"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ακόμη και αν η αγάπη μας δεν είναι ισχυρή προς τον Κύριο τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να την δυναμώσουμε... Και απο την άλλη ζώ για να αγαπώ τον Κυριό μου και έτσι δίνω ύπαρξη και στην οντοτητά μου...

πως μπορει καποιος να αγαπησει κατι που δεν γνωριζει? Εχουμε τον Θεο σαν μια ιερη ιδεα μεσα μας αλλα δεν Τον γνωριζουμε πραγματικα. Γιατι αν Τον γνωριζαμε δεν θα σηκωναμε το προσωπο μας απο την γη ξανα και τα ματια μας δεν θα στεγνωναν ποτε. Για μενα γεννιεται το ερωτημα, πως μπορω να γνωρισω τον Θεο καλυτερα και να νιωθω την παρουσια Του μεσα μου! Η απαντηση μου λοιπον ειναι πως δεν ξερω πως να αγαπησω τον Θεο...

AngelsGR έγραψε:πως μπορει καποιος να αγαπησει κατι που δεν γνωριζει? Εχουμε τον Θεο σαν μια ιερη ιδεα μεσα μας αλλα δεν Τον γνωριζουμε πραγματικα. Γιατι αν Τον γνωριζαμε δεν θα σηκωναμε το προσωπο μας απο την γη ξανα και τα ματια μας δεν θα στεγνωναν ποτε. Για μενα γεννιεται το ερωτημα, πως μπορω να γνωρισω τον Θεο καλυτερα και να νιωθω την παρουσια Του μεσα μου! Η απαντηση μου λοιπον ειναι πως δεν ξερω πως να αγαπησω τον Θεο...

αγαπητε φιλε αν κουνας τα χερια σου και γραφεις στο pc πως νομιζεις οτι γινεται ;

αν περπατας πως γινεται ;

σαφως και δεν γινεται απο σενα

ολα ειναι απο τον θεο , τα παντα

αυτος μπορει και σε βλεπει καθε μερα που ξυπνας δυνατος και ορεξατος

εσυ πως και δεν τον βλεπεις ;

AngelsGR έγραψε:πως μπορει καποιος να αγαπησει κατι που δεν γνωριζει?

Mια φορά είχαν ρωτήσει σε ένα συνέδριο τον Αγ. Λουκά τον Ιατρό, πως μπορείς να πιστευεις στον Θεό αφού δεν τον έχεις δει ποτέ? και παντάει αυτός, εσύ πιστεύεις στο νου? ναι του λέει κ ο άλλος, τον έχεις δεί ποτέ? όχι του λέει ξανά ο άλλος, ε τότε πως πιστεύεις ότι υπάρχει? Αποκρίθηκε ο Αγ. Λουκάς!

Ο Θεός δεν είναι καμία ιδέα αδελφέ μου, ούτε ιδεολογία.
Είναι ΠΡΟΣΩΠΟ σαν εσένα, σαν εμένα. Είναι πρόσωπο ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ.
Και η δεύτερη υποστασή Του έγινε άνθρωπος προκειμένου να μας υποδείξει τον τρόπο να επαναφέρουμε κι εμείς την αρχική μας (όσο το δυνατόν) κατάσταση.
Τον Θεό τον γνωρίζουν τα μικρά παιδιά γιατί η καρδιά τους είναι καθαρή. Και τον γνωρίζει ο κάθε πιστός χριστιανός που προσεύχεται, νηστεύει, μετανοεί, τηρεί τις εντολές Του και μετέχει στο σώμα και το αίμα Του.
Είναι ξεκάθαρα και πολύ απλά τα πράγματα. Πιό ξεκάθαρα δεν γίνονται !!! (εφόσον η καρδιά και ο νους δεν είναι σκοτισμένος από την περηφάνεια και τον εγωϊσμό, για να μπορεί να τα ΔΕΙ)
Τον Θεό δεν τον γνωρίζουμε μόνο. Δεν αισθανόμαστε απλά την παρουσία Του (παρουσίες υπάρχουν κι άλλες δίπλα μας, δαιμονικές!) Τον ζούμε σε κάθε μας αναπνοή, σε κάθε βλεφάρισμα των ματιών μας.
Η αγάπη προς τον Θεό δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος τρόπος!!!!! Αρκεί η καλοπροαίρετη καρδούλα και μιά καλή μεθοδολογία.
Συμφωνώ πως η συναίσθηση της απομάκρυνσής μας από κοντά Του και η συναίσθηση των αμαρτιών μας θα έπρεπε να μας ωθούσε στο να μένουμε διαρκώς πεσμένοι κατά γής κλαίγοντας, αλλά αυτό το προνόμιο το έχουν οι μοναχοί και οι μοναχές μας και όποιος-α το επιθυμεί ας το πράξει.
Όσοι ζούμε στην κοινωνία έχουμε χιλιάδες άλλα πράγματα που θέλουμε (δεν οφείλουμε) να κάνουμε, εάν βεβαίως αισθανόμαστε τέκνα Θεού.
Ο δρόμος είναι στενός και τεθλιμμένος, αλλά οδηγεί στην αιώνια ενωσή μας μαζί Του.
Ας τον βρούμε το δρόμο αυτόν και ας τον ακολουθήσουμε, εγκαταλείποντας οποιαδήποτε σκέψη μας αποθαρρύνει, ακόμα και εάν αυτή η σκέψη μοιάζει ταπεινή ή και λογική.
Και μιά τελευταία σκέψη : Θα μάθουμε να αγαπάμε τον Θεό μόνο όταν όλα τα «πρέπει» μας, γίνουν «ΘΕΛΩ» μας.

Dimitra79 έγραψε:

AngelsGR έγραψε:πως μπορει καποιος να αγαπησει κατι που δεν γνωριζει?

Mια φορά είχαν ρωτήσει σε ένα συνέδριο τον Αγ. Λουκά τον Ιατρό, πως μπορείς να πιστευεις στον Θεό αφού δεν τον έχεις δει ποτέ? και παντάει αυτός, εσύ πιστεύεις στο νου? ναι του λέει κ ο άλλος, τον έχεις δεί ποτέ? όχι του λέει ξανά ο άλλος, ε τότε πως πιστεύεις ότι υπάρχει? Αποκρίθηκε ο Αγ. Λουκάς!

Τα διάφορα λογοπαίγνια που κατά καιρούς οι Άγιοι του Θεού χρησιμοποιούν, πιστεύω πως το κάνουν κατ΄ανάγκην όταν απέναντι τους έχουν "εξυπνάκηδες" και σφαλιστές καρδιές, προκειμένου να σταματάνε κάθε υβριστική κουβέντα κατά του Θεού. (θέτωντας ίσως και κάποιο προβληματισμό στην "λογική" τους)

AGAPAME TO THEO,ALA POS TON AGAPAME?PISTEUOYME STO THEO?KAI TI SIMENI PISTI STO THEO?

Μην το ψάχνετε.
Για να αγαπήσει κάποιος τους εχθρούς του και όλους πρέπει να του έχει στείλει ο Χριστός το Άγιο Πνεύμα της Χάριτός Του.
Από μόνοι μας δεν γίνεται να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας και όλους τους ανθρώπους εμείς οι μεταπτωτικοί γεμάτοι πάθη άνθρωποι.
Αλλά αν δεν έχουμε αυτήν την αγάπη ας ενεργούμε στους άλλους ωσάν να έχουμε αυτήν την αγάπη.
Ας ελεούμε και ας αγαθοποιούμε σε όλους τους φτωχούς και όσους μας το ζητούν.
Ας περνάμε τον καιρό μας καθημερινά συνεχώς προσευχόμενοι,ας Τον ευχαριστούμε για ό,τι καλό μας έδωσε,ας Τον ευλογούμε για όλες τις ευεργεσίες που μας χάρισε όσο ζούμε και ας Τον δοξολογούμε με όλη μας την ψυχή όλον τον καιρόν ωσπού ο Θεός της αγάπης,η Αγάπη να μας στείλει το Άγιο Πνεύμα της Χάριτός του και τότε ο Παράκλητος θα μας δώσει την αγάπη που μας λείπει από την ψυχή μας.
Αγάπη=θυσία.

RAFAIL έγραψε:AGAPAME TO THEO,ALA POS TON AGAPAME?PISTEUOYME STO THEO?KAI TI SIMENI PISTI STO THEO?

O Kάθε άνθρωπος αγαπητέ αδελφέ αντιλαμβάνεται την αγάπη και την πίστη με τον δικό του τρόπο και πράττει αναλόγως. Οταν αγαπάμε τον Θεό αγάπαμε και τους συνανθρώπους μας και προσπαθούμε με έργα να το δείξουμε και να το πράξουμε. Οταν πιστεύουμε το εκφράζουμε και με την απλή μας προσευχή, μιας και η προσευχή είναι συνομιλία μας με το Θεό. Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στην πνευματική ζωή, λέγει ότι η αρχή της υποστάσεως του ανθρώπου είναι η ζωντανή πίστη στην αλήθεια. «Μέτοχοι γαρ γεγόναμεν του Χριστού, εάνπερ την αρχήν της υποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν», δηλαδή, θα εχουμε συμμετοχή εις τον Χριστόν, εάν πράγματι διατηρήσομε μέχρι τέλους σταθερά την πίστη με την οποία λάβουμε την πραγματική μας υπόσταση και ανεγεννήθούμε στον Χριστό (Εβρ. 3, 14). Τούτο, διότι, καθώς αναφέρει ο ίδιος Απόστολος, χωρίς πίστη είναι αδύνατον να γίνει τις ευάρεστος εις τον Θεόν «χωρίς δε πίστεως αδύνατον ευαρεστήσαι, πιστεύσαι γαρ δει τον προσερχόμενον τω Θεώ ότι εστί και τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται» (Έβρ. 11, 6), «δικαιοσύνη δε Θεού διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας» δηλ. δικαίωση εκ μέρους του Θεού διά της πίστεως εις τον Ιησού Χριστό για όλους και σε όλους που πιστεύουν. (Ρωμ. 3, 22-23). Με την βοήθεια της πίστεως δίνεται η σωτηρία σε όλους που πιστεύουν.
Με την καρδιά μας να πιστεύουμε. Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Ο Χριστός είναι ο ζωντανός Κύριος. Σταυρώθηκε, ναι, και πέθανε πάνω στο Σταυρό, ναι, και ετάφη. Αλλά δεν παρέμεινε νεκρός. Ακολούθησε η Ανάσταση. Ήταν και αληθινός άνθρωπος ο Χριστός γι’ αυτό και έπαθε και πέθανε στο Σταυρό. Αλλά ήταν και αληθινός Θεός. Η Θεότητα ανέστησε την ανθρωπότητα, η ενέργεια της Θεότητας νίκησε το θάνατο και έθεσε σε λειτουργία το γεγονός της αναστάσεως.


Το θέμα είναι δικό μας, όχι δικό Του. Εκείνος μπορεί και ανασταίνεται μπορεί και ανασταίνει. Εμείς μπορούμε να πιστεύουμε βαθειά στην ανάσταση; «Εάν πιστεύσης εν τη καρδία σου, ότι ό Θεός αυτόν ήγειρεν εκ νεκρών, σωθήση» (στ. 9).


Η δική Του ανάσταση γίνεται δική μας με την πίστη και την ομολογία Η κρυμμένη, ως θησαυρός πολύτιμος, πίστη εκτίθεται μπροστά στους ανθρώπους γίνεται ομολογία. Αυτό έκανε ό Θεός και για μας. Ο Θεός Λόγος ήταν κρυμμένος. Και αποκαλύφθηκε, φανερώθηκε και μίλησε. «Ο Λόγος σαρξ έγένετο» (Ίωάν. 1,14). Θα μπορούσε ο Χριστός να έλθει στον κόσμο και να πάει κατ’ ευθείαν στο Σταυρό, χωρίς να μιλήσει καθόλου, χωρίς να διδάξει. Δεν ενήργησε όμως έτσι. Ήλθε και δίδαξε. Κήρυξε «παρρησία», δημόσια για να μας διδάξει ότι δεν είναι δυνατόν να σωθούμε εάν δεν πιστεύσουμε και δεν ομολογήσουμε