Επειδή από κάποιο αγαπητό μέλος μου ζητήθηκε να γράψω πως πέρασα, τις εντυπώσεις μου και το αν άκουσα κάτι, ξεκίνησα να γράφω το εξής σε μορφή π.μ. όταν συνειδητοποίησα ότι παραείναι μεγάλο για π.μ. Παραθέτω, λοιπόν, τις σκέψεις μου και, αν κάποιος έχει κάτι να προσθέσει, ας το κάνει.
-"ευχαρίστως να γράψω πως πέρασα και τις σκέψεις μου, αλλά πραγματικά φοβάμαι ότι μπορεί να μην ενδιαφέρουν τόσους πολλούς. Φαντάζομαι ότι τουλάχιστον όσοι ζουν στην Αθήνα θα έχουν πάει σίγουρα μιας και η Αίγινα είναι τόσο κοντά.
Σκέπτομαι να ανοίξω ένα νέο θέμα σχετικά με το πως πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους διώκτες μας με παράδειγμα τον Άγιο, ο οποίος είχε κατασυκοφαντηθεί. Δεν γνώριζα καν το ότι είχε συκοφαντηθεί τόσο και είχε διωχθεί και χωρίς δυνατότητα υπεράσπισης. Ντράπηκα για τον εαυτό μου, που όταν κάποιος με κατηγορεί άδικα, δυσανασχετώ και νομίζω ότι περνώ φοβερό μαρτύριο.
Με εντυπωσίασε πολύ το κελί του Αγίου, το οποίο είχα δει πριν πολλά χρόνια όταν είχα πάει αλλά δεν είχα δώσει τότε μεγάλη σημασία. Οι σύγχρονοι άγιοι μας δείχνουν πόσο ζωντανή είναι η θρησκεία μας. Οι βίοι αγίων παλαιοτέρων χρόνων, αν και βέβαια έχουν την ίδια σημασία, φαντάζουν πιο μακρινοί. Ενώ με τους σύγχρονους αγίους βλέπουμε ότι αντιμετώπιζαν παρόμοια θέματα και νιώθουμε ότι είναι ακόμη πιο κοντά μας. Ήταν κανονικοί άνθρωποι που ζούσαν ανάμεσά μας.
'Οσο για το αν άκουσα κάτι στον τάφο του:
Δεν τόλμησα καν να βάλω το αυτί μου, παρά μόνο να φιλήσω την άκρη.
Πριν χρόνια, που το επιχείρησα, και ούσα τότε πάρα πολύ αμαρτωλή χωρίς να το γνωρίζω, φυσικά και δεν άκουσα τίποτα. Τώρα, που είμαι στην αρχή του αγώνα μου και αρχίζω να συνειδητοποιώ τι είμαι, δεν αισθάνθηκα άξια να ακούσω κάτι και δεν τόλμησα να το δοκιμάσω."
Αυτά περιείχε το π.μ. που θα έστελνα σε άλλο αγαπητό μέλος.
Κατά τα άλλα, όσοι μένετε στην Αθήνα, δεν έχετε δικαιολογία να μην κάνετε έστω μία μονοήμερη προσκυνηματική εκδρομή !
