«Προς Δαμασκό»
Δεν μπορεί κανείς, μιλώντας για τον Απόστολο Παύλο, έστω και σε σύντομες, αδρές γραμμές, να μην αναφερθεί στο θαύμα της Δαμασκού. Ας σκεφτούμε κι εμείς για λίγο τη Δαμασκό του Παύλου, ελπίζοντας και κοπιάζοντας συγχρόνως για μία προσωπική μας λυτρωτική και φωτιστική Δαμασκό. Κι ας μην πει κανείς, πως, αφού η ψυχή του ανθρώπου είναι «εκ φύσεως χριστιανή», τι χρειάζεται ο δρόμος της Δαμασκού για να επιστρέψουμε στο Χριστό; Πρέπει να μην ξεχνούμε, πως ο σατανάς δεν παύει ποτέ να μας πολεμάει, να μας ξεστρατίζει και να μας κάνει εχθρούς και διώχτες του Χριστού και του νόμου. Γιʼ αυτό κʼ είναι απαραίτητο πάντα να θυμούμαστε και πάντα να ζητούμε το φως της Δαμασκού, που θα μας κρατάει, με μια θεία μέθη και έκσταση, στη στράτα πρώτα του Ευαγγελίου, στην ένωση ύστερα με το Θεό. Για να μπορέσουμε κι εμείς κάποτε – κι αυτό είναι ένα από τα ψηλότερα και αγιότερα ιδανικά που πρέπει να έχει ο χριστιανός – να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «έμοι το ζην Χριστός» ή «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» που είναι οι τελειότερες μορφές του χριστοκεντρικού μυστικισμού της Ορθοδοξίας.
Π. Πάσχος
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
Από την «Κλίμακα» Του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου
Χριστιανός είναι η απομίμηση του Χριστού, όσο είναι δυνατόν στον άνθρωπο, και στα λόγια και στα έργα και στη σκέψη. Πιστεύει δε ορθά και αλάνθαστα στην Αγία Τριάδα.
* Ο νόμος της αγάπης αναγκάζει να επιχειρεί κανείς πράγματα που υπερβαίνουν τη δύναμή του.
* Εκείνος που πιστεύει στα όνειρα μοιάζει μʼ αυτόν που κυνηγά τη σκιά του και προσπαθεί να την πιάσει.
* Πληγές, που φανερώνονται, δεν χειροτερεύουν, αλλά θεραπεύονται.
* ΄Ιδιον των αγγέλων είναι το να μην πέφτουν, ίσως διότι και δε μπορούν πλέον να πέσουν, όπως λέγουν ωρισμένοι. Των ανθρώπων είναι ίδιο να πέφτουν, αλλά και να σηκώνονται πάλι όταν πέσουν. Μόνο στους δαίμονες συμβαίνει, αφού μια φορά έπεσαν, να μην υπάρχει πλέον περίπτωση να σηκωθούν.
* Εκείνος που στις συζητήσεις επιθυμεί να επιβάλει τη γνώμη του, η οποία μπορεί να είναι και ορθή, ας γνωρίζει ότι νοσεί από τη νόσο του διαβόλου, δηλαδή από την υπερηφάνεια. Και εάν μεν αυτό γίνεται στις συζητήσεις με ίσους, ίσως να θεραπευθεί κάποτε με την επίπληξη των μεγαλυτέρων. Εάν όμως με μεγαλύτερους ή πιο σοφούς, τότε το πάθος του είναι ανθρωπίνως αθεράπευτο.
* Πολλές φορές επιτρέπει σκόπιμα ο Θεός να απομακρυνθούν οι αρετές που νομίζουμε ότι έχουμε, για να δημιουργηθεί μέσα μας βαθύτατη ταπεινοφροσύνη.
Χριστιανός είναι η απομίμηση του Χριστού, όσο είναι δυνατόν στον άνθρωπο, και στα λόγια και στα έργα και στη σκέψη. Πιστεύει δε ορθά και αλάνθαστα στην Αγία Τριάδα.
* Ο νόμος της αγάπης αναγκάζει να επιχειρεί κανείς πράγματα που υπερβαίνουν τη δύναμή του.
* Εκείνος που πιστεύει στα όνειρα μοιάζει μʼ αυτόν που κυνηγά τη σκιά του και προσπαθεί να την πιάσει.
* Πληγές, που φανερώνονται, δεν χειροτερεύουν, αλλά θεραπεύονται.
* ΄Ιδιον των αγγέλων είναι το να μην πέφτουν, ίσως διότι και δε μπορούν πλέον να πέσουν, όπως λέγουν ωρισμένοι. Των ανθρώπων είναι ίδιο να πέφτουν, αλλά και να σηκώνονται πάλι όταν πέσουν. Μόνο στους δαίμονες συμβαίνει, αφού μια φορά έπεσαν, να μην υπάρχει πλέον περίπτωση να σηκωθούν.
* Εκείνος που στις συζητήσεις επιθυμεί να επιβάλει τη γνώμη του, η οποία μπορεί να είναι και ορθή, ας γνωρίζει ότι νοσεί από τη νόσο του διαβόλου, δηλαδή από την υπερηφάνεια. Και εάν μεν αυτό γίνεται στις συζητήσεις με ίσους, ίσως να θεραπευθεί κάποτε με την επίπληξη των μεγαλυτέρων. Εάν όμως με μεγαλύτερους ή πιο σοφούς, τότε το πάθος του είναι ανθρωπίνως αθεράπευτο.
* Πολλές φορές επιτρέπει σκόπιμα ο Θεός να απομακρυνθούν οι αρετές που νομίζουμε ότι έχουμε, για να δημιουργηθεί μέσα μας βαθύτατη ταπεινοφροσύνη.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η Εκκλησία είναι για κείνους που είναι ανήμποροι ή που δεν έχουν που να καταφύγουν, διωγμένοι ή εξόριστοι από τον ίδιο τον κόσμο, που οι ίδιοι με την αμαρτία τους υπηρετούν. Και στην Εκκλησία μας υποδέχεται η Παναγία, εκείνη που στην καρδιά της φέρει το μυστήριο της σωτηρίας των ανθρώπων, ως μυστήριο σταυροαναστάσιμης σιωπής και αδιάλειπτης δεήσεως. Γιατί, αν και «μετέστη από την ζωή, δεν κατέλιπε τον κόσμο».
π. Μιχαήλ Καρδαμάκης
π. Μιχαήλ Καρδαμάκης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η νυχτερινή ήσυχη προσευχή πολύ βοηθάει με την ηρεμία της και είναι πιο αποτελεσματική και για τη δική μας πνευματική ανάπτυξη, όπως και η νυχτερινή σιωπηλή βροχή πολύ ωφελεί στην ανάπτυξη των φυτών. Θέλεις η προσευχή σου να γίνει καρδιακή για να είναι ευπρόσδεκτη στο θεό; Κάνε τον πόνο του συνανθρώπου σου δικό σου πόνο. Και μόνο ένας καρδιακός αναστεναγμός για τον πλησίον σου φέρει θετικά αποτελέσματα. Η θεϊκή πληροφορία της ευπρόσδεκτης προσευχής είναι η θεία παρηγοριά που νιώθει μετά την προσευχή ο άνθρωπος.
Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης
Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ο φόβος του φόβου
Το συναίσθημα του φόβου είναι ένα απʼ τα ισχυρότερα συναισθήματα στον άνθρωπο. Σαν ψυχοβιολογικό φαινόμενο, «είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα, μια αρνητική μορφή συμπεριφοράς του ανθρώπου μπροστά σʼ ένα πραγματικό ή αναμενόμενο βέβαιο κίνδυνο», γράφει ο Καθηγητής Γεώργιος Κρασανάκης.
Ο παθολογικός φόβος, η «φοβία», γίνεται ιδεοληψία, με σοβαρότερες νευρωτικές καταστάσεις. Η «φοβική νεύρωση» χαρακτηρίζεται από ένα έντονο, επίμονο και παράλογο φόβο και κάποιο αντικείμενο, χώρο ή κατάσταση.
Τα αντικείμενα του φόβου είναι τόσα πολλά, ώστε δεν ταξινομούνται. Χωρίς αμφιβολία, ο φόβος του θανάτου είναι ένα κοινό ανθρώπινο αίσθημα. Οι περισσότεροι στέκονται με δέος και μόνο στη σκέψη του θανάτου. Τον βλέπουμε σαν τον πιο τρομερό εφιάλτη. Κατά τον αββά Ισαάκ τον Σύρο: «ο φόβος του θανάτου λυπεί άνδρα καταγινωσκόμενον υπό της συνειδήσεως αυτού, ο δε έχων μαρτυρίαν αγαθήν εν εαυτώ, ούτος εφίεται του θανάτου ώσπερ ζωής». Φοβάται, δηλαδή, περισσότερο ο άνθρωπος με την ένοχη συνείδηση, σε αντίθεση με τον άνθρωπο που τα ΄χει καλά με τη συνείδηση του και το Θεό.
Κατά τον ποιητή (Γ. Πετούση):
«Στο λεξιλόγιό μου
έπαψε πια να υπάρχει η λέξη θάνατος.
Τη θέση πήρε η ελπίδα»
Ο πιστός άνθρωπος παραμένει ειρηνικός και άτρομος, έτοιμος να δεχτεί αναπάντεχες και ανεπιθύμητες συμφορές. Γνωρίζει ότι, «εάν τε ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»( Ρωμ.ΙΔ΄8 ). ΄Ολοι οδεύομε προς την άνω Ιερουσαλήμ, την αιώνια και ασάλευτη βασιλεία του Θεού.
Οι χριστιανοί, δίχως συμπλέγματα κατωτερότητας, είναι για πάντα οι γενναίοι της ιστορίας. ΄Ένα πράγμα μονάχα φοβούνται: «το προσκρούσαι των Θεώ», καθώς λέγει ο ιερός Χρυσόστομος. Εκείνος που βιώνει αυθεντικά τις αρχές του ευαγγελίου και τη γνησιότητα της πνευματικής ζωής μειώνει στο ελάχιστο κάθε αίσθημα φοβίας και κάθε άλλη νευρωτική κατάσταση. ΄Οποιος αγαπά δε φοβάται, γιατί φόβος ουκ εστιν εν τη αγάπη, αλλʼ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη» ( Α΄Ιω.Δ΄18 ).
Αγάπα το Θεό και τον άνθρωπο και μη φοβάσαι. Θα΄σαι για πάντα ειρηνικός και χαρούμενος.
Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδης
Το συναίσθημα του φόβου είναι ένα απʼ τα ισχυρότερα συναισθήματα στον άνθρωπο. Σαν ψυχοβιολογικό φαινόμενο, «είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα, μια αρνητική μορφή συμπεριφοράς του ανθρώπου μπροστά σʼ ένα πραγματικό ή αναμενόμενο βέβαιο κίνδυνο», γράφει ο Καθηγητής Γεώργιος Κρασανάκης.
Ο παθολογικός φόβος, η «φοβία», γίνεται ιδεοληψία, με σοβαρότερες νευρωτικές καταστάσεις. Η «φοβική νεύρωση» χαρακτηρίζεται από ένα έντονο, επίμονο και παράλογο φόβο και κάποιο αντικείμενο, χώρο ή κατάσταση.
Τα αντικείμενα του φόβου είναι τόσα πολλά, ώστε δεν ταξινομούνται. Χωρίς αμφιβολία, ο φόβος του θανάτου είναι ένα κοινό ανθρώπινο αίσθημα. Οι περισσότεροι στέκονται με δέος και μόνο στη σκέψη του θανάτου. Τον βλέπουμε σαν τον πιο τρομερό εφιάλτη. Κατά τον αββά Ισαάκ τον Σύρο: «ο φόβος του θανάτου λυπεί άνδρα καταγινωσκόμενον υπό της συνειδήσεως αυτού, ο δε έχων μαρτυρίαν αγαθήν εν εαυτώ, ούτος εφίεται του θανάτου ώσπερ ζωής». Φοβάται, δηλαδή, περισσότερο ο άνθρωπος με την ένοχη συνείδηση, σε αντίθεση με τον άνθρωπο που τα ΄χει καλά με τη συνείδηση του και το Θεό.
Κατά τον ποιητή (Γ. Πετούση):
«Στο λεξιλόγιό μου
έπαψε πια να υπάρχει η λέξη θάνατος.
Τη θέση πήρε η ελπίδα»
Ο πιστός άνθρωπος παραμένει ειρηνικός και άτρομος, έτοιμος να δεχτεί αναπάντεχες και ανεπιθύμητες συμφορές. Γνωρίζει ότι, «εάν τε ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»( Ρωμ.ΙΔ΄8 ). ΄Ολοι οδεύομε προς την άνω Ιερουσαλήμ, την αιώνια και ασάλευτη βασιλεία του Θεού.
Οι χριστιανοί, δίχως συμπλέγματα κατωτερότητας, είναι για πάντα οι γενναίοι της ιστορίας. ΄Ένα πράγμα μονάχα φοβούνται: «το προσκρούσαι των Θεώ», καθώς λέγει ο ιερός Χρυσόστομος. Εκείνος που βιώνει αυθεντικά τις αρχές του ευαγγελίου και τη γνησιότητα της πνευματικής ζωής μειώνει στο ελάχιστο κάθε αίσθημα φοβίας και κάθε άλλη νευρωτική κατάσταση. ΄Οποιος αγαπά δε φοβάται, γιατί φόβος ουκ εστιν εν τη αγάπη, αλλʼ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη» ( Α΄Ιω.Δ΄18 ).
Αγάπα το Θεό και τον άνθρωπο και μη φοβάσαι. Θα΄σαι για πάντα ειρηνικός και χαρούμενος.
Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδης
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Η μόνη ακατανίκητη αμαρτία είναι η αμαρτία που αρνούμεθα να παραδεχθούμε και η μόνη αμαρτία που δεν συγχωρεί ο Θεός είναι η αμαρτία που την περιβάλλουμε με ένδυμα αρετής. Οι δικαιολογίες και η αυτοάμυνα μεγιστοποιούν την αμαρτία. Ακόμη και ένα ακούσιο λάθος γίνεται αμαρτία, όταν προσπαθούμε να το δικαιολογήσουμε. Αλλά ένα λάθος που αναγνωρίζει κανείς ελεύθερα μπορεί να γίνει πηγή δυνάμεως. Ο οποιοσδήποτε θα συγχωρούσε ένα έντιμο λάθος που ομολογείται έντιμα, ενώ κανείς δεν θα συγχωρήσει ένα λάθος, όταν το δικαιολογούμε ή αρνούμεθα να το παραδεχθούμε.
π. Φιλόθεος Φάρος
π. Φιλόθεος Φάρος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Καθαρότητα της καρδιάς
΄Ενας γέροντας συνοδευόμενος από τους μαθητές του φθάνει στις πύλες της Αλεξάνδρειας. Βλέπει να έρχεται προς το μέρος τους μια πολύ όμορφη γυναίκα. Οι μαθητές καλύπτουν το κεφάλι με τα ράσα για να μη σκανδαλιστούν. Πιθανόν έτσι γλιτώσουν από τον πειρασμό της σάρκας, αλλʼ όχι κι από τον πειρασμό της περιέργειας. Κάτω από τα ράσα παρατηρούν και σκανδαλίζονται διαπιστώνοντας ότι ο Γέροντάς τους κοιτάζει κατάματα τη γυναίκα που πλησιάζει. Μόλις αυτή χάνεται στην πόλη, κατεβάζουν τα ράσα και τον ρωτούν: «Πώς μπόρεσες και υπέκυψες στον πειρασμό να δεις αυτή τη γυναίκα;» Και κείνος τους απάντησε με θλίψη: « Πόσο ακάθαρτες είναι οι καρδιές σας. Εσείς την είδατε μόνο σαν πειρασμό. Εγώ την είδα σαν ένα από τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού».
Από το Γεροντικό
΄Ενας γέροντας συνοδευόμενος από τους μαθητές του φθάνει στις πύλες της Αλεξάνδρειας. Βλέπει να έρχεται προς το μέρος τους μια πολύ όμορφη γυναίκα. Οι μαθητές καλύπτουν το κεφάλι με τα ράσα για να μη σκανδαλιστούν. Πιθανόν έτσι γλιτώσουν από τον πειρασμό της σάρκας, αλλʼ όχι κι από τον πειρασμό της περιέργειας. Κάτω από τα ράσα παρατηρούν και σκανδαλίζονται διαπιστώνοντας ότι ο Γέροντάς τους κοιτάζει κατάματα τη γυναίκα που πλησιάζει. Μόλις αυτή χάνεται στην πόλη, κατεβάζουν τα ράσα και τον ρωτούν: «Πώς μπόρεσες και υπέκυψες στον πειρασμό να δεις αυτή τη γυναίκα;» Και κείνος τους απάντησε με θλίψη: « Πόσο ακάθαρτες είναι οι καρδιές σας. Εσείς την είδατε μόνο σαν πειρασμό. Εγώ την είδα σαν ένα από τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού».
Από το Γεροντικό
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό