεού.
Το τίμιο λείψανό του το έθαψαν με τιμή μέσα στην εκκλησία των Μύρων, και αμέσως άρχισαν να γίνονται θαύματα.
Το μύρο που ανέβλυζε από τον τάφο
Από τον τάφο του Αγίου έτρεχε άγιο μύρο, ευωδιαστό σαν άρωμα παραδείσου. Το μύρο αυτό θεράπευε αρρώστους, ενίσχυε όσους ήταν σε θλίψη, και έγινε σημείο της χάριτος που ο Θεός είχε δώσει στον Άγιο.
Γι’ αυτό ονομάστηκε και «Μυροβλύτης».
Τα θαύματα μετά την κοίμηση
Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος συνέχισε να εμφανίζεται σε όσους τον επικαλούνταν με πίστη:
έσωσε πλοία που βούλιαζαν
γιάτρεψε άρρωστους
φανέρωσε αλήθειες σε όσους αδικήθηκαν
προστάτευσε παιδιά και φτωχούς
παρενέβη πολλές φορές σε πολέμους και κινδύνους
Η φήμη του διαδόθηκε σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Εκκλησίες χτίστηκαν προς τιμήν του από τη Μικρά Ασία ως την Ευρώπη. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της ελεημοσύνης, της προστασίας και της σωτηρίας στις ανάγκες.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Πόσο όμορφο είναι που στους βίους των ερημιτών διαβάζουμε για αυτούς τους εκπληκτικούς εργάτες της υπακοής!
Ήταν γενναίοι στρατιώτες του δικού μας Αρχιστράτηγου – του Ιησού!
Όταν διαβάζω για τους αγώνες τους, ταράζομαι και ντρέπομαι με τις ήττες μου στην πάλη με τους δαίμονες και τα πάθη.
Έγινα ρεζίλι στους αγγέλους και στους ανθρώπους (παράβαλλε Α’Κορ.4,9).
Αλλά εσείς, χρυσά μου και ευλογημένα παιδιά, πρέπει να τους μιμείστε σε όλα αυτούς τους παλαιούς υποτακτικούς.
Να αγωνίζεστε και να κόβετε το καταραμένο θέλημά σας, να λέτε συνέχεια: “συγχωρέστε” και “ευλογείτε”.
Ο άγιος γέροντάς μου (και δικός σας παππούς – ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής – σημείωση συντάκτη) συνέχεια με συμβούλευε και με μάθαινε στο να αποκόβω τελείως το θέλημά μου.
Με μάθαινε στην πράξη να αντέχω ατιμίες και άγιες υποτιμήσεις.
Ήμουν υποτακτικός του για 20 χρόνια, και μόνο μία φορά άκουσα το όνομά μου· ό,τι άκουγα ήταν μόνο απορρίψεις και παρατηρήσεις.
Αλλά αυτές με έσωσαν.
Θεέ μου, πόσο τον ευχαριστώ για αυτή την θεϊκά σοφή ανατροφή, που μου πρόσφερε!
Αλλά ήμουν ξεροκέφαλος μαντράχαλος που δεν εξελισσόταν, και γι’ αυτό δεν απέκτησα τίποτα.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.
Ήταν γενναίοι στρατιώτες του δικού μας Αρχιστράτηγου – του Ιησού!
Όταν διαβάζω για τους αγώνες τους, ταράζομαι και ντρέπομαι με τις ήττες μου στην πάλη με τους δαίμονες και τα πάθη.
Έγινα ρεζίλι στους αγγέλους και στους ανθρώπους (παράβαλλε Α’Κορ.4,9).
Αλλά εσείς, χρυσά μου και ευλογημένα παιδιά, πρέπει να τους μιμείστε σε όλα αυτούς τους παλαιούς υποτακτικούς.
Να αγωνίζεστε και να κόβετε το καταραμένο θέλημά σας, να λέτε συνέχεια: “συγχωρέστε” και “ευλογείτε”.
Ο άγιος γέροντάς μου (και δικός σας παππούς – ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής – σημείωση συντάκτη) συνέχεια με συμβούλευε και με μάθαινε στο να αποκόβω τελείως το θέλημά μου.
Με μάθαινε στην πράξη να αντέχω ατιμίες και άγιες υποτιμήσεις.
Ήμουν υποτακτικός του για 20 χρόνια, και μόνο μία φορά άκουσα το όνομά μου· ό,τι άκουγα ήταν μόνο απορρίψεις και παρατηρήσεις.
Αλλά αυτές με έσωσαν.
Θεέ μου, πόσο τον ευχαριστώ για αυτή την θεϊκά σοφή ανατροφή, που μου πρόσφερε!
Αλλά ήμουν ξεροκέφαλος μαντράχαλος που δεν εξελισσόταν, και γι’ αυτό δεν απέκτησα τίποτα.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Προ και μετά Χριστόν...
Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος καὶ μπῆκε στὸν κόσμο σὰν ἕνα βρέφος, γιὰ νὰ δείξει τὴν ἀξία ποὺ ἔχει ἀκόμα κι ἕνα παιδί…
Τὰ Χριστούγεννα τότε μόνον ἔχουν ἀξία γιὰ μᾶς, τότε ἔχουν ἀξία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅταν γίνουν ἡ ἀφορμή, ὁ σαρκωθεὶς Θεὸς νὰ μπεῖ στὸν χρόνο τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς.
Ὅταν μπεῖ μέσα στὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας – καὶ τὴν κόψει στὴ μέση: στὴν πρὸ καὶ τὴν μετὰ Χριστόν.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.
Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος καὶ μπῆκε στὸν κόσμο σὰν ἕνα βρέφος, γιὰ νὰ δείξει τὴν ἀξία ποὺ ἔχει ἀκόμα κι ἕνα παιδί…
Τὰ Χριστούγεννα τότε μόνον ἔχουν ἀξία γιὰ μᾶς, τότε ἔχουν ἀξία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅταν γίνουν ἡ ἀφορμή, ὁ σαρκωθεὶς Θεὸς νὰ μπεῖ στὸν χρόνο τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς.
Ὅταν μπεῖ μέσα στὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας – καὶ τὴν κόψει στὴ μέση: στὴν πρὸ καὶ τὴν μετὰ Χριστόν.
Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Όταν έγινε η Μείζων Σύνοδος -θυμάστε, όταν έγινα Μητροπολίτης με κατηγορούσαν για διάφορα πράγματα, άσχημα- και έγινε μία Σύνοδος με τους Πατριάρχες και με κάπου 25 Αρχιερείς για να δικάσουν την υπόθεση αυτή και να δουν αν είναι αλήθεια ή ψέμματα όλα αυτά για τα οποία με κατηγορούσαν.
Όταν έγινε η τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου αυτής -που ήταν κεκλεισμένων των θυρών, δεν είχε παρόντες ούτε δημοσιογράφους ούτε κανέναν ξένο, ήτανε στην Αρχιεπισκοπή περίπου ώρα 9:00-10:00 το βράδυ- ένας από αυτούς που με κατηγορούσε έλεγε διάφορα άσχημα πράγματα, πολύ άσχημα!
Να μην τα λέμε τώρα.
Τότε του λέει ο Πατριάρχης ο Αλεξανδρείας, ο Πέτρος: "Εσύ που λες για τον πατέρ Αθανάσιο όλα αυτά τα πράγματα, τον ξέρεις;" Λέει:
"Πως δεν τον ξέρω;
Αφού πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα."
Ερχόμουνα εγώ από το Μαχαίρα, δήθεν, και έβγαζα τα ράσα και πηγαίναμε στην πλαζ και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα μαζί.
Φανταστείτε τώρα, είμαι εγώ για μπάνιο στη θάλασσα;
Και πού να παρουσιαστώ...!
Και μάλιστα έλεγε ότι οδηγούσα και αυτοκίνητο, που δεν ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο!
Το αστείο ήταν ότι ένας Μητροπολίτης που με ανέκρινε τρόπον τινά είπε:
"Πώς μπορείς να μας αποδείξεις ότι δεν ξέρεις αυτοκίνητο;"
Αφού δεν έμαθα, δεν έμαθα ποτέ μου, δεν με είδε κανείς να οδηγώ αυτοκίνητο.
Λέει: "Μα πώς μπορείς να το αποδείξεις;"
Λέω, μπέστε σε ένα αυτοκίνητο να σας πάρω μια βόλτα κι όποιος βγει ζωντανός!
Αφού δεν ξέρω πώς θα σου το αποδείξω διαφορετικά;
Τέλος πάντων, ευτράπελα πράγματα τα οποία ήταν και θλιβερά, ταυτόχρονα.
Τότε εγώ είχα αποκτήσει κινητό τηλέφωνο. Όταν ήρθα στη Μητρόπολη είχα και ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν το ήξεραν πολλοί, το τηλέφωνό μου.
Λέει λοιπόν ο Πατριάρχης σε εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη -τον οποίο δεν τον ήξερα εγώ, δεν τον είχα δει ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο- "ποιος είναι ο Μητροπολίτης Λεμεσού;
Εμείς που είμαστε εδώ πέρα, δες ποιος είναι από εμάς."
Εγώ δεν ήμουν μέσα διότι ήμουν υπόδικος, δικαζόμουν, δεν μπορούσα να ήμουν μέσα εγώ.
-Είναι εδώ;
-Λέει, ναι, εδώ είναι!
-Ποιος είναι;
Εγώ κοιτούσα από μία χαραμάδα του παραθύρου και έβλεπα τη σκηνή.
Έκανε το χέρι του έτσι, έδειχνε έναν-έναν και λέει: "Εσύ είσαι!" και έδειξε έναν Μητροπολίτη, Κύπριο. (Μόρφου, Νεόφυτο).
Ο οποίος Μητροπολίτης όμως τον ανέκρινε την προηγούμενη μέρα και έπρεπε να τον ξέρει. Τον σκότισε ο Θεός και δεν τον κατάλαβε! Και λέει, "εσύ είσαι!".
Του λέει ο Μητροπολίτης: "Κοίταξέ με καλά! Εγώ είμαι ο πάτερ Αθανάσιος;"
Του λέει: "Ναι, εσύ είσαι! Εσύ είσαι!"
Και τότε ο Πέτρος, ο Πατριάρχης, τον έβγαλε έξω και τελείωσε η Σύνοδος και χειροκρότησαν όλοι και είπαν ότι η ιστορία της Εκκλησίας επαναλαμβάνεται.
Όταν βγήκαν έξω -εγώ δεν ήμουν μέσα στη Σύνοδο, βγήκαν οι Αρχιερείς και μου έλεγαν τι έγινε τέλος πάντων εκεί- έφυγα κι εγώ από την πίσω πόρτα της Αρχιεπισκοπής για να μη μας πιάσουν οι δημοσιογράφοι που ήταν στην κύρια είσοδο.
Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο -οδηγούσε ο πάτερ Φιλόθεος, νομίζω, ή ο πάτερ Πορφύριος- χτύπησε το κινητό μου. Λίγοι ήξεραν το κινητό μου.
Κοιτάζω, ένας αριθμός παράξενος! Σηκώνω το κινητό, απαντώ: "ναι, ποιος είναι;
" Ακούω μία φωνή έτσι λεπτή, όπως μιλάει ο γέροντας Εφραίμ (ο Φιλοθεΐτης, της Αριζόνας) και μου λέει:
"Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;
Λέω: "Ναι, ποιος είναι;"
Μου λέει: "Ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική".
Λέω: "Γέροντα, τι είναι;"
Σάστισα κι εγώ!
Λέει: "Με τη χάρη του Θεού, παιδί μου, ήμουνα εκεί (στη Σύνοδο) και τα έβλεπα όλα!
Και είδα αυτόν τον άνθρωπο που έψαχνε να σε βρει μέσα στους Δεσποτάδες και είπα:
Παναγία μου, σκότισέ τον να μη σε βρει!
Αλλά δεν ήσουν μέσα εσύ! Και έδειξε κάποιον άλλον!".
"Δεν ήμουν μέσα εγώ, γέροντα", λέω. "Ήμουν έξω".
Και έγινε όλη αυτή η ιστορία και το έλεγε ο ίδιος ο γέροντας ότι ήταν εκεί!
Και κάποιος να του το είπε, που ήξερε το τηλέφωνό μου;
Και πώς με πήρε τηλέφωνο από την Αμερική που δεν ήξερε κανείς το τηλέφωνό μου τότε;
Πού το άκουσε; πού το είδε αυτό το πράγμα;
Και μετά μου το επιβεβαίωσε κι όταν πήγα στην Αμερική και το είπε και ο ίδιος και υπάρχει σε μία κασέτα, νομίζω, στο YouTube που το λέει και το διηγείται ο ίδιος.
Λέει, όταν προσευχόταν για μας, ο Θεός τον μετέφερε με το Πνεύμα το Άγιο στον χώρο εκείνο.
Βλέπετε λοιπόν τι σημαίνει Άγιος άνθρωπος και τι χάρισμα είχε, πνευματικό, ο γέροντας Εφραίμ.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.
Όταν έγινε η τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου αυτής -που ήταν κεκλεισμένων των θυρών, δεν είχε παρόντες ούτε δημοσιογράφους ούτε κανέναν ξένο, ήτανε στην Αρχιεπισκοπή περίπου ώρα 9:00-10:00 το βράδυ- ένας από αυτούς που με κατηγορούσε έλεγε διάφορα άσχημα πράγματα, πολύ άσχημα!
Να μην τα λέμε τώρα.
Τότε του λέει ο Πατριάρχης ο Αλεξανδρείας, ο Πέτρος: "Εσύ που λες για τον πατέρ Αθανάσιο όλα αυτά τα πράγματα, τον ξέρεις;" Λέει:
"Πως δεν τον ξέρω;
Αφού πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα."
Ερχόμουνα εγώ από το Μαχαίρα, δήθεν, και έβγαζα τα ράσα και πηγαίναμε στην πλαζ και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα μαζί.
Φανταστείτε τώρα, είμαι εγώ για μπάνιο στη θάλασσα;
Και πού να παρουσιαστώ...!
Και μάλιστα έλεγε ότι οδηγούσα και αυτοκίνητο, που δεν ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο!
Το αστείο ήταν ότι ένας Μητροπολίτης που με ανέκρινε τρόπον τινά είπε:
"Πώς μπορείς να μας αποδείξεις ότι δεν ξέρεις αυτοκίνητο;"
Αφού δεν έμαθα, δεν έμαθα ποτέ μου, δεν με είδε κανείς να οδηγώ αυτοκίνητο.
Λέει: "Μα πώς μπορείς να το αποδείξεις;"
Λέω, μπέστε σε ένα αυτοκίνητο να σας πάρω μια βόλτα κι όποιος βγει ζωντανός!
Αφού δεν ξέρω πώς θα σου το αποδείξω διαφορετικά;
Τέλος πάντων, ευτράπελα πράγματα τα οποία ήταν και θλιβερά, ταυτόχρονα.
Τότε εγώ είχα αποκτήσει κινητό τηλέφωνο. Όταν ήρθα στη Μητρόπολη είχα και ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν το ήξεραν πολλοί, το τηλέφωνό μου.
Λέει λοιπόν ο Πατριάρχης σε εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη -τον οποίο δεν τον ήξερα εγώ, δεν τον είχα δει ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο- "ποιος είναι ο Μητροπολίτης Λεμεσού;
Εμείς που είμαστε εδώ πέρα, δες ποιος είναι από εμάς."
Εγώ δεν ήμουν μέσα διότι ήμουν υπόδικος, δικαζόμουν, δεν μπορούσα να ήμουν μέσα εγώ.
-Είναι εδώ;
-Λέει, ναι, εδώ είναι!
-Ποιος είναι;
Εγώ κοιτούσα από μία χαραμάδα του παραθύρου και έβλεπα τη σκηνή.
Έκανε το χέρι του έτσι, έδειχνε έναν-έναν και λέει: "Εσύ είσαι!" και έδειξε έναν Μητροπολίτη, Κύπριο. (Μόρφου, Νεόφυτο).
Ο οποίος Μητροπολίτης όμως τον ανέκρινε την προηγούμενη μέρα και έπρεπε να τον ξέρει. Τον σκότισε ο Θεός και δεν τον κατάλαβε! Και λέει, "εσύ είσαι!".
Του λέει ο Μητροπολίτης: "Κοίταξέ με καλά! Εγώ είμαι ο πάτερ Αθανάσιος;"
Του λέει: "Ναι, εσύ είσαι! Εσύ είσαι!"
Και τότε ο Πέτρος, ο Πατριάρχης, τον έβγαλε έξω και τελείωσε η Σύνοδος και χειροκρότησαν όλοι και είπαν ότι η ιστορία της Εκκλησίας επαναλαμβάνεται.
Όταν βγήκαν έξω -εγώ δεν ήμουν μέσα στη Σύνοδο, βγήκαν οι Αρχιερείς και μου έλεγαν τι έγινε τέλος πάντων εκεί- έφυγα κι εγώ από την πίσω πόρτα της Αρχιεπισκοπής για να μη μας πιάσουν οι δημοσιογράφοι που ήταν στην κύρια είσοδο.
Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο -οδηγούσε ο πάτερ Φιλόθεος, νομίζω, ή ο πάτερ Πορφύριος- χτύπησε το κινητό μου. Λίγοι ήξεραν το κινητό μου.
Κοιτάζω, ένας αριθμός παράξενος! Σηκώνω το κινητό, απαντώ: "ναι, ποιος είναι;
" Ακούω μία φωνή έτσι λεπτή, όπως μιλάει ο γέροντας Εφραίμ (ο Φιλοθεΐτης, της Αριζόνας) και μου λέει:
"Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;
Λέω: "Ναι, ποιος είναι;"
Μου λέει: "Ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική".
Λέω: "Γέροντα, τι είναι;"
Σάστισα κι εγώ!
Λέει: "Με τη χάρη του Θεού, παιδί μου, ήμουνα εκεί (στη Σύνοδο) και τα έβλεπα όλα!
Και είδα αυτόν τον άνθρωπο που έψαχνε να σε βρει μέσα στους Δεσποτάδες και είπα:
Παναγία μου, σκότισέ τον να μη σε βρει!
Αλλά δεν ήσουν μέσα εσύ! Και έδειξε κάποιον άλλον!".
"Δεν ήμουν μέσα εγώ, γέροντα", λέω. "Ήμουν έξω".
Και έγινε όλη αυτή η ιστορία και το έλεγε ο ίδιος ο γέροντας ότι ήταν εκεί!
Και κάποιος να του το είπε, που ήξερε το τηλέφωνό μου;
Και πώς με πήρε τηλέφωνο από την Αμερική που δεν ήξερε κανείς το τηλέφωνό μου τότε;
Πού το άκουσε; πού το είδε αυτό το πράγμα;
Και μετά μου το επιβεβαίωσε κι όταν πήγα στην Αμερική και το είπε και ο ίδιος και υπάρχει σε μία κασέτα, νομίζω, στο YouTube που το λέει και το διηγείται ο ίδιος.
Λέει, όταν προσευχόταν για μας, ο Θεός τον μετέφερε με το Πνεύμα το Άγιο στον χώρο εκείνο.
Βλέπετε λοιπόν τι σημαίνει Άγιος άνθρωπος και τι χάρισμα είχε, πνευματικό, ο γέροντας Εφραίμ.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 50548
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ερώτησαν κάτι καλογριούλες και τον πατερ-Γεράσιμο, τον Υμνογράφο [Μοναχός πατήρ Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης Υμνογράφος Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας].
Πατερ-Γεράσιμε, τι θα πει τυφλή υπακοή;
– Να σας πω, λέει.
Είπε η Ηγουμένη·
«φέρε, Ευπραξία, ένα ποτήρι νερό».
Το ‘φερες. «Χύσ’ το».
Το ‘χυσες.
«Βρε παλαβή, γιατί το ‘χυσες το νερό»; «Ευλόγησον».
Να μη δικαιολογηθείς· «μα καλά, εσύ δεν μου ‘πες να το χύσω το νερό»;
Όχι έτσι, λέει. «Ευλόγησον», αυτή είναι η τυφλή υπακοή.
Αν δεν κάνεις τυφλή υπακοή, δεν ανεβαίνεις απάνω σε πνευματικές σκάλες.
Είδες αυτό το Γεροντάκι [ο π. Γεράσιμος ο Υμνογράφος] πώς είπε;
Αυτή είναι η τυφλή υπακοή, να μη δικαιολογείς τον εαυτό σου.
Όχι μόνο στον Γέροντα, και στον αδερφό σου.
Και στον αδερφό σου να μη δικαιολογείς τον εαυτό σου, αλλά πάντοτε να τον έχεις τον εαυτό σου κάτω από όλους.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» , Κατουνάκια Αγίου Όρους.
Πατερ-Γεράσιμε, τι θα πει τυφλή υπακοή;
– Να σας πω, λέει.
Είπε η Ηγουμένη·
«φέρε, Ευπραξία, ένα ποτήρι νερό».
Το ‘φερες. «Χύσ’ το».
Το ‘χυσες.
«Βρε παλαβή, γιατί το ‘χυσες το νερό»; «Ευλόγησον».
Να μη δικαιολογηθείς· «μα καλά, εσύ δεν μου ‘πες να το χύσω το νερό»;
Όχι έτσι, λέει. «Ευλόγησον», αυτή είναι η τυφλή υπακοή.
Αν δεν κάνεις τυφλή υπακοή, δεν ανεβαίνεις απάνω σε πνευματικές σκάλες.
Είδες αυτό το Γεροντάκι [ο π. Γεράσιμος ο Υμνογράφος] πώς είπε;
Αυτή είναι η τυφλή υπακοή, να μη δικαιολογείς τον εαυτό σου.
Όχι μόνο στον Γέροντα, και στον αδερφό σου.
Και στον αδερφό σου να μη δικαιολογείς τον εαυτό σου, αλλά πάντοτε να τον έχεις τον εαυτό σου κάτω από όλους.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» , Κατουνάκια Αγίου Όρους.