H σκλάβα η Πόλι
H σκλάβα η Πόλι κάθεται ʽς το Bόσπορο και κλαίει
Kιʼ ο φιδωτός ο Bόσπορος την συμπονεί και λέει:
«Πές μου κυρά μου ζηλευτή, πεντάμορφη κυρά μου,
Γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου;
Σαν τʼ είναι που μου ζήτησες κι εγώ να μη σʼ το φέρω
Mήπως σʼ ελύπησα ο φτωχός και δίχως να το ξέρω;
Σʼ τα κάτασπρα τα πόδια σου δεν πέρασεν ημέρα.
Που να μη σούφερα σκυφτός δώρʼ απʼ τον κόσμο πέρα·
Tα μύρα της Aνατολής και τα μεταξωτά της
Kαι τα χαλιά τʼ ατίμητα, τα μυριοπλουμιστά της
Kαι της Φραγκιάς τʼ ασημικά και τα χρυσά στολίδια
Kαι τʼ άλλα της τα ξακουστά τα τόσα της παιχνίδια,
Πες μου λοιπόν γιατί κλαις, πεντάμορφη κυρά μου.
Γιατί ποτίζεις τα γαλανά νερά μου;»
«Σʼ τα κάτασπρα τα πόδια μου δεν πέρασεν ημέρα
Που να μη μούφερες σκυφτός δώρʼ απʼ τον κόσμο πέρα.
Mόνʼ ένα δώρʼ ολομερίς κι ολονυχτίς προσμένω.
Kι ακόμα δεν μου τόφερε το κύμα σου αφρισμένο·
Mόνʼ ένα δώρο λαχταρούν τα μάτια μου και κλαίνε,
Aτίμητος ʽς τʼ ατίμητα – ελευθεριά το λένε.»
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
Ποια είναι τα παιδιά του Θεού
Κοιτάξτε με πόση αγάπη μας αγάπησε ο Πατέρας! Η αγάπη του είναι τόσο μεγάλη, ώστε να ονομαστούμε παιδιά του Θεού. Γιʼ αυτό ο κόσμος δε μας καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει το Θεό Πατέρα. Αγαπητοί μου, τώρα είμαστε παιδιά του Θεού. Τι πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον δεν έχει ακόμη φανερωθεί. Ξέρουμε όμως πως όταν ο Χριστός φανερωθεί στη Δευτέρα παρουσία του, θα γίνουμε όμοιοι μʼ αυτόν, γιατί θα τον δούμε όπως πραγματικά είναι. Όποιος, λοιπόν, μʼ εμπιστοσύνη στο Χριστό έχει αυτή την ελπίδα, προετοιμάζεται. Καθαρίζει τον εαυτό του από την αμαρτία, έχοντας ως πρότυπο την καθαρότητα εκείνου.
Όποιος αμαρτάνει παραβαίνει το νόμο του Θεού. Η αμαρτία είναι η ίδια η ανομία. Και ξέρετε πως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να πάρει από πάνω μας τις αμαρτίες μας, ενώ στον ίδιο δεν υπάρχει ούτε ίχνος αμαρτίας. Έτσι όποιος είναι ενωμένος μʼ αυτόν παύει νʼ αμαρτάνει. Όποιος αμαρτάνει, αυτός ούτε είδε ούτε γνώρισε ποτέ το Χριστό. Παιδιά μου, μην αφήνετε κανέναν να σας παρασύρει· όποιος πράττει το σωστό, αυτός είναι δίκαιος, όπως ακριβώς ο Χριστός είναι δίκαιος.
Ευαγγελιστής Ιωάννης
Κοιτάξτε με πόση αγάπη μας αγάπησε ο Πατέρας! Η αγάπη του είναι τόσο μεγάλη, ώστε να ονομαστούμε παιδιά του Θεού. Γιʼ αυτό ο κόσμος δε μας καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει το Θεό Πατέρα. Αγαπητοί μου, τώρα είμαστε παιδιά του Θεού. Τι πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον δεν έχει ακόμη φανερωθεί. Ξέρουμε όμως πως όταν ο Χριστός φανερωθεί στη Δευτέρα παρουσία του, θα γίνουμε όμοιοι μʼ αυτόν, γιατί θα τον δούμε όπως πραγματικά είναι. Όποιος, λοιπόν, μʼ εμπιστοσύνη στο Χριστό έχει αυτή την ελπίδα, προετοιμάζεται. Καθαρίζει τον εαυτό του από την αμαρτία, έχοντας ως πρότυπο την καθαρότητα εκείνου.
Όποιος αμαρτάνει παραβαίνει το νόμο του Θεού. Η αμαρτία είναι η ίδια η ανομία. Και ξέρετε πως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να πάρει από πάνω μας τις αμαρτίες μας, ενώ στον ίδιο δεν υπάρχει ούτε ίχνος αμαρτίας. Έτσι όποιος είναι ενωμένος μʼ αυτόν παύει νʼ αμαρτάνει. Όποιος αμαρτάνει, αυτός ούτε είδε ούτε γνώρισε ποτέ το Χριστό. Παιδιά μου, μην αφήνετε κανέναν να σας παρασύρει· όποιος πράττει το σωστό, αυτός είναι δίκαιος, όπως ακριβώς ο Χριστός είναι δίκαιος.
Ευαγγελιστής Ιωάννης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Στη λειτουργία της Ευχαριστίας του Θεού μαθαίνουμε να αγαπάμε. Δεν είναι συνωστισμός όχλου, αλλά περιχώρηση αγαπημένων προσώπων. Οι πάντες βρίσκονται μέσα στους πάντες... Δεν είναι μάζεμα ανθρώπων σʼ ένα στενό πρόγραμμα, σχέδιο, αντίληψη, απασχόληση ή αποστολή... Η κοινωνία ζωής εν Χριστώ (Λειτουργία) μας συγκεντρώνει, μας ενώνει εν υπερώω τόπω... Είμαστε μαζί με τους αδελφούς μας εν Χριστώ όχι με το να είμαστε στριμωγμένοι κάπου, αλλά με το να χαιρόμαστε εν Χριστώ Ιησού τη ζωή μας «εν πάντι τόπω της δεσποτείας αυτού».
Αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης
Αρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Όταν αγαπάς κάποιον, τον νοιώθεις ζωντανό μπροστά σου. Μοναξιά νοιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν. Οιοσδήποτε άνθρωπος, είτε βασιλιάς, είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νοιώσει μοναξιά. Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία, αρχίζει να φεύγει η μοναξιά και ανακαλύπτει πως όλη η Εκκλησία, οι πάντες, είναι μαζί του».
Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η Παναγία πρότυπο μάνας
Η μάνα αποτελεί ιερό πρόσωπο για όλους τους λαούς και σε όλους τους πολιτισμούς. Θεωρείται σε ανθρώπινο επίπεδο και μετά τον Θεό πηγή ζωής αλλά και πηγή στοργής και αγάπης απέραντης για τα παιδιά της. Κανένα πρόσωπο στον κόσμο δεν είναι πολυτιμότερο – μάλιστα μέχρι μιας ορισμένης ηλικίας – και αγαπητότερο στον άνθρωπο από τη μάνα του. Είναι εκείνη που μας συμπονάει ιδιαίτερα όσο ζει, αλλά μας πονάει ξεχωριστά όταν την χάνουμε. Ποιητές και πεζογράφοι μα και ευρύτερα καλλιτέχνες απʼ όλο τον κόσμο έχουν νοιώσει την ανάγκη να εκφράσουν τα αισθήματα τους απέναντι στο πρόσωπο της μητέρας. Αμέτρητα είναι τα ποιήματα αλλά και τα πεζογραφήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια, που αναφέρονται στην ιερότητα του προσώπου της, που εξυμνούν το μέγεθος της αυτοθυσίας της και υπογραμμίζουν τη σημασία της στοργικής παρουσίας της για την ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών της. Το ίδιο αμέτρητες, μαζί με τα λογοτεχνήματα, είναι και όλες οι άλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις, οι εικαστικές και μουσικές συνθέσεις, δηλαδή οι ζωγραφικοί πίνακες και τα αγάλματα, τα τραγούδια και τα θεατρικά έργα, που είναι αφιερωμένα στη μητέρα.
Ωστόσο η ιδιαιτερότητα της δικής μας πολιτιστικής παραδόσεως έγκειται στο συνδυασμό και την αναγωγή της μάνας με το πρόσωπο της μητέρας του Χριστού, της Παναγίας, που παραμένει πρότυπο στοργής και αφοσιώσεως για το παιδί της, αλλά και γίνεται η μάνα στην οποία καταφεύγουμε στις δυσκολίες και τα προβλήματά μας, που πονά και συντρέχει στις δοκιμασίες όλων μας. Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία καθιέρωσε – και παλιότερα και η κοινωνία είχε ευρύτερα αποδεχθεί – την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, όπου η Παναγία έφερε αγκαλοφορούμενον» σαράντα ημερών βρέφος τον Κύριό μας στον ναό, ως ημέρα της μητέρας. Η Παναγία ενσαρκώνει τη στοργή, την αυτοπαραίτηση, την κένωση, την προσφορά και τη θυσία, στοιχεία με τα οποία η ορθόδοξη παράδοση είδε και προσέγγισε ευρύτερα το πρόσωπο της μητέρας. Έτσι, γενικότερα στη μάνα αναφέρονται πολλά κείμενα της λογοτεχνίας μας.
Καθηγητής Ανέστης Κεσελόπουλος
Η μάνα αποτελεί ιερό πρόσωπο για όλους τους λαούς και σε όλους τους πολιτισμούς. Θεωρείται σε ανθρώπινο επίπεδο και μετά τον Θεό πηγή ζωής αλλά και πηγή στοργής και αγάπης απέραντης για τα παιδιά της. Κανένα πρόσωπο στον κόσμο δεν είναι πολυτιμότερο – μάλιστα μέχρι μιας ορισμένης ηλικίας – και αγαπητότερο στον άνθρωπο από τη μάνα του. Είναι εκείνη που μας συμπονάει ιδιαίτερα όσο ζει, αλλά μας πονάει ξεχωριστά όταν την χάνουμε. Ποιητές και πεζογράφοι μα και ευρύτερα καλλιτέχνες απʼ όλο τον κόσμο έχουν νοιώσει την ανάγκη να εκφράσουν τα αισθήματα τους απέναντι στο πρόσωπο της μητέρας. Αμέτρητα είναι τα ποιήματα αλλά και τα πεζογραφήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια, που αναφέρονται στην ιερότητα του προσώπου της, που εξυμνούν το μέγεθος της αυτοθυσίας της και υπογραμμίζουν τη σημασία της στοργικής παρουσίας της για την ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών της. Το ίδιο αμέτρητες, μαζί με τα λογοτεχνήματα, είναι και όλες οι άλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις, οι εικαστικές και μουσικές συνθέσεις, δηλαδή οι ζωγραφικοί πίνακες και τα αγάλματα, τα τραγούδια και τα θεατρικά έργα, που είναι αφιερωμένα στη μητέρα.
Ωστόσο η ιδιαιτερότητα της δικής μας πολιτιστικής παραδόσεως έγκειται στο συνδυασμό και την αναγωγή της μάνας με το πρόσωπο της μητέρας του Χριστού, της Παναγίας, που παραμένει πρότυπο στοργής και αφοσιώσεως για το παιδί της, αλλά και γίνεται η μάνα στην οποία καταφεύγουμε στις δυσκολίες και τα προβλήματά μας, που πονά και συντρέχει στις δοκιμασίες όλων μας. Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία καθιέρωσε – και παλιότερα και η κοινωνία είχε ευρύτερα αποδεχθεί – την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, όπου η Παναγία έφερε αγκαλοφορούμενον» σαράντα ημερών βρέφος τον Κύριό μας στον ναό, ως ημέρα της μητέρας. Η Παναγία ενσαρκώνει τη στοργή, την αυτοπαραίτηση, την κένωση, την προσφορά και τη θυσία, στοιχεία με τα οποία η ορθόδοξη παράδοση είδε και προσέγγισε ευρύτερα το πρόσωπο της μητέρας. Έτσι, γενικότερα στη μάνα αναφέρονται πολλά κείμενα της λογοτεχνίας μας.
Καθηγητής Ανέστης Κεσελόπουλος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Μην καμαρώνεις
Μην καμαρώνεις αν νομίζεις πως αξίζεις
και πλημμυρίζει την καρδιά σου η σιγουριά.
Φρόντιζε μόνο ευγνωμοσύνη να χαρίζεις
σʼ Αυτόν που σούκανε αυτή τη δωρεά.
Τι είσαι, άνθρωπε, να ξέρεις, μην πλανιέσαι.
Η δύναμή σου όσο μεγάλη κι αν γενεί
και όσα πλούτη αν αποκτήσεις, μην καυχιέσαι
για κάτι εφήμερο που μέλει να χαθεί.
Δικό σου τίποτα δεν είναι, ούτε θα μείνει...
Άλλος σου τα ʼδωσε, καλά να το σκεφθείς.
Μα κι αν τα χάσεις η καρδιά σου αν του ανήκει,
εσύ στο δρόμο της ζωής δεν θα χαθείς.
Βασιλική Ράλλη
Μην καμαρώνεις αν νομίζεις πως αξίζεις
και πλημμυρίζει την καρδιά σου η σιγουριά.
Φρόντιζε μόνο ευγνωμοσύνη να χαρίζεις
σʼ Αυτόν που σούκανε αυτή τη δωρεά.
Τι είσαι, άνθρωπε, να ξέρεις, μην πλανιέσαι.
Η δύναμή σου όσο μεγάλη κι αν γενεί
και όσα πλούτη αν αποκτήσεις, μην καυχιέσαι
για κάτι εφήμερο που μέλει να χαθεί.
Δικό σου τίποτα δεν είναι, ούτε θα μείνει...
Άλλος σου τα ʼδωσε, καλά να το σκεφθείς.
Μα κι αν τα χάσεις η καρδιά σου αν του ανήκει,
εσύ στο δρόμο της ζωής δεν θα χαθείς.
Βασιλική Ράλλη
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ποιός μετενόησε και δεν σώθηκε; ποιός είπε το ημάρτησα και δεν συγχωρέθηκε; ποιός έπεσε και εζήτησε βοήθεια και δεν σηκώθηκε; ποιός έκλαυσε και δεν παρηγορήθηκε από τον Θεόν;
Από τον άνθρωπο ο Θεός θέλει να ιδεί προαίρεσι αγαθή και βία (προσπάθεια φιλότιμη) στα μέτρα των δυνάμεών του, και όταν αυτά τα διαθέσει με ταπείνωση, τότε Αυτός αναλαμβάνει την τελείωση του αγαθού έργου...
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης
Από τον άνθρωπο ο Θεός θέλει να ιδεί προαίρεσι αγαθή και βία (προσπάθεια φιλότιμη) στα μέτρα των δυνάμεών του, και όταν αυτά τα διαθέσει με ταπείνωση, τότε Αυτός αναλαμβάνει την τελείωση του αγαθού έργου...
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης
"Αγάπα το Θεό και κάνε ό,τι θέλεις" (Ιερός Αυγουστίνος).
Αγάπα Τον όμως!!
Αγάπα Τον όμως!!
Το νόημα της αγάπης
Ο Χριστός δεν άφησε στους μαθητές Του μια διδασκαλία ατομικής σωτηρίας, αλλά την «καινή εντολή» του «αγαπάτε αλλήλους» και πρόσθεσε: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοι». Η αγάπη επομένως είναι το θεμέλιο και η ουσία της ζωής της Εκκλησίας η οποία κατά τον Άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας, είναι «ενότητα πίστεως και αγάπης». Αμαρτία είναι πάντοτε η απουσία της αγάπης, και επομένως είναι ο χωρισμός, η απομόνωση, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων. Η νέα ζωή που μας έδωσε ο Χριστός και που μεταβιβάζεται σε μας δια της Εκκλησίας είναι πάνω απʼ όλα μια ζωή συνδιαλλαγής, «συναγωγής εις ενότητα όλων των διασκορπισμένων», η αποκατάσταση της θραυσμένης από την αμαρτία αγάπης.
Η χριστιανική αγάπη είναι η «δυνατή αδυνατότητα» να βλέπω το Χριστό στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός και τον οποίο ο Θεός, μέσα στο αιώνιο και μυστηριώδες σχέδιό Του, έχει αποφασίσει να φέρει κοντά μου όχι σαν μια ευκαιρία για «καλή πράξη» ή για εξάσκηση της φιλανθρωπίας μου, αλλά σαν αρχή μιας αδιάκοπης συντροφιάς μέσα στον ίδιο το Θεό...
Δεν υπάρχει «απρόσωπη» αγάπη, γιατί αγάπη είναι η υπέροχη ανακάλυψη του «προσώπου» στον «άνθρωπο», η ανακάλυψη του συγκεκριμένου και μοναδικού προσώπου μέσα στο σύνολο γενικά...
Από αυτήν την άποψη η Χριστιανική αγάπη είναι μερικές φορές το αντίθετο από την «κοινωνική δραστηριότητα» με την οποία συχνά σήμερα ταυτίζεται ο Χριστιανισμός. Για έναν άνθρωπο με κοινωνική δραστηριότητα το αντικείμενο της αγάπης δεν είναι το «πρόσωπο», αλλά ο «άνθρωπος», μια δηλαδή αφηρημένη μονάδα μιας, όχι λιγότερο, αφηρημένης «ανθρωπότητας». Αλλά για το χριστιανισμό, ο άνθρωπος είναι «αξιαγάπητος» ακριβώς γιατί είναι πρόσωπο. Εκεί το πρόσωπο χάνεται μέσα στον άνθρωπο· εδώ ως άνθρωπος θεωρείται μόνο το πρόσωπο. Ο «κοινωνικός εργάτης» δεν ενδιαφέρεται για τα συγκεκριμένα πρόσωπα και άνετα τα θυσιάζει για το «γενικό συμφέρον». Ο Χριστιανισμός, μπορεί να φαίνεται ότι είναι – και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά είναι – μάλλον διστακτικός γιʼ αυτήν την αόριστη «ανθρωπότητα», αλλά διαπράττει θανάσιμη αμαρτία εναντίον του εαυτού του κάθε φορά που αδιαφορεί και δεν αγαπάει το συγκεκριμένο πρόσωπο. Η κοινωνική δραστηριότητα είναι πάντοτε «μελλοντιστική» στην προσέγγισή της. Ενεργεί πάντα το όνομα της δικαιοσύνης, του νόμου, της ευτυχίας που πρόκειται να έρθει, να κερδιθεί. Ο Χριστιανισμός ελάχιστα ενδιαφέρεται γιʼ αυτό το προβληματικό μέλλον αλλά βάζει όλη την έμφαση στο τώρα, που είναι ο μόνος αποφασιστικός χρόνος για αγάπη... Η πραγματική αποστολή της Εκκλησίας είναι να υπενθυμίζει στον άνθρωπο την προσωπική του αγάπη και την κλήση του, που είναι να πλημμυρίσει τον αμαρτωλό κόσμο μʼ αυτήν την αγάπη.
Alexander Schmemann
Ο Χριστός δεν άφησε στους μαθητές Του μια διδασκαλία ατομικής σωτηρίας, αλλά την «καινή εντολή» του «αγαπάτε αλλήλους» και πρόσθεσε: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοι». Η αγάπη επομένως είναι το θεμέλιο και η ουσία της ζωής της Εκκλησίας η οποία κατά τον Άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας, είναι «ενότητα πίστεως και αγάπης». Αμαρτία είναι πάντοτε η απουσία της αγάπης, και επομένως είναι ο χωρισμός, η απομόνωση, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων. Η νέα ζωή που μας έδωσε ο Χριστός και που μεταβιβάζεται σε μας δια της Εκκλησίας είναι πάνω απʼ όλα μια ζωή συνδιαλλαγής, «συναγωγής εις ενότητα όλων των διασκορπισμένων», η αποκατάσταση της θραυσμένης από την αμαρτία αγάπης.
Η χριστιανική αγάπη είναι η «δυνατή αδυνατότητα» να βλέπω το Χριστό στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός και τον οποίο ο Θεός, μέσα στο αιώνιο και μυστηριώδες σχέδιό Του, έχει αποφασίσει να φέρει κοντά μου όχι σαν μια ευκαιρία για «καλή πράξη» ή για εξάσκηση της φιλανθρωπίας μου, αλλά σαν αρχή μιας αδιάκοπης συντροφιάς μέσα στον ίδιο το Θεό...
Δεν υπάρχει «απρόσωπη» αγάπη, γιατί αγάπη είναι η υπέροχη ανακάλυψη του «προσώπου» στον «άνθρωπο», η ανακάλυψη του συγκεκριμένου και μοναδικού προσώπου μέσα στο σύνολο γενικά...
Από αυτήν την άποψη η Χριστιανική αγάπη είναι μερικές φορές το αντίθετο από την «κοινωνική δραστηριότητα» με την οποία συχνά σήμερα ταυτίζεται ο Χριστιανισμός. Για έναν άνθρωπο με κοινωνική δραστηριότητα το αντικείμενο της αγάπης δεν είναι το «πρόσωπο», αλλά ο «άνθρωπος», μια δηλαδή αφηρημένη μονάδα μιας, όχι λιγότερο, αφηρημένης «ανθρωπότητας». Αλλά για το χριστιανισμό, ο άνθρωπος είναι «αξιαγάπητος» ακριβώς γιατί είναι πρόσωπο. Εκεί το πρόσωπο χάνεται μέσα στον άνθρωπο· εδώ ως άνθρωπος θεωρείται μόνο το πρόσωπο. Ο «κοινωνικός εργάτης» δεν ενδιαφέρεται για τα συγκεκριμένα πρόσωπα και άνετα τα θυσιάζει για το «γενικό συμφέρον». Ο Χριστιανισμός, μπορεί να φαίνεται ότι είναι – και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά είναι – μάλλον διστακτικός γιʼ αυτήν την αόριστη «ανθρωπότητα», αλλά διαπράττει θανάσιμη αμαρτία εναντίον του εαυτού του κάθε φορά που αδιαφορεί και δεν αγαπάει το συγκεκριμένο πρόσωπο. Η κοινωνική δραστηριότητα είναι πάντοτε «μελλοντιστική» στην προσέγγισή της. Ενεργεί πάντα το όνομα της δικαιοσύνης, του νόμου, της ευτυχίας που πρόκειται να έρθει, να κερδιθεί. Ο Χριστιανισμός ελάχιστα ενδιαφέρεται γιʼ αυτό το προβληματικό μέλλον αλλά βάζει όλη την έμφαση στο τώρα, που είναι ο μόνος αποφασιστικός χρόνος για αγάπη... Η πραγματική αποστολή της Εκκλησίας είναι να υπενθυμίζει στον άνθρωπο την προσωπική του αγάπη και την κλήση του, που είναι να πλημμυρίσει τον αμαρτωλό κόσμο μʼ αυτήν την αγάπη.
Alexander Schmemann
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η δύναμη του σημείου του σταυρού
Πολλές φορές ένα και μόνο σημείο του σταυρού, που γίνεται με πίστη και έντονα βιώματα, είναι ισχυρότερο από πολλά λόγια προσευχής μπροστά στον θρόνο του Υψίστου. Σʼ αυτό υπάρχει το φως που καταυγάζει την ψυχή, η ιαματική δύναμη που θεραπεύει τα ασθενήματα των ψυχών και των σωμάτων, η μυστική δύναμη που αντιδρά σε κάθε βλάβη. Ταράζουν την ψυχή σου ακάθαρτοι λογισμοί και επιθυμίες; Περιτειχίσου με το σημείο του σταυρού, διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το τείχος, και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα δαμαστούν. Κατατυραννιέται η καρδία σου από τη μελαγχολία και τη θλίψη; Σε κυριεύει ο φόβος ή σε περιστοιχίζουν οι πειρασμοί; Αισθάνεσαι τις πονηρίες των αοράτων εχθρών; Κατάφυγε σʼ αυτή τη δύναμη του σταυρού και η ειρήνη της ψυχής θα ξαναγυρίσει, οι πειρασμοί θα απομακρυνθούν, η παρηγοριά της χάριτος του Θεού και η πνευματική ευφροσύνη θα πλημμυρίσουν την καρδία σου».
Άγιος Μακάριος Μόσχας
Πολλές φορές ένα και μόνο σημείο του σταυρού, που γίνεται με πίστη και έντονα βιώματα, είναι ισχυρότερο από πολλά λόγια προσευχής μπροστά στον θρόνο του Υψίστου. Σʼ αυτό υπάρχει το φως που καταυγάζει την ψυχή, η ιαματική δύναμη που θεραπεύει τα ασθενήματα των ψυχών και των σωμάτων, η μυστική δύναμη που αντιδρά σε κάθε βλάβη. Ταράζουν την ψυχή σου ακάθαρτοι λογισμοί και επιθυμίες; Περιτειχίσου με το σημείο του σταυρού, διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το τείχος, και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα δαμαστούν. Κατατυραννιέται η καρδία σου από τη μελαγχολία και τη θλίψη; Σε κυριεύει ο φόβος ή σε περιστοιχίζουν οι πειρασμοί; Αισθάνεσαι τις πονηρίες των αοράτων εχθρών; Κατάφυγε σʼ αυτή τη δύναμη του σταυρού και η ειρήνη της ψυχής θα ξαναγυρίσει, οι πειρασμοί θα απομακρυνθούν, η παρηγοριά της χάριτος του Θεού και η πνευματική ευφροσύνη θα πλημμυρίσουν την καρδία σου».
Άγιος Μακάριος Μόσχας
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ο αββάς Βενιαμίν, πεθαίνοντας, είπε στα πνευματικά του παιδιά; «Κάντε αυτά που θα σας πω και θα μπορέσετε να σωθείτε: Να είστε πάντοτε χαρούμενοι, να προσεύχεστε αδιάκοπα και να ευχαριστείτε τον Θεό για το κάθε τι».
Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαφτισμένος, αυτά τα τρία ζητάει: Από την ψυχή ορθή πίστη, από τη γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα τη σωφροσύνη».
Αββάς Γρηγόριος
Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαφτισμένος, αυτά τα τρία ζητάει: Από την ψυχή ορθή πίστη, από τη γλώσσα την αλήθεια και από το σώμα τη σωφροσύνη».
Αββάς Γρηγόριος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό