Περί πλάνης του Γεροντισμού και περί αδιάκριτης αποδοχής του

[Teri]

Έχεις δίκιο michail.
Για σκεφτείτε λίγο, αύριο το πρωί -κάθε πρωί- που ξυπνάμε, αυτό δεν είναι ένα θαύμα;; Όλη η πλάση γύρω μας δεν είναι ένα θαύμα;;
Θεέ μου, τα πάντα εν σοφία εποιήσας!
Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι!

[filotas]

Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι!

[dionysisgr]

Διονύση Είμαι βέβαιος ότι οι Γέροντες ενοχλούνται ιδιαίτερα από τέτοιες συμπεριφορές, Ο Γέροντας Παΐσιος πάντως ενοχλούνταν ιδιαίτερα από τις εκδηλώσεις θαυμασμού και φρόντιζε να τις κόβει με τον τρόπο του.

Οι Γέροντες πάντοτε προσπαθούν να μας μεταφέρουν την εμπειρία από τον προσωπικό τους αγώνα για να μας βοηθήσουν ν' αποφύγουμε τις κακοτοπιές, όπως ο μεγάλος αδελφός κάνει για το μικρό. Όμως η προσωπική πορεία του καθενός είναι μοναδική γι αυτό χρειάζεται συνδυασμός, συμμετοχής στα Μυστήρια της Εκκλησίας, προσευχής και πνευματικής ανάγνωσης, ώστε με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος να γνωρίσουμε σιγά - σιγά το Θεό και το θέλημα Του και να βρούμε το δικό μας δρόμο για να Τον πλησιάσουμε. Οι συμβουλές του Πνευματικού μας έχουν μεγάλη αξία, αρκεί να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και να τις εφαρμόζουμε με διάκριση.

...

Αυτα αγαπημενε μου filotas, ειναι καποια απο τα βασικοτερα θεματα που ηθελα να αναδειξω με αυτο το post, και τα οποια με τον οξυτατο νου που διαθετεις αναλυεις πολυ ευστοχα.

Εχουμε φτασει στην υπερβολη. Εχουμε το καραβι και παμε να ταξιδεψουμε με την βαρκα. Οπου καραβι ειναι η Εκκλησια ως κοινοτητα ως πνευματικςο μας, ως ποιμενες μας (Αρχιερεις-Ιερεις-Πνευματικοι) και ως βαρκα χωρις να υποτιμουνται (απλα για να καταδειχθει το ατομικον του προσωπου εναντι της Εκκλησιαστικης κοινοτητος) ειναι οι Γεροντες.

Μπορει η βαρκα (Γεροντας) να εχει φτασει οντως πιο μπροστα εκει που πρεπει να φτασουμε εμεις με το καραβι (Εκκλησια).


Ομως ξερουμε τι κουπι (ασκηση) τραβηξε αυτη η βαρκα, για να "φτασει" εκει στο προσωπικο ορος Θαβωρ του καθε πολυσεβαστου Γεροντος;

Και εμεις θελουμε να "κλεψουμε" λιγη αγιοτητα, να παρουμε μια γευση καποιου χαρισματος, να ακουσουμε λογον διορατικον-προορατικον και παει λεγοντας. Δεν γινεται ετσι.

Η πορεια ειναι πιστη στα δογματα, παραμονη στην Εκκλησια, και κατα το μετρο του καθενα και ασκητικη. Δεν μπορει να παρακαμπτουμε αυτα για να παμε κατευθειαν σε εναν τελειωθεντα ασκητη για να παρουμε οσμη πνευματικη. Αυτο που εχει σημασια ειναι το μικρο, το μηδαμινο που θα καταφερουμε με το προσωπικο μας "κουπι" εν μεσω Εκλησιαστικης κοινοτητος ομως.

Μπορουμε να συγχρωτιζομαστε με μοναχους, με ασκητες, επιβαλλεται κιολας, μας ωφελει, μας οικοδομει, και στο κατω κατω τους αγαπουμε και πολυ. Ομως δεν μπορουμε να ταυτιζομαστε πνευματικα η ασυνειδητα μαζι τους. Ειναι σε αλλη σφαιρα σε αλλα μετρα. Θα πρεπει να μορφωσει ο καθενας και ειδικα εμεις οι αρχαριοι, δικη του προσωπικη εμπειρια, αφου σπασει τα μουτρα του πολλακις. Η λογικη του φαστ-φουντ, γρηγορα, ετοιμα αποτελεσματα, που αποτελει την νοοτροια της εποχης μας, εδω στα πνευματικα δεν εχει νοημα και εφαρμογη. Το γρηγορο οδηγει γρηγορα στην πλανη στην απωλεια. Το αργο το κοπιαστικο το εργο της υπομονης και της μη προσδοκιας για Χαρη, για σημεια, για ανταμοιβη, ειναι που θα φερει αποτελεσμα.

Θα επανελθουμε, για να μην κουραζουμε με φιλιππικους μακροσυρτους λογους.

[dionysisgr]

gol, δεν εχει κανενα νοημα να το προσωποποιησουμε, ειναι γενικο το θεμα και αφορα παρα πολλους λαικους, αλλα δεν αφορα τους Γεροντες, οι οποιοι ειναι οι τελευταιοι που επιδιωκουν την κοσμικη εφημερη δοξα και την αναδειξη των ως διδασκαλων της οικουμενης.

Και εγω που τα γραφω αυτα εχω περασει απο αυτο το σταδιο. Ολα αυτα που γραφω με αφορουν η με αφορουσαν καποτε.

Το οτι γραφουμε κατι, δεν σημαινει οτι ο γραφων ειναι υπερανω.Επι τα ιδια κολυμπαμε και εμεις. Εξυπακουεται αυτο.

[aposal]

Συμβαίνει οι σύγχρονοί μας χαρισματικοί Γέροντες να έχουν καταπιαστεί με προβλήματα που μας απασχολούν πολύ, καθότι είναι σύγχρονοι μ' εμάς και γι' αυτό τους μνημονεύουμε συνέχεια.
Για τις ψηφιακές ταυτότητες πχ και τα τσιπάκια είναι δύσκολο να είχαν κάνει μνεία οι Άγιοί μας, που έζησαν πριν απο μια χιλιετηρίδα. Κι αν έχουν κάνει θα είναι σπάνιες και στη "γλώσσα" της εποχής.
Οι σύγχρονοι χαρισματικοί Γέροντες, έχουν εξάλλου και πολλούς μάρτυρες οι οποίοι γράφουν γι' αυτούς και αναπαράγουν τα εκπληκτικά τους χαρίσματα (που τους τα έδωσε ο Θεός, μετά τον σκληρό αγώνα που έκαναν) και όλα αυτά μας εντυπωσιάζουν και γινόμαστε κι εμείς, με τη σειρά μας, διαφημιστές τους (ίσως και να υπερβάλλουμε, ενίοτε).
Τι να πεις πχ για τον Γέροντα Πορφύριο που τον εκάλεσε κάποιο πνευματικό του παιδί στο τηλέφωνο (δεν ήξερε ότι είχε ήδη πεθάνει) αυτός του απάντησε κανονικά και ο διάλογος τελειώνει κάπως έτσι :
«Θα έρθω γέροντα να σας δω μόλις μπορέσω». Και του απαντάει ο γέρων Πορφύριος : «Να μη με ξαναπάρεις στο τηλέφωνο διότι έχω αποθάνει» (!!!).
Εκεί που χάνουμε τον μπούσουλα είναι, όπως πολύ σωστά το έθεσε ο Νίκος (filotas), όταν αντί να κοιτάξουμε το φεγγάρι, κοιτάμε το δάχτυλο που δείχνει προς το φεγγάρι!
Γιατί οι Γέροντες αυτό το ρόλο παίζουν : της πινακίδας που μας δείχνει το σωστό δρόμο για τον προορισμό μας. Για να μη χαθούμε μέσα στους δαιδαλώδεις δρόμους της σύγρονης απατειλής (φαινομενικά) ζωής μας.