Εκτός της προσευχής και του παραδείγματός μας τι είδους χέρι βοηθείας θα μπορούσαμε να τους δώσουμε, ???
Πιστεύω ότι μόνο αυτά τα δύο μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους διπλανούς μας. Όπως λέει και ο Γέροντας Πορφύριος χρειάζεται η καρδιά του ανθρώπου να μαλακώσει για να αποδεχθεί τον Χριστό. Πιέσεις, υποδείξεις και γενικότερα αρνητικές συμπεριφορές συνήθως έχουν αρνητικά αποτελέσματα. Όταν προσπαθείς να πείσεις κάποιον να αρχίσει να συμμετέχει πιο ενεργά στην εν Χριστώ ζωή θα σου πει ότι δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει από την στιγμή που δεν νιώθει τίποτα για Εκείνον. Όταν όμως δει κάποιον που ζει εν Χριστω, να είναι ευτιχισμένος και να έχει βρει το νόημα της ζωής του μπορεί να μαλακώσει η καρδιά του και να στραφεί σιγά- σιγά στον Κύριο. Η προσευχή μας πάντως βοηθάει. Ας θυμήσω εδώ την Αγία Μόνικα(= Ορθόδοξη Αγία, πριν το σχίσμα, από τι νομίζω όμως είναι κοινή Αγία και για μας τους Ορθόδοξους αλλά και για τους Καθολικούς επειδή έζησε προ του σχίσματος) την μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου που προσευχόταν 40 χρόνια για να πιστέψει ο γιος της στον Θεό και μετά από τόση προσευχή ο Αυγουστίνος ''ξύπνησε" και γνώρισε τον Θεό. Τώρα ελπίζω να μην χρειαστεί και για μας 40 χρόνια προσευχής για να βοηθήσουμε κάποιον να στραφεί στον Θεό.