Βλέπω ότι έχει πολλή "κίνηση", η ταπεινή μου δημοσίευση για τα παλιά μέλη.
Δεν το περίμενα, ομολογώ! Χαίρομαι γι'αυτό! Οπως επίσης χαίρομαι, που είδα για πρώτη φορά κάποια nicknames, που δεν τάχα ξαναδεί ποτέ, σε κάποιες μικρές παρεμβάσεις τους.
Απόστολε και Σμαρούλα, νάσαστε καλά για τις υπενθυμίσεις σας!
Θέλω εδώ να εξηγήσω το σκεπτικό, βάσει του οποίου μπήκε αυτό το θέμα.
Κατ'αρχήν εννοείται πως αυτό το topic, δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου, έναν χώρο στεναχώριας και μελό, όσο αφορά τα παλιά μέλη. Ισα – ίσα, είναι μιά γωνιά χαράς, όπου που και που, θα λέμε ένα γειά στους παλιούς μας φίλους. Η ένα ευχαριστώ, ή ένα συγγνώμη. Η και τίποτα. Απλά ας θυμόμαστε.
Δεν είναι ωραίο, να ριφθεί στο πηγάδι της λησμονιάς, μια σειρά από γεγονότα του παρελθόντος.
Το γιατί όλοι αυτοί οι αδελφοί και αδελφές, δεν είναι πιά μαζί μας, ή εμφανίζονται σπανιότατα, δεν θεωρώ όμορφο το να το εξετάζουμε. Δεν έχει σημασία, τι τους ώθησε να απέχουν. Ας μην ξύνουμε παλιές πληγές και ας μην εικάζουμε καταστάσεις, για τις οποίες δεν έχουμε γνώση.
Αναφέρθηκε η λέξη “εγωισμός”. Αντί να χρησιμοποιηθεί αυτή η “σκληρή” λέξη, θα μπορούσε αντ'αυτής, να γίνει λόγος για ιδιαίτερη του καθενός ευαισθησία, ή για προσωπική ευθιξία.
Ας σκεφτούμε ο καθένας μας τον εαυτό του, στη θέση των παλιών μελών. Εξάλλου όλους μπορεί κάποτε στο μέλλον να μας αφορά προσωπικά αυτό το topic.
Αλλοι μπορεί να αποφασίσουμε να απέχουμε από το φόρουμ, από ευθιξία, άλλοι επειδή θα αισθανθούμε πως δεν έχουμε κάτι να πούμε, άλλοι επειδή θα αποφασίσουμε μόνοι μας έναν αυτοπεριορισμό για όποιους λόγους, άλλοι επειδή θα λάβουμε πνευματική προς τούτο εντολή, κλπ κλπ κλπ.
Σκεφτείτε για παράδειγμα, ότι απουσιάζετε επί μακρόν από το φόρουμ και κάποια μέρα, αισθανόμενοι μια νοσταλγία ή ακόμα και μια περιέργεια, ξαναμπαίνετε.
Δεν θάταν όμορφο, σε κάποια γωνιά, να υπήρχε ένα “γειά σου παλιέ φίλε”, το οποίο να απευθυνόταν προς εσάς?
Νομίζω πως ναι.
Αλλο ένα τραγούδι αφιερωμένο στους παλιούς μας φίλους:
"Δρόμοι παλιοί" (1975)
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ
Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες
Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε
http://www.youtube.com/watch?v=IxCvFSnfpUc
