ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ:
ΜΙΧΑΗΛ
Επίσκεψη στη Μονή Παναγίας Μαλεβής.
Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές
-
henrikleonidas
- Τακτικό Μέλος
- Δημοσιεύσεις: 41
- Εγγραφή: Δευ Νοέμ 12, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: Λεωνίδας@Θεσσαλονίκη
-
paratiritis88
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 209
- Εγγραφή: Σάβ Φεβ 24, 2007 6:00 am
Evi_J έγραψε:Υπέρ αναπαύσεως δώσε αυτά τα ονόματα σε παρακαλώ:
Φωτεινή
Χρήστος
Κωσταντίνος
Κωσταντίνος
Ιωάννης
Ηλίας
Υπέρ υγείας
Κωσταντίνος
Γεώργιος
Μάρκος
Ειρήνη
Βασίλειος
Παναγιώτης
Κωσταντίνος
Χριστίνα
Στέλλα
Παναγιώτης
Νατάσσα
Αντώνης
Μερώπη
Ηλίας
Εμμανουήλ
Άνθιμος
Αθανάσιος
Δημήτρης
Βασίλειος
Αθανάσιος
Ιωσήφ
Μάρκος
Ιωάννης
Νεκτάριος
Ελισάβετ
Δήμητρα
Νέλλη
Φοίβη
Σάρρα
Ευαγγελία
Φωτεινή
Σοφία
Μάρκος
Γεώργιος
Ξανθή
Χρυσάνθη
Ιεροκλής
Σοφία
Πολύκαρπος
Κωσταντίνος
Ιωάννης
Γαλάτεια
Λυκούργος
Κωσταντίνος
Ανδρέας
Εφραίμ
Γεώργιος
Παρασκευή
Κωσταντίνος
Χρήστος
Ευαγγελία
Κωνσταντίνα
Νιννέτα
Μαριάνθη
Μεθόδιος
Νίκη
Χριστίνα
Ελένη
Χρήστος
Θωμάς
Μιχάλης
Ευτέρπη
Σούλα
Βλάσσιος
Θοδωρής
Φώτιος
Μάρκος
Θωμάς
Εμμανουήλ
Ελένη
Σταύρος
Παναγιώτης
Δημήτρης
Δανιήλ
Ιωάννης
Αθηνά
Στέλλα
Μαρία
Νικόλαος
Πηνελόπη
Νικόλαος
Μαρία
Μιχάλης
Κατερίνα
Γεώργιος
Αθηνά
Νίκανδρος
Παναγιώτη
Εμμανουήλ
Ιγνάτιος
Κυριάκος
Δημήτριος
Χριστόφορος
Γεώργιος
Δημήτριος
Χριστόδουλος
Μέλπω
Αθηνά
Ανανία
Εφραίμ
Μαρία
Σαράντης
Παναγιώτης
Στάθης
Ιωάννης
Ανδρέας
Μάριος
Νικολέτα
Δημήτρης
Σαράντης
Νίκος
Χρήστος
Νικόλαος
Κωσταντίνος
Ευχαριστούμε πολύ Τριανταφυλλιά. Ξέρω ότι έβαλα πολλά αλλά νομίζω ότι χρειάζεται. Να 'σαι καλά. Ο Θεός μαζί σου και η Παναγιά κοντά σου. Και πάλι ευχαριστώ.
Αγαπητές φίλες καί φίλοι, ΔΟΜΝΑ καί ΕVI.
Βλέπω να έχετε δώσει ένα κατεβατό 40- 50 ονομάτων η κάθε μία σας γιά να διαβαστούνε στό Μοναστήρι τής Παναγίας Μαλεβή.
Καλή βέβαια η επιθυμία σας, αλλά βρέ ευλογημένες, δέν σκέφτεστε καί λιγάκι τόν καημένο τόν παπά, πού μάλιστα είναι συνήθως καί ιερέας τού παρακείμενου χωριού τού Αγίου Πέτρου, καί δεν είναι μόνιμος ιερέας τού Μοναστηριού, εάν τελικά μπορεί να διαβάσει όλα αυτά τα ονόματα πού εσείς τού δίνετε;
Γιατί, εάν καθ΄ ένας προσκυνητής δίνει από μία κατσιαπλιάνγκα 50 ονομάτων στόν ιερέα, κι΄ άν έχουμε καί 100 προσκυνητές τό λιγότερο, θά πρέπει αυτός ο παπάς νά μή κάνει θεία λειτουργία αλλά νά καθήσει να διαβάζει 50Χ100=5.000 ονόματα ζωντανών καί πεθαμένων!!!
Λίγη διάκριση νομίζω χρειάζεται, καί νά με συγχωρείται γιά τήν αδελφική αυτή παρέμβαση καί υπενθύμιση...
Όταν κάνουμε δική μας Θεία Λειτουργία "ανοίγοντας Εκκλησία" πού λέμε, ή όταν ο ιερέας είναι πολύ-πολύ γνωστός μας ( αλλά καί πάλι...), τότε άς δώσουμε τα πολλά ονόματα...
Όταν όμως πάμε ένα πρόσφορο, δίνουμε ένα Δίπτυχο στόν ιερέα τής Ενορίας μας καί εάν θέλουμε πραγματικά να διαβαστούνε τα ονόματα, καί " νά μη ανεμίσει τό χαρτί στόν αέρα "καί υπέρ πάντων καί πασών...", άς βάζουμε μόνο τα απαραιτήτως αναγκαία ονόματα τών προσφιλών μας προσώπων...
Κάποτε άκουσα σε μνημόνευση ονομάτων, και ονόματα σύγχρονων Αγίων Πατέρων, μέ αποτέλεσμα,
"ν΄ ανάψουν τά λαμπάκια" τού ιερέως καί να κάνει αυστηρές παρατηρήσεις σε κάτι κυράδες προφανώς, πού τού έγραφαν μέ τήν σειρά :
"υπέρ τού Πατρός Παϊσίου, υπέρ τού Πατρός Πορφυρίου, υπέρ τού Πατρός Ιακώβου..." καί δώστου ονόματα...
Σ΄ ένα άλλο Μοναστήρι είδα να μοιράζουνε κάποιες μοναχές τα εκατοντάδες χαρτιά σέ λαϊκούς ( !!!), νά τα διαβάσουνε, γιατί μέ τόσα χαρτιά πού τούς είχανε δώσει "θά μένανε αδιάβαστα..."
Τώρα, κατά πόσον ένας λαϊκός γίνεται εισακουστός από τόν Μεγάλο Θεό ώστε να μνημονεύει ονόματα "δίκην ιερέως" , αυτό άς τό κρίνουν άλλοι...
paratiritis88
Κάποτε θυμάμαι είχα πάει σε κάποιο μοναστήρι για να δώσω ένα όνομα
-κάποιου που είχε πεθάνει πρόσφατα- να το μνημονεύουν για 40 ημέρες.
Και θυμάμαι ότι ο μοναχός που ήταν εκεί μου είπε:
Πως δεν έχει και μεγάλη σημασία αν δείνουμε να ονόματα για να τα
μνημονεύσει ο παππάς και εμείς φεύγουμε και δεν θυμώμαστε τίποτα.
Δηλαδή, βάζουμε κάποιον άλλο να διαβάζει και εμείς 'καθέυδομε'.
Θα πρέπει -λέει- και εμείς μέσα μας να μνημονεύουμε συνεχώς τα ονόματα.
Αλλά όπως καταλαβαίνετε ένα μυαλό έχουμε και τι να πρωτοκάνουμε,
που είμαστε και λίγο χλυαροί!
-κάποιου που είχε πεθάνει πρόσφατα- να το μνημονεύουν για 40 ημέρες.
Και θυμάμαι ότι ο μοναχός που ήταν εκεί μου είπε:
Πως δεν έχει και μεγάλη σημασία αν δείνουμε να ονόματα για να τα
μνημονεύσει ο παππάς και εμείς φεύγουμε και δεν θυμώμαστε τίποτα.
Δηλαδή, βάζουμε κάποιον άλλο να διαβάζει και εμείς 'καθέυδομε'.
Θα πρέπει -λέει- και εμείς μέσα μας να μνημονεύουμε συνεχώς τα ονόματα.
Αλλά όπως καταλαβαίνετε ένα μυαλό έχουμε και τι να πρωτοκάνουμε,
που είμαστε και λίγο χλυαροί!
-
pNektarios
- Τακτικό Μέλος
- Δημοσιεύσεις: 38
- Εγγραφή: Τετ Ιαν 16, 2008 6:00 am
- Τοποθεσία: Καρπενήσι
Θα διαφωνίσω μαζί σας καθώς ο Ιερέας την ώρα που προσκομίζει υπερ υγείας και υπερ αναπαυσέως διαβάζει όλα τα ονόματα που του έχουν δωθεί χωρίς να βαρυγκομα καθώς αυτή είναι Ιερά στιγμή και οφελούντε και οι ζώντες και οι τεθνεώτες. Χρέος είναι του λειτουργού και όχι αγγαρεία για αυτό να δίνετε όσα ονόματα περισσότερα μπορείτε για να ωφεληθούν πολλοί και ζώντες και τεθνεώτες.
Εύχομαι και μακάρι να είναι όπως τα λέτε.pNektarios έγραψε:Θα διαφωνίσω μαζί σας καθώς ο Ιερέας την ώρα που προσκομίζει υπερ υγείας και υπερ αναπαυσέως διαβάζει όλα τα ονόματα που του έχουν δωθεί χωρίς να βαρυγκομα καθώς αυτή είναι Ιερά στιγμή και οφελούντε και οι ζώντες και οι τεθνεώτες. Χρέος είναι του λειτουργού και όχι αγγαρεία για αυτό να δίνετε όσα ονόματα περισσότερα μπορείτε για να ωφεληθούν πολλοί και ζώντες και τεθνεώτες.
Σέβομαι την γνώμη σας. Ευχαριστώ για την διευκρίνηση,
γιατί εγώ εκφράζω απόψεις που βασίζονται στην λογική μου.
πατερ σεβαστε μοι,
μερικοι αδελφοι μας εχουν την συνηθεια να γραφουν ολο τον τηλεφωνικο καταλογο για μνημονευση ή ολο το χωριο τους...εσεις προσωπικως ,σεβαστε αμα τε και αγαπητε μοι πατερ,αν θελετε,νομιζω,μπορειτε να συντηρειτε και να επαυξανετε αυτη τη συνηθεια-που δεν ξερω αν ειναι ευλαβης...αβλαβεις παντως εκεινοι που την εχουν δεν πρεπει να ειναι...!!!!!-ας μην τη γενικευουμε παντου ομως...ξερω πολυ καλα ιερεις που δεν εχουν τοσες σωματικες δυναμεις και αντοχες-λογω υγειας,γηρατος κ.α. πολλων θεματων...ας μην τους κουραζουμε τοσο πολυ...εμεις χανουμε πνευματικα στο τελος..
μερικοι αδελφοι μας εχουν την συνηθεια να γραφουν ολο τον τηλεφωνικο καταλογο για μνημονευση ή ολο το χωριο τους...εσεις προσωπικως ,σεβαστε αμα τε και αγαπητε μοι πατερ,αν θελετε,νομιζω,μπορειτε να συντηρειτε και να επαυξανετε αυτη τη συνηθεια-που δεν ξερω αν ειναι ευλαβης...αβλαβεις παντως εκεινοι που την εχουν δεν πρεπει να ειναι...!!!!!-ας μην τη γενικευουμε παντου ομως...ξερω πολυ καλα ιερεις που δεν εχουν τοσες σωματικες δυναμεις και αντοχες-λογω υγειας,γηρατος κ.α. πολλων θεματων...ας μην τους κουραζουμε τοσο πολυ...εμεις χανουμε πνευματικα στο τελος..
-
ELPIZO
- Βασικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 115
- Εγγραφή: Τρί Ιαν 23, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: Στέλλα@Κοζάνη
Ό μέθυσος ιερέας
ΖΕΙ ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία.
Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των ζώντων για τούς τεθνεώτες.
Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας.
0 επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ' όλους αγαπητό.
Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.
Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα' του άρεσε το κρασί. .
Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό.
Πολλοί του έλεγαν νά κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο σε λειτουργό του Θεού.
Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, άλλά σε λίγες μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια.
Μία μέρα πού είχε πάλι υποκύψει ατό πάθος του, πήγε στην εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε «Ευλογητός» κι άρχισε τη θεία λειτουργία.
Παραχώρησε όμως ο Θεός και κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα ατό ιερό, όπότε του έπεσαν από τα χέρια τα τίμια Δώρα.
Πάγωσε άπ' το φόρο του. 'Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε νά μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
'Ένιωθε την ενοχή νά τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν ζαλισμένος από το κρασί.
Πήγε στον επίσκοπο κι εξομολογήθηκε το φρικτό του αμάρτημα.
Κι εκείνος την άλλη μέρα, ύστερα από πολλή περίσκεψη, κάθισε στο γραφείο του και πήρε την πέννα στο χέρι.
Έπρεπε νά κινήσει τη διαδικασία για την καθαίρεση του παπα-Γιάννη, άλλά...
Εκεί πού το χέρι του επισκόπου στεκόταν διστακτικό, βλέπει ξαφνικά σαν σε όραμα νά βγαίνουν μέσ' από τον τοίχο του δωματίου χιλιάδες άνθρωποι.
Είχαν μάτια πονεμένα και περνούσαν μπροστά του φωνάζοντας:
'Όχι, Δέσποτα, Μην τιμωρείς τον παπά, Μην τον καθαιρέσεις, συγχώρεσέ τον!
Περνούσαν αμέτρητες στρατιές ανθρώπων, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, καλοντυμένοι
Τι φτωχοντυμένοι, αληθινό συλλαλητήριο ψυχών.
Κι όλοι χειρονομούσαν προς το μέρος του, φώναζαν και παρακαλούσαν επίμονα:όχι, Σεβασμιότατε.
Μην το κάνεις αυτό, μη διώξεις τον παπά μας!
Αυτός μας θυμάται και μας βοηθάει σε κάθε λειτουργία, μας λυπάται αληθινά, είναι φίλος μας!
Μην τον καθαιρέσεις! μη! μη! μη!...
Κράτησε αρκετή ώρα αύτή ή οπτασία. .0 επίσκοπος, έκπληκτος, παρακολουθούσε αύτή την ανθρωποθάλασσα νά φωνάζει και νά ικετεύει για τον μέθυσο ιερέα. Κατάλαβε πώς ήταν οι ψυχές των νεκρών πού μνημόνευε ο παπα-Γιάννης όταν λειτουργούσε.
Κι αύτή ή μνημόνευση τούς ανακούφιζε πολύ, όσο το νερό τον διψασμένο στην καλοκαιριάτικη ζέστη.
"Νά ή χειροπιαστή απόδειξη", σκέφτηκε, "πώς οι προσευχές μας αναπαύουν τις ψυχές των νεκρών".
Ύστερα έστειλε και κάλεσε τον ιερέα. δεν μου λες, παπα-Γιάννη, μνημονεύεις πολλά ονόματα
την άγία πρόθεση όταν λειτουργείς; Εκατοντάδες, Σεβασμιότατε. δεν τα έχω μετρήσει.
Γιατί το κάνεις αυτό και καθυστερείς τη λειτουργία; τον μάλωσε τάχα ο επίσκοπος.
Λυπάμαι πολύ τούς πεθαμένους, γιατί δεν έχουν από αλλού βοήθεια, παρά μόνο από τις ευχές τις εκκλησίας.
Γι' αυτό παρακαλώ τον "Ύψιστο νά τούς αναπαύσει.
Έχω ένα βιβλίο και γράφω μέσα όλα τα ονόματα πού μου δίνουν για μνημόνευση. Αύτή την τάξη παρέλαβα από τον πατέρα μου, πού, ήταν επίσης παπάς.
Καλά κάνεις, συμφώνησε ο επίσκοπος, έχουν ανάγκη οι ψυχές.
Συνέχισε νά κρατάς την τάξη αύτή. Πρόσεξε μόνο νά μην ξαναμεθύσεις.
Από σήμερα δεν θα ξαναβάλεις κρασί ατό στόμα σου. Αυτός είναι ο κανόνας πού σου δίνω. Είσαι συγχωρημένος.
Πραγματικά, ο παπα-Γιάννης ελευθερώθηκε οριστικά από το πάθος του πιοτού.
Μόνο πού στέκει στην προσκομιδή περισσότερο τώρα, μνημονεύοντας τα ονόματα των «τεθνεώτων».
ΖΕΙ ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία.
Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των ζώντων για τούς τεθνεώτες.
Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας.
0 επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ' όλους αγαπητό.
Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.
Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα' του άρεσε το κρασί. .
Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό.
Πολλοί του έλεγαν νά κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο σε λειτουργό του Θεού.
Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, άλλά σε λίγες μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια.
Μία μέρα πού είχε πάλι υποκύψει ατό πάθος του, πήγε στην εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε «Ευλογητός» κι άρχισε τη θεία λειτουργία.
Παραχώρησε όμως ο Θεός και κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα ατό ιερό, όπότε του έπεσαν από τα χέρια τα τίμια Δώρα.
Πάγωσε άπ' το φόρο του. 'Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε νά μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
'Ένιωθε την ενοχή νά τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν ζαλισμένος από το κρασί.
Πήγε στον επίσκοπο κι εξομολογήθηκε το φρικτό του αμάρτημα.
Κι εκείνος την άλλη μέρα, ύστερα από πολλή περίσκεψη, κάθισε στο γραφείο του και πήρε την πέννα στο χέρι.
Έπρεπε νά κινήσει τη διαδικασία για την καθαίρεση του παπα-Γιάννη, άλλά...
Εκεί πού το χέρι του επισκόπου στεκόταν διστακτικό, βλέπει ξαφνικά σαν σε όραμα νά βγαίνουν μέσ' από τον τοίχο του δωματίου χιλιάδες άνθρωποι.
Είχαν μάτια πονεμένα και περνούσαν μπροστά του φωνάζοντας:
'Όχι, Δέσποτα, Μην τιμωρείς τον παπά, Μην τον καθαιρέσεις, συγχώρεσέ τον!
Περνούσαν αμέτρητες στρατιές ανθρώπων, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, καλοντυμένοι
Τι φτωχοντυμένοι, αληθινό συλλαλητήριο ψυχών.
Κι όλοι χειρονομούσαν προς το μέρος του, φώναζαν και παρακαλούσαν επίμονα:όχι, Σεβασμιότατε.
Μην το κάνεις αυτό, μη διώξεις τον παπά μας!
Αυτός μας θυμάται και μας βοηθάει σε κάθε λειτουργία, μας λυπάται αληθινά, είναι φίλος μας!
Μην τον καθαιρέσεις! μη! μη! μη!...
Κράτησε αρκετή ώρα αύτή ή οπτασία. .0 επίσκοπος, έκπληκτος, παρακολουθούσε αύτή την ανθρωποθάλασσα νά φωνάζει και νά ικετεύει για τον μέθυσο ιερέα. Κατάλαβε πώς ήταν οι ψυχές των νεκρών πού μνημόνευε ο παπα-Γιάννης όταν λειτουργούσε.
Κι αύτή ή μνημόνευση τούς ανακούφιζε πολύ, όσο το νερό τον διψασμένο στην καλοκαιριάτικη ζέστη.
"Νά ή χειροπιαστή απόδειξη", σκέφτηκε, "πώς οι προσευχές μας αναπαύουν τις ψυχές των νεκρών".
Ύστερα έστειλε και κάλεσε τον ιερέα. δεν μου λες, παπα-Γιάννη, μνημονεύεις πολλά ονόματα
την άγία πρόθεση όταν λειτουργείς; Εκατοντάδες, Σεβασμιότατε. δεν τα έχω μετρήσει.
Γιατί το κάνεις αυτό και καθυστερείς τη λειτουργία; τον μάλωσε τάχα ο επίσκοπος.
Λυπάμαι πολύ τούς πεθαμένους, γιατί δεν έχουν από αλλού βοήθεια, παρά μόνο από τις ευχές τις εκκλησίας.
Γι' αυτό παρακαλώ τον "Ύψιστο νά τούς αναπαύσει.
Έχω ένα βιβλίο και γράφω μέσα όλα τα ονόματα πού μου δίνουν για μνημόνευση. Αύτή την τάξη παρέλαβα από τον πατέρα μου, πού, ήταν επίσης παπάς.
Καλά κάνεις, συμφώνησε ο επίσκοπος, έχουν ανάγκη οι ψυχές.
Συνέχισε νά κρατάς την τάξη αύτή. Πρόσεξε μόνο νά μην ξαναμεθύσεις.
Από σήμερα δεν θα ξαναβάλεις κρασί ατό στόμα σου. Αυτός είναι ο κανόνας πού σου δίνω. Είσαι συγχωρημένος.
Πραγματικά, ο παπα-Γιάννης ελευθερώθηκε οριστικά από το πάθος του πιοτού.
Μόνο πού στέκει στην προσκομιδή περισσότερο τώρα, μνημονεύοντας τα ονόματα των «τεθνεώτων».
Συμφωνώ με τον πατέρα Νεκτάριο.
Φανταστείτε να ζητήσετε από έναν γέροντα να προσευχηθεί για σας επειδή το έχετε ανάγκη και να πει: "Α, δεν μπορώ γιατί ήδη αναφέρω πολλά ονόματα και θα κουραστώ".
Ή εμείς, όταν διαβάζουμε την προσευχή στις 10, να κάνουμε περικοπές γιατί έχει μεγαλώσει η λίστα !!
Αν ο ιερέας συναισθάνεται τι προσφέρει και δεν το βλέπει διεκπεραιωτικά ως αγγαρία, δεν θα διαμαρτύρεται, αλλά αντίθετα θα παρακαλεί με όλη του την ψυχή τον Κύριο να βοηθήσει αυτούς τους αδελφούς !!
Γιατί έτσι είναι η αγάπη του Χριστού. Νοιαζόμαστε (ή θα έπρεπε τουλάχιστον) για τους άλλους όπως νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας ή τους δικούς μας.
Όσο για τους ιερείς, που δεν έχουν σωματικές δυνάμεις, είμαι σίγουρη ότι ο Θεός βλέποντας την καλή τους προαίρεση και τη μεγάλη τους αγάπη θα λάβει υπόψιν όλα τα ονόματα ακόμη κι αν δεν καταφέρει ο ιερέας να τα πει αναλυτικά.
Φανταστείτε να ζητήσετε από έναν γέροντα να προσευχηθεί για σας επειδή το έχετε ανάγκη και να πει: "Α, δεν μπορώ γιατί ήδη αναφέρω πολλά ονόματα και θα κουραστώ".
Ή εμείς, όταν διαβάζουμε την προσευχή στις 10, να κάνουμε περικοπές γιατί έχει μεγαλώσει η λίστα !!
Αν ο ιερέας συναισθάνεται τι προσφέρει και δεν το βλέπει διεκπεραιωτικά ως αγγαρία, δεν θα διαμαρτύρεται, αλλά αντίθετα θα παρακαλεί με όλη του την ψυχή τον Κύριο να βοηθήσει αυτούς τους αδελφούς !!
Γιατί έτσι είναι η αγάπη του Χριστού. Νοιαζόμαστε (ή θα έπρεπε τουλάχιστον) για τους άλλους όπως νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας ή τους δικούς μας.
Όσο για τους ιερείς, που δεν έχουν σωματικές δυνάμεις, είμαι σίγουρη ότι ο Θεός βλέποντας την καλή τους προαίρεση και τη μεγάλη τους αγάπη θα λάβει υπόψιν όλα τα ονόματα ακόμη κι αν δεν καταφέρει ο ιερέας να τα πει αναλυτικά.