Δημοσιεύτηκε: Πέμ Φεβ 07, 2008 2:43 pm
Συγνωμη,τωρα το ειδα το κειμενο ! ωραιο,λογοτεχνικο,αμθρωπινο , κατι λειπει ομως...το πιο σπουδαιο !theodora έγραψε:Καλημέρα σας. Θα συμφωνήσω κι εγώ με τον aposal, όμως θέλει και η Μυρτώ να το διαβάσει.
Προσωπικά δεν με ζέστανε η ΑΓΑΠΗ του Θεού σε αυτό το γράμμα.
" Αγαπημένο μου παιδί...Την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα, κι΄αυτό φοβάμαι ότι δεν θα αργήσει να γίνει, κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις...
Μπορεί, τα χρόνια μου να πέρασαν... Μπορεί, οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπο μου... Ομως, ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητά της, ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους!
Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου, και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου! Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!
Στα χρόνια που πέρασαν, ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν! Ομως, ο χρόνος είναι αδυσώπητος, και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές!
Γι΄αυτό, αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω, ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση... Θυμήσου, με πόση υπομονή, ξόδευα ώρες ατελείωτες, να σε βοηθώ!
Οταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές, μη με παρεξηγείς... Ακουσέ με... ΄Οταν ήσουν μικρό παιδί, έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία, μέχρι να σε πάρει ο ύπνος!
Οταν δεν θέλω να κάνω ντους, με θυμώνεις... Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες, προκειμένου να με πείσεις, να μη σε λούσω...
Οταν διαπιστώνεις την άγνοιά μου πάνω στη νέα τεχνολογία, δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ και μην με κοιτάς με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο...
Οταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι, δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ. Και εάν δεν μπορώ, μην εκνευρίζεσαι... Το πιό σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση, αλλά η χαρά, να είμαστε μαζί και να συζητάμε!
Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα! Να τρως σωστά... να ντύνεσαι σωστά... να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος...
Οταν δεν θέλω να φάω, μη με πιέζεις... Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι.
Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου, δεν μου επιτρέπουν να περπατώ, μη στενοχωριέσαι... Φυσικό είναι! Εσύ, δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ. Το ίδιο έκανα κι εγώ, όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα...
Το ξέρω ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήριος όσο θα ήθελα. Ωστόσο τα καταφέρνω να επιβιώνω. Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ...
Κάποια μέρα θα καταλάβεις, ότι παρά τα λάθη μου, πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα. Και προσπάθησα, με όλες μου τις δυνάμεις, να ετοιμάσω το δρόμο σου!
Δεν πρέπει να αισθάνεσαι λυπημένο, επειδή είσαι αναγκασμένο να με βλέπεις δίπλα σου. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Η σοφία μου, σου είναι απαραίτητη.
Δώσε μου το χέρι σου και βοήθησε με να τελειώσω τον δρόμο μου, με υπομονή, αγάπη και ειρήνη.
Κι εγώ, θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα... "
