Μακάρι να υπήρχε κοινή πίστη...Αλλά δεν υπάρχει, εκτός και αν εθελοτυφλούμε. Στο κάτω κάτω, πρακτικά μιλώντας, αν υπήρχε, θα τό'χε καταλάβει και ο άγιος Νεκτάριος, θα τό'χαν καταλάβει και οι πολλοί Καθολικοί που στρέφονται στην Ορθοδοξία σ' όλο τον κόσμο (μόνο στην Αμερική υπάρχουν πάμπολλοι ιερείς και επίσκοποι πρώην Καθολικοί).Ioanath έγραψε:"ας δείξουμε την αγάπη μας ο ένας στον άλλο, για να ομολογήσουμε μονιασμένοι την πίστη μας"
.
Σήμερα μου έστειλε e-mail φίλος από Αμερική, πρώην καθολικός, βαθιά απογοητευμένος από τη φιέστα του Φαναρίου.
Αν αγαπάμε τους Ρ/καθολικούς, ας μην τους κοροϊδεύουμε με ψεύτικα μηνύματα και εντυπώσεις. Και αν σεβόμαστε τους Ορθόδοξους, ας μην τους σκανδαλίζουμε τζάμπα για λόγους εκκλησιαστικο-πολιτικών σκοπιμοτήτων. Υπάρχουν ουσιαστικές θεολογικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρ/καθολικισμού, οι οποίες έχουν βαθύτατες συνέπειες και στην πνευματική ζωή. Διαβάστε τον Αγώνα Θεογνωσίας του π. Σωφρονίου να δείτε τι γράφει μέσα από το αγιασμένο βίωμά του. Ο γέροντας όλον τον κόσμο δεχόταν στο μοναστήρι στο Essex, ανθρώπους κάθε δόγματος. Συμπροσευχές δεν έκανε όμως. Δεν είχε αγάπη αυτός που είχε λάβει το χάρισμα των δακρύων;
Φαίνεται ότι οι παλιότεροι άγιοι - και αυτοί των ημερών μας - που απέφευγαν για συγκεκριμένους πνευματικούς λόγους τέτοιου είδους συ-λλατρευτικές εκδηλώσεις, δεν είχαν ούτε αγάπη ούτε πνευματικότητα, και η υπερκχείλιση αγάπης εμφανίστηκε ξαφνικά επί Αθηναγόρα και των διαδόχων αυτού...Μήπως υπάρχει και λίγη οίηση μέσα σε αυτό το...αγαπησιάρικο πνεύμα, του στυλ "εγώ αγαπώ και πονώ για την ενότητα πιο πολύ από αυτούς";
Πάντως, όποιος αισθάνεται αθεράπευτα φιλο-καθολικός δεν έχει παρά να πάει σε λατινική λειτουργία (εγώ έχω πάει αλλά όχι από ουνίτικη διάθεση, απλά από ενδιαφέρον) και μάλιστα να κοινωνήσει την όστια, αφού οι καθολικοί εφαρμόζουν την διακοινωνία (intercommunio). Φυσικά, αυτό δεν επιτρέπεται εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά αν κανείς νοιώθει τέτοια υπερκχείλιση και παροξυσμό αγάπης μέσα του, ε τί να πώ..., τι λέει η Ορθοδοξία θα ακούσουμε ή τι μας λέει το σοφό μας μυαλουδάκι;
Κατά κανόνα, η σχετικοποίηση της πίστης ξεκινά από ζητήματα τάξης και παράδοσης της Εκκλησίας (π.χ. νηστεία, ακολουθίες), συνεχίζεται στα θεωρούμενα ως δευτερεύοντα δογματικά ζητήματα, περνά στα θεωρούμενα ως σοβαρότερα και τελικά αντανακλάται και στην πνευματική ζωή του ανθρώπου, αφού το δόγμα είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την εν Χριστώ ζωή. Και αλλοίμονο αν μας εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού...
