Το χέρι του παπά
Ο ιερέας σας μπορεί να είναι μόλις 25 χρονών. Μα η ιεροσύνη του είναι από καταβολής κόσμου. Όταν, λοιπόν, του ασπάζεστε το χέρι, προσκυνάτε την ιεροσύνη του, που φθάνει διαδοχικά από τον Χριστόν και τους Αποστόλους μέχρι τον ιερέα σας.
Όταν φιλάτε το χέρι του παπά σας, φιλάτε ολόκληρη την αλυσίδα των οσίων και αγίων ιερέων και ιεραρχών, από τους Αποστόλους μέχρι σήμερα. Ασπάζεστε και προσκυνάτε τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, τον άγιον Νικόλαο, τον άγιον Βασίλειο, τον άγιον Σάββα και όλους τους «επίγειους αγγέλους και ουρανίους ανθρώπους», που όταν ήταν στη γη κοσμούσαν την Εκκλησία και τώρα στολίζουν τον ουρανό. Είναι φίλημα άγιον, όπως γράφει στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος. Να ασπάζεστε λοιπόν το χέρι του ιερέα που σας ευλογεί. Είναι ευλογημένο από τον Θεό. Με την χάρη της ιεροσύνης. Με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Να το φιλάτε το χέρι του ιερέα σας. Όσο νέος και αν είναι. Και να τον ακούτε.
Επίσκοπος Αχρίδας Νικόλαος
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
Η αγάπη του Θεού προς τους αμαρτωλούς
Οι παραβολές του απολωλότος προβάτου και της απολεσθείσης δραχμής, φανερώνουν την προσπάθεια και τη φροντίδα του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Γεννάται όμως εύλογο το ερώτημα: Πως δικαιολογείται η αγάπη του Θεού με τις θλίψεις που εξακολουθούν να μας βρίσκουν στη ζωή;
Η θλίψη είτε προέρχεται από μας τους ιδίους, είτε προέρχεται κατʼ ευθείαν από τον Θεό - όπως είναι κάποια αρρώστια, μια οικονομική δυσχέρεια, ένας απροσδόκητος θάνατος προσφιλούς προσώπου – έχει παιδαγωγικό σκοπό. Είναι δείγμα της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Διότι του δίνει την ευκαιρία να σκεφθεί την ματαιότητα των εγκοσμίων. Να ξεκολλήσει η καρδιά του από πρόσωπα και πράγματα του παρόντος κόσμου. Να στρέψει τον νου μας στα άφθαρτα και αιώνια αγαθά! Ο ιερός Χρυσόστομος ιδού πως απαντά στο ερώτημα:
«Τον αμαρτωλό που επιμένει στην αμαρτία εάν φοβερίσει, θα τον φέρει σε απόγνωση και απελπισία, τον δίκαιο (τον ευσεβή) αν του φερθεί με επιείκεια και τον καλοτυχίσει, του χαλαρώνει τον τόνο της αρετής, επειδή αυτός θα θεωρεί τον εαυτό του ευτυχή και θα χάσει την προθυμία του προς την αρετή. Γιʼ αυτό τον μεν αμαρτωλό ελεεί, τον δε δίκαιο φοβίζει. Είναι μέγας και φοβερός σε όλους, όσοι στέκουν γύρω Του και κυκλώνουν το θρόνο Του».
«Ευεργετικός και καλοκάγαθος δείχνεται στα σύμπαντα ο Κύριος, μέγας και φοβερός σε όλους όσοι στέκουν γύρω Του». Εάν δει κάποιον ότι έπεσε, εκτείνει χέρι φιλανθρωπίας. Εάν δει κάποιον να στέκεται όρθιος, του προξενεί φόβο˙ αυτό δε είναι έργο της δικαιοσύνης και δικαιοκρισίας Του. Διότι τον μεν δίκαιο με τον φόβο του τον στηρίζει στην αρετή περισσότερο, τον δε αμαρτωλό με τη φιλανθρωπία τον σηκώνει από την αμαρτία και τον οδηγεί σε μετάνοια».
Και όταν ο άνθρωπος ο αμαρτωλός μετανοήσει και επιστρέψει στον Θεό; Ω τότε! «Χαρά μεγάλη γίνεται στον ουρανό επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι»! Γιʼ αυτό και η αγάπη του Θεού παρουσιάζεται σε όλο το μεγαλείο και την έκτασή της στην υπέροχη παραβολή του Ασώτου υιού. Τον αγκαλιάζει, τον ασπάζεται τον Άσωτο ο Θεός, του φορεί την πρώτη στολή, του περνάει δακτυλίδι στο χέρι, σφάζει το εκλεκτό μοσχάρι και καλεί όλους σε εορτασμό. Τέτοια αγάπη δείχνει ο Θεός για τον καθένα αμαρτωλό που μετανοεί και επιστρέφει κοντά Του.
Αρχιμ. Καλλιστράτους Ν. Λυράκης
Οι παραβολές του απολωλότος προβάτου και της απολεσθείσης δραχμής, φανερώνουν την προσπάθεια και τη φροντίδα του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Γεννάται όμως εύλογο το ερώτημα: Πως δικαιολογείται η αγάπη του Θεού με τις θλίψεις που εξακολουθούν να μας βρίσκουν στη ζωή;
Η θλίψη είτε προέρχεται από μας τους ιδίους, είτε προέρχεται κατʼ ευθείαν από τον Θεό - όπως είναι κάποια αρρώστια, μια οικονομική δυσχέρεια, ένας απροσδόκητος θάνατος προσφιλούς προσώπου – έχει παιδαγωγικό σκοπό. Είναι δείγμα της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Διότι του δίνει την ευκαιρία να σκεφθεί την ματαιότητα των εγκοσμίων. Να ξεκολλήσει η καρδιά του από πρόσωπα και πράγματα του παρόντος κόσμου. Να στρέψει τον νου μας στα άφθαρτα και αιώνια αγαθά! Ο ιερός Χρυσόστομος ιδού πως απαντά στο ερώτημα:
«Τον αμαρτωλό που επιμένει στην αμαρτία εάν φοβερίσει, θα τον φέρει σε απόγνωση και απελπισία, τον δίκαιο (τον ευσεβή) αν του φερθεί με επιείκεια και τον καλοτυχίσει, του χαλαρώνει τον τόνο της αρετής, επειδή αυτός θα θεωρεί τον εαυτό του ευτυχή και θα χάσει την προθυμία του προς την αρετή. Γιʼ αυτό τον μεν αμαρτωλό ελεεί, τον δε δίκαιο φοβίζει. Είναι μέγας και φοβερός σε όλους, όσοι στέκουν γύρω Του και κυκλώνουν το θρόνο Του».
«Ευεργετικός και καλοκάγαθος δείχνεται στα σύμπαντα ο Κύριος, μέγας και φοβερός σε όλους όσοι στέκουν γύρω Του». Εάν δει κάποιον ότι έπεσε, εκτείνει χέρι φιλανθρωπίας. Εάν δει κάποιον να στέκεται όρθιος, του προξενεί φόβο˙ αυτό δε είναι έργο της δικαιοσύνης και δικαιοκρισίας Του. Διότι τον μεν δίκαιο με τον φόβο του τον στηρίζει στην αρετή περισσότερο, τον δε αμαρτωλό με τη φιλανθρωπία τον σηκώνει από την αμαρτία και τον οδηγεί σε μετάνοια».
Και όταν ο άνθρωπος ο αμαρτωλός μετανοήσει και επιστρέψει στον Θεό; Ω τότε! «Χαρά μεγάλη γίνεται στον ουρανό επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι»! Γιʼ αυτό και η αγάπη του Θεού παρουσιάζεται σε όλο το μεγαλείο και την έκτασή της στην υπέροχη παραβολή του Ασώτου υιού. Τον αγκαλιάζει, τον ασπάζεται τον Άσωτο ο Θεός, του φορεί την πρώτη στολή, του περνάει δακτυλίδι στο χέρι, σφάζει το εκλεκτό μοσχάρι και καλεί όλους σε εορτασμό. Τέτοια αγάπη δείχνει ο Θεός για τον καθένα αμαρτωλό που μετανοεί και επιστρέφει κοντά Του.
Αρχιμ. Καλλιστράτους Ν. Λυράκης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Δειλία και φόβος
Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής που γέρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνση της πίστης με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.
Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μια έντρομη καρδιακή αίσθηση, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών...
Όταν όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα τα δεχόμαστε πρόθυμα, με συντετριμμένη την καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από τη δειλία.
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος
Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής που γέρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνση της πίστης με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.
Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μια έντρομη καρδιακή αίσθηση, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών...
Όταν όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα τα δεχόμαστε πρόθυμα, με συντετριμμένη την καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από τη δειλία.
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Προσευχή
Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ,
εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσονμε έκ των
δεσμών της αμαρτίας. Φώτισον μου το σκότος της ψυχής
όπως κατανοήσω το σόν άπειρον έλεος, και αγαπήσω
και ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου,
τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας.
Nαι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Kύριε·
μή απώση αφʼ ημών το σόν έλεος, αλλά σπλαγνίσθητι
το σον πλάσμα.
Γινώσκω, Kύριε, το βάρος των ημών πλημμελημάτων,
αλλά ειδον και τον σόν ανείκαστον έλεος. Θεωρώ το
σκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω με
χρήστας ελπίδας, αναμένων θειόν σου φωτισμόν και
την απαλλαγήν των πονηρών ου κακών και ολεθρίων
παθών· τη πρεσβεία της γλυκυτάτης σου Mητρός
Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Aειπαρθένου Mαρίας
και πάντων των Aγίων. Aμήν
Δέσποτα γλυκύτατε Kύριε ημών Iησού Xριστέ,
εξαπόστειλον την αγίαν σου χάριν και λύσονμε έκ των
δεσμών της αμαρτίας. Φώτισον μου το σκότος της ψυχής
όπως κατανοήσω το σόν άπειρον έλεος, και αγαπήσω
και ευχαριστήσω αξίως Σε τον γλυκύτατον Σωτήρα μου,
τον άξιον πάσης αγάπης και ευχαριστίας.
Nαι αγαθέ ευεργέτα μου και πολυεύσπλαχνε Kύριε·
μή απώση αφʼ ημών το σόν έλεος, αλλά σπλαγνίσθητι
το σον πλάσμα.
Γινώσκω, Kύριε, το βάρος των ημών πλημμελημάτων,
αλλά ειδον και τον σόν ανείκαστον έλεος. Θεωρώ το
σκότος της αναισθήτου μου ψυχής, αλλά πιστεύω με
χρήστας ελπίδας, αναμένων θειόν σου φωτισμόν και
την απαλλαγήν των πονηρών ου κακών και ολεθρίων
παθών· τη πρεσβεία της γλυκυτάτης σου Mητρός
Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Aειπαρθένου Mαρίας
και πάντων των Aγίων. Aμήν
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Αγάπη προς τον πλησίον
«Μετά πάντων έχει αγάπην και από πάντων απέχου». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η αγάπη δεν ενεργείται μόνο με την εξωτερική της εκδήλωση. Η αγάπη ενεργείται κυρίως μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει να έχεις αγάπη για ʼκείνον που σου θυμώνει, για ʼκείνον που σε κατηγορεί, για ʼκείνον, που σε εξευτελίζει. Να πεις ότι αυτός είναι ο γιατρός μου. Και ναι μεν τα φάρμακα, που μου δίνει, είναι πολύ πικρά, αλλά εγώ με αυτά ωφελούμαι. Αυτό εξ άλλου είναι και η εφαρμογή των λόγων του Κυρίου_ «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, ευλογείτε τους καταρωμένους υμίν, προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς» ( Λουκ. 6, 27-28 ). Δεν είναι απαραίτητο να του ειπώ με λόγια πως τον αγαπώ. Εκείνο, που έχει σημασία, είναι να έχω μέσα μου την αγάπη γιʼ αυτόν, έστω κι αν φέρθηκε έτσι. Και επειδή μπορεί να κολαστεί με τον άσχημο του τρόπο, γιʼ αυτό να παρακαλώ τον Θεό να τον ελεήσει, να τον φωτίσει, να τον συγχωρέσει, για να μη κολασθεί. Γιατί να έχω κάτι μαζί του; Αφού δεν με θέλει, θα απέχω. Όμως κατʼ ούδένα τρόπο δεν θα αφήσω μέσα μου τον λογισμό, τον πειρασμό αν με πειράζει εναντίον του, αλλά θα παρακαλώ τον Θεό να τον ελεήσει, να τον φωτίσει, να τον συγχωρέσει, να τον σώσει.
Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιάτης
«Μετά πάντων έχει αγάπην και από πάντων απέχου». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η αγάπη δεν ενεργείται μόνο με την εξωτερική της εκδήλωση. Η αγάπη ενεργείται κυρίως μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει να έχεις αγάπη για ʼκείνον που σου θυμώνει, για ʼκείνον που σε κατηγορεί, για ʼκείνον, που σε εξευτελίζει. Να πεις ότι αυτός είναι ο γιατρός μου. Και ναι μεν τα φάρμακα, που μου δίνει, είναι πολύ πικρά, αλλά εγώ με αυτά ωφελούμαι. Αυτό εξ άλλου είναι και η εφαρμογή των λόγων του Κυρίου_ «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, ευλογείτε τους καταρωμένους υμίν, προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς» ( Λουκ. 6, 27-28 ). Δεν είναι απαραίτητο να του ειπώ με λόγια πως τον αγαπώ. Εκείνο, που έχει σημασία, είναι να έχω μέσα μου την αγάπη γιʼ αυτόν, έστω κι αν φέρθηκε έτσι. Και επειδή μπορεί να κολαστεί με τον άσχημο του τρόπο, γιʼ αυτό να παρακαλώ τον Θεό να τον ελεήσει, να τον φωτίσει, να τον συγχωρέσει, για να μη κολασθεί. Γιατί να έχω κάτι μαζί του; Αφού δεν με θέλει, θα απέχω. Όμως κατʼ ούδένα τρόπο δεν θα αφήσω μέσα μου τον λογισμό, τον πειρασμό αν με πειράζει εναντίον του, αλλά θα παρακαλώ τον Θεό να τον ελεήσει, να τον φωτίσει, να τον συγχωρέσει, να τον σώσει.
Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιάτης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Συνεχής Μετάνοια
Ένας αδελφός εξομολογήθηκε στον αββά Σισώη:
-Έπεσα, Πάτερ. Τι να κάνω τώρα
-Σήκω, του είπε με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο Άγιος Γέροντας.
-Σηκώθηκα, Αββά, μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία, ωμολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
-Και τι σʼεμποδίζει να ξανασηκωθείς;
-Ως πότε; ρώτησε ο αδελφός.
-Έως ότου σε βρει ο θάνατος ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο «όπου εύρω σε εκεί και κρίνω σε;» εξήγησε ο Γέροντας. Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.
Ένας αδελφός εξομολογήθηκε στον αββά Σισώη:
-Έπεσα, Πάτερ. Τι να κάνω τώρα
-Σήκω, του είπε με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο Άγιος Γέροντας.
-Σηκώθηκα, Αββά, μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία, ωμολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
-Και τι σʼεμποδίζει να ξανασηκωθείς;
-Ως πότε; ρώτησε ο αδελφός.
-Έως ότου σε βρει ο θάνατος ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο «όπου εύρω σε εκεί και κρίνω σε;» εξήγησε ο Γέροντας. Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η πορνεία του πνεύματος
«Υπέρ της πόρνην, αγαθέ, ανομήσας, διαρρόων όμβρους ου ραμώς σοι προσήλα»
(Κοντάκιο Μ. Τετάρτης)
Πορνεία σώματος.
Πορνεία ψυχής-διανοητική, καρδιακή.
Πορνεία πνεύματος-απομάκρυνση από τον όντως ηγαπημένον της καρδίας. «Πάσα παρέκκλισις του νου και της καρδίας από της αγάπης του Θεού εκλαμβάνεται ως πνευματική «μοιχεία», ήτοι παράβασις εις βάρος της θείας αγάπης» (Αρχιμ. Σωφρόνιος).
Ωστόσο «τέλωναι και πόρνας προάγουσιν υμάς εις την Βασιλεία των ουρανών». Γιατί συναισθάνονται την αμαρτία τους.
Όσο προχωρεί η πορνεία από το σώμα στο πνεύμα, τόσο καθίσταται δυσκολοδιάκριτη. Γιʼ αυτό και η μετάνοια λιγοστεύει. Όμως όσοι ηθέλησαν τέκνα Θεού γενέσθαι συλλαμβάνουν την ουσία και το μέγεθος τις αμαρτίας του πνεύματος γιʼ αυτό και είναι οι μόνοι που γνωρίζουν τον πόνο της μετάνοιας – «ωρυόμην από στεναγμού της καρδίας μου» (Ψαλμ. 37).
Μακάριοι οι αναγνωρίζοντες την όντως πορνείαν τους, ότι αυτών έστιν η οδός των δακρύων, κι άρα ζωής, αιωνίου η απόλαυση.
π. Ανδρέας Αγαθοκλέους
«Υπέρ της πόρνην, αγαθέ, ανομήσας, διαρρόων όμβρους ου ραμώς σοι προσήλα»
(Κοντάκιο Μ. Τετάρτης)
Πορνεία σώματος.
Πορνεία ψυχής-διανοητική, καρδιακή.
Πορνεία πνεύματος-απομάκρυνση από τον όντως ηγαπημένον της καρδίας. «Πάσα παρέκκλισις του νου και της καρδίας από της αγάπης του Θεού εκλαμβάνεται ως πνευματική «μοιχεία», ήτοι παράβασις εις βάρος της θείας αγάπης» (Αρχιμ. Σωφρόνιος).
Ωστόσο «τέλωναι και πόρνας προάγουσιν υμάς εις την Βασιλεία των ουρανών». Γιατί συναισθάνονται την αμαρτία τους.
Όσο προχωρεί η πορνεία από το σώμα στο πνεύμα, τόσο καθίσταται δυσκολοδιάκριτη. Γιʼ αυτό και η μετάνοια λιγοστεύει. Όμως όσοι ηθέλησαν τέκνα Θεού γενέσθαι συλλαμβάνουν την ουσία και το μέγεθος τις αμαρτίας του πνεύματος γιʼ αυτό και είναι οι μόνοι που γνωρίζουν τον πόνο της μετάνοιας – «ωρυόμην από στεναγμού της καρδίας μου» (Ψαλμ. 37).
Μακάριοι οι αναγνωρίζοντες την όντως πορνείαν τους, ότι αυτών έστιν η οδός των δακρύων, κι άρα ζωής, αιωνίου η απόλαυση.
π. Ανδρέας Αγαθοκλέους
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Το Άγιο Πνεύμα αγιάζει όλους
Κάποτε, ενώ προσευχόταν ο μέγας Μακάριος στο κελί του, άκουσε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε!
- Μακάριε, δεν έφθασες στο μέτρο των δύο γυναικών της τάδε πόλεως.
Σηκώθηκε λοιπόν το πρωί ο γέροντας και, αφού κράτησε το ραβδί του από βαγιά, άρχισε να βαδίζει, προκειμένου να φθάσει στη συγκεκριμένη πόλη που του υπεδείχθη. Αφού έφθασε στην πόλη, πήγε στο σπίτι που ήταν οι δύο γυναίκες και χτύπησε την πόρτα. Ήλθε η μια εκ των γυναικών, άνοιξε τη θύρα και δέχθηκε με πολύ χαρά το γέροντα. Και, αφού κάθησε, ήλθε και η άλλη γυναίκα. Τις παρακάλεσε τότε ο γέροντας να καθίσουν. Και απευθύνει το ερώτημα προς τις γυναίκες λέγοντας.
Για σας έκανα τόσο δρόμο και κουράστηκα τόσο ερχόμενος από την έρημο· πείτε μου λοιπόν πως εργάζεσθε;
Και εκείνες του απάντησαν
Πίστεψέ μας πατέρα ότι δεν κοιμόμαστε ξεχωριστά από τους άνδρες μας. Ποια λοιπόν εργασία πνευματική ζητάς από μας;
Και ο γέροντας τις παρακάλεσε να του μιλήσουν για την πνευματική τους ζωή,. Και εκείνες του είπαν.
Εμείς μεταξύ μας είμαστε ξένες, αλλά συζευχθήκαμε δυο σαρκικά αδέλφια. Ζούμε δεκαπέντε χρόνια μαζί και δεν λογομαχήσαμε ούτε μια φορά. Αισχρό λόγο δεν είπε ποτέ η μία την άλλη, αλλά ζούμε αγαπημένες με ειρήνη και ομόνοια όλα αυτά τα χρόνια. Σκεφθήκαμε να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε να ζήσουμε σε μοναστήρι. Παρακαλέσαμε τους άνδρες μας να μας επιτρέψουν αν πραγματοποιήσουμε το σκοπό μας, αλλά στάθηκε αδύνατο. Αφού αποτύχαμε το σκοπό μας κάναμε συμφωνία μεταξύ μας και με το Θεό, ώστε, μέχρι το θάνατο μας να μη λαλήσουμε λόγο κοσμικό.
Αφού άκουσε αυτά ο μεγάλος και θείος άνδρας, είπε με θαυμασμό
Στʼ αλήθεια δεν υπάρχει παρθένος ή νυμφευμένος ή μοναχός ή κοσμικός, αλλά ο Θεός ζητά μόνο προαίρεση καλή (δηλαδή θέληση), και το Άγιο Πνεύμα αγιάζει όλους.
Και αφού ωφελήθηκε από την επίσκεψη αυτή επέστρεψε στο κελί του δοξάζοντας το Θεό.
Από το Γεροντικό
Κάποτε, ενώ προσευχόταν ο μέγας Μακάριος στο κελί του, άκουσε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε!
- Μακάριε, δεν έφθασες στο μέτρο των δύο γυναικών της τάδε πόλεως.
Σηκώθηκε λοιπόν το πρωί ο γέροντας και, αφού κράτησε το ραβδί του από βαγιά, άρχισε να βαδίζει, προκειμένου να φθάσει στη συγκεκριμένη πόλη που του υπεδείχθη. Αφού έφθασε στην πόλη, πήγε στο σπίτι που ήταν οι δύο γυναίκες και χτύπησε την πόρτα. Ήλθε η μια εκ των γυναικών, άνοιξε τη θύρα και δέχθηκε με πολύ χαρά το γέροντα. Και, αφού κάθησε, ήλθε και η άλλη γυναίκα. Τις παρακάλεσε τότε ο γέροντας να καθίσουν. Και απευθύνει το ερώτημα προς τις γυναίκες λέγοντας.
Για σας έκανα τόσο δρόμο και κουράστηκα τόσο ερχόμενος από την έρημο· πείτε μου λοιπόν πως εργάζεσθε;
Και εκείνες του απάντησαν
Πίστεψέ μας πατέρα ότι δεν κοιμόμαστε ξεχωριστά από τους άνδρες μας. Ποια λοιπόν εργασία πνευματική ζητάς από μας;
Και ο γέροντας τις παρακάλεσε να του μιλήσουν για την πνευματική τους ζωή,. Και εκείνες του είπαν.
Εμείς μεταξύ μας είμαστε ξένες, αλλά συζευχθήκαμε δυο σαρκικά αδέλφια. Ζούμε δεκαπέντε χρόνια μαζί και δεν λογομαχήσαμε ούτε μια φορά. Αισχρό λόγο δεν είπε ποτέ η μία την άλλη, αλλά ζούμε αγαπημένες με ειρήνη και ομόνοια όλα αυτά τα χρόνια. Σκεφθήκαμε να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε να ζήσουμε σε μοναστήρι. Παρακαλέσαμε τους άνδρες μας να μας επιτρέψουν αν πραγματοποιήσουμε το σκοπό μας, αλλά στάθηκε αδύνατο. Αφού αποτύχαμε το σκοπό μας κάναμε συμφωνία μεταξύ μας και με το Θεό, ώστε, μέχρι το θάνατο μας να μη λαλήσουμε λόγο κοσμικό.
Αφού άκουσε αυτά ο μεγάλος και θείος άνδρας, είπε με θαυμασμό
Στʼ αλήθεια δεν υπάρχει παρθένος ή νυμφευμένος ή μοναχός ή κοσμικός, αλλά ο Θεός ζητά μόνο προαίρεση καλή (δηλαδή θέληση), και το Άγιο Πνεύμα αγιάζει όλους.
Και αφού ωφελήθηκε από την επίσκεψη αυτή επέστρεψε στο κελί του δοξάζοντας το Θεό.
Από το Γεροντικό
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Για τον σαρκικό γάμο μέσα στην εκκλησία
«Και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν.. .εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την εκκλησία».
Δεν είναι γάμος άξιος της φύσεως και των προσδοκιών του ανθρώπου ο σαρκικός: Να γίνει τελικά μια σάρκα με κάποια άλλη θνητή ύπαρξη και να γεννήσουν θνητές υπάρξεις, όντα καταδικασμένοι όλοι – γεννήτορες και τέκνα – σε θάνατο.
Ο άνθρωπος, πλασμένος από τον Θεό, έχοντας μέσα του τη θεϊκή πνοή, έχει ανάγκη από Αυτόν· θέλει να ζει μαζί Του. Τότε έχει ομαλή σχέση με τον εαυτό του, τους αδελφούς του και όλη τη δημιουργία.
Το να ζει απλώς με τους συνανθρώπους του, έχοντας πρόσκαιρα, σαρκικά και περιορισμένα ενδιαφέροντα αποτελεί μια καταδίκη· συμβίωση χωρίς νόημα ή συνωμοτισμό γεμάτο θόρυβο και μοναξιά. Αλλά «ούκ καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον». Ο άνθρωπος θέλει θεία συντροφιά.
Η Εύα πλάστηκε όμοιος «βοηθός κατʼ αυτόν», για να θυμίζει με την ύπαρξη και την παρουσία της τον Θεό και την αγάπη Του στον Αδάμ.
Εφʼ όσον οι πρωτόπλαστοι ζούσαν μέσα στην υπακοή, την ευλογία και την αγάπη του Θεού, έπαιρναν και πρόσφεραν αγάπη. Όταν αυτομόλησαν στην ανταρσία της φιλαυτίας, αλλοιώθηκαν. Και έχομε την Εύα μετά την παρακοή και τον Αδάμ μετά την πτώση. Και τις σχέσεις τους υποβαθμισμένες σε βασανιστική συμβίωση σκλαβιάς και αμαρτίας.
Με τη σάρκωση του Λόγου και τη θέωση του προσλήμματος δίδεται η δυνατότητα στους ανθρώπους – τον άνδρα και τη γυναίκα – να ζουν εν Χριστώ ο καθένας προσωπικά, και η συμβίωση, οι γάμος τους, να φωτίζεται, να κατευθύνεται από Αυτόν, φανερώνοντας την αγία σχέση Χριστού και Εκκλησίας· να έχει αυτή η συζυγία νόημα και συνέχεια χωρίς τέλος.
Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρήτης
«Και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν.. .εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την εκκλησία».
Δεν είναι γάμος άξιος της φύσεως και των προσδοκιών του ανθρώπου ο σαρκικός: Να γίνει τελικά μια σάρκα με κάποια άλλη θνητή ύπαρξη και να γεννήσουν θνητές υπάρξεις, όντα καταδικασμένοι όλοι – γεννήτορες και τέκνα – σε θάνατο.
Ο άνθρωπος, πλασμένος από τον Θεό, έχοντας μέσα του τη θεϊκή πνοή, έχει ανάγκη από Αυτόν· θέλει να ζει μαζί Του. Τότε έχει ομαλή σχέση με τον εαυτό του, τους αδελφούς του και όλη τη δημιουργία.
Το να ζει απλώς με τους συνανθρώπους του, έχοντας πρόσκαιρα, σαρκικά και περιορισμένα ενδιαφέροντα αποτελεί μια καταδίκη· συμβίωση χωρίς νόημα ή συνωμοτισμό γεμάτο θόρυβο και μοναξιά. Αλλά «ούκ καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον». Ο άνθρωπος θέλει θεία συντροφιά.
Η Εύα πλάστηκε όμοιος «βοηθός κατʼ αυτόν», για να θυμίζει με την ύπαρξη και την παρουσία της τον Θεό και την αγάπη Του στον Αδάμ.
Εφʼ όσον οι πρωτόπλαστοι ζούσαν μέσα στην υπακοή, την ευλογία και την αγάπη του Θεού, έπαιρναν και πρόσφεραν αγάπη. Όταν αυτομόλησαν στην ανταρσία της φιλαυτίας, αλλοιώθηκαν. Και έχομε την Εύα μετά την παρακοή και τον Αδάμ μετά την πτώση. Και τις σχέσεις τους υποβαθμισμένες σε βασανιστική συμβίωση σκλαβιάς και αμαρτίας.
Με τη σάρκωση του Λόγου και τη θέωση του προσλήμματος δίδεται η δυνατότητα στους ανθρώπους – τον άνδρα και τη γυναίκα – να ζουν εν Χριστώ ο καθένας προσωπικά, και η συμβίωση, οι γάμος τους, να φωτίζεται, να κατευθύνεται από Αυτόν, φανερώνοντας την αγία σχέση Χριστού και Εκκλησίας· να έχει αυτή η συζυγία νόημα και συνέχεια χωρίς τέλος.
Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρήτης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ευχή εις αγάπην και ειρήνην
Κύριε ο Θεός ημών, ο της αγάπης φυτουργός και της ειρήνης βραβευτής και της ομονοίας δοτήρ, δώρησαι ημίν την αγάπην σου, το πλήρωμα του νόμου σου· δος ημίν το αυτό φρονείν κατά Χριστόν Ιησούν· χάρισαι ημίν προσλαμβάνεσθαι αλλήλου εν αγάπη, καθώς και ο μονογενής σου Υιός προσελάβετο ημάς· δος ημίν αλλήλων τα βάρη βαστάζειν και μετʼ ευνοίας δουλεύειν αλλήλοις και αναπληρούντον νόμο του Χριστού σου, μετά πάση πάσης προθυμίας, λυτρούμενος μυρίων κακών, από πάσης επιβουλής και ενεργείας του πονηρού.
Ότι Θεός ειρήνης, ομονοίας και οικτιρμών υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε ο Θεός ημών, ο της αγάπης φυτουργός και της ειρήνης βραβευτής και της ομονοίας δοτήρ, δώρησαι ημίν την αγάπην σου, το πλήρωμα του νόμου σου· δος ημίν το αυτό φρονείν κατά Χριστόν Ιησούν· χάρισαι ημίν προσλαμβάνεσθαι αλλήλου εν αγάπη, καθώς και ο μονογενής σου Υιός προσελάβετο ημάς· δος ημίν αλλήλων τα βάρη βαστάζειν και μετʼ ευνοίας δουλεύειν αλλήλοις και αναπληρούντον νόμο του Χριστού σου, μετά πάση πάσης προθυμίας, λυτρούμενος μυρίων κακών, από πάσης επιβουλής και ενεργείας του πονηρού.
Ότι Θεός ειρήνης, ομονοίας και οικτιρμών υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό