Αόρατος καμπανοκρούστης

[NIKOSZ]

Ο παπα-Βασίλης ήταν ήρεμος και γλυκός προς όλους τους ενορίτες. Όλοι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν. Σαράντα τόσα χρόνια στην εκκλησία τους, είχε βαφτίσει και παντρέψει πολλούς, που τον είχαν σύμβουλο πνευματικό και τον έλεγαν πατέρα τους. Άλλοι συνεργάτες του ιερείς, διάκονοι, επίτροποι, φεύγανε ύστερʼ από λίγον καιρό η αλλάζανε, μα εκείνος είχε πιάσει ρίζες εκεί. Ο ναός είχε γίνει όχι δεύτερο, μα πρώτο σπίτι του. Η πρεσβυτέρα του τον πείραζε κάποτε:
- Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με, παπα-Βασίλη. Κοντεύεις να ξεχάσεις τη φαμίλια σου…
- Πρεσβυτέρα, της απαντούσε κείνος ήρεμα, ο Θεός μας νοιάζεται όλους, κʼ εμάς και τα παιδιά μας. Είδες να μας λείπει τίποτε; Έχουμε την ευλογία του Θεού, μην παραπονιέσαι για τίποτε. Άλλωστε, ο Θεός μου έδωκε εσένα, που είσαι άξια να τα φροντίζεις όλα..
- Καλά, μη θυμώνεις. Έτσι το είπα, για να σε πειράξω, απάντησε με πραότητα η παπαδιά.

Ήρθε, όμως, κάποια στιγμή, όταν είχαν πια παντρέψει τα παιδιά τους όλα, που ο παπα-Βασίλης αρρώστησε. Κι άλλες φορές τον είχαν επισκεφτεί πόνοι και δοκιμασίες διάφορες, μα τώρα ήταν κάπως βαρύτερα. Ήρθε ο γιατρός, που ύστερʼ από την εξέταση αποφάνθηκε σοβαρά:
- Με συγχωρείτε, αλλά εγώ εδώ δεν μπορώ να κάμω τίποτε. Πρέπει να μπει στο Νοσοκομείο, γιατί η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Σήμερα κιόλας!

Άρον-άρον, τον πήραν και τον πήγαν στο Νοσοκομείο, που ήταν ειδικό για τέτοιες βαριές αρρώστιες. Άρχισαν οι εξετάσεις, τα συμβούλια, τα σύρε κʼ έλα των συγγενών και των φίλων. Οι γιατροί δεν έλεγαν τίποτε. Οι ενορίτες, μόλις το πήραν είδηση, άρχισαν να τηλεφωνούν στους Επιτρόπους, ύστερα στο σπίτι. Η πρεσβυτέρα και τα παιδιά της πήραν νʼ ανησυχούν με τη σιωπή των γιατρών. Βέβαια, ο παπα-Βασίλης τα είχε τα χρονάκια του, μα κρατιόταν καλά και κανείς δεν υποψιαζότανε πως πλησίαζε το τέλος του γήϊνου δρόμου του.

Στη γενική ανησυχία προστέθηκαν και κάποια μισόλογα των γιατρών, πως ο άρρωστος θα γίνει καλά μόνο αν το θέλει ο Θεός. Ο ιερεύς και οι δυό επίτροποι, που πήγαν να τον επισκεφτούν, είδαν τον παπα-Βασίλη πολύ καταβεβλημένο. Τους αναγνώρισε, μα τους μιλούσε με πολλή δυσκολία.
- Πάτερ-Ηλία και σεις άγιοι Επίτροποι, προσεύχεσθε να με καλέσει ο Θεός κοντά Του, και να δείξει έλεος στην αμαρτωλότητά μου…

Οι επισκέπτες κοιτάχτηκαν με απορία και λύπη. Δε μπορούσαν να πουν τίποτε, για να τον ψευτοπαρηγορήσουν. Σε λίγο έφυγαν και πήγαν κατευθείαν στην εκκλησία τους. Διάβασαν μια παράκληση για τον παπα-Βασίλη και ύστερα μαζεύτηκαν στο μεγάλο γραφείο, το Πρεσβυτέριο. Εκεί όμως που κουβέντιαζαν για διάφορα θέματα της εκκλησίας, ακούγεται ξάφνου να χτυπά η καμπάνα κάπως περίεργα. Έβαλαν την προσοχή τους και κατάλαβαν πως χτυπούσε πένθιμα. Φώναξαν τον νεωκόρο και τον ρώτησαν: εκείνος δεν ήξερε τίποτε. Σηκώθηκε ο νεώτερος από τους επιτρόπους και πήγε στον πίνακα του κωδωνοστασίου: όλοι οι διακόπτες για τα διάφορα είδη των καμπανοκρουσμάτων ήταν κλειστοί! Ωστόσο, η καμπάνα συνέχισε να χτυπά πένθιμα, όπως τη Μεγάλη Παρασκευή, και όπως όταν σηκώνουν νεκρό από την εκκλησία, ύστερʼ απʼ την εξόδιο Ακολουθία. Ο παπάς και οι Επίτροποι σταυροκοπήθηκαν, μη μπορώντας να εξηγήσουν το φαινόμενο. Κʼ εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν από το Νοσοκομείο : ένας φίλος γιατρός τους ανήγγειλε το νέο. Ότι δηλαδή, πριν από πέντε λεπτά ο παπα-Βασίλης αναπαύτηκε ήρεμα. Σε λίγο τους πήραν κι απʼ το σπίτι του παπα-Βασίλη, για να τους το πουν και να ρωτήσουν για τις λεπτομέρειες της κηδείας.

Η λύπη χλώμιασε τα πρόσωπά τους. Σταυροκοπήθηκαν και σηκώθηκαν αμέσως. Πήγαν εμπρός στην Ωραία Πύλη και διάβασαν Τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής ενός αγίου λειτουργού του Υψίστου, που πολύ θα τους λείψει και στον καθένα τους και στην ενορία ολόκληρη, η οποία είχε μάθει για το θαυμαστό σημείο της καμπάνας που χτυπούσε μόνη της πένθιμα.

(Μνήμη π. Βασιλείου Παπουτσόπουλου, 1913-2002)

Π. Β. Πάσχου