Κατ αρχίν θα ήθελα να συμφωνήσω με τη θέση που τέθηκε όσον αφορά τα λόγια των Γερόντων. Όντως, αυτά αντοιστοιχούν σε άτομα που προσπαθούν μέσω αυτών των κλάδων να υποκαταστήσουν την πίστη και σε τέτοιους αναφερόντουσαν οι Γέροντες κυρίως. Ωστόσο όμως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την καθαρή τοποθέτηση αυτών και άλλων Γερόντων επί του θέματος αυτού, δηλ. μιας αρνητικής αντιμετωπίσεως. Αυτό δεν είναι δύσκολο να το δει κανείς γιατί. Τα οικτρά (από χάπι σε χάπι, υποστήριξη πιστεύω στον εαυτό μας πρώτα, έτσι, το self-confidence μας, κοκ) είναι πάμπολλα. Γνωρίζω προσωπικά σε πολύ κοντινά μου πρόσωπα για τα φοβερά που προτείνουν και κάνουν σε άτομα ψυχασθενείς ορισμένοι γιατροί. Επίσης γνωρίζω μία οικογένεια όταν ήμουν ακόμα Αγγλία παλιά, που είναι και οι δύο λίγο απλοί. Από την ημέρα που έγιναν Ορθόδοξοι, άρχισαν να μειώνουν τα χάπια με τα οποία τους είχαν χαζέψει και στο τέλος τα πέταξαν. Και η μητέρα μου (για να πάω και Ελλάδα) πρόσφατα με κάποιες οικογενειακές δυσκολίες ενώ μιλούσε με έναν πολύ καλό Ψυχίατρο, αυτός της είπε ότι για τις ανησυχίες της η λύση ήταν χάπια. Όντως βοηθήθηκε για μια μέρα επειδή της έφεραν αποχαύνωση. Μετά είπε όμως. Ή είμαι χριστιανή ή δεν είμαι και τα πέταξε. Από τότε η Παναγία της δίνει 10πλάσιο κουράγιο. Και έχει πολλά στο κεφάλι της, να είναι καλά.
Ας αναφερθούμε στο εξής που παρατηρήθηκε
η απλοποιητική αυτή τοποθέτηση μας βολεύει ως ορθοδόξους.
Θα την έλεγα αυτή την τοποθέτηση όχι απλοποιητική αλλά κεντρική. Σε θέματα Δογματικής και Ηθικής μόνο εντός της Αληθείας της Ορθοδόξου Πίστεως μπορεί να βρεθεί η λύση. Τώρα αυτό δεν εμποδίζει την Ιατρική και άλλες Επιστήμες να βοηθήσουν ή ακόμα και να διορθώσουν τα αγιασμένα στόματα Γερόντων που δεν έχουν στα επιστημονικά θέματα κατάρτηση.
Απλοποιημένη, ή μάλλον απλοϊκή, βρίσω την σύγκριση μεταξύ επιστημονικής μελέτης που δεν χρειάζεται φιλοσοφικό στοχασμό περί ανθρώπου και θεολογικής μελέτης του Θεού, εφόσον όπως ήδη ανέφερα αν και ο επιστήμων ιατρός δεν χρειάζεται βέβαια να φιλοσοφήσει εις βάθος να βρει την ασθένεια που την βρίσκει μέσω ιατρικής γνώσεως, βοηθεία Θεού, ωστόσο ο Ψυχίατρος που κατά κύριο λόγο δεν πιστεύει κι όλας καν, δεν είναι δυνατόν να βοηθήσει τον ασθενή παρά με μερικές γενικές παρατηρήσεις κοινωνικού περιεχομένου. Το πόσες βλακείες πραγματικά μου είχαν πει ότι τάχα είμασταν οικογένεια dysfynctional (επειδή εγώ τότε ήμουν ανεπρόκοπος) και μου είχαν προτείνει συν τοις άλλοις εκτόνωση μέσω αυνανισμού για το στρεσ, βέβαια. Τώρα βέβαια αλλάζουν γνώμη μερικοί (ελάχιστοι) ψυχολόγοι, όπως πχ. αυτοί που γράφουν στο ΜΙΜ (Morality In Media) αλλά αύριο θα έχουμε και νέο φρούτο. Μην ξεχνάμε και τις εναλλακτικές θεραπείες βέβαια, που και αυτές προτείνονται σῆμερα όλο και πιο πολύ.
Αλλά ας δούμε και το επόμενο
''Αφού λοιπόν γνωρίζει πλήρως η ορθοδοξία τι εστί άνθρωπος ας απαντηθεί πχ επιτέλους το βασανιστικό ερώτημα περί εγκεφαλικού θανάτου και μεταμοσχεύσεως των ζωτικών οργάνων. ''
Μου κάνει έκπληξη αυτό το ερώτημα. Φυσικά αυτό έχει απαντηθεί ήδη. Αυτή η θεώρηση περί μεταμοσχεύσεως οργάνων είναι αποτέλεσμα της εκκοσμικευμένης και βολεμένης ζωής μας. Εφόσον ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι θάνατος δεν έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε κάποια ζωή, με το να κάνουμε καλό με κακό. Άλλωστε αφού ο Θεός άφησε κάποια τέτοια κατάσταση σε κάποιον άνθρωπο είχε το λόγο Του. Ευτυχώς που στο θέμα αυτό όχι μόνο η Ορθοδοξία αλλά ακόμα και διαπρεπείς Παπικοί επιστήμονες που πιστεύουν σε Χριστό συμφωνούν σε αυτό το θέμα. Παρακαλώ διαβάσετε παρακάτω για αδιάσειστα επιστημονικά επιχειρήματα
http://www.cwnews.com/news/viewstory.cfm?recnum=37837
Απλά σιγά σιγά βλέπουν οι επιστήμονες που είναι καλοπροαίρετοι επί του θέματος ότι η Ορθόδοξη θέση έχει τη σωστή βάση. Δεν εννοώ βέβαια ότ πρέπει εμείς να τρέχουμε στα συνέδρια των επιστημόνων για να απαντήσουμε σε θέματα Ηθικής.
Τἐλος για το σχόλιο
"Αν ήξερε όντως τι εστί ανθρωπος στην πληρότητα του δε θα χρειάζονταν συνέδρια επί συνεδρίων,ημερίδες επί ημερίδων για το θέμα επί 15ετία χωρίς ακόμα να έχει δοθεί ικανοποιητική και υπ-εύθυνη απάντηση. "
Μα ακρίβώς επειδή συζητήσεις εξωχριστιανικού χαρακτήρα έξω από το πρόσωπο του Χριστού φέρουν μέτρια το πολύ αποτελέσματα -- κα δεν είναι δυνατόν να γίνει αλλιώς αφού μόνο εκεί βρίσκεται η Αλήθεια, αφού ο Χριστός είναι η Αλήθεια.
Πιστέυω ότι η εκκοσμίκευση στην Εκκλησία μας βρίσκεται και στο γεγονός ότι έχουμε θεωρήσει τις επιστημονικές φιλοσοφίες συχνά ως επιστημονικές αλήθειες, οι οποίες είναι λίγες. Πχ. ας θεωρήσουμε το θέμα Εξέλιξη και πόσοι Ορθόδοξοι έχουν και σήμερα πλήρη άγνοια του γεγονότος ότι η επιστήμη δεν μπορεί καν να απαντήσει πειραματικά ναι ή όχι, έστω και λίγο, αφού ο προπτωτικός κόσμος του Θεού της Δημιουργίας δεν είναι ο πεπτωκώς κόσμος που γνωρίσαμε. Παρόμοια διάφορες φιλοσοφικές τοποθετήσεις της Ψυχολογίας περί ανθρώπου δεν είναι δυνατόν ποτέ να φτάσουν τα αγιασμένα στόματα των Αγίων μας.
Και για να το πω πιο απλά, μπορεί να μην ήξερε τίποτα για το ΔΝΑ ο π. Εφραίμ ο Σύρος, αλλά ήξερε και έγραψε ότι η κάθε Ημέρα της Δημιουργίας έγινε κυριολεκτικά σε 24 ώρες, μόνο με το να το πει ο Θείος Λόγος, και μάλιστα μίλησε (από τους λίγους Πατέρες) για κατάσταση φθοράς και αφθαρσίας του προπτωτικού κόσμου, φυτών κλπ. Αλήθειες φοβερές και ασύλληπτες, κατανοητές μέχρι ενός σημείου.
Όσον αφορά το θέμα Δαιμονισμού, ένας ευλαβής Γέροντας συνήθως μπορεί αμέσως να βρει τη λύση με θεία φώτιση, δηλ. εάν πρόκειται περί δαίμονος ή όχι. Και βέβαια η επιληψία πηγαίνει σε θέμα φαρμακευτικής Ιατρικής και δε νομίζω να αντιτάχθηκα κατά αυτής. (Επίσης, μια και το θυμήθηκα, ο π. Επιφάνιος που αναφέρθηκε ότι πρότεινε να ακολουθήσει ο κόσμος ψυχολογία, εγώ απλά έχω διαβάσει ότι εάν δεν γινόταν ιερωμένος θα γινόταν ή νομικός ή γιατρός. Άρα και αυτό το επιχείρημα κάπως δεν στέκεται σωστά νομίζω). Άλλωστε στην Εκκλησία υπάρχουν διάφορα χαρίσματα. Ένα από αυτά είναι και του Εξορκισμού. Ο προπάππος μου ήταν ξακουστός Εξορκιστής στην Πελοπόννησο, με χάρη Θεού μέσω Αγίων που τον επισκέφτηκαν και μετά εξαφανήστηκαν. Μάλιστα επειδή και ο ίδιος είχα προβλήματα με μαγείες στο σπίτι μου πολλά χρόνια πριν, ένα μοναστήρι που πήγαμε μας είπαν με λεπτομέρεια τι να κάνουμε και διώξαμε το δαιμόνιο από το σπίτι μετά από πολύπονες προσπάθειες.
Οι καταστάσεις που αναφέρετε είναι καταστάσεις κακής εκτιμήσεως πραγμάτων από απλούς ανθρώπους. Άλλωστε και η επιστήμη θα θεωρούσε πολλές φορές έναν δαιμονισμένο σαν ψυχασθενή και θα τον είχε (και έχει) κλειδωμένο σε ένα ψυχιατρείο να χαπακώνεται όλη μέρα.
Επομένως και σε αυτό το θέμα δεν βρίσκω καμμία ουσιαστική σχέση με αυτά που προανέφερα, αν και δυστυχώς είναι δύσκολο να γίνει κανείς εύκολα κατανοητός όταν προσπαθεί να εκφράσει κάποιες ιδέες εντός πενταλέπτου και με συγχωρείτε πολύ για αυτό.
Ευλογείτε
Π.