Αθεΐα - το μέγα πρόβλημα της εποχής μας!!!

[Intergallactic]

Η αθεΐα. Το καύχημα της εποχής μας.
« στις: 03 Οκτωβρίου 2006 18:03:59 »
________________________________________
Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για την σημερινό άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει ( και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος) , γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, και ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι ας είναι γελοίος, επίσημος, κι ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μας δε μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δε μπορεί να την καταλάβει.

Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζονται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεση μας. Γι’ αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του , και παρακάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις , όλα είναι δυνατά σε εκείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι εσύ , Κύριε, δυνάμωσέ τον».

Οι άπιστοι για τους οποίου μιλούμε δεν είναι τέτιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετάνοιας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ του, μήτε αισθανθήκανε καμμία πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι’αυτό καμμία ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφίστε με, πιάστε με, μιλήστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετε με με τη χημεία σας, κομματιάστε με με το μαχαίρι της ανατομίας μας, ζυγίστε με , μετρείστε με, ικανοποιήστε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάστε τα’ αχόρταγο λογικό σας!».

Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι , σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιο αγέρα της περηφάνειας κι από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι να νιώσουν πόσο ανόητοι είναι και στενόψυχοι φαίνουνται σε κείνους που πιστεύουνε. Γιατί, για να πιστέψουνε , ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα. Ο πιστός ξέρει πού καλά ως που μπορούνε να φτάξουνε οι διαλογισμοί του άπιστου , γιατί , κι αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου. Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό, τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του , δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι’αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε. Κι από την ανοησία του κορδώνεται , και μιλά με καταφρόνεση γιά κείνους που είναι σε θέση να νιώσουν τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου , ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τα ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα. Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν». Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από κείνον τον μυστικό κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει , δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου , αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζονται για να τα πιάσει;

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α΄προς Κορινθίους επιστολή, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: «Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που , κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τα’ άκουσε αυτί, και του δεν ανέβηκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε. Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή , το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού. Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού. Κι εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού , για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι αυτά, ( τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικό τρόπο. Πλήν, ο άνθρωπος που έχει τη σαρκική γνώση ( τον ορθολογισμό) , δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού , γιατί τα νομίζει για ανοησίες , και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά. Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται.


Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα , με την αποτρόπαια μεταιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε , είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για «βλαμένος» από τον πολύ κόσμο. Μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκωμεν». Για τούτο , χρειάζεται να έχει μεγάλο θάρρος και να περιφρονά την εχτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του , όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.

Ενώ εκείνος που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτε, α΄) τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι , τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φενερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπο του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος με λίγα και βαρειά λόγια , αράθυμος κι απότομος, «θετικός άνθρωπος», «γερό μυαλό». β΄) όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται , δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: «Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαμβάνουνε οι έξυπνοι . οι κοιμισμένοι κι οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε.

Εξ άλλου δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί , κι όλα σου έρχουνται βολικά. Ο διάβολος είπε στο Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, αι θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

Λέγει λοιπόν ο έξυπνος: «Να κάθεσαι , άνθρωπος με τετρακόσια μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες , σαν τις γρηές, με θεούς , με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θαύματα , με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγριες! Και σε ποια εποχή ; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου , και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ό, τι καταπιαστούνε.

Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ’ έναν λόγο , η απιστία είναι «η πλατειά πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι « η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα είς την ζωήν», αλλά, «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, «και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».

Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι’αυτό ,
σε όσους, ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε , δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

Αλλά και θαύμα να δεί ένας άπιστος , η παρηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει , για να μη φανεί ευκολόπιστος και καραφρονεθεί.

(…)

Μα, όπως και να είναι , με τη χάρη του Θεού «την τα’ ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο πιών θαυμάσια μόνος!»

« Τελευταία τροποποίηση: 04 Οκτωβρίου 2006 16:19:47 από APLHSTOS » Καταγεγραμμένος

________________________________________
Ου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις.
Πηγή:APLHSTOS μέλος της ιστοσελίδας http://www.athos.gr

[lovethink]

Δεν θέλω να εκφέρω γνώμη για τον άπιστο
Υπάρχει ο καλοπροαίρετος άπιστος και ο κακοπροαίρετος
Πως θα μιλήσω εγώ για όλους ? και αν ο άπιστος δίπλα μου φροντίζει από ΚΑΘΑΡΗ ΑΓΑΠΗ τους φτωχούς και εγώ ο πιστός τρομάρα μου κάθομαι με τη φραπεδιά μου μπροστά στον υπολογιστή και όλος μου ο αγώνας είναι το τσατ ? πως θα τολμήσω να μιλήσω και για ποιόν ?
Απιστος ? Αθεος ? Αγνωστικιστής ? Χλιαρός πιστός ?

[Misha]

θα πω κατι που διαβασα σε μια κριτική για την ταινια"το κατα Ματθαιον Ευαγγελιο" του Παζολινι και μου αρεσε:

Αθεος σημαίνει"βασανίζομαι για την πίστη μου και δεν την βρίσκω"

πολλοι άγιοι περασαν από το σταδιο της υποχωρησης της Χαριτος,τοτε που ο Θεός φαινεται σκληρός ακόμα και ανυπαρκτος....

οσοι τα καταφεραν να το διαβουν αυτό το τραχύ μονοπάτι αγίασαν ,οι υπολοιποι .........

(μεγάλη κουβέντα τι γίνεται με τους υπόλοιπους,ισως την ανοίξουμε καποια στιγμή...)