Αγαπητέ φίλε κι εγώ έχασα τους γονείς μου σε σχετικά μικρή ηλικία (μαμά όταν ήμουν 11 και μπαμπά όταν ήμουν 17). Τώρα είμαι 21. Παππούδες δεν έχω, αδέρφια δεν έχω, θείους έχω αλλά ποτέ δεν με βοήθησαν κτλ...
Μέχρι τότε ούτε τον σταυρό μου δεν ήξερα να κάνω. Να όμως που τα φερε έτσι ο καλός Θεούλης και το έμαθα κι αυτό.
Προσωπικά επειδή έχω βιώσει πολύ πόνο στην ζωή μου μπορώ να πω ότι ο Χριστός έσβησε σ' ένα μεγάλο βαθμό αυτόν τον πόνο μέσα μου και μπορώ να πω ότι είμαι πιο ευτιχισμένη κι απ' αυτούς που έχουν σπίτια, γονείς, αδέλφια κτλ. Η ευτιχία δεν βασίζεται σ΄αυτά τα πράγματα.
Βέβαια δεν λέω ότι πάντα έχεις μέσα σου ένα βάρος απλά ο πόνος γίνεται ελαφρύτερος με τον Χριστό. Συμφωνώ με αυτά που είπε και ο koskas απολύτως. Δεν στεναχωριέμαι που οι γονείς μου δεν είναι μαζί μου αυτή την στιγμή γιατί ξέρω ότι αφού το επέτρεψε ο Θεός κάτι παραπάνω από μένα ήξερε...΄Το μόνο που μ' ανησυχεί είναι αν είναι κοντά στον Θεό τώρα γιατί αυτό είναι και το πιο σημαντικό...
Πάντως χαίρομαι που κάθε φορά που επισκέπτομαι το κοιμητήριο είμαι σε θέση να ψάλλω με όλη την καρδιά μου το "Χριστός Ανέστη".
Προσκυνω, τη Χαρη σου, λαε μου....
Σκυβω το κεφαλι, στα μαρτυρια σου,
και θαυμαζω, λαε μου, τα εργα σου.....
Το ρωτάμε εδώ κι εκεί τον τάδε ή τον δείνα γέροντα ή πνευματικό αν πρέπει να κλαίμε τον νεκρό μας το θεωρώ "κουφό". Αν υποθέσουμε ότι στα 30 σου πεθαίνει ο πατέρας σου ή η μητέρα σου και ξέρεις ότι όσο ζεις ούτε θα τον ξαναδείς, ούτε θα μιλήσεις μαζί του, ούτε θα τον αγγίξεις άλλη φορά πέραν του "τελευταίου ασπασμού" τι θα κάνεις θα γελάς; Εδώ ο Θεάνθρωπος δάκρυσε όταν έμαθε πως πέθανε ο φίλος του ο Λάζαρος
Από κει και πέρα κάτι σχετικό γράφει ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο οποίος επιπλήττει αυτούς που θρηνούν σαν να μην υπάρχει αθάνατη ψυχή και με τον υπερβολικό θρήνο που φτάνει στα άκρα δημιουργούν αταξία και πρόβλημα την ώρα που τελείται η εξόδιος ακολουθία.
Σε τέτοιες τραγικές στιγμές, όταν πεθα΄'ινει πρόσωπο αγαπητό, γονέας, συγγενής, φίλος, γείτονας...εκεί στομ μεγάλο πόνο δεν υπάρχουν συνταγές και συνταγές δίνουν ίσως όσοι δεν έχασαν κάποιο αγαπητό τους πρόσωπο.
Αμαρτία έκανα δηλαδή όταν έκλαψα που πέθανε παιδάκι φίλου μου; Η αμαρτία έκανα όταν έκλαψα που σκοτώθηκε φίλος μου σε αυτοκινιτιστικό τα χαράματα ενώ το βράδυ της προηγούμενης πίναμε παρεα καφέ και συζητούσαμε! Ποια συνταγή υπήρχε όταν την επομένη τον έβλεπα χλωμό μέσα σε φέρετρο; Οπότε, πιστεύω, οι "συνταγές" και οι "υποδείξεις" σε τέτοιες ώρες περιττεύουν
Ο π. Αθανάσιος Βατοποαιδινός, σήμερα Μητροπολίτης Λεμεσού, λέει σε αρκετές ομιλίες του, βεβαίως και κλαίμε και λυπόμαστε αλλά με την ελπίδα της αναστάσεως των αγαπημένων μας προσώπων και τη δική μας.
Εδώ όταν φεύγει για καιρό ένα αγαπημένο μας πρόσωπο σε μακρινό μέρος, κλαίμε κατά τον αποχωρισμό. Κατά την ίδια έννοια κλαίμε όταν φεύγει απ' αυτή τη ζωή ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, γιατί το αποχωριζόμαστε για όσο διάστημα εμείς θα παραμείνουμε σ΄αυτή τη ζωή. Αλλά παράλληλα εμείς οι Χριστιανοί προσευχόμαστε τόσο για την ψυχή των κεκοιμημένων μας, να την αναπαύση ο Κύριος μετά των Αγίων, εκεί που δεν υπάρχει ούτε οδύνη, ούτε λύπη ούτε στεναγμός, αλλά και να μας αξιώσει μέσω της οδύνης της λύπης και των στεναγμών αυτής της ζωής να αξιωθούμε κι εμείς να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο.
Αλλά παράλληλα εμείς οι Χριστιανοί προσευχόμαστε τόσο για την ψυχή των κεκοιμημένων μας, να την αναπαύση ο Κύριος μετά των Αγίων, εκεί που δεν υπάρχει ούτε οδύνη, ούτε λύπη ούτε στεναγμός, αλλά και να μας αξιώσει μέσω της οδύνης της λύπης και των στεναγμών αυτής της ζωής να αξιωθούμε κι εμείς να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο.
Συμφωνώ σε όσα λέει ο φίλος nkope. Εννοείται ότι πονάς για τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Απλά είναι ανάγκη να προσεύχεσαι για την ψυχή του. Ο καθένας ήρθε στη γη για να έχει μια ευκαιρία να κερδίσει την αιώνια ζωή. Απλά πιστεύω όπως είπα και πιο πάνω σε άλλο μήνυμα ότι αυτός ο πόνος που νιώθεις δεν χρειάζεται να είναι αιώνιος και να μένεις σ' αυτόν και να κλαις για χρόνια και να τρέχεις κάθε μέρα στα νεκροταφεία (δυστυχώς ξέρω πολλούς ανθρώπους που έχουν αντιδράσει έτσι σε θάνατο πολύ αγαπήμένου προσώπου και εδώ και χρόνια έχει σταματήσει η ζωή τους σε εκείνην την ημέρα του χαμού του αγαπημένου τους προσώπου). Είναι λογικό να κλάψεις αλλά δεν χρειάζονται οι υπερβολές. Κανένας δεν γυρνάει πίσω και στο φινάλε οι κεκοιμημένοι που είναι κοντά στον Θεό δεν θα θελαν με τίποτα να γυρίσουν πίσω πιστεύω...
Α! Μια παρατήρηση για τον τίτλο της συζήτησης. Δεν είναι νεκροί, αλλά κεκοιμημένοι! ¨οπως είπε ο Κύριος στους γονείς της κοπέλλας: "Δεν πάθανε, κοιμάται!!!". Πόση ελπίδα μας δίνει αυτο!
το σώμα κοιμάται και περιμένει ν΄αναστηθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία και να ενωθεί ξανά με την ψυχή και να κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών ή να τιμωρηθεί κι αυτό. Γιατί το σώμα συμμετέχει στην προσπάθεια του ανθρώπου να ζήσει συμφωνα με το θέλημα του Θεού, αφού ο άνθρωπος έχει διπλή φύση δεν είναι μόνο ψυχή ούτε μόνο σώμα αλλά και τα δύο. Έτσι λοιπόν και το σώμα δικαιούται αμοιβή ή τιμωρία μετά την Ανάσταση των νεκρών.
Όμως η ψυχή υφίσταται την κρίση αμέσως μετά τη μετάστασή της απ΄αυτή τη ζωή και απολαμβάνει αμέσως μια πρόγευση της Βασιλείας των Ουρανών ή της Κολάσεως.
Μπορούν οι προσευχές μας να μεταβάλουν την κατάσταση των κεκοιμημένων ψυχών; Ποιός ξέρει μόνο το έλεος του Θεού. Πάντως η εμπειρία των Πατέρων λέει ότι οι προσευχές βοηθούν τις ψυχές των κεκοιμημένων και γι αυτό οφείλουμε από χριστιανική αγάπη να συνεχίσουμε, όσο βρισκόμαστε σ΄αυτή τη ζωή να θυμόμαστε τους αδελφούς που μετέστησαν και να προσευχόμαστε γι αυτούς
το σώμα κοιμάται και περιμένει ν΄αναστηθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία και να ενωθεί ξανά με την ψυχή και να κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών ή να τιμωρηθεί κι αυτό. Γιατί το σώμα συμμετέχει στην προσπάθεια του ανθρώπου να ζήσει συμφωνα με το θέλημα του Θεού, αφού ο άνθρωπος έχει διπλή φύση δεν είναι μόνο ψυχή ούτε μόνο σώμα αλλά και τα δύο. Έτσι λοιπόν και το σώμα δικαιούται αμοιβή ή τιμωρία μετά την Ανάσταση των νεκρών.
Όμως η ψυχή υφίσταται την κρίση αμέσως μετά τη μετάστασή της απ΄αυτή τη ζωή και απολαμβάνει αμέσως μια πρόγευση της Βασιλείας των Ουρανών ή της Κολάσεως.
Μπορούν οι προσευχές μας να μεταβάλουν την κατάσταση των κεκοιμημένων ψυχών; Ποιός ξέρει μόνο το έλεος του Θεού. Πάντως η εμπειρία των Πατέρων λέει ότι οι προσευχές βοηθούν τις ψυχές των κεκοιμημένων και γι αυτό οφείλουμε από χριστιανική αγάπη να συνεχίσουμε, όσο βρισκόμαστε σ΄αυτή τη ζωή να θυμόμαστε τους αδελφούς που μετέστησαν και να προσευχόμαστε γι αυτούς
Αυτο ακριβώς εννοούσα. Και γι' αυτό είναι μυστήριο φοβερό ο θάνατος γιατί ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ενότητα και ποτέ η ψυχή δεν ζήσει εκτός του σώματος γι' αυτό ο θάνατος προκαλεί φόβο. Όσο για την τιμωρία, αυτοτιμωρούμαστε με την έννοια ότι η αγάπη του Θεού μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα διοχετεύεται σε δίκαιους και αμαρτωλούς με την διαφορά ότι οι πρώτοι θα την αισθάνονται ως Φως και οι δεύτεροι ως φωτιά. Ό,τι γίνεται με την θ.Κοινωνία. Για τους προετοιμασμένους είναι Φως, για τους απροετοίμαστους "κρίμα και κατάκριμα".
Καλοί φίλοι της σελίδος αυτής, πολύ ωραία ερμηνεύεται και οι δύο σας περί ψυχής ζήτημα προσθέτω και εγώ με την σειρά μου. Οι προσευχές ωφελούν πολύ τους κεκοιμημένους σύμφωνα με τους Αγίους μας, με την διαφορά ότι δεν πρόκειται να φύγει η ψυχή από την μία μεριά να πάει στην άλλη. Τότε τι ωφελεί θα ρωτίσει κάποιος. Ως παράδειγμα σου δίνω αυτήν την εξήγηση. Είμαστε και οι δύο κλησμένοι σε μια φυλακή και το πρόγραμμα της ημέρας λέει τι δουλιές θα κάνουμε. Επειδή εγώ γνωρίζουμε με τον δεσμοφύλακα που διορίζει τις δουλιές για τον κάθε έναν μου δίνει τις πιο ελαφριές δουλιές ενώ εσένα τις πιο βαριές. Πάρα πολύ ωραίο εκείνο που λέτε ότι η ψυχή προγεύεται το τι την περιμένει έχει την μεγαλύτερη σημασία και εκεί είναι που σΚουνταύτουν αυτοί που προσπαθούν να το ερμηνεύσουν αλλά δεν τα καταφέρνουν
Ευχαριστώ για την φιλοξενία της στήλης αυτής
Ο Χάρρης από το SYDNEY AUSTRALIA
xairete!
theorw pws kathenas pratei opws aisthanetai k de the eprepe na exei typseis gia afto.einai thema synaisthimatwn kai empiriwn pou ehoume me ton thanonta.
naste kala![/u]
Εδώ όταν φεύγει για καιρό ένα αγαπημένο μας πρόσωπο σε μακρινό μέρος, κλαίμε κατά τον αποχωρισμό. Κατά την ίδια έννοια κλαίμε όταν φεύγει απ' αυτή τη ζωή ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, γιατί το αποχωριζόμαστε για όσο διάστημα εμείς θα παραμείνουμε σ΄αυτή τη ζωή
ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό με βρίσκει σύμφωνο
ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή η απουσία για μένα είναι πένθος και κλάμα και πίκρα
