Δημοσιεύτηκε: Σάβ Δεκ 22, 2007 3:12 pm
Ο πονηρος πρωτα μας σπρωχνει στην οποιαδηποτε αμελεια και υστερα μας σπρωχνει στην απογοητευση.PerlMaster έγραψε:Τίποτα δεν έκανα. Μιλάς σωστά αν και μου θυμίζεις τον εαυτό μου . Ας κάτσουμε και οι τρεις μας στο ίδιο θρανίο . Το καλύτερο θα ήταν να βρισκόμασταν να ανάβαμε κανά λιβανάκι και να προσευχόμασταν καμιά ώρα . Μακάρι να ζούσα πιο πνευματικά αλλά και αυτό υποκριτικό είναι , γιατί αν το ήθελα τότε θα το έκανα και πράξη ...Εσύ αδελφέ τί έκανες και επιτιμής τον αδελφό?
Δεν εισαι μονος σου αδελφε μου,εχεις μεγαλη παρεα. Η πνευματικη ζωη δεν ειναι μια "κουρσα" 100 μετρων.Ειναι ενας ισοβιος μαραθωνιος .
Οσες φορες πεσουμε,αλλες τοσες θα σηκωθουμε.Φτανει να σκεφτομαστε παντα : " ...απο τουτη την ωρα,απο τουτη τη στιγμη ,ξεκιναω... "
Την στιγμη ομως που θα αποφασισεις να ζησεις πνευματικα ,την ιδια στιγμη ο πονηρος θα αρχισει να σε πολεμαει. Ετσι οσο και αν θελουμε την πνευματικη ζωη,αν δεν μας βοηθησει ο Κυριος, δεν κανουμε τιποτα. Μας το ειπε αλλωστε : "Ανευ Εμου,ου δυνασθε ποιειν ουδεν ".