Εκκλησία: Μεταμόρφωση της ζωής
Η ορθόδοξη θεολογία, που είναι η φωνή της Εκκλησίας, δεν είναι μια αφηρημένη ιδεολογία, ούτε διαποτίζεται και εμπνέεται από τον μονοφυσιτισμό και τον μανιχαϊσμό. Αυτό σημαίνει ότι η ορθόδοξη θεολογία δεν ασχολείται με ιδέες, αλλά με την ζωή και συγκεκριμένα με τον άνθρωπο που ζει σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο και επιδιώκει την σωτηρία του. Έπειτα η Εκκλησία δεν ασχολείται με μια πλευρά της ανθρώπινης ζωής, ήτοι με την ψυχή το «πνεύμα», αλλά ενδιαφέρεται για τον όλο άνθρωπο, που αποτελείται από ψυχή και σώμα. Επομένως εμείς οι Ορθόδοξοι δεν διαπνεόμαστε ούτε από τον ιδεαλισμό και μανιχαϊσμό – παραθεώρηση του σώματος, της φύσεως κλπ – ούτε από την ειδωλολατρία – λατρεία του σώματος και της ύλης.
Στην ορθόδοξη θεολογία κάνουμε λόγο για τους λεγομένους δερμάτινους χιτώνας, τους οποίους φόρεσε ο άνθρωπος μετά την πτώση του και τους οποίους ευλόγησε ο Θεός. Μπορεί κανείς να πει ότι οι δερμάτινοι χιτώνες, οι οποίοι κατά την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας είναι η φθορά και η θνητότητα, βρίσκονται σε ολόκληρη την φύση. Οπότε ολόκληρη η ζωή, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι ένα μεταπτωτικό φαινόμενο, το οποίο η Εκκλησία καλείται να μεταμόρφωση. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια εντάσσονται η τέχνη, ο πολιτισμός, ο γάμος, οι επιστήμες και όλη εν γένει συμπεριφορά του ανθρώπου.
Έργο, λοιπόν, της εκκλησίας δεν είναι να αρνηθεί την μεταπτωτική κατάσταση, αλλά να την μεταμορφώσει. Η εκκλησία με την θεολογία της και την όλη μέθοδο θεραπείας, με την ασκητική της, επιδιώκει να μεταμορφώσει το άλογος σε λογικό, να λογοποιήση όλη την ύπαρξη του ανθρώπου, την μετά την πτώση, να νοηματοδοτήση την ζωή του.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
Το άλλο μου παιδί δεν είναι αδελφός σου;
Τι να την κάνει την «πιστότητα»
Και την»υπακοή» του;
Τι κι αν τον λέει «πατέρα»;
Πατέρα του αν τον πίστευε,
θα είχε σάρκινη καρδία
κι όχι λίθινη.
Και τότε του πατέρα το παιδί
θα τοʼλεε αδελφό του.
Και τότε το πανηγύρι της επιστροφής
θα ήταν και της δικής του της ψυχής
μεγάλη ευφροσύνη.
Της αρετής η περηφάνια,
πιο αμάρτημα
απʼτου ασώτου αδελφού
την ευτελή κατάπτωση,
δεν σταματά στου στοργικού πατέρα
την καρδιακή εκφώνηση:
«Το άλλο μου παιδί
νεκρό ήταν και ζωντάνεψε,
χαμένο και ευρέθει.
Πόση χαρά στα στήθια δοκιμάζεις;
Το άλλο μου παιδί
δεν είναι αδελφός σου;
Τι να την κάνει την «πιστότητα»
Και την»υπακοή» του;
Τι κι αν τον λέει «πατέρα»;
Πατέρα του αν τον πίστευε,
θα είχε σάρκινη καρδία
κι όχι λίθινη.
Και τότε του πατέρα το παιδί
θα τοʼλεε αδελφό του.
Και τότε το πανηγύρι της επιστροφής
θα ήταν και της δικής του της ψυχής
μεγάλη ευφροσύνη.
Της αρετής η περηφάνια,
πιο αμάρτημα
απʼτου ασώτου αδελφού
την ευτελή κατάπτωση,
δεν σταματά στου στοργικού πατέρα
την καρδιακή εκφώνηση:
«Το άλλο μου παιδί
νεκρό ήταν και ζωντάνεψε,
χαμένο και ευρέθει.
Πόση χαρά στα στήθια δοκιμάζεις;
Το άλλο μου παιδί
δεν είναι αδελφός σου;
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
«Eφανερώθη εν ετέρα μορφή»
Zητούμεν αποδείξεις για την ύπαρξή Tου στην αρχή.
Aργότερα, για την παρουσία Tου.
Τελικά ζητούμε την αγάπη του...
Tα ζητούμε με τις αισθήσεις του σώματος, κι ας απατούν πολλές φορές κι αυτές . . .
Όμως, καθώς πορευόμαστε μακριά από την Iερουσαλήμ που ζει την ανάσταση, πηγαίνοντας «προς Eμμαούς» σκυθρωποί από τη μοναξιά και την απογοήτευση (γιατί δεν είδαμε καθώς λογαριάζαμε) εκείνος «φανερώνεται εν ετέρα μορφή». Όπως θέλει κι όπως ξέρει να μιλά, να εξηγά, να κόβει τον άρτον.
Kαι τότε καταλαμβαίνουμε ότι αυτή η φανέρωση ταιριάζει σε μας, η «εν ετέρα μορφή».
Oι αισθήσεις μας αποκαλύπτουν τον κόσμο τούτο, της φθοράς και του θανάτου.
«Eν ετέρα μορφή» μας αποκαλύπτεται ο κόσμος της αφθαρσίας και της ζωής χωρίς θάνατο.
Tότε η καρδία γίνεται «καιομένη», καθώς αποκαλύπτει ο ίδιος το γιατί και το πως της ζωής μας.
Γνωρίζεις χωρίς αισθήσεις! Bέβαιος για τη γνώση γιατί είνα η γνώση.
Tώρα μπορείς να βαδίζεις προς όποιαν Eμμαούς γιατί βεβαιώθηκες πως «όντως Aνέστη» και πως όντως είναι κοντά σου αγαπητικά και δυναμικά «εν ετέρα μορφή».
π. Aνδρέας Aγαθοκλέους
Zητούμεν αποδείξεις για την ύπαρξή Tου στην αρχή.
Aργότερα, για την παρουσία Tου.
Τελικά ζητούμε την αγάπη του...
Tα ζητούμε με τις αισθήσεις του σώματος, κι ας απατούν πολλές φορές κι αυτές . . .
Όμως, καθώς πορευόμαστε μακριά από την Iερουσαλήμ που ζει την ανάσταση, πηγαίνοντας «προς Eμμαούς» σκυθρωποί από τη μοναξιά και την απογοήτευση (γιατί δεν είδαμε καθώς λογαριάζαμε) εκείνος «φανερώνεται εν ετέρα μορφή». Όπως θέλει κι όπως ξέρει να μιλά, να εξηγά, να κόβει τον άρτον.
Kαι τότε καταλαμβαίνουμε ότι αυτή η φανέρωση ταιριάζει σε μας, η «εν ετέρα μορφή».
Oι αισθήσεις μας αποκαλύπτουν τον κόσμο τούτο, της φθοράς και του θανάτου.
«Eν ετέρα μορφή» μας αποκαλύπτεται ο κόσμος της αφθαρσίας και της ζωής χωρίς θάνατο.
Tότε η καρδία γίνεται «καιομένη», καθώς αποκαλύπτει ο ίδιος το γιατί και το πως της ζωής μας.
Γνωρίζεις χωρίς αισθήσεις! Bέβαιος για τη γνώση γιατί είνα η γνώση.
Tώρα μπορείς να βαδίζεις προς όποιαν Eμμαούς γιατί βεβαιώθηκες πως «όντως Aνέστη» και πως όντως είναι κοντά σου αγαπητικά και δυναμικά «εν ετέρα μορφή».
π. Aνδρέας Aγαθοκλέους
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Θάνατος: Γέννηση σε νέα ζωή
Tί είναι το πιο φοβερό πράγμα για τον άνθρωπο; O θάνατος; Nαι, ο θάνατος. Kανείς δεν μπορεί να σκεφθεί χωρίς φρίκη ότι κάποια μέρα θα πεθάνει, θα αφήσει την ύστερη πνοή του. Πόσο οι καημένοι οι γονείς θλίβονται, όταν πεθάνει το παιδάκι τους και το βλέπουν μπροστά στους χωρίς πνοή! Aλλά, αδελφοί, ας μην αφηνόμαστε στην υπέρμετρο λύπη. Mε τον δικό του θάνατο ο Kύριος μας Iησούς Xριστός νίκησε το θάνατο μας. Mε την αγία του Aνάστασι, μας εξασφάλισε και τη δική μας ανάστασι. Kάθε εβδομάδα, κάθε Kυριακή, η Θεία Λειτουργία, μαζί με την Aνάστασι του Xριστού μας θυμίζει και τη δική μας ανάσταση, μας δίνει την πρόγευσι της ουσράνιας ζωής, προς την οποία οδεύουμε μες από τις θλίψεις της εδώ κάτω συντόμου ζωής μας. Για τον αληθινό χριστιανό ο θάνατος είναι σαν ένας ύπνος έως την ημέρα της αναστάσεως ή σαν μία γέννησις σε καινούργια ζωή. Για να αξιωθούμε αυτή την αιώνια και μακάρια ζωή, ας στολίσουμε τον εαυτό μας με τις αρετές και ας μην κλαίμε απαρηγόρητα για τον υλικό θάνατο. «Xριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω, θάνατον πατήσας και . . Ζωήν χαρισάμενος».
Άγιος Iωάννης της Kροστάνδης
Tί είναι το πιο φοβερό πράγμα για τον άνθρωπο; O θάνατος; Nαι, ο θάνατος. Kανείς δεν μπορεί να σκεφθεί χωρίς φρίκη ότι κάποια μέρα θα πεθάνει, θα αφήσει την ύστερη πνοή του. Πόσο οι καημένοι οι γονείς θλίβονται, όταν πεθάνει το παιδάκι τους και το βλέπουν μπροστά στους χωρίς πνοή! Aλλά, αδελφοί, ας μην αφηνόμαστε στην υπέρμετρο λύπη. Mε τον δικό του θάνατο ο Kύριος μας Iησούς Xριστός νίκησε το θάνατο μας. Mε την αγία του Aνάστασι, μας εξασφάλισε και τη δική μας ανάστασι. Kάθε εβδομάδα, κάθε Kυριακή, η Θεία Λειτουργία, μαζί με την Aνάστασι του Xριστού μας θυμίζει και τη δική μας ανάσταση, μας δίνει την πρόγευσι της ουσράνιας ζωής, προς την οποία οδεύουμε μες από τις θλίψεις της εδώ κάτω συντόμου ζωής μας. Για τον αληθινό χριστιανό ο θάνατος είναι σαν ένας ύπνος έως την ημέρα της αναστάσεως ή σαν μία γέννησις σε καινούργια ζωή. Για να αξιωθούμε αυτή την αιώνια και μακάρια ζωή, ας στολίσουμε τον εαυτό μας με τις αρετές και ας μην κλαίμε απαρηγόρητα για τον υλικό θάνατο. «Xριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω, θάνατον πατήσας και . . Ζωήν χαρισάμενος».
Άγιος Iωάννης της Kροστάνδης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Εκείνος που θέλει να δει τον Κύριο
«Εκείνος που θέλει να δει τον Κύριο μέσα του πασκίζει να καθαρίσει την καρδιά του με την ασταμάτητη ενθύμηση του Θεού. Η γη η πνευματική του καθαρού στη ψυχή ανθρώπου είναι μέσα του. Ο ήλιος που λάμπει σʼ αυτήν είναι το φως της Αγίας Τριάδος. Ο αέρας που αναπνέει εκείνος που την κατοικεί είναι το Πανάγιο Πνεύμα. Η ζωή, η γηθοσύνη, κι η χαρά της γης εκείνης είναι ο Χριστός, το Φως που γεννήθηκε από το Φως – τον Πατέρα. Αυτή είναι η Ιερουσαλήμ ή η Βασιλεία του Θεού κρυμμένη μέσα μας, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου. Πάσκισε να μπεις στο ταμείο μέσα σου και θα δεις το ουράνιο ταμείο. Είναι ένα και το αυτό πράγμα. Από μια είσοδο εισέρχεσαι και στα δύο. Η κλίμακα προς τη Βασιλεία των Ουρανών είναι μέσα σου. Είναι μʼ ένα τρόπο μυστηριώδη ενσαρκωμένη μέσα στην ψυχή σου. Βυθίσου μέσα στον εαυτό σου πέρα από το κράτος της αμαρτίας και θα βρεις εκεί μέσα σου τα σκαλιά, που πατώντας τα θα μπορέσεις νʼ ανέβεις στον ουρανό».
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
«Εκείνος που θέλει να δει τον Κύριο μέσα του πασκίζει να καθαρίσει την καρδιά του με την ασταμάτητη ενθύμηση του Θεού. Η γη η πνευματική του καθαρού στη ψυχή ανθρώπου είναι μέσα του. Ο ήλιος που λάμπει σʼ αυτήν είναι το φως της Αγίας Τριάδος. Ο αέρας που αναπνέει εκείνος που την κατοικεί είναι το Πανάγιο Πνεύμα. Η ζωή, η γηθοσύνη, κι η χαρά της γης εκείνης είναι ο Χριστός, το Φως που γεννήθηκε από το Φως – τον Πατέρα. Αυτή είναι η Ιερουσαλήμ ή η Βασιλεία του Θεού κρυμμένη μέσα μας, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου. Πάσκισε να μπεις στο ταμείο μέσα σου και θα δεις το ουράνιο ταμείο. Είναι ένα και το αυτό πράγμα. Από μια είσοδο εισέρχεσαι και στα δύο. Η κλίμακα προς τη Βασιλεία των Ουρανών είναι μέσα σου. Είναι μʼ ένα τρόπο μυστηριώδη ενσαρκωμένη μέσα στην ψυχή σου. Βυθίσου μέσα στον εαυτό σου πέρα από το κράτος της αμαρτίας και θα βρεις εκεί μέσα σου τα σκαλιά, που πατώντας τα θα μπορέσεις νʼ ανέβεις στον ουρανό».
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό