Στερνη μου γνωση...

[NIKOSZ]

Η Γαλλίδα συγγραφέας Μαργαρίτα Ντυράς είχε θεωρηθή σαν «μπροστάρισσα» της γυναικείας απελευθέρωσης. Η ζωή της ήταν πολύ «ελεύθερη». Και πολύ βρώμικη. Και η ίδια καμάρωνε γι΄ αυτό. Λογάριαζε, όμως, χωρίς ... τον ξενοδόχο! Και «ξενοδόχος», η μάλλον αφεντικό της ήταν το ποτό! Αυτή η «Ιέρεια της ελευθε­ρίας» είχε υποδουλωθεί στο ποτό σε τέτοιο βαθμό, ώστε κάποτε το κατάλαβε και η ίδια, πόσο ήταν γι' αυτήν κακό, και ζήτησε να μπή σε κλινική αποτοξίνωσης.

Εκεί όμως, πριν την δεχθούν, της ζήτησαν να υπογράψει ένα χαρτί, πού έλεγε ότι δέχεται να τηρήσει απαρέγκλιτα όλους τους κανόνες και περιορισμούς πού επέβαλλε το πρόγραμμα θεραπείας! Τότε τρέμοντας έπιασε το χαρτί στα χέρια της και είπε: «Αλλοίμονο! Για πρώτη φορά αναγκάζομαι να βάλω περιορισμούς στην ζωή μου, και ... να τους υπογράψω κιό­λας!»

Για πρώτη φορά! Δυστυχία της; Κατα­στροφή της; Ή σωτηρία της;

Στις 21 Νοεμβρίου γιορτάζομε τα Εισόδια της Παναγίας.

Οι άγιοι γονείς της Μαρίας, ο Ιωα­κείμ και η Άννα, έφεραν το κοριτσάκι τους τριών ετών στον Ναό, να Την αφιερώσουν στον Θεό. Και η Μαρία δέχθηκε να μείνει στο Ναό όχι μόνο αδιαμαρτύρη­τα, αλλά και χωρίς να θέλει να επιστρέψει στην θαλπωρή του πατρικού της σπιτιού και στην αγκαλιά των γονιών της! Γιατί; Διότι είχε νιώσει από τόσο μικρή ηλικία ότι η αγκαλιά του Θεού είναι ο πιο ζεστός και ο πιο ελεύθερος χώρος, για να μεγαλώσει και να ζήσει κανείς! Η αγία ζωή των γονιών της την έκανε να χωνέψει αυτή την σωτήρια αλήθεια, όχι στα στερ­νά της, όχι στα γεράματα της, αλλά από την νηπιακή της ηλικία! Γι΄ αυτό ακριβώς δέχθηκε ελεύθερα από τόσο νωρίς

• να μαντρωθεί και να κλειστεί μέσα

στους τοίχους του Ναού του Θεού-

• να βάλει τον εαυτό της μέσα στους

αυστηρούς περιορισμούς της καλογε­ρικής ζωής-

• και να δέσει τον εαυτό της με την φοβερή

υπόσχεση της ισόβιας αφιέρωσης στον

Θεό και στο θέλημα Του. Με αυτό το σωτήριο μάντρωμα, κλεί­σιμο και δέσιμο δεν πούλησε την ελευθερία της. Δεν την έχασε. Αντίθετα, κατάφερε να κατακτήσει την μόνη υπαρκτή Ελευθε­ρία: την ελευθερία από την τυραννία των παθών και της αμαρτίας. Και έτσι έγινε όχι μόνο η Ίδια αληθινά Ελεύθερη, αλλά και η πηγή της αληθινής Ελευθερίας όλου του κόσμου. Έγινε η Ελευθερώτρια μας.

Έγινε Αυτή πού κατέβασε στον κόσμο τον μόνο αληθινό Ελευθερωτή μας, τον Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό!

Μακάριος ο άνθρωπος, πού καταλα­βαίνει ότι η μόνη υπαρχτή Ελευθερία εί­ναι η Ελευθερία του, να μπορεί,

• να διακρίνει καθαρά και να διαλέγει, όχι αυτό πού τον σκοτώνει, αλλά αυτό πού του δίνει Αληθινή Ζωή·

• να αντιστέκεται σε κάθε ψεύτικη γοη­τεία και σε κάθε απατηλή λάμψη πού τον τυφλώνει και δεν τον αφήνει να ιδεί την Αλήθεια της Ζωής·

• να χάνει, όχι ό,τι θέλει, αλλά ό,τι θέλει ο Χριστός, πού είναι ή όντως ΖΩΗ.

Αλλιώς, είναι πολύ κρίμα, να ταλαιπωρείται και να βασανίζεται ο άνθρωπος σε ψεύτικους «παραδείσους» δήθεν ελευθε­ρίας και δήθεν ανεξαρτησίας. Συνήθως οι «πτήσεις» στους αιθέρες μιας τέτοιας ψευτο-ελευθερίας καταλήγουν με ανώμα­λη προσγείωση! Καταλήγουν με το να «τρώει κανείς τα μούτρα του» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναγκάζεται ... να υπογράφει κιόλας χαρτιά με ατέλειωτους - και συχνά ανώφελους - περιορισμούς και απαγορεύσεις.

Τι κρίμα να φτάνει άνθρωπος, να λέει: «Στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα!» Και πόσο πιο οδυνηρό, να βλέπει, ότι έχει πια ξοφλήσει!...

Αρχιμ. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος

[Ierodiakonos]

Θαυμάζω την αντοχή σου και την υπομονή σου να μας παραθέτεις τόσο ωραία κείμενα. Να σε έχει ο Ενανθρωπήσας Λόγος καλά αδελφέ μου! Αμήν