Απο σένα εξαρτάται...

[NIKOSZ]

Ἦταν ἀκόμη εἰδωλολατρεία.

Ἕνας «ἔξυπνος» θέλησε νά περιπαίξει τόν Θεό. Πῆ­ρε στό χέρι του ἕνα σπουργίτι. Τό σκέπασε μέ τό χιτώνα του. Πῆγε στό Μαντεῖο τῶν Δελφῶν. Καί ρώτησε:

-Παντογνώστη θεέ Ἀπόλλωνα, τί εἶναι αὐτό πού ἔχω στά χέρια μου; ἔμψυχο ἤ ἄψυχο;

Ἔλεγε μέσα του. Ἄν μοῦ εἰπεῖ: «ἄψυχο», θά τοῦ δείξω τό σπουργίτι ζωντανό. Ἄν μοῦ εἰπεῖ: ἔμψυχο, θά τό πνίξω καί θά τό δείξω ψόφιο, ἄψυχο. Φανταζόταν, ὅτι κρατοῦσε τό θεό «στό χέρι»! Ὅμως ἔπεσε ἔξω. Ὁ Ἀπόλλω­νας ἀπάντησε:

-Φιλαράκο, σταμάτα! Κρατᾶς κάτι, πού ἀπό σένα ἐξαρτᾶται ἄν θά εἶναι ζωντανό ἤ πεθαμένο.

* * *

Ἡ ἱστορία αὐτή εἶναι ἕνας μῦθος τοῦ Αἰσώπου. Καί θέλει νά μᾶς εἰπεῖ, ὅτι εἴμαστε κωμικοί, ὅταν προσπαθοῦμε νά βγάλωμε λάθος τόν Θεό. Ἦταν λάθος νά θέλει κανείς νά βγάλει λάθος τόν Ἀπόλλωνα· ἕνα δαιμόνιο!

Φαντασθῆτε, πόσο λάθος εἶναι νά θέλει κανείς νά βγάλει λάθος τόν πάνσοφο καί παντογνώστη Θεό.

Ὁ Θεός εἶναι πάνσοφος. Εἶναι ὅμως καί πανάγαθος.

Ὁ Θεός εἶναι ΑΓΑΠΗ. Καί θέλει ὅλοι νά σωθοῦν καί νά ἔλθουν σέ ἐπίγνωση τῆς Ἀληθείας Του. Ἡ ἐποχή μας εἶναι φτωχή. Σέ πνεῦμα καί σέ ἀρετές. Καί βγάζει ἀδύναμες καί ἀσθενικές ψυχές. Δέν ὑπάρχει σήμερα ἡ ρωμαλεότητα τῆς Πίστης καί τῆς Εὐσέβειας στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού βρίσκαμε παλαιότερα. Σήμερα οἱ πιό πολλοί πιστεύουν ὅτι ὅλα στόν κόσμο εἶναι: «εὐκαιρίες», ἐκμετάλλευση περιστάσεων, καταφερτζιδισμός! Γιατί ἔτσι μᾶς βολεύει! Νά τά συμβιβάζουμε ὅλα: Τό σωστό καί τήν ἀλήθεια τά κρατᾶμε ἐμεῖς στό χέρι μας. Καί τά χειριζόμαστε, ὅπως θέλουμε. Καί πορευόμαστε, πότε μέ τόν Θεό. Καί πότε μέ τόν Διάβολο. Ὅμως, αὐτό εἶναι τό λάθος μας. Ἡ διψυχία εἶναι "πρωτότοκος θυγάτηρ τοῦ διαβόλου" (Ποιμήν τοῦ Ἑρμᾶ).

Δέν γίνεται, καί ζωντανό καί ψόφιο τό σπουργίτι. Δέν μυκτηρίζεται ὁ Θεός. Δέν εἶναι τόσο φτηνός. Δέν γίνεται: Καί μέ τόν Χριστό καί μέ τόν διάβολο.

Ὅταν τέτοιες σκέψεις χοροπηδᾶνε στό μυαλό μας, δέν κοροϊδεύουμε τόν Θεό. Τόν ἑαυτό μας μόνο κοροϊδεύουμε. Ἀλλά αὐτά δέν περνᾶνε στόν Θεό.

* * *

Εἶναι καιρός νά μάθουμε, τί σημασία ἔχει:

+ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παρών στήν ζωή μας.

+ ὅτι κατεβαίνει σέ μᾶς,

+ ὅτι μᾶς καλεῖ νά κάνουμε τίς ἀλήθειές Του προσωπική μας ὑπόθεση, ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τήν ζωή πού μᾶς προσφέρει.

Ἄν νομίζουμε, ὅτι τό μποροῦμε, καί προσπαθοῦ­με νά φέρουμε σέ δύσκολη θέση, τόν Χριστό, ματαιοπονοῦμε. Ὁ Χριστός «ἐτάζει νεφρούς καί καρδί­ας». Ὁ Χριστός οὐ μυκτηρίζεται.

Ὁ Θεός εἶναι εὐθύς· καί ἴσιος. Δέν μποροῦμε, ἀκόμη καί ἄν τό θέλουμε, νά πᾶμε κοντά Του μέ τρόπο ὄχι ἴσιο.

* * *

Ἄς ἰδοῦμε λοιπόν, τόν ἑαυτό μας, καί τόν Θεό, μέ θάρρος· μέ εἰλικρίνεια· σταθερά· καί μέ ἀποφασιστικότητα.

Δέν κάνει νά παίζουμε. Εἶναι ζήτημα αἰώνιας ζωῆς· καί αἰωνίου θανάτου.


Ἀρχιμ. Γρηγορίου Λύχα