« Όσα θα έλεγες στο άτακτο και ανυπάκουο παιδί σου και δεν τα δέχεται ,να τα λες στον Θεό. Γονάτιζε στον Θεόν και δια της χάριτος του Θεού , τα λόγια σου θα διαβιβάζονται στο παιδί σου » .
« Βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς με αυτόν τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει όμως έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο , για να μπη το φως και τότε μόνο θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο, που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε λοιπόν την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες. Αυτό είναι το φως που θα διώξη το σκοτάδι » .
« Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχης μιαν αρρώστια. Ο δεύτερος είναι να κάνης όλες τις δουλειές με χαρά. Και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίο έχει τι το περισσόν ( δηλ. περισσότερον ) » .
« Να σκέφτεστε καλά για τον άλλον άνθρωπο. Με την προσευχή σας , μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλον. Να μη σκέφτεστε άσχημα για κάποιον , διότι τότε τον επηρεάζετε κι αυτόν άσχημα » .
« Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε : “ Κανείς δεν με θέλει , είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν με αγαπούν " . Και τους εξηγώ τότε: Όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφής προς τον Θεόν, δεν ζητάς τίποτε , δεν είσαι ανικανοποίητος και είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι εκείνοι σε αγαπούν. Κι αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεόν » .
« Γιατί ο Θεός μας συμβουλεύει να προσευχόμαστε αδιαλείπτως; Μήπως επειδή θέλει να στεκόμαστε μπροστά του “ σούζα ”; Όχι. Ο Θεός δεν το θέλει αυτό. Ο Θεός θέλει να ωφεληθούμε. Και γνωρίζει, πως όταν τον δοξολογούμε συνεχώς, μέρα και νύχτα, με την ελεύθερη θέλησή μας, όπως οι Άγγελοι, η ψυχή μας αναπαύεται αληθινά, γιατί εδώ βρίσκουμε το αληθινό μας συμφέρον ».
« Είναι προτιμότερο να κάνης λάθος και να βρίσκεσαι μέσα στην Εκκλησία, παρά να κάνης το σωστό και να είσαι έξω από την Εκκλησία » .
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
Από το βιβλίο « Γεροντικόν της εποχής μας »
Π.Μ. Σωτήρχου
Εκδόσεις: Παρουσία
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
Όποιος μπαίνει σε ένα μυροπωλείο (σε κατάστημα που πουλάνε αρώματα), έλεγε κάποιος γέροντας, κι αν ακόμη δεν αγοράσει κανένα άρωμα, βγαίνει έξω γεμάτος όμορφη μυρωδιά. Αυτό συμβαίνει και με όσους ανθρώπους κάνουν παρέα με αγίους ανθρώπους. Παίρνουν επάνω τους το πνευματικό άρωμα της καλοσύνης και της αρετής τους.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Πηγαίνοντας κάποτε να επισκεφθεί μια σκήτη ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος συνάντησε στο δρόμο του τον διάβολο φορτωμένο με ένα παράξενο φορτίο να πηγαίνει κι εκείνος προς τα κει.
- Για πού πας; ρώτησε ο Όσιος τον διάβολο.
- Πάω να βάλω λογισμούς και πονηρές σκέψεις στον έναν μοναχό για τον άλλον, είπε με αναίδεια εκείνος.
- Και τι είναι αυτά που κουβαλάς μαζί σου;
- Τα γεύματα που θα τους προσφέρω.
- Και είναι τόσα πολλά; απόρησε ο Όσιος.
- Βέβαια. Αν δεν ικανοποιούνται με το ένα, έχω άλλο έτοιμο κι αν δεν τους αρέσει κι αυτό τους δίνω τρίτο. Ένα από όλα, θα είναι του γούστου τους.
- Έχεις πολλούς εκεί που σε ακολουθούνε; ρώτησε με φρίκη ο Αββάς.
- Όχι, αναγκάστηκε να ομολογήσει ο διάβολος. Οι περισσότεροι έχουν αγριέψει εναντίον μου. Έχω όμως έναν καλό φίλο.
- Πώς ονομάζεται; ρώτησε με ενδιαφέρον ο Όσιος.
- Θεόπεμπτος, αποκρίθηκε ο διάβολος και τράβηξε βιαστικός το δρόμο του.
Συλλογισμένος από όσα άκουσε ο Όσιος πήγε στη σκήτη. Οι μοναχοί τον υποδέχτηκαν με πολλή χαρά και μαλώνανε ποιος θα τον φιλοξενήσει. Ο Μακάριος όμως ζήτησε να πάει στην καλύβα του Θεόπεμπτου. Σαν έφτασαν εκεί, τον ρώτησε πώς τα περνούσε.
- Καλά, με την ευχή σου γέροντα, απάντησε εκείνος.
- Δεν σε πειράζουν οι λογισμοί, αδελφέ μου; τον ρώτησε ο Μακάριος.
Ο Θεόπεμπτος δίστασε λίγο. Ντρεπόταν να αποκαλύψει πως μέσα του είχε όλο κακές σκέψεις, ζήλεια, αμαρτία, μίσος για τους άλλους μοναχούς, θυμό, παρεξήγηση, επιθυμία συνεχή για φαγητό και όχι για νηστεία.
- Καλά πηγαίνω, ψιθύρισε, προσπαθώντας να φανεί αδιάφορος.
- Αχ, αδελφέ μου, αναστέναξε βαθιά ο Μακάριος. Εγώ που είμαι τόσα χρόνια ασκητής και γερασμένος πια, πειράζομαι από πολλούς λογισμούς κι ας νομίζουν οι άνθρωποι ότι είμαι Άγιος.
Ο Θεόπεμπτος πήρε θάρρος από τα λόγια του Οσίου και του φανέρωσε τον πόλεμο που ο διάβολος του έκαμε. Ο γέροντας τότε τον συμβούλεψε πώς να αντιστέκεται στις κακές σκέψεις και τους λογισμούς και με ποιο τρόπο να προσεύχεται και έφυγε για να γυρίσει στο κελί του. Στο δρόμο ξαναβρήκε τον διάβολο, κατσούφη.
- Τι νέα; τον ρώτησε ο Αββάς.
- Πολύ άσχημα, αποκρίθηκε εκείνος. Όλοι οι μοναχοί μου εναντιώνονται και πιο πολύ απʼ όλους ο παλιός μου φίλος. Γιʼ αυτό κι εγώ ορκίστηκα να τους αφήσω λίγο καιρό ήσυχους, για να νομίσουν ότι τους ξέχασα και μετά θα επιτεθώ.
Έφριξε ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και παρακάλεσε τον Κύριο να φυλάει από αυτόν τους μοναχούς και όλο τον κόσμο.
- Για πού πας; ρώτησε ο Όσιος τον διάβολο.
- Πάω να βάλω λογισμούς και πονηρές σκέψεις στον έναν μοναχό για τον άλλον, είπε με αναίδεια εκείνος.
- Και τι είναι αυτά που κουβαλάς μαζί σου;
- Τα γεύματα που θα τους προσφέρω.
- Και είναι τόσα πολλά; απόρησε ο Όσιος.
- Βέβαια. Αν δεν ικανοποιούνται με το ένα, έχω άλλο έτοιμο κι αν δεν τους αρέσει κι αυτό τους δίνω τρίτο. Ένα από όλα, θα είναι του γούστου τους.
- Έχεις πολλούς εκεί που σε ακολουθούνε; ρώτησε με φρίκη ο Αββάς.
- Όχι, αναγκάστηκε να ομολογήσει ο διάβολος. Οι περισσότεροι έχουν αγριέψει εναντίον μου. Έχω όμως έναν καλό φίλο.
- Πώς ονομάζεται; ρώτησε με ενδιαφέρον ο Όσιος.
- Θεόπεμπτος, αποκρίθηκε ο διάβολος και τράβηξε βιαστικός το δρόμο του.
Συλλογισμένος από όσα άκουσε ο Όσιος πήγε στη σκήτη. Οι μοναχοί τον υποδέχτηκαν με πολλή χαρά και μαλώνανε ποιος θα τον φιλοξενήσει. Ο Μακάριος όμως ζήτησε να πάει στην καλύβα του Θεόπεμπτου. Σαν έφτασαν εκεί, τον ρώτησε πώς τα περνούσε.
- Καλά, με την ευχή σου γέροντα, απάντησε εκείνος.
- Δεν σε πειράζουν οι λογισμοί, αδελφέ μου; τον ρώτησε ο Μακάριος.
Ο Θεόπεμπτος δίστασε λίγο. Ντρεπόταν να αποκαλύψει πως μέσα του είχε όλο κακές σκέψεις, ζήλεια, αμαρτία, μίσος για τους άλλους μοναχούς, θυμό, παρεξήγηση, επιθυμία συνεχή για φαγητό και όχι για νηστεία.
- Καλά πηγαίνω, ψιθύρισε, προσπαθώντας να φανεί αδιάφορος.
- Αχ, αδελφέ μου, αναστέναξε βαθιά ο Μακάριος. Εγώ που είμαι τόσα χρόνια ασκητής και γερασμένος πια, πειράζομαι από πολλούς λογισμούς κι ας νομίζουν οι άνθρωποι ότι είμαι Άγιος.
Ο Θεόπεμπτος πήρε θάρρος από τα λόγια του Οσίου και του φανέρωσε τον πόλεμο που ο διάβολος του έκαμε. Ο γέροντας τότε τον συμβούλεψε πώς να αντιστέκεται στις κακές σκέψεις και τους λογισμούς και με ποιο τρόπο να προσεύχεται και έφυγε για να γυρίσει στο κελί του. Στο δρόμο ξαναβρήκε τον διάβολο, κατσούφη.
- Τι νέα; τον ρώτησε ο Αββάς.
- Πολύ άσχημα, αποκρίθηκε εκείνος. Όλοι οι μοναχοί μου εναντιώνονται και πιο πολύ απʼ όλους ο παλιός μου φίλος. Γιʼ αυτό κι εγώ ορκίστηκα να τους αφήσω λίγο καιρό ήσυχους, για να νομίσουν ότι τους ξέχασα και μετά θα επιτεθώ.
Έφριξε ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και παρακάλεσε τον Κύριο να φυλάει από αυτόν τους μοναχούς και όλο τον κόσμο.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Δεν είναι υπεύθυνος ο άνθρωπος για τους λογισμούς που του επιτίθενται, διδάσκει ένας σοφός γέροντας, αλλά γιατί τους κρατά και κάνει συγκατάθεση σʼ αυτούς. Αν προσεύχεσαι, οι λογισμοί φεύγουν. Κι αν δεν συζητάς την κακή σου σκέψη, αλλά την διώχνεις από μέσα σου, τότε αυτή σε αφήνει ήσυχο.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Τρεις άγιοι Γέροντες πήγαιναν μια φορά το χρόνο στο βουνό που ζούσε ο Άγιος Αντώνιος και διδάσκονταν από αυτόν. Οι δύο τον ρωτούσαν γύρω από την άσκηση, το σώμα, την ψυχή, το θέλημα του Θεού, την αρετή, την κακία. Ο Άγιος, ο οποίος ήταν πολύ φωτισμένος από το Θεό τους απαντούσε και τους εξηγούσε τι ήθελε ο Θεός από όλους. Ο τρίτος γέροντας δεν ρωτούσε ποτέ, μόνο άκουγε σιωπηλός. Κάποτε ο Αντώνιος τον ρώτησε:
- Τόσα χρόνια με επισκέπτεσαι, αδελφέ μου, και ποτέ δεν μου έκανες την παραμικρή ερώτηση. Δεν θέλεις να μάθεις τίποτα;
- Μου αρκεί που σε βλέπω, Αββά. Κι αυτό ακόμη με έχει διδάξει πολλά, αποκρίθηκε με σεβασμό ο Γέροντας.
- Τόσα χρόνια με επισκέπτεσαι, αδελφέ μου, και ποτέ δεν μου έκανες την παραμικρή ερώτηση. Δεν θέλεις να μάθεις τίποτα;
- Μου αρκεί που σε βλέπω, Αββά. Κι αυτό ακόμη με έχει διδάξει πολλά, αποκρίθηκε με σεβασμό ο Γέροντας.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Αποφυγή της απογνώσεως
«Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως. Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. Γι' αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω; Μα γι' αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο. Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου... Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα. Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη. Γι' αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι» (περικοπή από την 8η ομιλία για τη μετάνοια. PG 49, 337-338).
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
πηγή:www.egolpio.com
«Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως. Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. Γι' αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω; Μα γι' αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο. Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου... Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα. Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη. Γι' αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι» (περικοπή από την 8η ομιλία για τη μετάνοια. PG 49, 337-338).
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
πηγή:www.egolpio.com
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Απουσία Θεού
Ηρθε μια μέρα να με δει κάποιος, ένας άνθρωπος που έψαχνε να βρει τον Θεό επί χρόνια.
Μου είπε κλαίγοντας: «Πάτερ, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Θεό. Δείξε μου τον Θεό!»
Του απάντησα πως δεν ήμουν σε θέση να του Τον δείξω, όμως δε νομίζω πως κι ο ίδιος ήταν σε κατάσταση να Τον βρει έτσι κι αλλιώς. Απορημένος με ρώτησε γιατί. Και τότε εγώ του έθεσα ένα ερώτημα που συχνά θέτω σ΄ όσους έρχονται να με συμβουλευτούν: «Υπάρχει κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής που μιλάει στην καρδιά σου – το πιο πολύτιμο χωρίο που έχεις βρει;»
«Ναι - μου απάντησε -, η ιστορία της πόρνης στο όγδοο κεφάλαιο του Ιωάννη».
Τον ξαναρώτησα: «Πού τοποθετείς τον εαυτό σου σ΄ αυτή την ιστορία; Αισθάνεσαι σαν να είσαι η γυναίκα που έχει συνειδητοποιήσει το αμάρτημά της και βρίσκεται ενώπιον της κρίσεως των ανθρώπων, εν γνώσει της ότι η κρίση τους θα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου γι΄ αυτήν; ΄Η ταυτίζεσαι με τον Χριστό που τα καταλαβαίνει όλα και θα τη συγχωρήσει, δίνοντάς της έτσι την ευκαιρία να ζήσει από δω και μπρος μια νέα ζωή; ΄Η σαν τους αποστόλους, περιμένεις και ελπίζεις σε κάποια απάντηση που θα είναι απαλλακτική; Μήπως είσαι ένας από το πλήθος, ένας από τους γέροντες που γνώριζαν ότι οι ίδιοι δεν ήταν αναμάρτητοι, και γι΄ αυτό αποσύρθηκαν πρώτοι από το λιθοβολισμό; ΄Η από τους νεότερους που κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι κι αυτοί δεν ήταν αναμάρτητοι και πέταξαν κατά μέρος τις πέτρες του λιθοβολισμού; Εσύ με ποιόν ταυτίζεσαι μέσα σ΄ αυτή τη δραματική σκηνή;»
Σκέφτηκε για λίγο και μετά μου απάντησε: «Είμαι ο μόνος Ιουδαίος που δε θα έφευγα χωρίς να λιθοβολήσω τη γυναίκα». «Να, λοιπόν», του είπα, «έχεις την απάντησή σου. Δεν μπορείς να δεις τον Θεό, ο οποίος για σένα είναι ένας τέλειος άγνωστος».
Από το Βιβλίο του Αντωνίου του Σουρόζ
«Θέλει τόλμη η προσευχή»
΄Εκδ. Ακρίτας, 1988, σελ. 38-39
Ηρθε μια μέρα να με δει κάποιος, ένας άνθρωπος που έψαχνε να βρει τον Θεό επί χρόνια.
Μου είπε κλαίγοντας: «Πάτερ, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Θεό. Δείξε μου τον Θεό!»
Του απάντησα πως δεν ήμουν σε θέση να του Τον δείξω, όμως δε νομίζω πως κι ο ίδιος ήταν σε κατάσταση να Τον βρει έτσι κι αλλιώς. Απορημένος με ρώτησε γιατί. Και τότε εγώ του έθεσα ένα ερώτημα που συχνά θέτω σ΄ όσους έρχονται να με συμβουλευτούν: «Υπάρχει κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής που μιλάει στην καρδιά σου – το πιο πολύτιμο χωρίο που έχεις βρει;»
«Ναι - μου απάντησε -, η ιστορία της πόρνης στο όγδοο κεφάλαιο του Ιωάννη».
Τον ξαναρώτησα: «Πού τοποθετείς τον εαυτό σου σ΄ αυτή την ιστορία; Αισθάνεσαι σαν να είσαι η γυναίκα που έχει συνειδητοποιήσει το αμάρτημά της και βρίσκεται ενώπιον της κρίσεως των ανθρώπων, εν γνώσει της ότι η κρίση τους θα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου γι΄ αυτήν; ΄Η ταυτίζεσαι με τον Χριστό που τα καταλαβαίνει όλα και θα τη συγχωρήσει, δίνοντάς της έτσι την ευκαιρία να ζήσει από δω και μπρος μια νέα ζωή; ΄Η σαν τους αποστόλους, περιμένεις και ελπίζεις σε κάποια απάντηση που θα είναι απαλλακτική; Μήπως είσαι ένας από το πλήθος, ένας από τους γέροντες που γνώριζαν ότι οι ίδιοι δεν ήταν αναμάρτητοι, και γι΄ αυτό αποσύρθηκαν πρώτοι από το λιθοβολισμό; ΄Η από τους νεότερους που κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι κι αυτοί δεν ήταν αναμάρτητοι και πέταξαν κατά μέρος τις πέτρες του λιθοβολισμού; Εσύ με ποιόν ταυτίζεσαι μέσα σ΄ αυτή τη δραματική σκηνή;»
Σκέφτηκε για λίγο και μετά μου απάντησε: «Είμαι ο μόνος Ιουδαίος που δε θα έφευγα χωρίς να λιθοβολήσω τη γυναίκα». «Να, λοιπόν», του είπα, «έχεις την απάντησή σου. Δεν μπορείς να δεις τον Θεό, ο οποίος για σένα είναι ένας τέλειος άγνωστος».
Από το Βιβλίο του Αντωνίου του Σουρόζ
«Θέλει τόλμη η προσευχή»
΄Εκδ. Ακρίτας, 1988, σελ. 38-39
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Επισκέφθηκαν κάποιοι αδελφοί τον αββά Αντώνιο και του λένε
-Πες μας ένα λόγο, πώς να σωθούμε;
Και ο γέροντας τους απάντησε
-Ακούσατε την Αγία Γραφή; Αυτό σας αρκεί.
Εκείνοι όμως του είπαν
-Θέλουμε νʼακούσουμε κι από σένα μια συμβουλή, πατέρα.
Ο γέροντας λοιπόν τους απάντησε
-Λεει το Ευαγγέλιο, αν κάποιος σε κτυπήσει στη δεξιά πλευρά γύρισε να σε κτυπήσει και στην άλλη.
Εκείνοι του απαντούν
-Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε.
Τους λεει ο γέροντας
-Αν δεν μπορείτε να το γυρίσετε και την άλλη πλευρά, τουλάχιστον υπομείνετε το ένα χτύπημα.
Εκείνοι του απαντούν
-Ούτε αυτό το μπορούμε.
Και ο γέροντας λεει
-Αν ούτε αυτό δεν μπορείτε, τότε μην ανταποδώσετε το χτύπημα.
Εκείνοι πάλι του απάντησαν
-Ούτε αυτό το μπορούμε.
Τότε ο γέροντας λεει στον μαθητή του.
-Φτιάξε τους λίγο τραχανά, γιατί είναι άρρωστοι.
Και σʼεκείνους είπε
-Αν δεν μπορείτε αυτό και δεν θέλετε το άλλο, τι να σας κάνω;
Χρειάζεται προσευχή.
Από το Γεροντικό
Επισκέφθηκαν κάποιοι αδελφοί τον αββά Αντώνιο και του λένε
-Πες μας ένα λόγο, πώς να σωθούμε;
Και ο γέροντας τους απάντησε
-Ακούσατε την Αγία Γραφή; Αυτό σας αρκεί.
Εκείνοι όμως του είπαν
-Θέλουμε νʼακούσουμε κι από σένα μια συμβουλή, πατέρα.
Ο γέροντας λοιπόν τους απάντησε
-Λεει το Ευαγγέλιο, αν κάποιος σε κτυπήσει στη δεξιά πλευρά γύρισε να σε κτυπήσει και στην άλλη.
Εκείνοι του απαντούν
-Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε.
Τους λεει ο γέροντας
-Αν δεν μπορείτε να το γυρίσετε και την άλλη πλευρά, τουλάχιστον υπομείνετε το ένα χτύπημα.
Εκείνοι του απαντούν
-Ούτε αυτό το μπορούμε.
Και ο γέροντας λεει
-Αν ούτε αυτό δεν μπορείτε, τότε μην ανταποδώσετε το χτύπημα.
Εκείνοι πάλι του απάντησαν
-Ούτε αυτό το μπορούμε.
Τότε ο γέροντας λεει στον μαθητή του.
-Φτιάξε τους λίγο τραχανά, γιατί είναι άρρωστοι.
Και σʼεκείνους είπε
-Αν δεν μπορείτε αυτό και δεν θέλετε το άλλο, τι να σας κάνω;
Χρειάζεται προσευχή.
Από το Γεροντικό
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό