Ο χειρότερος θάνατος, θεωρώ, ότι είναι ο αιφνίδιος, γιατί κάποιος δεν έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί! Γι' αυτό και πρέπει να ζούμε ως εάν αύριο θα ήταν η τελευταία ημέρα της επίγειας ζωής μας! Για όποιον όμως δεν πρόλαβε, τότε οι συγγενείς και φίλοι, που μένουν πίσω, πρέπει να κάνουν λίγο παραπάνω αγώνα και για την ψυχή του κεκοιμημένου!
Ακόμη και αν ο αυτός ο κεκοιμημένος «έφυγε» μη καθαρός, μπορούν με τον αγώνα τους οι «ζωντανοί» να τον πάνε «από το μπουντρούμι στο σαλόνι», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος.
Πάντως για το πότε «φεύγει» κάποιος για την άλλη ζωή, έχω την άποψη, πως αν υπάρχουν κάποιοι (η ο ίδιος), που προσεύχονται γι’ αυτόν, τότε ο Θεός βλέπει ποια είναι η καλύτερη στιγμή για να τον πάρει! Αν δει ότι στο μέλλον θα δώσει τον αγώνα και θα έχει πνευματική βελτίωση, κάνει παρέμβαση και τον αφήνει να ζήσει. Αν όχι, δεν επεμβαίνει καθόλου και εγκρίνει την μετάβασή του στην άλλη ζωή!
Kρίση
Συντονιστές: pAntonios, Συντονιστές
Αρχ. Αθανασίου Μυτιληναίου
Από τους Μακαρισμούς της Αποκαλύψεως
«Ιδού έρχομαι ως κλέπτης,
Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού, ίνα μη γυμνός περιπατή και βλέπωσι την ασχημοσύνην αυτού»
(Αποκ. ις΄ 15)
Ο τρίτος Μακαρισμός, μας ειδοποιεί ότι ο καιρός αυτός θα είναι και αιφνίδιος.
Θα μοιάζει με τον κλέπτη που έρχεται κάποια άδηλη, για τον νοικοκύρη, ώρα.
Γι' αυτό ακριβώς, καλούνται οι πιστοί να αγρυπνούν πάνω στην πνευματική τους ζωή.
Ο Μακαρισμός αυτός, έρχεται να ευτυχίση εκείνους που μένουν άγρυπνοι πάνω στα τείχη της καρδιάς των και περιμένουν τον οικοδεσπότη του πύργου κάθε στιγμή του εικοσιτετραώρου της ζωής των.
Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού
Ας πάρωμε τον Μακαρισμό αυτόν σε μια ολότελα καθημερινή σκηνή. Εχετε ποτέ δη λουόμενον άνθρωπο στη Θάλασσα, που όταν βγήκε στην παραλία, αντελήφθη ότι κάποιος κλέπτης του αφήρεσε τα ρούχα; Πώς πρέπει να αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος, όταν μάλιστα το σπίτι του είναι πολύ μακρυά, και δεν έχει κανέναν γνωστό του να τον βοηθήση στην προκείμενη κατάστασι;
Πολύ χειρότερη κατάστασι, αληθινή πνευματική γύμνωσι θα αισθανθή κι' εκείνος που δεν καλλιεργεί την πνευματική ζωή όσο ζη στον κόσμο αυτόν.
Και την γύμνωση αυτή θα την αντιληφθή όταν σταθή μπροστά στο φοβερό βήμα του Κριτού Χριστού. Ευτυχισμένος, λοιπόν, αυτός που φυλάει τα ρούχα του, τη στολή της ψυχής του.
Και η στολή της ψυχής είναι αυτές οι αρετές του.
«Το δε γρηγορείν και φυλάττειν τα ιμάτια, δηλοί το επαγρυπνείν ταις αγαθαίς πράξεσι . αύται γαρ εισι των αγίων τα ιμάτια», μας λέγει ο Καισαρείας Ανδρέας.
Ο Κύριος, που διεζωγράφισε την παραβολή του Ασώτου υιού, βάζει στο στόμα του πατέρα την προσταγή προς τους δούλους του: «εξενέγκατε την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν». Ποιά είναι αυτή η στολή η πρώτη;
Είναι η στολή της αγνότητος και καθαρότητος που πήρε ο άνθρωπος στο βάπτισμά του.
Δείγμα αυτής της εσωτερικής καθαρότητος, ήταν και η παληά συνήθεια της Εκκλησίας να λευκοφορή τους νεοβαπτισμένους. Σε μια επιτύμβια πλάκα χριστιανού μάρτυρος, χαράχθηκε η επιγραφή: «Εκοιμήθη εν λευκοίς».
Τα λευκά ενδύματα ήταν μια απομίμησι των ενδυμάτων που φορούσαν οι άγγελοι όσες φορές ενεφανίζοντο στους πιστούς, όπως στην Ανάστασι του Κυρίου, στην Ανάληψί Του κλπ.
Αλλά και του Κυρίου τα ενδύματα έγιναν λευκά σαν το φως κατά την Μεταμόρφωσί Του.
Αυτός ο Θεός, περιβάλλεται το φως, όπως μας λέγη ο 103 Ψαλμός, στιχ. 2.
Η Εκκλησία μας ψάλλει: «Χιτώνα μοι παράσχου φωτεινόν ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον».
Σύμβολον, λοιπόν, ηθικής καθαρότητος, τα λευκά ιμάτια, και γενικά τα ιμάτια, σύμβολο της ενδύσεως της ψυχής με αρετές. «Και εδόθη αυτή (δηλ. τη εκκλησία) ίνα περιβάληται βύσσινον λαμπρόν καθαρόν . το γαρ βύσσινον τα δικαιώματα (δηλ. οι αρετές) των αγίων εστί» (Αποκ. ιθ΄
.
Στην εποχή που βρισκόμαστε, μπορούμε να «τηρούμεν» τα ιμάτια της ψυχής; Μπορούμε να διατηρούμε αρετές και μάλιστα όχι μόνο μια περίοδο της ζωής μας, αλλά σε όλη τη ζωή μας; Γιατί, δεν λέγει ο «τηρήσας» αλλά ο «τηρών», που δείχνει μια αδιάκοπη, συνεχή και σταθερή διατήρησι των αρετών.
Και πρέπει να πούμε, ότι πολλοί σαν έφηβοι ξεκίνησαν με όμορφες προοπτικές για μια πνευματική ζωή, που ξεθύμανε όμως κάπου στη στρατιωτική θητεία, ή στην αναζήτησι επαγγελματικής σταδιοδρομίας, ή ακόμη και στην σύστασι οικογενείας. Για να δώσουν κατοπινά, όταν επανακληθούν από τον Κύριο, την απάντησι, ο μεν πρώτος: «ζεύγη βοών πέντε ήγόρασα και πορεύομαι δοκιμάσαι αυτά». Δεν ευκαιρεί, γιατί πάει να δοκιμάση και να γευθή τις ηδονές που θα του χαρίσουν οι πέντε του αισθήσεις.
Και ο δεύτερος: «αγρόν ηγόρασα και έχω ανάγκη εξελθείν και ιδείν αυτόν». Οι βιωτικές μέριμνες τον απεγύμνωσαν από κάθε πνευματικότητα, για να φτάσωμε στον τρίτο, που απαντά ότι παντρεύτηκε και έχει οικογενειακές φροντίδες.
Ομολογουμένως, αυτή η κατάστασι είναι αποκαρδιωτική.
Και τίθεται πάλι το ερώτημα: Ωστε μπορούμε να μείνωμε στην αρετή ισόβια;
Μπορούμε, αρκεί να θέλωμε.
Και είναι ανάγκη να θέλωμε, γιατί χωρίς την διατήρησι της αρετής ισόβια, δεν θα πετύχωμε του μακαρισμού που λέγει ο Κύριος.
Μέσα σ' ένα γενικό κατακλυσμό πνευματικής εξαθλιώσεως, ευτυχώς μένουν και κάποιοι που διατηρούν ισόβια την αρετή. Και αυτοί οι κάποιοι είναι σε κάθε εποχή. Είναι οι εκλεκτοί.
Είναι το λείμμα που θα σωθή (Ρωμ. ια΄ 5).
Στην πέμπτη επιστολή του Χριστού προς την Εκκλησία των Σάρδεων, φαίνεται αυτό: «Αλλά έχεις ολίγα ονόματα εν Σάρδεσιν, α ουκ εμόλυναν τα ιμάτια αυτών και περιπατήσουσι μετ' εμού εν λευκοίς ότι άξιοί εισιν» (Αποκ. γ΄ 4).
Είθε να νοιώσωμε, ότι ανάμεσα στα λίγα αυτά ονόματα, πρέπει να ανήκωμε κι' εμείς, για να σταθή αντίστοιχα και ο μακαρισμός δικός μας.
Ο Κύριος φίλοι μου είναι πάντα Δίκαιος με μεγάλη αγάπη και μακροθυμία.
Στην Μερική Κρίση που θα υποστεί η ψυχή όλων μας μετά την αποκοπή της από το σώμα, θα λογοδοτήσουμε στον Αγιο Θεό.
Αν η στολή της ψυχής είναι λερωμένη, πώς με αυτό το ρυπαρό ένδυμα θα εισέλθουμε εκεί, που υπάρχουν οι χορείες των Αγίων και των Μαρτύρων;
Εκεί όπυ υπάρχουν αγιασμένες ψυχές με χριστομίμητη ζωή, και απαθείς αγωνιστές από αυτό εδώ τον κόσμο;
Βέβαια μόνο ο Κύριος γνωρίζει ποιούς σώζει από εκείνους που δεν έζησαν από δώ αγιασμένα.
Εμείς αντί να αναζητούμε απαντήσεις για τα του Θεού,ας προσπαθούμε να ζούμε από την επίγεια ζωή με τον Θεό.
Ο Πανάγαθος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και την ώρα του σωματικού τους θανάτου.
Και να είμαστε βέβαιοι πως σαν Ουράνιος Πατέρας αγαπά τα παιδιά Του και τα φροντίζει, χωρίς όμως να παραβιάζει το αυτεξούσιό τους ποτέ.
Από τους Μακαρισμούς της Αποκαλύψεως
«Ιδού έρχομαι ως κλέπτης,
Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού, ίνα μη γυμνός περιπατή και βλέπωσι την ασχημοσύνην αυτού»
(Αποκ. ις΄ 15)
Ο τρίτος Μακαρισμός, μας ειδοποιεί ότι ο καιρός αυτός θα είναι και αιφνίδιος.
Θα μοιάζει με τον κλέπτη που έρχεται κάποια άδηλη, για τον νοικοκύρη, ώρα.
Γι' αυτό ακριβώς, καλούνται οι πιστοί να αγρυπνούν πάνω στην πνευματική τους ζωή.
Ο Μακαρισμός αυτός, έρχεται να ευτυχίση εκείνους που μένουν άγρυπνοι πάνω στα τείχη της καρδιάς των και περιμένουν τον οικοδεσπότη του πύργου κάθε στιγμή του εικοσιτετραώρου της ζωής των.
Μακάριος ο γρηγορών και τηρών τα ιμάτια αυτού
Ας πάρωμε τον Μακαρισμό αυτόν σε μια ολότελα καθημερινή σκηνή. Εχετε ποτέ δη λουόμενον άνθρωπο στη Θάλασσα, που όταν βγήκε στην παραλία, αντελήφθη ότι κάποιος κλέπτης του αφήρεσε τα ρούχα; Πώς πρέπει να αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος, όταν μάλιστα το σπίτι του είναι πολύ μακρυά, και δεν έχει κανέναν γνωστό του να τον βοηθήση στην προκείμενη κατάστασι;
Πολύ χειρότερη κατάστασι, αληθινή πνευματική γύμνωσι θα αισθανθή κι' εκείνος που δεν καλλιεργεί την πνευματική ζωή όσο ζη στον κόσμο αυτόν.
Και την γύμνωση αυτή θα την αντιληφθή όταν σταθή μπροστά στο φοβερό βήμα του Κριτού Χριστού. Ευτυχισμένος, λοιπόν, αυτός που φυλάει τα ρούχα του, τη στολή της ψυχής του.
Και η στολή της ψυχής είναι αυτές οι αρετές του.
«Το δε γρηγορείν και φυλάττειν τα ιμάτια, δηλοί το επαγρυπνείν ταις αγαθαίς πράξεσι . αύται γαρ εισι των αγίων τα ιμάτια», μας λέγει ο Καισαρείας Ανδρέας.
Ο Κύριος, που διεζωγράφισε την παραβολή του Ασώτου υιού, βάζει στο στόμα του πατέρα την προσταγή προς τους δούλους του: «εξενέγκατε την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν». Ποιά είναι αυτή η στολή η πρώτη;
Είναι η στολή της αγνότητος και καθαρότητος που πήρε ο άνθρωπος στο βάπτισμά του.
Δείγμα αυτής της εσωτερικής καθαρότητος, ήταν και η παληά συνήθεια της Εκκλησίας να λευκοφορή τους νεοβαπτισμένους. Σε μια επιτύμβια πλάκα χριστιανού μάρτυρος, χαράχθηκε η επιγραφή: «Εκοιμήθη εν λευκοίς».
Τα λευκά ενδύματα ήταν μια απομίμησι των ενδυμάτων που φορούσαν οι άγγελοι όσες φορές ενεφανίζοντο στους πιστούς, όπως στην Ανάστασι του Κυρίου, στην Ανάληψί Του κλπ.
Αλλά και του Κυρίου τα ενδύματα έγιναν λευκά σαν το φως κατά την Μεταμόρφωσί Του.
Αυτός ο Θεός, περιβάλλεται το φως, όπως μας λέγη ο 103 Ψαλμός, στιχ. 2.
Η Εκκλησία μας ψάλλει: «Χιτώνα μοι παράσχου φωτεινόν ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον».
Σύμβολον, λοιπόν, ηθικής καθαρότητος, τα λευκά ιμάτια, και γενικά τα ιμάτια, σύμβολο της ενδύσεως της ψυχής με αρετές. «Και εδόθη αυτή (δηλ. τη εκκλησία) ίνα περιβάληται βύσσινον λαμπρόν καθαρόν . το γαρ βύσσινον τα δικαιώματα (δηλ. οι αρετές) των αγίων εστί» (Αποκ. ιθ΄
.Στην εποχή που βρισκόμαστε, μπορούμε να «τηρούμεν» τα ιμάτια της ψυχής; Μπορούμε να διατηρούμε αρετές και μάλιστα όχι μόνο μια περίοδο της ζωής μας, αλλά σε όλη τη ζωή μας; Γιατί, δεν λέγει ο «τηρήσας» αλλά ο «τηρών», που δείχνει μια αδιάκοπη, συνεχή και σταθερή διατήρησι των αρετών.
Και πρέπει να πούμε, ότι πολλοί σαν έφηβοι ξεκίνησαν με όμορφες προοπτικές για μια πνευματική ζωή, που ξεθύμανε όμως κάπου στη στρατιωτική θητεία, ή στην αναζήτησι επαγγελματικής σταδιοδρομίας, ή ακόμη και στην σύστασι οικογενείας. Για να δώσουν κατοπινά, όταν επανακληθούν από τον Κύριο, την απάντησι, ο μεν πρώτος: «ζεύγη βοών πέντε ήγόρασα και πορεύομαι δοκιμάσαι αυτά». Δεν ευκαιρεί, γιατί πάει να δοκιμάση και να γευθή τις ηδονές που θα του χαρίσουν οι πέντε του αισθήσεις.
Και ο δεύτερος: «αγρόν ηγόρασα και έχω ανάγκη εξελθείν και ιδείν αυτόν». Οι βιωτικές μέριμνες τον απεγύμνωσαν από κάθε πνευματικότητα, για να φτάσωμε στον τρίτο, που απαντά ότι παντρεύτηκε και έχει οικογενειακές φροντίδες.
Ομολογουμένως, αυτή η κατάστασι είναι αποκαρδιωτική.
Και τίθεται πάλι το ερώτημα: Ωστε μπορούμε να μείνωμε στην αρετή ισόβια;
Μπορούμε, αρκεί να θέλωμε.
Και είναι ανάγκη να θέλωμε, γιατί χωρίς την διατήρησι της αρετής ισόβια, δεν θα πετύχωμε του μακαρισμού που λέγει ο Κύριος.
Μέσα σ' ένα γενικό κατακλυσμό πνευματικής εξαθλιώσεως, ευτυχώς μένουν και κάποιοι που διατηρούν ισόβια την αρετή. Και αυτοί οι κάποιοι είναι σε κάθε εποχή. Είναι οι εκλεκτοί.
Είναι το λείμμα που θα σωθή (Ρωμ. ια΄ 5).
Στην πέμπτη επιστολή του Χριστού προς την Εκκλησία των Σάρδεων, φαίνεται αυτό: «Αλλά έχεις ολίγα ονόματα εν Σάρδεσιν, α ουκ εμόλυναν τα ιμάτια αυτών και περιπατήσουσι μετ' εμού εν λευκοίς ότι άξιοί εισιν» (Αποκ. γ΄ 4).
Είθε να νοιώσωμε, ότι ανάμεσα στα λίγα αυτά ονόματα, πρέπει να ανήκωμε κι' εμείς, για να σταθή αντίστοιχα και ο μακαρισμός δικός μας.
Ο Κύριος φίλοι μου είναι πάντα Δίκαιος με μεγάλη αγάπη και μακροθυμία.
Στην Μερική Κρίση που θα υποστεί η ψυχή όλων μας μετά την αποκοπή της από το σώμα, θα λογοδοτήσουμε στον Αγιο Θεό.
Αν η στολή της ψυχής είναι λερωμένη, πώς με αυτό το ρυπαρό ένδυμα θα εισέλθουμε εκεί, που υπάρχουν οι χορείες των Αγίων και των Μαρτύρων;
Εκεί όπυ υπάρχουν αγιασμένες ψυχές με χριστομίμητη ζωή, και απαθείς αγωνιστές από αυτό εδώ τον κόσμο;
Βέβαια μόνο ο Κύριος γνωρίζει ποιούς σώζει από εκείνους που δεν έζησαν από δώ αγιασμένα.
Εμείς αντί να αναζητούμε απαντήσεις για τα του Θεού,ας προσπαθούμε να ζούμε από την επίγεια ζωή με τον Θεό.
Ο Πανάγαθος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και την ώρα του σωματικού τους θανάτου.
Και να είμαστε βέβαιοι πως σαν Ουράνιος Πατέρας αγαπά τα παιδιά Του και τα φροντίζει, χωρίς όμως να παραβιάζει το αυτεξούσιό τους ποτέ.
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην αρχική και την τελική κρίση. Η κρίση ουσιαστικά είναι μια την ώρα του προσωρινού αποχωρισμού του σώματος απ΄την ψυχή. Αυτό συμβαίνει γιατί από το σημείο αυτό και μετά για την ψυχή του κεκοιμημένου σταματά ο χρόνος. Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μετάνοια. Ο χρόνος είναι αυτό που διαχειριζόμαστε σ΄αυτή τη ζωή και τον αξιοποιούμε μόνο "εν μετανοία". Αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει μετά την κοίμηση μας. Θεωρητικά θα επανακριθούμε μαζί με τα σώματά, όταν θ΄αναστηθούν στη Δευτέρα Παρουσία, δεν προβλέπεται όμως ή δεν πρέπει να ελπίζουμε σε μεταβολή της αρχικής κρίσεως κατά την τελική Κρίση.anny έγραψε:Στην Μερική Κρίση που θα υποστεί η ψυχή όλων μας μετά την αποκοπή της από το σώμα, θα λογοδοτήσουμε στον Αγιο Θεό.
Βεβαίως ο Κύριος μόνο γνωρίζει κι οι προσευχές κι οι ελεημοσύνες των ζώντων μπορεί να βοηθήσουν στην τελική κρίση, αλλά είναι λάθος να βασιζόμαστε στο τι θα κάνουν οι άλλοι για την ψυχή μας, όταν εμείς θα έχουμε φύγει, αν δεν κάναμε μόνοι μας μια ζωή αυτό που έπρεπε.
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 26105
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Πράγματι δεν πρέπει να βασιζόμαστε στους άλλους!filotas έγραψε:
Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην αρχική και την τελική κρίση. Η κρίση ουσιαστικά είναι μια την ώρα του προσωρινού αποχωρισμού του σώματος απ΄την ψυχή. Αυτό συμβαίνει γιατί από το σημείο αυτό και μετά για την ψυχή του κεκοιμημένου σταματά ο χρόνος. Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μετάνοια.
Βεβαίως ο Κύριος μόνο γνωρίζει κι οι προσευχές κι οι ελεημοσύνες των ζώντων μπορεί να βοηθήσουν στην τελική κρίση, αλλά είναι λάθος να βασιζόμαστε στο τι θα κάνουν οι άλλοι για την ψυχή μας, όταν εμείς θα έχουμε φύγει, αν δεν κάναμε μόνοι μας μια ζωή αυτό που έπρεπε.
Πράγματι στον Άδη δεν υπάρχει συγχώρεση!
Μπορεί να υπάρξει μετάνοια, δηλαδή να κατανοήσει η ψυχή του αδελφού πόσο μάταια σπατάλησε την επίγεια ζωή της σε ανούσια πράγματα και να θέλει να ζητήσει συχώρεση των αμαρτιών που διέπραξε και δεν τις εξομολογήθηκε, αλλά "Φαϊντάν γιόκ", όπως είπε ο Μακαριστός Γέροντας Παΐσιος! Πάει το πουλί, πέταξε!
Μπορούν όμως αυτοί που έμειναν πίσω να βελτιώσουν την Κρίση του Κυρίου για την ψυχή αυτή, όταν έρθει η ώρα της Παγκόσμιας Κρίσης! Από καθόλου έως πολύ! Εξαρτάται από τον αγώνα που θα δώσουν, μεταξύ άλλων!
Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος αναφέρει στο βιβλίο του : « Η Εκκλησία για τα μνημόσυνα» :
Όπως όμως οι ζώντες, όταν προσεύχονται, ο Θεός τους ακούει και πολλές φορές τροποποιεί τους νόμους με τους οποίους διοικεί τον κόσμο, έτσι μπορεί να δεχθεί και τις δεήσεις των ζώντων υπέρ των αποθανόντων και να τροποποιήσει την αρχική κρίση Του. Παράδειγμα : Ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τους Ισραηλίτες, διότι κατασκεύασαν τον χρυσό μόσχο. Ο Μωϋσής όμως προσεύχεται υπέρ του λαού του, και τότε ο Κύριος ανακαλεί την απόφασή του, χάρη στην ειλικρινή δέηση του Μωϋσέως, χωρίς να μετανιώσουν οι Ισραηλίτες.
Έτσι λοιπόν και οι δεήσεις για τους αποθανόντες μπορεί να εισακουσθούν, αρκεί :
1. να γίνονται με ειλικρινή πίστη,
2. οι νεκροί, υπέρ των οποίων γίνονται οι προσευχές, να μπορούν να δεχθούν το Θείον έλεος (να μην ήσαν ασεβείς δηλαδή, όσο ζούσαν)
3. η εκπλήρωση των δεήσεων να μην αντιβαίνει προς την Θεία Δικαιοσύνη και Αγαθότητα
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Τη συζήτηση αυτή την είχαμε κάνει και παλιότερα, όπυ είχαμε παραθέσει πάρα πολλά κείμενα:
http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... highlight=
http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... highlight=
Πριν απο 4 περιπου χρονια γυρνωντας απο ταξιδι
με αλλα 2 ξαδερφια μου ο Θεος αποφασισε να παρει
τον ενα απο τους 2 σε ηλικια 22 χρονων μετα απο
αυτοκινητιστικό δυστύχημα [ηταν με αλλο αμαξι].
Πιστευω οτι θα ηταν η ωρα που επρεπε να φυγει
παρολο που μας εχει λειψει τοσο πολυ .
Παραλληλα πιστευω οτι εκει που βρισκεται ειναι καλα
γιατι και στην μικρη γηινη του ζωη ηταν
ενα παραδειγμα για ολους μας !
Ας βασιζομαστε στις βουλες του Κυριου και ας
ζουμε οσο μπορει ο καθενας με μετανοια
γιατι ποτε δεν ξερουμε ποτε θα μας καλεσει κοντα Tου !
Αυτος θα μπορει να μας αντικρυσει, εμεις ;
με αλλα 2 ξαδερφια μου ο Θεος αποφασισε να παρει
τον ενα απο τους 2 σε ηλικια 22 χρονων μετα απο
αυτοκινητιστικό δυστύχημα [ηταν με αλλο αμαξι].
Πιστευω οτι θα ηταν η ωρα που επρεπε να φυγει
παρολο που μας εχει λειψει τοσο πολυ .
Παραλληλα πιστευω οτι εκει που βρισκεται ειναι καλα
γιατι και στην μικρη γηινη του ζωη ηταν
ενα παραδειγμα για ολους μας !
Ας βασιζομαστε στις βουλες του Κυριου και ας
ζουμε οσο μπορει ο καθενας με μετανοια
γιατι ποτε δεν ξερουμε ποτε θα μας καλεσει κοντα Tου !
Αυτος θα μπορει να μας αντικρυσει, εμεις ;
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό