Επειδή το κείμενο αυτό των Θεολόγων της Πελοποννήσου αποτελεί ουσιαστικά απάντηση στη δημοσίευσή μου μερίδας των καθηγητών, που δε συμφωνεί καθόλου, ούτε με το Υπουργείο, ούτε φυσικά με την ΟΛΜΕ για το θέμα των Θρησκευτικών, γι αυτό το δημοσιεύω:
Ανοικτή επιστολή θεολόγων Περιφέρειας Πελοποννήσου
Γράφει ο/η Romfea.gr
24.09.08
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ , oι Θεολόγοι καθηγητές της περιφέρειας Πελοποννήσου συναντή¬θηκαν στο Συνεδριακό χώρο του Εργατικού Κέντρου
της Τρίπολης στις 19-8-2008 ύστερα από τη δυσάρεστη έκπληξη που τους προξένησαν η υπ' αριθμ. 91101/Γ2/10-7-2008 και η υπ'αριθμ. 1040071/Γ2/4-8-2008 εγκύκλιοι του Υπουργείου σας για τη δυνατότητα απαλλαγής όλων ανεξαιρέτως των μαθητών/τριών από τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών.
Θεωρούμε ότι οι εγκύκλιες αυτές ουσιαστικά καταργούν το μάθημα. Πρόκειται για μια ενέργεια εθνικά επικίνδυνη και ηθικά επιλήψιμη , αφού τινάζει στον αέρα το ανθρωπιστικό μάθημα των θρησκευτικών και έρχεται σε αντίθεση με τις επιταγές του ισχύοντος Συντάγματος, άρθρο 16 παρ. 2 που αναφέρει:" Η παιδεία αποτελεί βασική αποστο¬λή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της ηθικής και θρησκευ¬τικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες ".
Το Υπουργείο παραβιάζει τον Ν. 1566/1985 ,όπου στο άρθρο 1 ορίζεται ο σκοπός της παιδείας και ρητά αναφέρει ότι οι μαθητές πρέπει : « Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπί¬ζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης »,κάτι που το μάθημα των θρησκευτικών εκ της φύσεως του καλλιεργεί.
Προάγει την αγάπη , την ειρήνη ,την κατανόηση , την αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων, λαών και πολιτισμών, καθώς και την ελευθερία της
σκέψης και το σεβασμό στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα του ανθρώπου , κάτι που εκφράζει και την ουσία της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας.
Ο Χριστιανισμός όμως δεν υπήρξε και δεν υπάρχει μόνο ως θρησκευτική πίστη . Υπήρξε και υπάρχει συγχρόνως και ως ιστορικοπολιτιστικό μέγε¬θος με βαθιά επίδραση στον ελληνισμό , συμβάλλοντας παράλληλα και στη δημιουργία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Συνεπώς ο χριστιανισμός ως τέτοιο μέγεθος δεν μπορεί να παραθεωρηθεί από το ελληνικό σχολείο.
Άλλωστε και σύγχρονοι μεγάλοι φιλόσοφοι, προερχόμενοι από το χώρο του Μαρξισμού , όπως ο Bioch, ο Geraudy ,ο Gardawski, ο Kolakowski κ.ά θεωρούν ότι χωρίς τη συμβολή του Χριστιανισμού είναι αδύνατη η βελτίωση και η αναγέννηση του κόσμου.
Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι είναι ευρωπαϊκή εντολή. Αν ίσχυε αυτό , θα έπρεπε το μάθημα των θρησκευτικών να μην διδάσκεται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης , αντίθετα διδάσκεται υποχρεωτικά και έχει χαρακτήρα ομολογιακό.
Για παράδειγμα στη Γερμανία το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό για τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση. Στην Αυστρία ισχύει ότι και στη Γερμανία. Είναι υποχρεωτικό και έχει ομολογιακή μορφή και κατοχυρώνεται συνταγματικά.
Στην Ελβετία είναι επίσης υποχρεωτικό με βάση το άρθρο 27 του σε ισχύ Ελβετικού Συντάγματος . Τα ίδια ισχύουν και στο Βέλγιο.
Στην Αγγλία τα πράγματα είναι σαφή και ρυθμίζονται από Νόμο περί εκπαιδεύσεως του 1988,ο οποίος ρητά και κατηγορηματικά αναφέρει ότι το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό, η δε ύλη του περιέχει τις αρχές και τη διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας.
Το ίδιο με την Αγγλία ισχύει και στις σκανδιναβικές χώρες Σουηδία, Νορβηγία , Δανία και Φιλανδία . Στην Ισπανία διδάσκεται ως υποχρεωτικό.
Στην Ολλανδία , παρότι είναι χώρα με έντονο αντικληρικαλιστικό και αντικαθολικό χαρακτήρα , το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό. Σε όλες τις χώρες, που υπέστησαν το άθεο και ολοκληρωτικό καθεστώς του κομμουνισμού, είχε καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών.
Σήμερα οι περισσότερες χώρες το έχουν επαναφέρει ως υποχρεωτικό. Ιδιάζουσα περίπτωση είναι αυτή της «άθεης» Γαλλίας όπου από το 1880 απαγορεύονταν στα δημόσια σχολεία κάθε αναφορά σε οποιαδήποτε θρησκεία.
Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζοσπέν, πριν αποχωρήσει από την εξουσία , αποφάσισε να επαναφέρει τα θρησκευτικά στα δημόσια σχολεία. Και σε ενίσχυση της απόφασης αυτής ο υπουργός Παιδείας της Κεντρο¬δεξιάς κ. Λικ Φέρι είπε στη συνέντευξη του που έδωσε στην εφημερίδα «Λα Κρουά» ότι δεν μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την πνευματική , καλλιτεχνική και πολιτική ζωή και παράδοση, αν δεν μάθει ότι αυτή είναι αποτέλεσμα μιας χριστιανικής κυριαρχίας 15 αιώνων.
Σε γραπτή ερώτηση , που έθεσε ο Ευρωβουλευτής κος Μανώλης Μαυρομμάτης Ρ-2479/08 προς την επιτροπή Ευρωπαϊκών Σχολείων σχετικά με το ενδεχόμενο αφαίρεσης του μαθήματος των θρησκευτικών από τη διδακτι¬κή ύλη των Ευρωπαϊκών Σχολείων , η απάντηση του κυρίου Kallas εξ ονόματος της επιτροπής στις 26-5-2008 ήταν κατηγορηματική.
Επιβεβαίωσε ότι το μάθημα των θρησκευτικών και της ηθικής αποτελεί αναπόσπαστό μέρος του προγράμματος των Ευρωπαϊκών Σχολείων και θεωρείται ισότιμο με τα υπόλοιπα μαθήματα . Κατά συνέπεια , οι κανόνες που ισχύουν για όλα τα διδασκόμενα μαθήματα εφαρμόζονται και για το μάθημα των θρησκευτικών.
Μήπως με τις προειρημένες αποφάσεις του Υπουργείου σας ανοίγονται οι ασκοί του Αιόλου για όλο το σύστημα της ελληνικής εκπαίδευσης; Διότι αναλογιζόμαστε τι θα συμβεί , αν γονείς και μαθητές/τριες στηριζόμενοι σε παρόμοιο σκεπτικό ζητήσουν να επεκταθεί και σε άλλα μαθήματα η ελκυ-στική ιδέα της προαιρετικής διδασκαλίας π.χ ιστορία ,αρχαία ελληνικά ,μαθηματικά , πολιτική αγωγή , φιλοσοφία , κοινωνιολογία κ.λ.π για διάφορους λό¬γους ο καθένας.
Δημιουργείται σοβαρή κοινωνική , οικογενειακή και εκπαιδευτική αναστάτω¬ση. Οι εγκύκλιες αυτές βάζουν τα παιδιά να διαπληκτίζονται με τους γο¬νείς ζητώντας τους να υπογράψουν δήλωση απαλλαγής από το μάθημα όχι πια για λόγους συνειδησιακούς, αλλά καθαρά για να έχουν ένα λιγό¬τερο μάθημα.
Να συγκρούονται μεταξύ τους οι γονείς, αφού χρειάζεται η υπογραφή και των δύο γονέων για τους ανήλικους μαθητές/τριες.
Δημιουργούν , επίσης, αθέμιτο συναγωνισμό μεταξύ των μαθητών /τριών και πιθανόν κοινωνικό στιγματισμό αυτών που θα παρακολουθούν το μάθημα των θρησκευτικών.
Τέλος, η απόφαση σας αυτή πλήττει άμεσα το εργασιακό μέλλον των θεολόγων της εκπαίδευσης και τους υποβαθμίζει ουσιαστικά.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, κ. Υπουργέ , ως θεολόγοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου διαμαρτυρόμαστε εντονότατα προς το Υπουργείο σας , αλλά και προς την Ελληνική \ Κυβέρνηση για τις θερινές αποφάσεις του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων που αφορούν στο μάθημα των θρησκευτικών και ενώνοντας τη φωνή μας, με τη φωνή του θεολογικού κόσμου της χώρας μας, απαιτούμε την άμε-ση ανάκληση των υπ'αριθ. 91101/Γ2/10-7-2008 και της υπ'αριθ. 104071/ Γ2/4-8-2008 εγκυκλίων του Υπουργείου σας, γιατί θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να διατηρήσουμε την ιδιοπροσωπία μας ως λαού, την ελληνική και χριστιανική ταυτότητα μας.
Πηγή: www.romfea.gr
Με απλή δήλωση γονέων η απαλλαγή από τα Θρησκευτικά.
Συντονιστής: Συντονιστές
-
ktistos
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 292
- Εγγραφή: Δευ Απρ 07, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Ιωάννης & ΚΑΤΕΡΙΝΗ
Τα παπαγαλάκια της ΟΛΜΕ ξαναχτύπησαν!
Με απέραντο θράσος και αναίδεια το ΔΣ της ΟΛΜΕ απέστειλε στα σχολεία της χώρας ένα κατάπτυστο κείμενο προϊόν φασιστικής νοοτροπίας και ιδεολογικής καθοδήγησης. Θέλοντας να επιβάλλουν στον ελληνικό χώρο ένα σχολείο άχρωμο, άοσμο και άθεο συνεχίζουν τον ύπουλο πόλεμο εναντίον της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης και του ελληνισμού.
Με το πρόσχημα δήθεν της αθρόας προσέλευσης μεταναστών στην χώρα μας ζητούν το μάθημα των Θρησκευτικών να αλλάξει τον ορθόδοξο προσανατολισμό του και να γίνει θρησκειολογικό. Και μάλιστα λόγω έλλειψης επιχειρημάτων επικαλούνται το 14ο άρθρο της σύμβασης των δικαιωμάτων του παιδιού των Ηνωμένων Εθνών για να στηρίξουν την απαρχαιωμένη κοσμοθεωρία τους. Και το κάνουν με τέτοιο ύπουλο και επιλεκτικό τρόπο που δεν καταλαβαίνουν πως αποκαλύπτουν και από ποιους καθοδηγούνται και ποιών κέντρων αποφάσεις προσπαθούν να επιβάλλουν.
Ευτυχώς που στο ίδιο άρθρο στην παράγραφο 3 τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα που δεν επιδέχονται διαφορετικής ερμηνείας:
«Η ελευθερία της δήλωσης της θρησκείας του (του παιδιού) ή των πεποιθήσεών του μπορεί να υπόκειται μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από το νόμο και που είναι αναγκαίοι για τη διαφύλαξη της δημόσιας ασφάλειας, της δημόσιας τάξης, της δημόσιας υγείας και των δημόσιων ηθών, ή των ελευθεριών των θεμελιωδών δικαιωμάτων των άλλων». Δεν είναι θεμελιώδες δικαίωμα του 90% των μαθητών του ορθόδοξου ελληνικού λαού να διδαχθεί την πίστη του; Με ποια αναλογική μέθοδο θα πρέπει να αλλάξει ο ορθόδοξος προσανατολισμός του μαθήματος και το 10% να επιβάλλει στο 90% των μαθητών την θρησκειολογία; Μήπως με την απλή αναλογική για την οποία τόσα χρόνια κόπτεσθε;
Δεν καταλαβαίνετε πως αυτό είναι πέρα για πέρα φασιστικό και εντελώς αντίθετο με την υπάρχουσα κατάσταση στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη; Στην Γερμανία π.χ. ο κάθε μαθητής την ώρα των Θρησκευτικών διδάσκεται το δικό του ομολογιακό μάθημα. Εφόσον το υπουργείο απαλλάσσει του μαθήματος των Θρησκευτικών όποιον μη ορθόδοξο το επιθυμεί, ας διαλέγει ο μαθητής το μάθημα ή το αντικείμενο που θα θέλει να παρακολουθεί και όχι να σουλατσάρει προκλητικά στην αυλή του σχολείου.
Και σε ποιόν δημόσιο διάλογο συμμετέχετε αφού για την τοποθέτησή σας δεν ρωτήσατε ούτε λάβατε υπόψη τις διαμαρτυρίες των ενώσεων Θεολόγων από όλη την Ελλάδα; Μήπως εκπροσωπείτε μόνο τον κλάδο ΠΕ04 (7 από τα 11 μέλη του ΔΣ) και δεν το ξέραμε; Με ποιο δικαίωμα απαξιώνετε έναν ολόκληρο κλάδο ότι στερείται αντικειμενικότητας από την στιγμή που η ορθόδοξη Θεολογία είναι από μόνη της μια ξεχωριστή επιστήμη;
Άραγε κάνατε τον κόπο να ρωτήσετε τους γονείς των μεταναστών αν θέλουν τα παιδιά τους να παρακολουθούν Θρησκευτικά; Γιατί σαν καθηγητές θεολόγοι εισπράττουμε το εντελώς αντίθετο. Και παρακολουθούν και συμμετέχουν και άριστοι μαθητές είναι πολλοί από αυτούς. Και μάλιστα πολλοί γονείς που δεν ξέρουν την ελληνική γλώσσα τόσο καλά όσο τα παιδιά τους, ρωτάνε τα ίδια τους τα παιδιά για να μάθουν την χριστιανική διδασκαλία που τους στέρησε η φασιστική απαγόρευση κάθε θρησκευτικής ελευθερίας των απολυταρχικών καθεστώτων των ανατολικών χωρών από τα οποία προέρχονται.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος το λέει ξεκάθαρα και ρητά εδώ και τόσα χρόνια στο άρθρο 16 είτε σας αρέσει είτε όχι :
«Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική, και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και την διάπλασή τους σε ελεύθερους πολίτες». Η εκκλησία δεν υποχρεώνει κανέναν να βαπτίζει τα παιδιά του ορθόδοξα. Από την στιγμή όμως που το 90% των μαθητών είναι ορθόδοξοι έχουν το απόλυτο δικαίωμα να μάθουν και να διδαχθούν την πίστη τους.
Αν δεν σας αρέσει ή αλλάξτε χώρα (μόνο στην Γαλλία δεν διδάσκονται Θρησκευτικά) ή περιμένετε μερικές δεκαετίες ακόμα μήπως μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες κάποτε αλλάξει το Σύνταγμα και αναθεωρήσουμε σαν έθνος και τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Ως τότε ισχύει η απλή αναλογική. 90% με 10% είτε σας αρέσει είτε όχι.
Η επιστολή μου που στάλθηκε στην ΟΛΜΕ, δημοσιεύτηκε και σε πολλά site και blog αλλά δυστυχώς χωρίς καμία απάντηση. Το ξέρουν το σύστημα χρόνια τώρα. Πες-πες στο τέλος κάτι θα μείνει. Δεν πρέπει να αφήνουμε τίποτα χωρίς να διαμαρτυρόμαστε όπου μπορούμε.
Με απέραντο θράσος και αναίδεια το ΔΣ της ΟΛΜΕ απέστειλε στα σχολεία της χώρας ένα κατάπτυστο κείμενο προϊόν φασιστικής νοοτροπίας και ιδεολογικής καθοδήγησης. Θέλοντας να επιβάλλουν στον ελληνικό χώρο ένα σχολείο άχρωμο, άοσμο και άθεο συνεχίζουν τον ύπουλο πόλεμο εναντίον της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης και του ελληνισμού.
Με το πρόσχημα δήθεν της αθρόας προσέλευσης μεταναστών στην χώρα μας ζητούν το μάθημα των Θρησκευτικών να αλλάξει τον ορθόδοξο προσανατολισμό του και να γίνει θρησκειολογικό. Και μάλιστα λόγω έλλειψης επιχειρημάτων επικαλούνται το 14ο άρθρο της σύμβασης των δικαιωμάτων του παιδιού των Ηνωμένων Εθνών για να στηρίξουν την απαρχαιωμένη κοσμοθεωρία τους. Και το κάνουν με τέτοιο ύπουλο και επιλεκτικό τρόπο που δεν καταλαβαίνουν πως αποκαλύπτουν και από ποιους καθοδηγούνται και ποιών κέντρων αποφάσεις προσπαθούν να επιβάλλουν.
Ευτυχώς που στο ίδιο άρθρο στην παράγραφο 3 τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα που δεν επιδέχονται διαφορετικής ερμηνείας:
«Η ελευθερία της δήλωσης της θρησκείας του (του παιδιού) ή των πεποιθήσεών του μπορεί να υπόκειται μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από το νόμο και που είναι αναγκαίοι για τη διαφύλαξη της δημόσιας ασφάλειας, της δημόσιας τάξης, της δημόσιας υγείας και των δημόσιων ηθών, ή των ελευθεριών των θεμελιωδών δικαιωμάτων των άλλων». Δεν είναι θεμελιώδες δικαίωμα του 90% των μαθητών του ορθόδοξου ελληνικού λαού να διδαχθεί την πίστη του; Με ποια αναλογική μέθοδο θα πρέπει να αλλάξει ο ορθόδοξος προσανατολισμός του μαθήματος και το 10% να επιβάλλει στο 90% των μαθητών την θρησκειολογία; Μήπως με την απλή αναλογική για την οποία τόσα χρόνια κόπτεσθε;
Δεν καταλαβαίνετε πως αυτό είναι πέρα για πέρα φασιστικό και εντελώς αντίθετο με την υπάρχουσα κατάσταση στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη; Στην Γερμανία π.χ. ο κάθε μαθητής την ώρα των Θρησκευτικών διδάσκεται το δικό του ομολογιακό μάθημα. Εφόσον το υπουργείο απαλλάσσει του μαθήματος των Θρησκευτικών όποιον μη ορθόδοξο το επιθυμεί, ας διαλέγει ο μαθητής το μάθημα ή το αντικείμενο που θα θέλει να παρακολουθεί και όχι να σουλατσάρει προκλητικά στην αυλή του σχολείου.
Και σε ποιόν δημόσιο διάλογο συμμετέχετε αφού για την τοποθέτησή σας δεν ρωτήσατε ούτε λάβατε υπόψη τις διαμαρτυρίες των ενώσεων Θεολόγων από όλη την Ελλάδα; Μήπως εκπροσωπείτε μόνο τον κλάδο ΠΕ04 (7 από τα 11 μέλη του ΔΣ) και δεν το ξέραμε; Με ποιο δικαίωμα απαξιώνετε έναν ολόκληρο κλάδο ότι στερείται αντικειμενικότητας από την στιγμή που η ορθόδοξη Θεολογία είναι από μόνη της μια ξεχωριστή επιστήμη;
Άραγε κάνατε τον κόπο να ρωτήσετε τους γονείς των μεταναστών αν θέλουν τα παιδιά τους να παρακολουθούν Θρησκευτικά; Γιατί σαν καθηγητές θεολόγοι εισπράττουμε το εντελώς αντίθετο. Και παρακολουθούν και συμμετέχουν και άριστοι μαθητές είναι πολλοί από αυτούς. Και μάλιστα πολλοί γονείς που δεν ξέρουν την ελληνική γλώσσα τόσο καλά όσο τα παιδιά τους, ρωτάνε τα ίδια τους τα παιδιά για να μάθουν την χριστιανική διδασκαλία που τους στέρησε η φασιστική απαγόρευση κάθε θρησκευτικής ελευθερίας των απολυταρχικών καθεστώτων των ανατολικών χωρών από τα οποία προέρχονται.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος το λέει ξεκάθαρα και ρητά εδώ και τόσα χρόνια στο άρθρο 16 είτε σας αρέσει είτε όχι :
«Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική, και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και την διάπλασή τους σε ελεύθερους πολίτες». Η εκκλησία δεν υποχρεώνει κανέναν να βαπτίζει τα παιδιά του ορθόδοξα. Από την στιγμή όμως που το 90% των μαθητών είναι ορθόδοξοι έχουν το απόλυτο δικαίωμα να μάθουν και να διδαχθούν την πίστη τους.
Αν δεν σας αρέσει ή αλλάξτε χώρα (μόνο στην Γαλλία δεν διδάσκονται Θρησκευτικά) ή περιμένετε μερικές δεκαετίες ακόμα μήπως μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες κάποτε αλλάξει το Σύνταγμα και αναθεωρήσουμε σαν έθνος και τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Ως τότε ισχύει η απλή αναλογική. 90% με 10% είτε σας αρέσει είτε όχι.
Η επιστολή μου που στάλθηκε στην ΟΛΜΕ, δημοσιεύτηκε και σε πολλά site και blog αλλά δυστυχώς χωρίς καμία απάντηση. Το ξέρουν το σύστημα χρόνια τώρα. Πες-πες στο τέλος κάτι θα μείνει. Δεν πρέπει να αφήνουμε τίποτα χωρίς να διαμαρτυρόμαστε όπου μπορούμε.
-
ktistos
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 292
- Εγγραφή: Δευ Απρ 07, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Ιωάννης & ΚΑΤΕΡΙΝΗ
Από όσο ξέρω όχι. Αλλά υπάρχουν Blog που έχουν όλη την σχετική αλληλογραφία π.χ.
http://theologylar.blogspot.com/
http://theologylar.blogspot.com/
-
Teri
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 2330
- Εγγραφή: Δευ Απρ 07, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Αικατερίνα@Θεσσαλονίκη
Ευχαριστώ πολύ! Αν γίνεις γνώστης κάποιας εξέλιξης (λόγω ειδικότητας ή ενασχόλησης) σε παρακαλούμε να μας κρατάς ενήμερους!!!ktistos έγραψε:Από όσο ξέρω όχι. Αλλά υπάρχουν Blog που έχουν όλη την σχετική αλληλογραφία π.χ.
http://theologylar.blogspot.com/
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 26107
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος στο www.romfaia.gr σχετικά με την έλευση του ιερού λειψάνου του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ :
Πρό τριών μηνών (29.6.2008), όπως εσείς κ. Πολυγένη παρουσιάσατε στην Romfea.gr, πως ο Πούτιν δήλωσε ότι «θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε την Εκκλησία». Το ίδιο έκανε την επομένη και ο Μεντβέντεφ. Στην Ελλάδα δυστυχώς προσπαθούμε να γκρεμίσουμε την πίστη, να απαξιώσουμε την Εκκλησία, τη θέλουμε φτωχή, ανίκανη, δίχως αποστολή.
Αρνούμαστε την ιστορία, την παράδοσή μας, την αλήθεια, τον εαυτό μας. Ασεβούμε. Το εντελώς αντίθετο με τη Ρωσία. Όταν προ δύο μηνών βρέθηκα στη Μονή του Ντιβέγιεβο, κατά τους εορτασμούς της ανακομιδής του τιμίου λειψάνου του Αγ. Σεραφείμ, καθόταν δίπλα μου ο Υπουργός Ατομικής Ενέργειας κ. Κυριένκο και μου είπε: «Κάτι άκουσα ότι σήμερα η Ελληνική Κυβέρνηση αποφάσισε να βγάλει τα θρησκευτικά από τα σχολεία. Είναι αλήθεια;»
Εξεπλάγην και του απήντησα: «Δεν πιστεύω. Κάτι θα είχα ακούσει. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τόσο ξαφνικά». «Απλά», μου λέει, «μου έκανε εντύπωση, γιατί εμείς, εδώ στη Ρωσία, προσπαθούμε να τα βάλουμε σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης».
Δεν γνωρίζω αν είναι καλή ή κακή η Ρωσική εκκλησιαστική πολιτική. Σίγουρα είναι έξυπνη. Δεν γνωρίζω αν είναι δικαιολογημένη ή προκλητή η Ελληνική εκκλησιαστική πολιτική. Σίγουρα είναι εθνικά καταστροφική.
Πρό τριών μηνών (29.6.2008), όπως εσείς κ. Πολυγένη παρουσιάσατε στην Romfea.gr, πως ο Πούτιν δήλωσε ότι «θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε την Εκκλησία». Το ίδιο έκανε την επομένη και ο Μεντβέντεφ. Στην Ελλάδα δυστυχώς προσπαθούμε να γκρεμίσουμε την πίστη, να απαξιώσουμε την Εκκλησία, τη θέλουμε φτωχή, ανίκανη, δίχως αποστολή.
Αρνούμαστε την ιστορία, την παράδοσή μας, την αλήθεια, τον εαυτό μας. Ασεβούμε. Το εντελώς αντίθετο με τη Ρωσία. Όταν προ δύο μηνών βρέθηκα στη Μονή του Ντιβέγιεβο, κατά τους εορτασμούς της ανακομιδής του τιμίου λειψάνου του Αγ. Σεραφείμ, καθόταν δίπλα μου ο Υπουργός Ατομικής Ενέργειας κ. Κυριένκο και μου είπε: «Κάτι άκουσα ότι σήμερα η Ελληνική Κυβέρνηση αποφάσισε να βγάλει τα θρησκευτικά από τα σχολεία. Είναι αλήθεια;»
Εξεπλάγην και του απήντησα: «Δεν πιστεύω. Κάτι θα είχα ακούσει. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τόσο ξαφνικά». «Απλά», μου λέει, «μου έκανε εντύπωση, γιατί εμείς, εδώ στη Ρωσία, προσπαθούμε να τα βάλουμε σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης».
Δεν γνωρίζω αν είναι καλή ή κακή η Ρωσική εκκλησιαστική πολιτική. Σίγουρα είναι έξυπνη. Δεν γνωρίζω αν είναι δικαιολογημένη ή προκλητή η Ελληνική εκκλησιαστική πολιτική. Σίγουρα είναι εθνικά καταστροφική.
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Θρησκευτικά: προαιρετικά ή υποχρεωτικά;
http://www.alfavita.gr/artra/art884a.php
Tων δρ. Ιωαν. Αγγελόπουλου
& Γεωργίου Παπαδόπουλου *
«Πιο εύκολη γίνεται η απαλλαγή των μαθητών από τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία με απόφαση του υπουργείου Παιδείας. Κάτι που αναμένεται να προκαλέσει τις αντιδράσεις εκκλησιαστικών κύκλων, που κάνουν λόγο για προαιρετική διδασκαλία των Θρησκευτικών» (Καθημερινή 31.7.2008). Πληροφορηθήκαμε από τα Μέσα Ενημερώσεως για την νέα εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας σχετικά με τη διδασκαλία των μαθητών στο μάθημα των θρησκευτικών. Έκπληξη μας προξένησε και η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου και το σκεπτικό της εγκυκλίου. Γι' αυτό θέλουμε να καταγράψουμε κάποιες σκέψεις επί του θέματος.
1. Παγία θέση του Υπουργείου Παιδείας ήταν η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών να ισχύει για τους μαθητές που ήταν αλλόθρησκοι και αλλόδοξοι. Αυτό ίσχυε μέχρι σήμερα με βάση την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ (61723/Γ2/13.6.2002), γνωστή ως «εγκύκλιο Γκεσούλη» (ήταν ο αρμόδιος υφυπουργός τότε). Σύμφωνα με αυτή μαθητές αλλόδοξοι ή αλλόθρησκοι (και όχι μόνο), πάντοτε με αίτησή τους και όχι αυτεπάγγελτα, είχαν δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών. Η εμπειρία πολλών συναδέλφων μας από τα σχολεία μας βεβαιώνει ότι πολλοί αλλόθρησκοι ή αλλόδοξοι ή και άθεοι (κατά δήλωσή τους) μαθητές παρακολουθούσαν το μάθημα των θρησκευτικών, και συμμετείχαν ενεργώς και με ενδιαφέρον σε αυτό, χωρίς να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος της απαλλαγής. Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, η νέα εγκύκλιος;
2. Σε παλαιότερη γνωμοδοτική πρόταση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για τον διορισμό και ετεροδόξων δασκάλων στα δημοτικά σχολεία[1] αναφερόταν ότι εάν το μάθημα των θρησκευτικών είχε θρησκειολογικό χαρακτήρα δεν θα μπορούσαν να τύχουν απαλλαγής οι μαθητές, θα ήταν δηλ. απολύτως υποχρεωτικό. Η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών εσφαλμένα θεωρείται ως προστασία της συνειδήσεως και της ανεξιθρησκίας των μαθητών. Αυτό συμβαίνει επειδή στο μυαλό πολλών ανθρώπων, λανθασμένα, ταυτίζεται το μάθημα των θρησκευτικών με την εκκλησιαστική κατήχηση που γίνεται στις ενορίες. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα ενταγμένο στο πλαίσιο του ελληνικού σχολείου και εκπληρώνει παιδαγωγικούς και όχι εκκλησιαστικούς σκοπούς. Η ελληνική κοινωνία, μέσω των εκπροσώπων της, που νομοθετούν, επιθυμεί να διδάσκονται τα παιδιά, ανάμεσα στα άλλα γνωστικά αντικείμενα και το φαινόμενο της θρησκείας, με ιδιαίτερη βαρύτητα στη θρησκευτική παράδοση της χώρας, δηλ. στα δόγματα και στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι σκοποί της παιδείας γενικώς και του μαθήματος ειδικότερα είναι γνωσιολογικοί: να γνωρίσουν οι μαθητές, όχι να πιστέψουν ή να ενταχθούν σε μία θρησκευτική κοινότητα. Αντιγράφουμε από την ισχύουσα νομοθεσία: Στον βασικό νόμο για την παιδεία (Ν. 1566/1985, άρθρο 1) αναγράφεται επί λέξει: η εκπαίδευση υποβοηθεί τους μαθητές να «γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαστη». (Πως επιβεβαιώνεται από την παρούσα εγκύκλιο του αρμόδιου οργάνου της Πολιτείας ο σεβασμός και η προσήλωσή της στο δικό της Νόμο;). Η υλοποίηση αυτού του στόχου γίνεται με τις Οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για το μάθημα των θρησκευτικών, όπου διαβάζουμε: «Σκοπός του μαθήματος της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι: 1) Να ε[2]νημερωθούν οι μαθητές για την υφή του θρησκευτικού φαινομένου. 2) Να γνωρίσουν ιδιαίτερα το Χριστιανισμό, κατεξοχήν την Ορθοδοξία, και να τοποθετηθούν υπεύθυνα. 3) Να αξιοποιήσουν την προσφορά του μαθήματος, ώστε να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη του λυτρωτικού μηνύματος του Ευαγγελίου και να καλλιεργήσουν το ήθος και την προσωπικότητά τους, να ευαισθητοποιηθούν απέναντι στο σύγχρονο κοινωνικό προβληματισμό και να βοηθηθούν να πάρουν έμπρακτα θέση»[3][4]. Μάλιστα, μεταξύ των «βασικών κριτηρίων για την παρουσίαση της διδακτικής ύλης» αναγράφονται: «Απαιτούμενη στάση απέναντι στους αλλόπιστους, τους ετερόδοξους, τις προβληματικές η αντίθετες ιδεολογίες και αντίστοιχα κινήματα: Έγκυρη ενημέρωση, ανάλυση, ερμηνεία. Συμπαράθεση απόψεων (αμερόληπτη και αντικειμενική). Τεκμηριωμένη, ακριβοδίκαιη, εποικοδομητική και νηφάλια κριτική (και αυτοκριτική). Σεβασμός των εκπροσώπων τους. Αγωγή για μαρτυρία και ομολογία η διάλογο (όπου αυτός είναι δυνατός), καθώς και για άμυνα (όπου είναι αναπόφευκτο). Αποφυγή προσβλητικών χαρακτηρισμών, υποτίμησης, περιφρόνησης, γελοιοποίησης, πολεμικής και φανατικής αντίθεσης»[5].
3. Είναι ενδιαφέρον ότι στη Γαλλία, στην οποία δεν διδάσκεται πάνω από 100 χρόνια ειδικό μάθημα θρησκευτικών, ο διανοητής Ρεζίς Ντεμπρέ εισηγείται την επαναφορά της συστηματικής διδασκαλίας του θρησκευτικού φαινομένου, το οποίο κατ' αυτόν συνδέεται με τον πολιτισμό, την τέχνη και τα γράμματα, μέσα από τα συναφή μαθήματα του γαλλικού σχολείου[6]. Και στη χώρα μας ο καθηγητής Νίκος Μουζέλης υποστηρίζει με άρθρο του την υπ[7]οχρεωτική διδασκαλία των θρησκευτικών: «το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να είναι υποχρεωτικό για δύο βασικούς λόγους: Πρώτον: Αν η παιδεία έχει σαν σκοπό την ανάπτυξη, όχι μόνο της διανοητικής και σωματικής αλλά και της πνευματικής διάστασης του ανθρώπου, τα θρησκευτικά, όταν διδάσκονται σωστά, οδηγούν σε βασικούς, πανανθρώπινους προβληματισμούς που το μονοδιάστατα ρασιοναλιστικό/λογοκεντρικό εκπαιδευτικό μας σύστημα και το άκρατα υλιστικό/καταναλωτικό κοινωνικό πλαίσιο τείνουν να εξαφανίσουν. Δεύτερον, η ορθόδοξη πίστη και εκκλησία αποτελεί μια βασική διάσταση της εθνικής μας ταυτότητας. Γι' αυτόν τον λόγο ανεξάρτητα με το αν κανείς πιστεύει η όχι, η γνώση των βασικών ουσιαστικών στοιχείων της Ορθοδοξίας, της ιστορικής εξέλιξης της εκκλησίας και του ρόλου που αυτή έπαιξε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού αποτελεί βασική προϋπόθεση για να καταλάβουμε ποιοί είμαστε και πως λειτουργούμε στον χώρο και χρόνο. Η ιδέα πως για τους Έλληνες που δεν πιστεύουν, το μάθημα των θρησκευτικών θα πρέπει να είναι προαιρετικό, είναι τόσο απαράδεκτη όσο η αντίληψη πως οι μαθητές με αναρχικά πολιτικά φρονήματα, επειδή δεν πιστεύουν στην κρατική εξουσία δεν θα πρέπει να υποχρεούνται να μελετήσουν τη συγκρότηση και εξέλιξη του ελληνικού κράτους - έθνους»[8]. Εάν, μάλιστα, διαβάσει κάποιος τις απόψεις περί του πολιτιστικού και βιβλικού χαρακτήρος του μαθήματος των θρησκευτικών[9] τότε θα συμφωνήσει ότι το μάθημα των θρησκευτικών με τις πολλαπλές διαστάσεις, που έχει ήδη και με τον σύγχρονο τρόπο διδασκαλίας του, θα πρέπει να παραμείνει στο ελληνικό σχολείο υποχρεωτικό, όπως τουλάχιστον τα μαθήματα της ιστορίας και της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής.
4. Ακόμη, η νέα εγκύκλιος φαίνεται να αγνοεί τη σχολική πραγματικότητα και την ψυχολογία μαθητών και γονέων. Ποιός μαθητής, ιδίως στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, δεν θα ήθελε να έχει δύο ώρες λιγώτερο μάθημα την εβδομάδα; Εάν βλέπαμε το θέμα από παιδαγωγικής απόψεως θα έπρεπε στην περίπτωση απαλλαγής από ένα μάθημα να βάζαμε στη θέση του ένα άλλο· να υπήρχε αντικατάσταση και όχι απαλλαγή. Για λόγους εναρμόνισης με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα δεν πρέπει να βλέπουμε τι κάνουν άλλες χώρες (π.χ. Φινλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισπανία), με παρόμοιο σύστημα εκπαίδευσης; Θα δούμε λοιπόν ότι οι χώρες αυτές έχουν θεσπίσει στη θέση του μαθήματος των «Θρησκευτικών» (όποιας μορφής και περιεχομένου) εναλλακτικό μάθημα (Ηθική, Φιλοσοφία, Κοινωνική Παιδεία κ.λπ.) υποχρεωτικό για όσους μαθητές ζητήσουν απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών[10]. Εδώ όμως δεν υπάρχει ανάλογη νομοθετική ρύθμιση, γεγονός που θα αποθάρρυνε τους μαθητές εκείνους, οι οποίοι (χωρίς να έχουν αληθινό πρόβλημα συνείδησης) και μόνο χάριν ευκολίας θα ζητούσαν την απαλλαγή τους από το μάθημα των θρησκευτικών.
5. Επί πλέον, με την εγκύκλιό του αυτή το Υπουργείο εισάγει έναν ανοίκειο διαχωρισμό ανάμεσα στα διδασκόμενα μαθήματα (όλα υποχρεωτικά και ένα μόνον προαιρετικό) και υποβαθμίζει τη θέση των θεολόγων καθηγητών. Δημιουργεί καθηγητές και μαθήματα δύο ταχυτήτων. Ασφαλώς και σήμερα υπάρχουν στο εκπαιδευτικό σύστημα (Γυμνάσιο-Λύκειο) επιλεγόμενα μαθήματα. Η δυνατότητα, όμως, επιλογής τους (π.χ. β' ξένη γλώσσα) δεν υποβαθμίζει τον ρόλο κάποιας ειδικότητας, ούτε ελαφρύνει το πρόγραμμα των μαθητών, αφού και αυτά (πλην συγκεκριμένων π.χ. Η/Υ) είναι υποχρεωτικά τόσο στην παρακολούθηση όσο και στην εξέταση-βαθμολόγηση. Εάν κατά το επόμενο σχολικό έτος σημειωθούν μαζικές απαλλαγές μαθητών, α) πως θα απασχολούνται αυτοί κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος (το πρόβλημα θα είναι έντονο, ιδιαίτερα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και είναι θέμα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι διευθυντές των σχολείων και των δύο βαθμίδων Εκπαίδευσης) και β) ποιό θα είναι το εργασιακό παρόν και μέλλον 4.000 θεολόγων - καθηγητών (οι οποίοι είναι απόφοιτοι δημόσιου Πανεπιστημίου, διορίστηκαν και μισθοδοτούνται από το δημόσιο και υπηρετούν τις αρχές-αξίες του εκπαιδευτικού συστήματος, εφαρμόζοντας τους Νόμους του Κράτους);
6. Μία τελευταία επισήμανση: Ενώ η Ελληνική Πολιτεία επανειλημμένως αρνείται να συμμορφωθεί με αποφάσεις ελληνικών η ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, οι οποίες δικαιώνουν φυσικά πρόσωπα η φορείς (έπειτα από προσφυγή τους για ποικίλα ζητήματα), σπεύδει να υιοθετήσει μία απλή σύσταση της Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, δημιουργώντας ποικίλα προβλήματα, με την αλλαγή του λεκτικού σε ένα γραφειοκρατικής υπόθεσης έγγραφο. Θεωρούμε πως η κίνηση αυτή έγινε χωρίς σοβαρή σκέψη και ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας (και των δύο βαθμίδων εκπαίδευσης), καθώς αυτή θα κληθεί πρώτη και εντελώς ακάλυπτη να αντιμετωπίσει τα λειτουργικά – και όχι μόνο - προβλήματα.
* Ιωάννης Αγγελόπουλος, δρ. Θεολογίας, διευθυντής Λυκείου
Γεώργιος Παπαδόπουλος θεολόγος & φιλόλογος καθηγητής
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Βλ. προχείρως Τα Νέα 30.11.2002, Το Βήμα 8.12.2002.
2 Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Οδηγίες για τη διδακτέα ύλη και τη διδασκαλία των μαθημάτων στο Γυμνάσιο και στο Ενιαίο Λύκειο κατά το σχολικό έτος 2002-2003, τεύχος Γ´ (Αθήνα: Ο.Ε.Δ.Β., 2002), σ. 14.
3 Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, όπου παραπάνω, σ. 15.
4 Βλ. Ρεζίς Ντεμπρέ, Η διδασκαλία της θρησκείας στο ουδετερόθρησκο σχολείο (Αθήνα: Εστία, 2004).
5 Νίκου Μουζέλη, «Η διδασκαλία των θρησκευμάτων», Το Βήμα 16.10.1995.
6 Βλ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, «Τα Θρησκευτικά ως βιβλικό μάθημα», Θρησκευτική παιδεία και σύγχρονη κοινωνία (Αθήνα: Εν πλω, 2006), σσ. 233-249. Παντελή Καλαϊτζίδη, «Τα Θρησκευτικὰ ως πολιτιστικὸ μάθημα», Σύναξη 74/2000, σσ. 69-83.
7 Βλ. Δημητρίου Βογιατζή, «Θρησκευτικών απολογία» Κοινωνία 45 (2002), σ. 352.
http://www.alfavita.gr/artra/art884a.php
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΥΜΕΩΝ
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ & ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ
ΑΓ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
ΛΙΤΟΧΩΡΟ-ΠΙΕΡΙΑΣ
Τ.Κ. 602 00
ΤΗΛ:23520-81220,84220
http://www.alfavita.gr/artra/art884a.php
Tων δρ. Ιωαν. Αγγελόπουλου
& Γεωργίου Παπαδόπουλου *
«Πιο εύκολη γίνεται η απαλλαγή των μαθητών από τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία με απόφαση του υπουργείου Παιδείας. Κάτι που αναμένεται να προκαλέσει τις αντιδράσεις εκκλησιαστικών κύκλων, που κάνουν λόγο για προαιρετική διδασκαλία των Θρησκευτικών» (Καθημερινή 31.7.2008). Πληροφορηθήκαμε από τα Μέσα Ενημερώσεως για την νέα εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας σχετικά με τη διδασκαλία των μαθητών στο μάθημα των θρησκευτικών. Έκπληξη μας προξένησε και η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου και το σκεπτικό της εγκυκλίου. Γι' αυτό θέλουμε να καταγράψουμε κάποιες σκέψεις επί του θέματος.
1. Παγία θέση του Υπουργείου Παιδείας ήταν η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών να ισχύει για τους μαθητές που ήταν αλλόθρησκοι και αλλόδοξοι. Αυτό ίσχυε μέχρι σήμερα με βάση την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ (61723/Γ2/13.6.2002), γνωστή ως «εγκύκλιο Γκεσούλη» (ήταν ο αρμόδιος υφυπουργός τότε). Σύμφωνα με αυτή μαθητές αλλόδοξοι ή αλλόθρησκοι (και όχι μόνο), πάντοτε με αίτησή τους και όχι αυτεπάγγελτα, είχαν δικαίωμα απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών. Η εμπειρία πολλών συναδέλφων μας από τα σχολεία μας βεβαιώνει ότι πολλοί αλλόθρησκοι ή αλλόδοξοι ή και άθεοι (κατά δήλωσή τους) μαθητές παρακολουθούσαν το μάθημα των θρησκευτικών, και συμμετείχαν ενεργώς και με ενδιαφέρον σε αυτό, χωρίς να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος της απαλλαγής. Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, η νέα εγκύκλιος;
2. Σε παλαιότερη γνωμοδοτική πρόταση του Συμβουλίου της Επικρατείας επί Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για τον διορισμό και ετεροδόξων δασκάλων στα δημοτικά σχολεία[1] αναφερόταν ότι εάν το μάθημα των θρησκευτικών είχε θρησκειολογικό χαρακτήρα δεν θα μπορούσαν να τύχουν απαλλαγής οι μαθητές, θα ήταν δηλ. απολύτως υποχρεωτικό. Η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών εσφαλμένα θεωρείται ως προστασία της συνειδήσεως και της ανεξιθρησκίας των μαθητών. Αυτό συμβαίνει επειδή στο μυαλό πολλών ανθρώπων, λανθασμένα, ταυτίζεται το μάθημα των θρησκευτικών με την εκκλησιαστική κατήχηση που γίνεται στις ενορίες. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα ενταγμένο στο πλαίσιο του ελληνικού σχολείου και εκπληρώνει παιδαγωγικούς και όχι εκκλησιαστικούς σκοπούς. Η ελληνική κοινωνία, μέσω των εκπροσώπων της, που νομοθετούν, επιθυμεί να διδάσκονται τα παιδιά, ανάμεσα στα άλλα γνωστικά αντικείμενα και το φαινόμενο της θρησκείας, με ιδιαίτερη βαρύτητα στη θρησκευτική παράδοση της χώρας, δηλ. στα δόγματα και στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι σκοποί της παιδείας γενικώς και του μαθήματος ειδικότερα είναι γνωσιολογικοί: να γνωρίσουν οι μαθητές, όχι να πιστέψουν ή να ενταχθούν σε μία θρησκευτική κοινότητα. Αντιγράφουμε από την ισχύουσα νομοθεσία: Στον βασικό νόμο για την παιδεία (Ν. 1566/1985, άρθρο 1) αναγράφεται επί λέξει: η εκπαίδευση υποβοηθεί τους μαθητές να «γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαστη». (Πως επιβεβαιώνεται από την παρούσα εγκύκλιο του αρμόδιου οργάνου της Πολιτείας ο σεβασμός και η προσήλωσή της στο δικό της Νόμο;). Η υλοποίηση αυτού του στόχου γίνεται με τις Οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για το μάθημα των θρησκευτικών, όπου διαβάζουμε: «Σκοπός του μαθήματος της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι: 1) Να ε[2]νημερωθούν οι μαθητές για την υφή του θρησκευτικού φαινομένου. 2) Να γνωρίσουν ιδιαίτερα το Χριστιανισμό, κατεξοχήν την Ορθοδοξία, και να τοποθετηθούν υπεύθυνα. 3) Να αξιοποιήσουν την προσφορά του μαθήματος, ώστε να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη του λυτρωτικού μηνύματος του Ευαγγελίου και να καλλιεργήσουν το ήθος και την προσωπικότητά τους, να ευαισθητοποιηθούν απέναντι στο σύγχρονο κοινωνικό προβληματισμό και να βοηθηθούν να πάρουν έμπρακτα θέση»[3][4]. Μάλιστα, μεταξύ των «βασικών κριτηρίων για την παρουσίαση της διδακτικής ύλης» αναγράφονται: «Απαιτούμενη στάση απέναντι στους αλλόπιστους, τους ετερόδοξους, τις προβληματικές η αντίθετες ιδεολογίες και αντίστοιχα κινήματα: Έγκυρη ενημέρωση, ανάλυση, ερμηνεία. Συμπαράθεση απόψεων (αμερόληπτη και αντικειμενική). Τεκμηριωμένη, ακριβοδίκαιη, εποικοδομητική και νηφάλια κριτική (και αυτοκριτική). Σεβασμός των εκπροσώπων τους. Αγωγή για μαρτυρία και ομολογία η διάλογο (όπου αυτός είναι δυνατός), καθώς και για άμυνα (όπου είναι αναπόφευκτο). Αποφυγή προσβλητικών χαρακτηρισμών, υποτίμησης, περιφρόνησης, γελοιοποίησης, πολεμικής και φανατικής αντίθεσης»[5].
3. Είναι ενδιαφέρον ότι στη Γαλλία, στην οποία δεν διδάσκεται πάνω από 100 χρόνια ειδικό μάθημα θρησκευτικών, ο διανοητής Ρεζίς Ντεμπρέ εισηγείται την επαναφορά της συστηματικής διδασκαλίας του θρησκευτικού φαινομένου, το οποίο κατ' αυτόν συνδέεται με τον πολιτισμό, την τέχνη και τα γράμματα, μέσα από τα συναφή μαθήματα του γαλλικού σχολείου[6]. Και στη χώρα μας ο καθηγητής Νίκος Μουζέλης υποστηρίζει με άρθρο του την υπ[7]οχρεωτική διδασκαλία των θρησκευτικών: «το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να είναι υποχρεωτικό για δύο βασικούς λόγους: Πρώτον: Αν η παιδεία έχει σαν σκοπό την ανάπτυξη, όχι μόνο της διανοητικής και σωματικής αλλά και της πνευματικής διάστασης του ανθρώπου, τα θρησκευτικά, όταν διδάσκονται σωστά, οδηγούν σε βασικούς, πανανθρώπινους προβληματισμούς που το μονοδιάστατα ρασιοναλιστικό/λογοκεντρικό εκπαιδευτικό μας σύστημα και το άκρατα υλιστικό/καταναλωτικό κοινωνικό πλαίσιο τείνουν να εξαφανίσουν. Δεύτερον, η ορθόδοξη πίστη και εκκλησία αποτελεί μια βασική διάσταση της εθνικής μας ταυτότητας. Γι' αυτόν τον λόγο ανεξάρτητα με το αν κανείς πιστεύει η όχι, η γνώση των βασικών ουσιαστικών στοιχείων της Ορθοδοξίας, της ιστορικής εξέλιξης της εκκλησίας και του ρόλου που αυτή έπαιξε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού αποτελεί βασική προϋπόθεση για να καταλάβουμε ποιοί είμαστε και πως λειτουργούμε στον χώρο και χρόνο. Η ιδέα πως για τους Έλληνες που δεν πιστεύουν, το μάθημα των θρησκευτικών θα πρέπει να είναι προαιρετικό, είναι τόσο απαράδεκτη όσο η αντίληψη πως οι μαθητές με αναρχικά πολιτικά φρονήματα, επειδή δεν πιστεύουν στην κρατική εξουσία δεν θα πρέπει να υποχρεούνται να μελετήσουν τη συγκρότηση και εξέλιξη του ελληνικού κράτους - έθνους»[8]. Εάν, μάλιστα, διαβάσει κάποιος τις απόψεις περί του πολιτιστικού και βιβλικού χαρακτήρος του μαθήματος των θρησκευτικών[9] τότε θα συμφωνήσει ότι το μάθημα των θρησκευτικών με τις πολλαπλές διαστάσεις, που έχει ήδη και με τον σύγχρονο τρόπο διδασκαλίας του, θα πρέπει να παραμείνει στο ελληνικό σχολείο υποχρεωτικό, όπως τουλάχιστον τα μαθήματα της ιστορίας και της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής.
4. Ακόμη, η νέα εγκύκλιος φαίνεται να αγνοεί τη σχολική πραγματικότητα και την ψυχολογία μαθητών και γονέων. Ποιός μαθητής, ιδίως στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, δεν θα ήθελε να έχει δύο ώρες λιγώτερο μάθημα την εβδομάδα; Εάν βλέπαμε το θέμα από παιδαγωγικής απόψεως θα έπρεπε στην περίπτωση απαλλαγής από ένα μάθημα να βάζαμε στη θέση του ένα άλλο· να υπήρχε αντικατάσταση και όχι απαλλαγή. Για λόγους εναρμόνισης με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα δεν πρέπει να βλέπουμε τι κάνουν άλλες χώρες (π.χ. Φινλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισπανία), με παρόμοιο σύστημα εκπαίδευσης; Θα δούμε λοιπόν ότι οι χώρες αυτές έχουν θεσπίσει στη θέση του μαθήματος των «Θρησκευτικών» (όποιας μορφής και περιεχομένου) εναλλακτικό μάθημα (Ηθική, Φιλοσοφία, Κοινωνική Παιδεία κ.λπ.) υποχρεωτικό για όσους μαθητές ζητήσουν απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών[10]. Εδώ όμως δεν υπάρχει ανάλογη νομοθετική ρύθμιση, γεγονός που θα αποθάρρυνε τους μαθητές εκείνους, οι οποίοι (χωρίς να έχουν αληθινό πρόβλημα συνείδησης) και μόνο χάριν ευκολίας θα ζητούσαν την απαλλαγή τους από το μάθημα των θρησκευτικών.
5. Επί πλέον, με την εγκύκλιό του αυτή το Υπουργείο εισάγει έναν ανοίκειο διαχωρισμό ανάμεσα στα διδασκόμενα μαθήματα (όλα υποχρεωτικά και ένα μόνον προαιρετικό) και υποβαθμίζει τη θέση των θεολόγων καθηγητών. Δημιουργεί καθηγητές και μαθήματα δύο ταχυτήτων. Ασφαλώς και σήμερα υπάρχουν στο εκπαιδευτικό σύστημα (Γυμνάσιο-Λύκειο) επιλεγόμενα μαθήματα. Η δυνατότητα, όμως, επιλογής τους (π.χ. β' ξένη γλώσσα) δεν υποβαθμίζει τον ρόλο κάποιας ειδικότητας, ούτε ελαφρύνει το πρόγραμμα των μαθητών, αφού και αυτά (πλην συγκεκριμένων π.χ. Η/Υ) είναι υποχρεωτικά τόσο στην παρακολούθηση όσο και στην εξέταση-βαθμολόγηση. Εάν κατά το επόμενο σχολικό έτος σημειωθούν μαζικές απαλλαγές μαθητών, α) πως θα απασχολούνται αυτοί κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος (το πρόβλημα θα είναι έντονο, ιδιαίτερα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και είναι θέμα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι διευθυντές των σχολείων και των δύο βαθμίδων Εκπαίδευσης) και β) ποιό θα είναι το εργασιακό παρόν και μέλλον 4.000 θεολόγων - καθηγητών (οι οποίοι είναι απόφοιτοι δημόσιου Πανεπιστημίου, διορίστηκαν και μισθοδοτούνται από το δημόσιο και υπηρετούν τις αρχές-αξίες του εκπαιδευτικού συστήματος, εφαρμόζοντας τους Νόμους του Κράτους);
6. Μία τελευταία επισήμανση: Ενώ η Ελληνική Πολιτεία επανειλημμένως αρνείται να συμμορφωθεί με αποφάσεις ελληνικών η ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, οι οποίες δικαιώνουν φυσικά πρόσωπα η φορείς (έπειτα από προσφυγή τους για ποικίλα ζητήματα), σπεύδει να υιοθετήσει μία απλή σύσταση της Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, δημιουργώντας ποικίλα προβλήματα, με την αλλαγή του λεκτικού σε ένα γραφειοκρατικής υπόθεσης έγγραφο. Θεωρούμε πως η κίνηση αυτή έγινε χωρίς σοβαρή σκέψη και ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας (και των δύο βαθμίδων εκπαίδευσης), καθώς αυτή θα κληθεί πρώτη και εντελώς ακάλυπτη να αντιμετωπίσει τα λειτουργικά – και όχι μόνο - προβλήματα.
* Ιωάννης Αγγελόπουλος, δρ. Θεολογίας, διευθυντής Λυκείου
Γεώργιος Παπαδόπουλος θεολόγος & φιλόλογος καθηγητής
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Βλ. προχείρως Τα Νέα 30.11.2002, Το Βήμα 8.12.2002.
2 Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Οδηγίες για τη διδακτέα ύλη και τη διδασκαλία των μαθημάτων στο Γυμνάσιο και στο Ενιαίο Λύκειο κατά το σχολικό έτος 2002-2003, τεύχος Γ´ (Αθήνα: Ο.Ε.Δ.Β., 2002), σ. 14.
3 Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, όπου παραπάνω, σ. 15.
4 Βλ. Ρεζίς Ντεμπρέ, Η διδασκαλία της θρησκείας στο ουδετερόθρησκο σχολείο (Αθήνα: Εστία, 2004).
5 Νίκου Μουζέλη, «Η διδασκαλία των θρησκευμάτων», Το Βήμα 16.10.1995.
6 Βλ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, «Τα Θρησκευτικά ως βιβλικό μάθημα», Θρησκευτική παιδεία και σύγχρονη κοινωνία (Αθήνα: Εν πλω, 2006), σσ. 233-249. Παντελή Καλαϊτζίδη, «Τα Θρησκευτικὰ ως πολιτιστικὸ μάθημα», Σύναξη 74/2000, σσ. 69-83.
7 Βλ. Δημητρίου Βογιατζή, «Θρησκευτικών απολογία» Κοινωνία 45 (2002), σ. 352.
http://www.alfavita.gr/artra/art884a.php
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΥΜΕΩΝ
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ & ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ
ΑΓ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
ΛΙΤΟΧΩΡΟ-ΠΙΕΡΙΑΣ
Τ.Κ. 602 00
ΤΗΛ:23520-81220,84220
Μύθοι καί αλήθειες για τό μάθημα των Θρησκευτικων
Τετάρτη, 06 Αύγουστος 2008 Κωνσταντῖνος Χολέβας Αρθρογραφία - Εκκλησία
Περί τα τέλη Ιουλίου τ.ε. μία Εγκύκλιος του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων προκάλεσε συζητήσεις και αντιδράσεις από τον εκκλησιαστικό και τον εκπαιδευτικό χώρο. Ενώ μέχρι σήμερα απηλλάσσοντο από τα Θρησκευτικά οι αλλόθρησκοι και οι ετερόδοξοι μαθητές, αν βεβαίως το ήθελαν, η νέα Εγκύκλιος ορίζει ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να απαλλαγεί με μία απλή δήλωση των γονέων, χωρίς να εξηγεί τους λόγους, και τούτο διότι «είναι απαίτηση της Ευρ. Ενώσεως». Τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές αναμένεται διευκρινιστική Εγκύκλιος του Υπουργείου, όμως ήδη άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Πολλοί Έλληνες ανησυχούν, διότι βλέπουν μία σειρά κτυπημάτων κατά της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής μας ταυτότητος ξεκινώντας από την αποτυχημένη –ευτυχώς- απόπειρα αφελληνισμού της Ιστορίας στην Στ Δημοτικοῦ, περνώντας από την εμφανή γλωσσική ένδεια των νέων, προχωρώντας προς την υποβάθμιση των Ορθοδόξων Θρησκευτικών και ... μη χειρότερα! Σχετικώς με το θέμα της απαλλαγής μαθητών από τα Θρησκευτικά με απλή δήλωση των γονέων έχω τις ακόλουθες παρατηρήσεις:
Α) Δεν μπορώ να δεχθώ ότι είναι ευρωπαϊκή εντολή να μην αποκαλύπτονται γραπτώς οι λόγοι απαλλαγής από τα Θρησκευτικά . Αν ίσχυε αυτό, τότε θα έπρεπε η Ευρ. Ένωση και η πολυπράγμων Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων να είχαν προ πολλού διαμαρτυρηθεί για την απαλλαγή των Μουσουλμάνων της Θράκης από τις εξετάσεις στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, η οποία γίνεται με ρητή δήλωση του θρησκεύματός τους. Όταν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ Λυκείου συμπληρώνουν το έντυπο συμμετοχής στις Πανελλήνιες εξετάσεις, υπάρχει και ένα τετραγωνάκι το οποίο ερωτά: Είσθε μέλος της μουσουλμανικής μειονότητος; Όποιος απαντήσει ΝΑΙ, απαλλάσσεται από το άγχος των εξετάσεων και οι γονείς του απαλλάσσονται από τα έξοδα των Φροντιστηρίων. Οι Μουσουλμανόπαιδες εισάγονται σε όποια Σχολή θέλουν μέχρι ποσοστού 0,5% επί του συνολικού αριθμού εισακτέων. Με τον ίδιο τρόπο διορίζονται σε Δημόσιες υπηρεσίες εκτός διαδικασίας ΑΣΕΠ. Πρόκειται για σαφή περίπτωση δημοσίας δηλώσεως θρησκεύματος επί δημοσίου εγγράφου. Αυτό δεν ενοχλεί τους προστάτες των Προσωπικών Δεδομένων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Μόνον τα Ορθόδοξα Θρησκευτικά τους ενοχλούν;
Β) Εκείνο, το οποίο προσωπικά με προβληματίζει είναι ότι το μέτρο εφαρμόζεται στην Ελλάδα με τρόπο λανθασμένο, διότι οι μαθητές που απαλλάσσονται από τα Θρησκευτικά βγαίνουν στην αυλή και παίζουν μπάσκετ κλπ. Άρα δημιουργείται ένα κίνητρο «τεμπελιάς», το οποίο ίσως ωθήσει ακόμη και μαθητές Ορθοδόξους να ζητούν απαλλαγή από το μάθημα αυτό. Αντιθέτως στην Ισπανία καθώς και στα λεγόμενα Ευρωπαϊκά Σχολεία, δηλαδή τα σχολεία που χρηματοδοτεί η Ευρ. Ένωση για τα παιδιά των υπαλλήλων της, το μάθημα των Θρησκευτικών (ομολογιακό και όχι θρησκειολογικό) έχει ως εναλλακτική λύση ένα μάθημα Ηθικής ή Φιλοσοφίας, το οποίο εξετάζεται, βαθμολογείται και συνήθως είναι δυσκολότερο από τα Θρησκευτικά. Πρέπει, λοιπόν, και στην χώρα μας να ισχύσει το εναλλακτικό μάθημα για όσους απαλλάσσονται από τα Θρησκευτικά.
Γ) Η δικαιολογία ότι το μάθημα έχει κατηχητικό χαρακτήρα και ότι η Κατήχηση είναι έργο μόνο της Εκκλησίας δεν ευσταθεί. Τα σημερινά βιβλία Θρησκευτικών -κατόπιν υποδείξεως του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου- δίνουν έμφαση σε μία εγκυκλοπαιδική –κοινωνιολογική προσέγγιση εμπλουτισμένη με κάποια στοιχεία Ορθοδοξίας και πόρρω απέχουν της Κατηχήσεως. Εξ άλλου σε μία ευνομούμενη πολιτεία το μάθημα των Θρησκευτικών εξυπηρετεί ευρύτερους παιδαγωγικούς και κοινωνικούς σκοπούς και θα έπρεπε η ίδια η Πολιτεία να το προστατεύει και να το αξιοποιεί ως μέσον ηθικοποιήσεως και κοινωνικοποιήσεως των πολιτών της. Σε μία εποχή διαφθοράς και σκανδάλων μόνο ένα μάθημα Θρησκευτικών βασισμένο στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μπορεί να δώσει πρότυπα αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, ανθρωπισμού και υπερβάσεως του ατομισμού. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων, το μαρτύριο και η μαρτυρία των Αγίων, η εθνική και παιδευτική προσφορά του Πατροκοσμά, είναι απαραίτητα διδάγματα για να μαλακώσει η αγχωμένη ψυχή των νέων μας. Με την στήριξη του μαθήματος των Θρησκευτικών και με μία γενικότερη αναβάθμιση της Ανθρωπιστικής παιδείας (Αρχαία Γραμματεία, Ιστορία, διδασκαλία σοβαρών και όχι περιθωριακών Λογοτεχνών) θα δημιουργήσουμε μία κοινωνία με αρχές και αξίες και θα πλάσουμε νέους με δημοκρατικό ήθος, κοινωνική υπευθυνότητα και υγιή πατριωτισμό μακρυά από ρατσισμούς και μισαλλοδοξίες.
Δ) Για όσους αναζητούν νομικά επιχειρήματα για το εν λόγω ζήτημα θυμίζω το άρθρο 1, παράγραφος 3 του ισχύοντος Συντάγματος. Η διάταξη αυτή, η οποία ΔΕΝ αναθεωρείται, αναφέρει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ του Λαού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Βλέπουμε ότι οι εξουσίες υπάρχουν, δηλαδή πρέπει να λειτουργούν, όχι μόνον υπέρ του Λαού, αλλά και του Έθνους. Το Έθνος έχει διάσταση γεωγραφική (Κύπρος, Β. Ήπειρος, Απόδημοι κ.α.) και διάσταση ιστορική –πολιτιστική. Δηλαδή περιλαμβάνει το όμαιμον, το ομόγλωττον, το ομόθρησκον και τα ομότροπα ήθη κατά τον κλασσικό ορισμό του Ηροδότου. Όλες, επομένως, οι κρατικές λειτουργίες και πρωτίστως η Παιδεία οφείλουν να στηρίζουν και να αναδεικνύουν την ιστορική μας συνείδηση, την διαχρονική πορεία της ελληνικής γλώσσας, την Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά και την πολιτιστική μας ταυτότητα. Είναι δε υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη να απαιτεί με κάθε νόμιμο μέσο την πιστή τήρηση του Συντάγματος.
Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων, 6-8-2008
http://neo.antibaro.gr/index.php?option ... =44:church
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΥΜΕΩΝ
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ & ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ
ΑΓ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
ΛΙΤΟΧΩΡΟ-ΠΙΕΡΙΑΣ
Τ.Κ. 602 00
ΤΗΛ:23520-81220,84220
Τετάρτη, 06 Αύγουστος 2008 Κωνσταντῖνος Χολέβας Αρθρογραφία - Εκκλησία
Περί τα τέλη Ιουλίου τ.ε. μία Εγκύκλιος του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων προκάλεσε συζητήσεις και αντιδράσεις από τον εκκλησιαστικό και τον εκπαιδευτικό χώρο. Ενώ μέχρι σήμερα απηλλάσσοντο από τα Θρησκευτικά οι αλλόθρησκοι και οι ετερόδοξοι μαθητές, αν βεβαίως το ήθελαν, η νέα Εγκύκλιος ορίζει ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να απαλλαγεί με μία απλή δήλωση των γονέων, χωρίς να εξηγεί τους λόγους, και τούτο διότι «είναι απαίτηση της Ευρ. Ενώσεως». Τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές αναμένεται διευκρινιστική Εγκύκλιος του Υπουργείου, όμως ήδη άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Πολλοί Έλληνες ανησυχούν, διότι βλέπουν μία σειρά κτυπημάτων κατά της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής μας ταυτότητος ξεκινώντας από την αποτυχημένη –ευτυχώς- απόπειρα αφελληνισμού της Ιστορίας στην Στ Δημοτικοῦ, περνώντας από την εμφανή γλωσσική ένδεια των νέων, προχωρώντας προς την υποβάθμιση των Ορθοδόξων Θρησκευτικών και ... μη χειρότερα! Σχετικώς με το θέμα της απαλλαγής μαθητών από τα Θρησκευτικά με απλή δήλωση των γονέων έχω τις ακόλουθες παρατηρήσεις:
Α) Δεν μπορώ να δεχθώ ότι είναι ευρωπαϊκή εντολή να μην αποκαλύπτονται γραπτώς οι λόγοι απαλλαγής από τα Θρησκευτικά . Αν ίσχυε αυτό, τότε θα έπρεπε η Ευρ. Ένωση και η πολυπράγμων Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων να είχαν προ πολλού διαμαρτυρηθεί για την απαλλαγή των Μουσουλμάνων της Θράκης από τις εξετάσεις στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, η οποία γίνεται με ρητή δήλωση του θρησκεύματός τους. Όταν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ Λυκείου συμπληρώνουν το έντυπο συμμετοχής στις Πανελλήνιες εξετάσεις, υπάρχει και ένα τετραγωνάκι το οποίο ερωτά: Είσθε μέλος της μουσουλμανικής μειονότητος; Όποιος απαντήσει ΝΑΙ, απαλλάσσεται από το άγχος των εξετάσεων και οι γονείς του απαλλάσσονται από τα έξοδα των Φροντιστηρίων. Οι Μουσουλμανόπαιδες εισάγονται σε όποια Σχολή θέλουν μέχρι ποσοστού 0,5% επί του συνολικού αριθμού εισακτέων. Με τον ίδιο τρόπο διορίζονται σε Δημόσιες υπηρεσίες εκτός διαδικασίας ΑΣΕΠ. Πρόκειται για σαφή περίπτωση δημοσίας δηλώσεως θρησκεύματος επί δημοσίου εγγράφου. Αυτό δεν ενοχλεί τους προστάτες των Προσωπικών Δεδομένων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Μόνον τα Ορθόδοξα Θρησκευτικά τους ενοχλούν;
Β) Εκείνο, το οποίο προσωπικά με προβληματίζει είναι ότι το μέτρο εφαρμόζεται στην Ελλάδα με τρόπο λανθασμένο, διότι οι μαθητές που απαλλάσσονται από τα Θρησκευτικά βγαίνουν στην αυλή και παίζουν μπάσκετ κλπ. Άρα δημιουργείται ένα κίνητρο «τεμπελιάς», το οποίο ίσως ωθήσει ακόμη και μαθητές Ορθοδόξους να ζητούν απαλλαγή από το μάθημα αυτό. Αντιθέτως στην Ισπανία καθώς και στα λεγόμενα Ευρωπαϊκά Σχολεία, δηλαδή τα σχολεία που χρηματοδοτεί η Ευρ. Ένωση για τα παιδιά των υπαλλήλων της, το μάθημα των Θρησκευτικών (ομολογιακό και όχι θρησκειολογικό) έχει ως εναλλακτική λύση ένα μάθημα Ηθικής ή Φιλοσοφίας, το οποίο εξετάζεται, βαθμολογείται και συνήθως είναι δυσκολότερο από τα Θρησκευτικά. Πρέπει, λοιπόν, και στην χώρα μας να ισχύσει το εναλλακτικό μάθημα για όσους απαλλάσσονται από τα Θρησκευτικά.
Γ) Η δικαιολογία ότι το μάθημα έχει κατηχητικό χαρακτήρα και ότι η Κατήχηση είναι έργο μόνο της Εκκλησίας δεν ευσταθεί. Τα σημερινά βιβλία Θρησκευτικών -κατόπιν υποδείξεως του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου- δίνουν έμφαση σε μία εγκυκλοπαιδική –κοινωνιολογική προσέγγιση εμπλουτισμένη με κάποια στοιχεία Ορθοδοξίας και πόρρω απέχουν της Κατηχήσεως. Εξ άλλου σε μία ευνομούμενη πολιτεία το μάθημα των Θρησκευτικών εξυπηρετεί ευρύτερους παιδαγωγικούς και κοινωνικούς σκοπούς και θα έπρεπε η ίδια η Πολιτεία να το προστατεύει και να το αξιοποιεί ως μέσον ηθικοποιήσεως και κοινωνικοποιήσεως των πολιτών της. Σε μία εποχή διαφθοράς και σκανδάλων μόνο ένα μάθημα Θρησκευτικών βασισμένο στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μπορεί να δώσει πρότυπα αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, ανθρωπισμού και υπερβάσεως του ατομισμού. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων, το μαρτύριο και η μαρτυρία των Αγίων, η εθνική και παιδευτική προσφορά του Πατροκοσμά, είναι απαραίτητα διδάγματα για να μαλακώσει η αγχωμένη ψυχή των νέων μας. Με την στήριξη του μαθήματος των Θρησκευτικών και με μία γενικότερη αναβάθμιση της Ανθρωπιστικής παιδείας (Αρχαία Γραμματεία, Ιστορία, διδασκαλία σοβαρών και όχι περιθωριακών Λογοτεχνών) θα δημιουργήσουμε μία κοινωνία με αρχές και αξίες και θα πλάσουμε νέους με δημοκρατικό ήθος, κοινωνική υπευθυνότητα και υγιή πατριωτισμό μακρυά από ρατσισμούς και μισαλλοδοξίες.
Δ) Για όσους αναζητούν νομικά επιχειρήματα για το εν λόγω ζήτημα θυμίζω το άρθρο 1, παράγραφος 3 του ισχύοντος Συντάγματος. Η διάταξη αυτή, η οποία ΔΕΝ αναθεωρείται, αναφέρει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ του Λαού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Βλέπουμε ότι οι εξουσίες υπάρχουν, δηλαδή πρέπει να λειτουργούν, όχι μόνον υπέρ του Λαού, αλλά και του Έθνους. Το Έθνος έχει διάσταση γεωγραφική (Κύπρος, Β. Ήπειρος, Απόδημοι κ.α.) και διάσταση ιστορική –πολιτιστική. Δηλαδή περιλαμβάνει το όμαιμον, το ομόγλωττον, το ομόθρησκον και τα ομότροπα ήθη κατά τον κλασσικό ορισμό του Ηροδότου. Όλες, επομένως, οι κρατικές λειτουργίες και πρωτίστως η Παιδεία οφείλουν να στηρίζουν και να αναδεικνύουν την ιστορική μας συνείδηση, την διαχρονική πορεία της ελληνικής γλώσσας, την Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά και την πολιτιστική μας ταυτότητα. Είναι δε υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη να απαιτεί με κάθε νόμιμο μέσο την πιστή τήρηση του Συντάγματος.
Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων, 6-8-2008
http://neo.antibaro.gr/index.php?option ... =44:church
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΥΜΕΩΝ
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ & ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ
ΑΓ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
ΛΙΤΟΧΩΡΟ-ΠΙΕΡΙΑΣ
Τ.Κ. 602 00
ΤΗΛ:23520-81220,84220
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 26107
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Συμφωνώ απόλυτα!
Κι έχω την άποψη ότι η προσπάθεια αφελληνισμού και αποχριστιανοποίησης της Ελληνικής Παιδείας είναι συνειδητή και λαμβάνει χώρα πολλά χρόνια τώρα.
Θυμηθείτε ποιοί έχουν διατελέσει Υπουργοί Παιδείας και το ποιόν τους.
Ποιοί κατήργησαν τα Αρχαία Ελληνικά.
Δεν θέλουν να μαθαίνουμε το παρελθόν μας, γιατί είναι γεμάτο από ήρωες και άγιους, οι οποίοι μας προτρέπουν να μην συμβιβαζόμαστε με το μέτριο και το κακό, αλλά με συνεχείς υπερβάσεις να αναζητούμε τα ιδανικά της ορθοδοξίας και την ελευθερίας.
Ό,τι ακριβώς δεν θέλουν οι θιασώτες της επερχόμενης παγκόσμιας ηλεκτρονικής δικτατορίας.
Κι έχω την άποψη ότι η προσπάθεια αφελληνισμού και αποχριστιανοποίησης της Ελληνικής Παιδείας είναι συνειδητή και λαμβάνει χώρα πολλά χρόνια τώρα.
Θυμηθείτε ποιοί έχουν διατελέσει Υπουργοί Παιδείας και το ποιόν τους.
Ποιοί κατήργησαν τα Αρχαία Ελληνικά.
Δεν θέλουν να μαθαίνουμε το παρελθόν μας, γιατί είναι γεμάτο από ήρωες και άγιους, οι οποίοι μας προτρέπουν να μην συμβιβαζόμαστε με το μέτριο και το κακό, αλλά με συνεχείς υπερβάσεις να αναζητούμε τα ιδανικά της ορθοδοξίας και την ελευθερίας.
Ό,τι ακριβώς δεν θέλουν οι θιασώτες της επερχόμενης παγκόσμιας ηλεκτρονικής δικτατορίας.
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.