Τέλειωσε η Λειτουργία. Βγήκε έξω και περίμενε κανένας να τον μαζέψει για τον πάει στη Σιάτιστα. Αυτοκίνητο δεν είχε μέχρι που πέθανε. Στάθηκε ένας με το αυτοκίνητό του, αυτός που μου τα διηγείται, και του λέει. «Παπούλη που πας»; Λέει αυτός Σιάτιστα». «Και εγώ εκεί πάω, αλλά έχω δίπλα μου τη γυναίκα μου. Πρέπει να στριμωχθούμε». Του λέει ο Δεσπότης. «Στην καρότσα με παίρνεις; Λέει «Ναι». Ανέβηκε στην καρότσα. Φτάσαμε στη Σιάτιστα. Θέαμα. Έτρεξαν άνθρωποι. Στάθηκαν μπροστά στον επίσκοπο. Τον βοήθησαν να κατέβει. Χειροφιλήματα. Ρωτάει ο άνθρωπος. «Ποιος είναι;» «Ο Δεσπότης». Αρχίζει να κλαίει. «Έβαλα», μου λέει, «τον Δεσπότη στην καρότσα κι άφησα τη γυναίκα μου στο κάθισμα». Και τέτοια περιστατικά, Στέλιο πολλά. Αυτός ο Άγιος άφησε περιουσία στη Μητρόπολη. Τα μοναστήρια του.
Και μου κανει μετα ο δεινα μεγαλοσχημων ηγουμενος , που κυκλοφορει με Land Rover Explorer με δερματινα καθισματα, τον ασκητη ....
Ε,όχι φιλε μου..δεν ειστε ολοι ιδιοι...δεν ειστε ολοι σαν τον π.Αντωνιο,ουτε σαν τον π.Παίσιο,ούτε σαν τον παπα Τυχωνα και τον παπα Εφραιμ επειδη φορατε το ιδιο χρώμα ρασα και λετε τα ιδια λογια στις ακολουθίες....
Δόξα σοι ο Θεός που εζησαν αυτοι οι ευλογημενοι ανθρωποι στις μερες μας και δεν απελπιζομαστε τελειως .....και ευτυχως αφησαν μιμητες...