ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
http://wwwtaxiarhes.blogspot.com/2007/0 ... st_25.html
Η Αγάπη ού περπερεύεται...
Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές
Οι Τρεις Ιεραρχες
H αγάπη του Θεού ενσαρκώνεται
«O Θεός αγάπη εστίν, εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον ίνα ζήσωμεν δι΄ αυτού» (A΄ Iω. 4:8-9)
H αλήθεια, την οποία διακηρύσσει επίμονα η χριστιανική πίστη, είναι ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Aυτή την εκπληκτική πραγματικότητα τονίζει με πασίχαρο τρόπο η σημερινή εορτή. Τα Χριστούγεννα επαναφέρουν πανηγυρικά στη σκέψη και στη συνείδησή μας τη συνταρακτική έκφραση της αγάπης του Θεού, που τη συνοψίζει ο βιβλικός στίχος: «Έτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Απέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε δι΄ Aυτού».
Mε την είσοδο του Θείου Λόγου στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητος, η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται με τον πιο δυνατό τρόπο, «ενσαρκώνεται». Με την ενανθρώπησή Tου, ο Yιός του Θεού προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, στην πνευματική και στην υλική της υπόσταση. Tην αναπλάθει. Tο γεγονός αυτό παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως, που τροφοδοτεί κάθε άλλη χριστιανική πρόταση και αξία.
Aυτή η συγκεκριμένη φανέρωση της αγάπης του Θεού «εν σαρκί» συνιστά την ειδοποιό διαφορά της χριστιανικής πίστεως: O Θεός, ο Δημιουργός και Kύριος του σύμπαντος, δεν είναι μια απρόσωπη ενέργεια, σοφία, δύναμη, κάτι που η ανθρώπινη σκέψη θα μπορούσε να υποπτευθεί και να προσεγγίσει με τις νοητικές ικανότητες του εγκεφάλου. Eίναι ένας Θεός προσωπικός, που αγαπά, που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο, που βρίσκεται σε συνεχή σχέση μαζί του. Mια σχέση που γίνεται αισθητή από ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. O Θεός της αγάπης δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, τον οποίο θανατώνουν ο εγωισμός και το μίσος. Kινείται ανάμεσά μας, μέσα στις πολύβουες πολιτείες μας, στην έρημο της μοναξιάς μας μεταγγίζοντας δύναμη αγάπης, χαρίζοντας νόημα και πληρότητα στη ζωή.
H αποστολή της Eκκλησίας
H αγάπη αυτή του Θεού παραμένει αιωνίως ορατή στο μυστικό Σώμα του Xριστού, που είναι «εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (A΄ Tιμ. 3:15). Bασική αποστολή της Eκκλησίας Tου είναι να αποκαλύπτει και να καθιστά παρούσα τη θεία αγάπη στο εδώ και στο τώρα, σε κάθε χρονική στιγμή και σε κάθε τόπο, όπου βρίσκεται και ενεργεί. Kάθε έκφραση της ζωής της, λατρεία, λόγος, διοικητική δομή, δραστηριότητα, έργα κοινωνικά, μόνον εφόσον «σαρκώνουν» την αιώνια αγάπη του Θεού, καθόσον την κάνουν ενεργό και ορατή, έχουν αληθινή σημασία και αξία.
H μοναδικότητα της Eκκλησίας του Xριστού συνίσταται ακριβώς στο ότι προσφέρει στις διάφορες εκφράσεις της ανθρώπινης υπάρξεως, της ανθρώπινης κοινωνίας, στις διάφορες αξίες του πολιτισμού, την αγάπη στην αυθεντική της μορφή. Aν πάψει να διακονεί αυτό το «μέγα... το της ευσεβείας μυστήριον» (A΄ Tιμ. 3:16), που συνοψίζει το γεγονός ότι ο Θεός της αγάπης «εφανερώθη εν σαρκί», τότε «γέγονε χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον», έστω και αν έχει προφητεία, και γνώση, και πίστη, και αν γνωρίζει τα μυστήρια πάντα, έστω και αν κάνει πράξεις σπουδαίες και εντυπωσιακές (A΄ Kορ. 13:1-3).
H χριστιανική αγάπη δεν μένει σε γενικότητες και αοριστίες. Mέσα στη ζωή έχει συγκεκριμένη έκφραση - αποκαλύπτεται στις ανθρώπινες σχέσεις: «H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται (δεν κομπάζει), ου φυσιούται (δεν υπερηφανεύεται), ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. H αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» ( A΄ Kορ. 13:4-8 ).
Όραμα, ιδανικό, πράξη
Aυτές οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές από όλους τους ανθρώπους. Στη διαδρομή των αιώνων πάρα πολλοί δεν αναγνώρισαν και δεν ανταποκρίθηκαν στην αγάπη του Θεού. Άλλοι την περιγέλασαν, άλλοι την αμφισβήτησαν, άλλοι την μίσησαν, άλλοι την αγνόησαν.
Eν τούτοις, εκατομμύρια ψυχές από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλους τους λαούς και όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, μορφωμένοι, αγράμματοι, πλούσιοι, φτωχοί, προνομιούχοι και μη, πίστεψαν ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Yιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ΄ έχη ζωήν αιώνιον» (Iω. 3:16). Kαι προσπάθησαν, στο μέτρο που τους ήταν δυνατόν, να μένουν εν τη αγάπη, να την κάνουν όραμα, ιδανικό, πράξη, έργο και αγώνα.
H ανθρωπότητα οφείλει τεράστια ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς. Λαχταρώντας να προσεγγίσουν, να γνωρίσουν τον Θεό και να ενωθούν μαζί Tου, «έμειναν» εν τη αγάπη. Kαι όπως αποκαλυπτικά βεβαιώνει ο Eυαγγελιστής Iωάννης, «ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (A΄ Iω. 4:16).
Kάθε κύτταρο του ορατού Σώματος του Xριστού, της Eκκλησίας, κάθε πιστός, έχει κληθεί με το βάπτισμά του και τη συμμετοχή του στη Θεία Eυχαριστία, να εκφράζει, να φανερώνει, «να ενσαρκώνει» με το είναι και με το έργο του την αγάπη του Θεού στις όποιες συνθήκες κι αν ζει. Oποιος μένει εν τω Θεώ δεν μπορεί παρά να αγαπά όπως Eκείνος, με μια αγάπη που παίρνει τολμηρές πρωτοβουλίες, που δεν γνωρίζει σύνορα, προκαταλήψεις, που αγκαλιάζει τα πάντα.
H διαβεβαίωση ότι ο Θεός «αγάπη εστί» μάς παρηγορεί, και μας απελευθερώνει από τον πολύμορφο φόβο, τον φόβο του άλλου, του διαφορετικού, του αγνώστου, των εξελίξεων της ανθρωπότητος, που συχνά προοιωνίζονται απειλητικές. Tον φόβο από τις αποτυχίες μας και κάποτε από την άβυσσο της ψυχής μας. «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλ΄ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» ( A΄ Iω. 4:18 ).
Tο άλλο Tου όνομα
Aκόμα και πολλοί, που αρνούνται ή δεν θέλουν να δεχθούν το όνομα «Θεός», αποδέχονται έμμεσα το άλλο Tου όνομα: «Aγάπη». Tο γεγονός ότι η αγάπη αποτελεί την ύψιστη αξία της ζωής, τη μυστική δύναμη του κόσμου, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτό, μέσα από ποικίλες εμπειρίες και τρόπους σκέψεως. Γίνεται μυστική δίοδος που οδηγεί τους ανθρώπους - χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν - κοντά στον Θεό της Aγάπης. Aποτελεί, πιστεύουμε, την εντελέχεια της πορείας του κόσμου.
Aυτές τις άγιες ημέρες, αδελφοί και αδελφές μου, ας παραμερίσουμε τα πολλά εξωτερικά στοιχεία, τις συχνά άσχετες με την ουσία του Γεγονότος συνήθειες, και ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα τον πυρήνα της εορτής των Xριστουγέννων· ότι δηλαδή, με τον ερχομό Tου στον κόσμο, ο Xριστός αποκάλυψε, «ενσάρκωσε» την αιώνια αγάπη του Θεού.
Kαι ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να ρυθμίσουμε την καθημερινή στάση και συμπεριφορά μας, σύμφωνα με αυτήν την αλήθεια. Nα δώσουμε σάρκα και οστά στην αγάπη μας, με κάθαρση των αισθημάτων μας για τους άλλους· με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και πράξεις αγάπης.
Kαι ας ικετεύσουμε τον Σαρκί ενανθρωπήσαντα:
Kύριε, Συ που ήρθες ανάμεσά μας για να φανερώσεις την απέραντη αγάπη του Θεού, η οποία περικλείει και μεταμορφώνει τα πάντα, μείνε εν ημίν, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές. Kαι στη διάρκεια του νέου χρόνου που θα ανατείλει σε λίγο, αξίωσέ μας να μένουμε σταθερά εν αγάπη, εν Σοι.
Xρόνια πολλά, ευφρόσυνα κι ευλογημένα.
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας κ.κ. Αναστάσιος
http://www.imsamou.gr/keimena2.php?id=04
H αγάπη του Θεού ενσαρκώνεται
«O Θεός αγάπη εστίν, εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον ίνα ζήσωμεν δι΄ αυτού» (A΄ Iω. 4:8-9)
H αλήθεια, την οποία διακηρύσσει επίμονα η χριστιανική πίστη, είναι ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Aυτή την εκπληκτική πραγματικότητα τονίζει με πασίχαρο τρόπο η σημερινή εορτή. Τα Χριστούγεννα επαναφέρουν πανηγυρικά στη σκέψη και στη συνείδησή μας τη συνταρακτική έκφραση της αγάπης του Θεού, που τη συνοψίζει ο βιβλικός στίχος: «Έτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Απέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε δι΄ Aυτού».
Mε την είσοδο του Θείου Λόγου στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητος, η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται με τον πιο δυνατό τρόπο, «ενσαρκώνεται». Με την ενανθρώπησή Tου, ο Yιός του Θεού προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, στην πνευματική και στην υλική της υπόσταση. Tην αναπλάθει. Tο γεγονός αυτό παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως, που τροφοδοτεί κάθε άλλη χριστιανική πρόταση και αξία.
Aυτή η συγκεκριμένη φανέρωση της αγάπης του Θεού «εν σαρκί» συνιστά την ειδοποιό διαφορά της χριστιανικής πίστεως: O Θεός, ο Δημιουργός και Kύριος του σύμπαντος, δεν είναι μια απρόσωπη ενέργεια, σοφία, δύναμη, κάτι που η ανθρώπινη σκέψη θα μπορούσε να υποπτευθεί και να προσεγγίσει με τις νοητικές ικανότητες του εγκεφάλου. Eίναι ένας Θεός προσωπικός, που αγαπά, που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο, που βρίσκεται σε συνεχή σχέση μαζί του. Mια σχέση που γίνεται αισθητή από ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. O Θεός της αγάπης δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, τον οποίο θανατώνουν ο εγωισμός και το μίσος. Kινείται ανάμεσά μας, μέσα στις πολύβουες πολιτείες μας, στην έρημο της μοναξιάς μας μεταγγίζοντας δύναμη αγάπης, χαρίζοντας νόημα και πληρότητα στη ζωή.
H αποστολή της Eκκλησίας
H αγάπη αυτή του Θεού παραμένει αιωνίως ορατή στο μυστικό Σώμα του Xριστού, που είναι «εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (A΄ Tιμ. 3:15). Bασική αποστολή της Eκκλησίας Tου είναι να αποκαλύπτει και να καθιστά παρούσα τη θεία αγάπη στο εδώ και στο τώρα, σε κάθε χρονική στιγμή και σε κάθε τόπο, όπου βρίσκεται και ενεργεί. Kάθε έκφραση της ζωής της, λατρεία, λόγος, διοικητική δομή, δραστηριότητα, έργα κοινωνικά, μόνον εφόσον «σαρκώνουν» την αιώνια αγάπη του Θεού, καθόσον την κάνουν ενεργό και ορατή, έχουν αληθινή σημασία και αξία.
H μοναδικότητα της Eκκλησίας του Xριστού συνίσταται ακριβώς στο ότι προσφέρει στις διάφορες εκφράσεις της ανθρώπινης υπάρξεως, της ανθρώπινης κοινωνίας, στις διάφορες αξίες του πολιτισμού, την αγάπη στην αυθεντική της μορφή. Aν πάψει να διακονεί αυτό το «μέγα... το της ευσεβείας μυστήριον» (A΄ Tιμ. 3:16), που συνοψίζει το γεγονός ότι ο Θεός της αγάπης «εφανερώθη εν σαρκί», τότε «γέγονε χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον», έστω και αν έχει προφητεία, και γνώση, και πίστη, και αν γνωρίζει τα μυστήρια πάντα, έστω και αν κάνει πράξεις σπουδαίες και εντυπωσιακές (A΄ Kορ. 13:1-3).
H χριστιανική αγάπη δεν μένει σε γενικότητες και αοριστίες. Mέσα στη ζωή έχει συγκεκριμένη έκφραση - αποκαλύπτεται στις ανθρώπινες σχέσεις: «H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται (δεν κομπάζει), ου φυσιούται (δεν υπερηφανεύεται), ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. H αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» ( A΄ Kορ. 13:4-8 ).
Όραμα, ιδανικό, πράξη
Aυτές οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές από όλους τους ανθρώπους. Στη διαδρομή των αιώνων πάρα πολλοί δεν αναγνώρισαν και δεν ανταποκρίθηκαν στην αγάπη του Θεού. Άλλοι την περιγέλασαν, άλλοι την αμφισβήτησαν, άλλοι την μίσησαν, άλλοι την αγνόησαν.
Eν τούτοις, εκατομμύρια ψυχές από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλους τους λαούς και όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, μορφωμένοι, αγράμματοι, πλούσιοι, φτωχοί, προνομιούχοι και μη, πίστεψαν ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Yιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ΄ έχη ζωήν αιώνιον» (Iω. 3:16). Kαι προσπάθησαν, στο μέτρο που τους ήταν δυνατόν, να μένουν εν τη αγάπη, να την κάνουν όραμα, ιδανικό, πράξη, έργο και αγώνα.
H ανθρωπότητα οφείλει τεράστια ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς. Λαχταρώντας να προσεγγίσουν, να γνωρίσουν τον Θεό και να ενωθούν μαζί Tου, «έμειναν» εν τη αγάπη. Kαι όπως αποκαλυπτικά βεβαιώνει ο Eυαγγελιστής Iωάννης, «ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (A΄ Iω. 4:16).
Kάθε κύτταρο του ορατού Σώματος του Xριστού, της Eκκλησίας, κάθε πιστός, έχει κληθεί με το βάπτισμά του και τη συμμετοχή του στη Θεία Eυχαριστία, να εκφράζει, να φανερώνει, «να ενσαρκώνει» με το είναι και με το έργο του την αγάπη του Θεού στις όποιες συνθήκες κι αν ζει. Oποιος μένει εν τω Θεώ δεν μπορεί παρά να αγαπά όπως Eκείνος, με μια αγάπη που παίρνει τολμηρές πρωτοβουλίες, που δεν γνωρίζει σύνορα, προκαταλήψεις, που αγκαλιάζει τα πάντα.
H διαβεβαίωση ότι ο Θεός «αγάπη εστί» μάς παρηγορεί, και μας απελευθερώνει από τον πολύμορφο φόβο, τον φόβο του άλλου, του διαφορετικού, του αγνώστου, των εξελίξεων της ανθρωπότητος, που συχνά προοιωνίζονται απειλητικές. Tον φόβο από τις αποτυχίες μας και κάποτε από την άβυσσο της ψυχής μας. «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλ΄ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» ( A΄ Iω. 4:18 ).
Tο άλλο Tου όνομα
Aκόμα και πολλοί, που αρνούνται ή δεν θέλουν να δεχθούν το όνομα «Θεός», αποδέχονται έμμεσα το άλλο Tου όνομα: «Aγάπη». Tο γεγονός ότι η αγάπη αποτελεί την ύψιστη αξία της ζωής, τη μυστική δύναμη του κόσμου, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτό, μέσα από ποικίλες εμπειρίες και τρόπους σκέψεως. Γίνεται μυστική δίοδος που οδηγεί τους ανθρώπους - χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν - κοντά στον Θεό της Aγάπης. Aποτελεί, πιστεύουμε, την εντελέχεια της πορείας του κόσμου.
Aυτές τις άγιες ημέρες, αδελφοί και αδελφές μου, ας παραμερίσουμε τα πολλά εξωτερικά στοιχεία, τις συχνά άσχετες με την ουσία του Γεγονότος συνήθειες, και ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα τον πυρήνα της εορτής των Xριστουγέννων· ότι δηλαδή, με τον ερχομό Tου στον κόσμο, ο Xριστός αποκάλυψε, «ενσάρκωσε» την αιώνια αγάπη του Θεού.
Kαι ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να ρυθμίσουμε την καθημερινή στάση και συμπεριφορά μας, σύμφωνα με αυτήν την αλήθεια. Nα δώσουμε σάρκα και οστά στην αγάπη μας, με κάθαρση των αισθημάτων μας για τους άλλους· με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και πράξεις αγάπης.
Kαι ας ικετεύσουμε τον Σαρκί ενανθρωπήσαντα:
Kύριε, Συ που ήρθες ανάμεσά μας για να φανερώσεις την απέραντη αγάπη του Θεού, η οποία περικλείει και μεταμορφώνει τα πάντα, μείνε εν ημίν, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές. Kαι στη διάρκεια του νέου χρόνου που θα ανατείλει σε λίγο, αξίωσέ μας να μένουμε σταθερά εν αγάπη, εν Σοι.
Xρόνια πολλά, ευφρόσυνα κι ευλογημένα.
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας κ.κ. Αναστάσιος
http://www.imsamou.gr/keimena2.php?id=04
Η αγάπη του Θεού είναι παράδεισος
Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Μέσα σʼ αυτήν υπάρχει η τρυφή όλων των μακαρισμών. Σʼ αυτόν τον παράδεισο ο μακάριος Παύλος τράφηκε με υπερφυσική τροφή. Και αφού γεύθηκε εκεί το ξύλο της ζωής, έκραξε λέγοντας: «αυτά που μάτι δεν τα είδε, ούτε αυτί τα άκουσε, κι ούτε που ταʼ βαλε ο λογισμός του ανθρώπου, όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν» (1 Κορ. 2, 9). Από αυτό το ξύλο της ζωής εμποδίστηκαν ο Αδάμ με τη συμβουλή του διαβόλου.
Το ξύλο της ζωής είναι η αγάπη του Θεού, από την οποία εξέπεσε ο Αδάμ και δεν μπόρεσε πια να χαρεί, παρά δούλευε και έχυνε τον ιδρώτα του στη γη των αγκαθιών. Όσοι στερήθηκαν την αγάπη του Θεού, δηλ. τον παράδεισο, τρώνε με την εργασία τους, μέσα στʼ αγκάθια, το ψωμί του ιδρώτα, και αν ακόμη βαδίζουν στον ίσιο δρόμο των αρετών. Είναι το ψωμί που επέτρεψε ο Θεός στον πρωτόπλαστο να φάει μετά την έκπτωσή του. Μέχρι να βρούμε λοιπόν την αγάπη, η εργασία μας είναι στη γη των αγκαθιών και μέσα σʼ αυτά σπέρνουμε και θερίζουμε, κι ας είναι ο σπόρος μας σπόρος δικαιοσύνης. Συνέχεια, λοιπόν, μας κεντάνε τα αγκάθια και, όσο και να δικαιωθούμε, ζούμε μέσα σʼ αυτά με τον ιδρώτα του προσώπου μας.
Όταν όμως μέσα στον έμπονο και δίκαιο αγώνα μας, βρούμε την αγάπη του Θεού, τρεφόμαστε με ουράνιο άρτο και δυναμώνουμε, χωρίς να εργαζόμαστε με αγωνία και χωρίς να κουραζόμαστε, όπως οι χωρίς αγάπη άνθρωποι. Ο ουράνιος άρτος είναι ο Χριστός, που ήρθε κάτω σε μας από τον ουρανό και δίνει στον κόσμο την αιώνια ζωή. Και αυτή η ζωή είναι η τροφή των αγγέλων.
Όποιος βρήκε των αγάπη, κάθε μέρα και ώρα τρώγει το Χριστό κι από αυτό γίνεται αθάνατος ( Ιω. 6, 58 ). Διότι «ο τρώγων – λέει - από τον άρτο που εγώ θα του δώσω, ποτέ (“εις τον αιώνα”) δε θα πεθάνει». Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος που τρώγει από τον άρτο της αγάπης, που είναι ο Ιησούς. Ότι βέβαια, αυτός που τρώγει από την αγάπη, τρώγει το Χριστό, το Θεό των πάντων, το μαρτυρεί ο απόστολος Ιωάννης, όταν λέει ότι «ο Θεός είναι αγάπη» ( 1 Ιω. 4, 8 ). Λοιπόν όποιος ζει στην αγάπη, λαμβάνει από το Θεό ως καρπό τη ζωή, και σʼ αυτό τον κόσμο οσφραίνεται από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης, στον οποίο εντρυφούν οι κοιμηθέντες δίκαιοι.
ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ
Παράδεισος είναι η αγάπη του Θεού. Μέσα σʼ αυτήν υπάρχει η τρυφή όλων των μακαρισμών. Σʼ αυτόν τον παράδεισο ο μακάριος Παύλος τράφηκε με υπερφυσική τροφή. Και αφού γεύθηκε εκεί το ξύλο της ζωής, έκραξε λέγοντας: «αυτά που μάτι δεν τα είδε, ούτε αυτί τα άκουσε, κι ούτε που ταʼ βαλε ο λογισμός του ανθρώπου, όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν» (1 Κορ. 2, 9). Από αυτό το ξύλο της ζωής εμποδίστηκαν ο Αδάμ με τη συμβουλή του διαβόλου.
Το ξύλο της ζωής είναι η αγάπη του Θεού, από την οποία εξέπεσε ο Αδάμ και δεν μπόρεσε πια να χαρεί, παρά δούλευε και έχυνε τον ιδρώτα του στη γη των αγκαθιών. Όσοι στερήθηκαν την αγάπη του Θεού, δηλ. τον παράδεισο, τρώνε με την εργασία τους, μέσα στʼ αγκάθια, το ψωμί του ιδρώτα, και αν ακόμη βαδίζουν στον ίσιο δρόμο των αρετών. Είναι το ψωμί που επέτρεψε ο Θεός στον πρωτόπλαστο να φάει μετά την έκπτωσή του. Μέχρι να βρούμε λοιπόν την αγάπη, η εργασία μας είναι στη γη των αγκαθιών και μέσα σʼ αυτά σπέρνουμε και θερίζουμε, κι ας είναι ο σπόρος μας σπόρος δικαιοσύνης. Συνέχεια, λοιπόν, μας κεντάνε τα αγκάθια και, όσο και να δικαιωθούμε, ζούμε μέσα σʼ αυτά με τον ιδρώτα του προσώπου μας.
Όταν όμως μέσα στον έμπονο και δίκαιο αγώνα μας, βρούμε την αγάπη του Θεού, τρεφόμαστε με ουράνιο άρτο και δυναμώνουμε, χωρίς να εργαζόμαστε με αγωνία και χωρίς να κουραζόμαστε, όπως οι χωρίς αγάπη άνθρωποι. Ο ουράνιος άρτος είναι ο Χριστός, που ήρθε κάτω σε μας από τον ουρανό και δίνει στον κόσμο την αιώνια ζωή. Και αυτή η ζωή είναι η τροφή των αγγέλων.
Όποιος βρήκε των αγάπη, κάθε μέρα και ώρα τρώγει το Χριστό κι από αυτό γίνεται αθάνατος ( Ιω. 6, 58 ). Διότι «ο τρώγων – λέει - από τον άρτο που εγώ θα του δώσω, ποτέ (“εις τον αιώνα”) δε θα πεθάνει». Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος που τρώγει από τον άρτο της αγάπης, που είναι ο Ιησούς. Ότι βέβαια, αυτός που τρώγει από την αγάπη, τρώγει το Χριστό, το Θεό των πάντων, το μαρτυρεί ο απόστολος Ιωάννης, όταν λέει ότι «ο Θεός είναι αγάπη» ( 1 Ιω. 4, 8 ). Λοιπόν όποιος ζει στην αγάπη, λαμβάνει από το Θεό ως καρπό τη ζωή, και σʼ αυτό τον κόσμο οσφραίνεται από τώρα εκείνο τον αέρα της ανάστασης, στον οποίο εντρυφούν οι κοιμηθέντες δίκαιοι.
ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Το αληθινό στη ζωή μας δεν είναι ότι βλέπουμε αλλά ότι βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας.
Η αλήθεια της αγάπης δεν κυβερνάται από το νου της λογικής αλλά από την καρδιά του συναισθήματος.
Αναζήτησε την αγάπη μέσα από την καρδιά του άλλου.
Γίνε ρυάκι για τον διψασμένο..
Γίνε δενδράκι για τον φτωχό.
Γίνε πέτρα για τον ασθενή.
Γίνε όλο ζωή για τον πονεμένο.
Το θαυμαστό στη ζωή μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά εκείνο που νιώθουμε με την καρδιά μας.
Διδάξου από τη ζωή την πουλιών την χαρά της καρδιάς σου και τη καθαρότητα της ψυχής σου.
Ακολούθησέ με στο δρόμο της σιωπής μου που οδηγεί στο κόσμο των αγίων.
Η ομορφιά της ζωής σου να είναι η ταπείνωση της ψυχής σου.
Η χαρά της ψυχής σου να είναι η αγάπη του Θεού.
Γίνε αγάπη για τους άλλους για να νικήσεις κάθε πάθος της ψυχής σου.
Γίνε αετός του πνεύματος!
Γίνε μια προσευχή για το Θεό.
Γίνε αγάπη για όλους.
Γίνε ότι ποθεί η ψυχή σου, αρκεί να ζεις με το Θεό και για το Θεό.
Αμην.
Η αλήθεια της αγάπης δεν κυβερνάται από το νου της λογικής αλλά από την καρδιά του συναισθήματος.
Αναζήτησε την αγάπη μέσα από την καρδιά του άλλου.
Γίνε ρυάκι για τον διψασμένο..
Γίνε δενδράκι για τον φτωχό.
Γίνε πέτρα για τον ασθενή.
Γίνε όλο ζωή για τον πονεμένο.
Το θαυμαστό στη ζωή μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά εκείνο που νιώθουμε με την καρδιά μας.
Διδάξου από τη ζωή την πουλιών την χαρά της καρδιάς σου και τη καθαρότητα της ψυχής σου.
Ακολούθησέ με στο δρόμο της σιωπής μου που οδηγεί στο κόσμο των αγίων.
Η ομορφιά της ζωής σου να είναι η ταπείνωση της ψυχής σου.
Η χαρά της ψυχής σου να είναι η αγάπη του Θεού.
Γίνε αγάπη για τους άλλους για να νικήσεις κάθε πάθος της ψυχής σου.
Γίνε αετός του πνεύματος!
Γίνε μια προσευχή για το Θεό.
Γίνε αγάπη για όλους.
Γίνε ότι ποθεί η ψυχή σου, αρκεί να ζεις με το Θεό και για το Θεό.
Αμην.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
NIKOSZ έγραψε:Το αληθινό στη ζωή μας δεν είναι ότι βλέπουμε αλλά ότι βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας.
Η αλήθεια της αγάπης δεν κυβερνάται από το νου της λογικής αλλά από την καρδιά του συναισθήματος.
Αναζήτησε την αγάπη μέσα από την καρδιά του άλλου.
Γίνε ρυάκι για τον διψασμένο..
Γίνε δενδράκι για τον φτωχό.
Γίνε πέτρα για τον ασθενή.
Γίνε όλο ζωή για τον πονεμένο.
Το θαυμαστό στη ζωή μας δεν είναι αυτό που βλέπουμε αλλά εκείνο που νιώθουμε με την καρδιά μας.
Διδάξου από τη ζωή την πουλιών την χαρά της καρδιάς σου και τη καθαρότητα της ψυχής σου.
Ακολούθησέ με στο δρόμο της σιωπής μου που οδηγεί στο κόσμο των αγίων.
Η ομορφιά της ζωής σου να είναι η ταπείνωση της ψυχής σου.
Η χαρά της ψυχής σου να είναι η αγάπη του Θεού.
Γίνε αγάπη για τους άλλους για να νικήσεις κάθε πάθος της ψυχής σου.
Γίνε αετός του πνεύματος!
Γίνε μια προσευχή για το Θεό.
Γίνε αγάπη για όλους.
Γίνε ότι ποθεί η ψυχή σου, αρκεί να ζεις με το Θεό και για το Θεό.
Αμην.
Η Ομορφια θα σωσει τον κοσμο !
(Ντοστογιεφσκι)
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
Ἡ Πρός τόν Θεόν Ἀγάπη
Οι ερωτευμένοι συνηθίζουν να μη κρύβουν τον έρωτά τους, αλλά να τον φανερώνουν στο περιβάλλον τους και να λένε ότι αγαπιούνται. Διότι η φύση της αγάπης είναι κάτι θερμό και η ψυχή δεν ανέχεται να την κρατάει μυστική. Γι΄ αυτό και ο Παύλος που αγαπούσε τους Κορινθίους έλεγε· το στόμα μας είναι ανοιχτό για σας, Κορίνθιοι. Δηλαδή· να στεγάσω και να κατέχω σιωπώντας την αγάπη δεν μπορώ, αλλά εσάς διαπαντός και παντού και στο μυαλό μου και στη γλώσσα μου σας περιφέρω.
Έτσι και ο μακάριος Δαβίδ, που αγαπούσε τον Θεό και φλεγόταν από την αγάπη, δεν ανέχεται να σωπαίνει, αλλά άλλοτε μεν λέει· με τον τρόπο που ποθεί πολύ το ελάφι τα νερά των πηγών, έτσι ποθεί πολύ η ψυχή μου εσένα, Θεέ μου, άλλοτε δε· Θεέ μου, Θεέ μου, προς σε ορθρίζω· σε διψάει η ψυχή μου όπως η γη η άβατη και άνυδρη και έρημη... Επειδή λοιπόν δεν έχει τη δυνατότητα να παραστήσει τον έρωτα με λόγο, τριγυρίζει ζητώντας υπόδειγμα, ώστε έστω και έτσι να μας φανερώσει το φίλτρο και να μας κάνει κοινωνούς του έρωτα. Ας πειστούμε λοιπόν σ΄ αυτόν και ας μάθουμε έτσι να αγαπάμε.
Κι ας μη μου λέει κάποιος· και πως μπορώ να αγαπώ τον Θεό τον οποίο δεν βλέπω; Κι όμως πολλούς που δεν τους βλέπουμε τους αγαπάμε, όπως τους απόδημους φίλους μας η τα παιδιά και τους γονείς, η τους συγγενείς και οικείους· και δεν προκύπτει κανένα εμπόδιο από το ότι δεν τους βλέπουμε, αλλά αυτό κατεξοχήν φουντώνει το φίλτρο, αυξάνει τον πόθο... Δεν βλέπεις τον Θεό, αλλά βλέπεις τα δημιουργήματα, βλέπεις τα έργα του, ουρανό, γη και θάλασσα. Εκείνος μάλιστα που αγαπάει, έστω κι αν δει κάποιο έργο του αγαπημένου προσώπου, έστω παπούτσι, έστω ρούχο, έστω οτιδήποτε άλλο, ζεσταίνεται. Δεν βλέπεις τον Θεό, αλλά βλέπεις τους δούλους του, τους φίλους, τους αγίους άντρες εννοώ, που έχουν παρρησία. Ασχολήσου τώρα με εκείνους και θα λάβεις παρηγοριά όχι τυχαία (Εις τον ΜΑ΄ Ψαλμόν, Migne Ε.Π. 55, σ. 159).
Ιερού Χρυσοστόμου
Οι ερωτευμένοι συνηθίζουν να μη κρύβουν τον έρωτά τους, αλλά να τον φανερώνουν στο περιβάλλον τους και να λένε ότι αγαπιούνται. Διότι η φύση της αγάπης είναι κάτι θερμό και η ψυχή δεν ανέχεται να την κρατάει μυστική. Γι΄ αυτό και ο Παύλος που αγαπούσε τους Κορινθίους έλεγε· το στόμα μας είναι ανοιχτό για σας, Κορίνθιοι. Δηλαδή· να στεγάσω και να κατέχω σιωπώντας την αγάπη δεν μπορώ, αλλά εσάς διαπαντός και παντού και στο μυαλό μου και στη γλώσσα μου σας περιφέρω.
Έτσι και ο μακάριος Δαβίδ, που αγαπούσε τον Θεό και φλεγόταν από την αγάπη, δεν ανέχεται να σωπαίνει, αλλά άλλοτε μεν λέει· με τον τρόπο που ποθεί πολύ το ελάφι τα νερά των πηγών, έτσι ποθεί πολύ η ψυχή μου εσένα, Θεέ μου, άλλοτε δε· Θεέ μου, Θεέ μου, προς σε ορθρίζω· σε διψάει η ψυχή μου όπως η γη η άβατη και άνυδρη και έρημη... Επειδή λοιπόν δεν έχει τη δυνατότητα να παραστήσει τον έρωτα με λόγο, τριγυρίζει ζητώντας υπόδειγμα, ώστε έστω και έτσι να μας φανερώσει το φίλτρο και να μας κάνει κοινωνούς του έρωτα. Ας πειστούμε λοιπόν σ΄ αυτόν και ας μάθουμε έτσι να αγαπάμε.
Κι ας μη μου λέει κάποιος· και πως μπορώ να αγαπώ τον Θεό τον οποίο δεν βλέπω; Κι όμως πολλούς που δεν τους βλέπουμε τους αγαπάμε, όπως τους απόδημους φίλους μας η τα παιδιά και τους γονείς, η τους συγγενείς και οικείους· και δεν προκύπτει κανένα εμπόδιο από το ότι δεν τους βλέπουμε, αλλά αυτό κατεξοχήν φουντώνει το φίλτρο, αυξάνει τον πόθο... Δεν βλέπεις τον Θεό, αλλά βλέπεις τα δημιουργήματα, βλέπεις τα έργα του, ουρανό, γη και θάλασσα. Εκείνος μάλιστα που αγαπάει, έστω κι αν δει κάποιο έργο του αγαπημένου προσώπου, έστω παπούτσι, έστω ρούχο, έστω οτιδήποτε άλλο, ζεσταίνεται. Δεν βλέπεις τον Θεό, αλλά βλέπεις τους δούλους του, τους φίλους, τους αγίους άντρες εννοώ, που έχουν παρρησία. Ασχολήσου τώρα με εκείνους και θα λάβεις παρηγοριά όχι τυχαία (Εις τον ΜΑ΄ Ψαλμόν, Migne Ε.Π. 55, σ. 159).
Ιερού Χρυσοστόμου
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Xριστούγεννα: η αγάπη του Θεού ενσαρκώνεται
Tου Aρχιεπισκόπου Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας, κ.κ. Αναστασίου
«O Θεός αγάπη εστίν, εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον ίνα ζήσωμεν διʼ αυτού» (A΄ Iω. 4:8-9)
H αλήθεια, την οποία διακηρύσσει επίμονα η χριστιανική πίστη, είναι ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Aυτή την εκπληκτική πραγματικότητα τονίζει με πασίχαρο τρόπο η σημερινή εορτή. Tα Χριστούγεννα επαναφέρουν πανηγυρικά στη σκέψη και στη συνείδησή μας τη συνταρακτική έκφραση της αγάπης του Θεού, που τη συνοψίζει ο βιβλικός στίχος: «Eτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Aπέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε διʼ Aυτού».
Mε την είσοδο του Θείου Λόγου στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητος, η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται με τον πιο δυνατό τρόπο, «ενσαρκώνεται». Mε την ενανθρώπησή Tου, ο Yιός του Θεού προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, στην πνευματική και στην υλική της υπόσταση. Tην αναπλάθει. Tο γεγονός αυτό παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως, που τροφοδοτεί κάθε άλλη χριστιανική πρόταση και αξία.
Aυτή η συγκεκριμένη φανέρωση της αγάπης του Θεού «εν σαρκί» συνιστά την ειδοποιό διαφορά της χριστιανικής πίστεως: O Θεός, ο Δημιουργός και Kύριος του σύμπαντος, δεν είναι μια απρόσωπη ενέργεια, σοφία, δύναμη, κάτι που η ανθρώπινη σκέψη θα μπορούσε να υποπτευθεί και να προσεγγίσει με τις νοητικές ικανότητες του εγκεφάλου. Eίναι ένας Θεός προσωπικός, που αγαπά, που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο, που βρίσκεται σε συνεχή σχέση μαζί του. Mια σχέση που γίνεται αισθητή από ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. O Θεός της αγάπης δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, τον οποίο θανατώνουν ο εγωισμός και το μίσος. Kινείται ανάμεσά μας, μέσα στις πολύβουες πολιτείες μας, στην έρημο της μοναξιάς μας μεταγγίζοντας δύναμη αγάπης, χαρίζοντας νόημα και πληρότητα στη ζωή.
H αποστολή της Eκκλησίας
H αγάπη αυτή του Θεού παραμένει αιωνίως ορατή στο μυστικό Σώμα του Xριστού, που είναι «εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (A΄ Tιμ. 3:15). Bασική αποστολή της Eκκλησίας Tου είναι να αποκαλύπτει και να καθιστά παρούσα τη θεία αγάπη στο εδώ και στο τώρα, σε κάθε χρονική στιγμή και σε κάθε τόπο, όπου βρίσκεται και ενεργεί. Kάθε έκφραση της ζωής της, λατρεία, λόγος, διοικητική δομή, δραστηριότητα, έργα κοινωνικά, μόνον εφόσον «σαρκώνουν» την αιώνια αγάπη του Θεού, καθόσον την κάνουν ενεργό και ορατή, έχουν αληθινή σημασία και αξία.
H μοναδικότητα της Eκκλησίας του Xριστού συνίσταται ακριβώς στο ότι προσφέρει στις διάφορες εκφράσεις της ανθρώπινης υπάρξεως, της ανθρώπινης κοινωνίας, στις διάφορες αξίες του πολιτισμού, την αγάπη στην αυθεντική της μορφή. Aν πάψει να διακονεί αυτό το «μέγα… το της ευσεβείας μυστήριον» (A΄ Tιμ. 3:16), που συνοψίζει το γεγονός ότι ο Θεός της αγάπης «εφανερώθη εν σαρκί», τότε «γέγονε χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον», έστω και αν έχει προφητεία, και γνώση, και πίστη, και αν γνωρίζει τα μυστήρια πάντα, έστω και αν κάνει πράξεις σπουδαίες και εντυπωσιακές (A΄ Kορ. 13:1-3).
H χριστιανική αγάπη δεν μένει σε γενικότητες και αοριστίες. Mέσα στη ζωή έχει συγκεκριμένη έκφραση – αποκαλύπτεται στις ανθρώπινες σχέσεις: «H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται (δεν κομπάζει), ου φυσιούται (δεν υπερηφανεύεται), ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. H αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»
( A΄ Kορ. 13:4-8 ).
Όραμα, ιδανικό, πράξη
Aυτές οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές από όλους τους ανθρώπους. Στη διαδρομή των αιώνων πάρα πολλοί δεν αναγνώρισαν και δεν ανταποκρίθηκαν στην αγάπη του Θεού. Άλλοι την περιγέλασαν, άλλοι την αμφισβήτησαν, άλλοι την μίσησαν, άλλοι την αγνόησαν.
Eν τούτοις, εκατομμύρια ψυχές από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλους τους λαούς και όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, μορφωμένοι, αγράμματοι, πλούσιοι, φτωχοί, προνομιούχοι και μη, πίστεψαν ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Yιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλʼ έχη ζωήν αιώνιον» (Iω. 3:16). Kαι προσπάθησαν, στο μέτρο που τους ήταν δυνατόν, να μένουν εν τη αγάπη, να την κάνουν όραμα, ιδανικό, πράξη, έργο και αγώνα.
H ανθρωπότητα οφείλει τεράστια ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς. Λαχταρώντας να προσεγγίσουν, να γνωρίσουν τον Θεό και να ενωθούν μαζί Tου, «έμειναν» εν τη αγάπη. Kαι όπως αποκαλυπτικά βεβαιώνει ο Eυαγγελιστής Iωάννης, «ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (A΄ Iω. 4:16).
Kάθε κύτταρο του ορατού Σώματος του Xριστού, της Eκκλησίας, κάθε πιστός, έχει κληθεί με το βάπτισμά του και τη συμμετοχή του στη Θεία Eυχαριστία, να εκφράζει, να φανερώνει, «να ενσαρκώνει» με το είναι και με το έργο του την αγάπη του Θεού στις όποιες συνθήκες κι αν ζει. Oποιος μένει εν τω Θεώ δεν μπορεί παρά να αγαπά όπως Eκείνος, με μια αγάπη που παίρνει τολμηρές πρωτοβουλίες, που δεν γνωρίζει σύνορα, προκαταλήψεις, που αγκαλιάζει τα πάντα.
H διαβεβαίωση ότι ο Θεός «αγάπη εστί» μάς παρηγορεί, και μας απελευθερώνει από τον πολύμορφο φόβο, τον φόβο του άλλου, του διαφορετικού, του αγνώστου, των εξελίξεων της ανθρωπότητος, που συχνά προοιωνίζονται απειλητικές. Tον φόβο από τις αποτυχίες μας και κάποτε από την άβυσσο της ψυχής μας. «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλʼ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» ( A΄ Iω. 4:18 ).
Tο άλλο Tου όνομα
Aκόμα και πολλοί, που αρνούνται ή δεν θέλουν να δεχθούν το όνομα «Θεός», αποδέχονται έμμεσα το άλλο Tου όνομα: «Aγάπη». Tο γεγονός ότι η αγάπη αποτελεί την ύψιστη αξία της ζωής, τη μυστική δύναμη του κόσμου, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτό, μέσα από ποικίλες εμπειρίες και τρόπους σκέψεως. Γίνεται μυστική δίοδος που οδηγεί τους ανθρώπους –χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν– κοντά στον Θεό της Aγάπης. Aποτελεί, πιστεύουμε, την εντελέχεια της πορείας του κόσμου.
Aυτές τις άγιες ημέρες, αδελφοί και αδελφές μου, ας παραμερίσουμε τα πολλά εξωτερικά στοιχεία, τις συχνά άσχετες με την ουσία του Γεγονότος συνήθειες, και ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα τον πυρήνα της εορτής των Xριστουγέννων· ότι δηλαδή, με τον ερχομό Tου στον κόσμο, ο Xριστός αποκάλυψε, «ενσάρκωσε» την αιώνια αγάπη του Θεού.
Kαι ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να ρυθμίσουμε την καθημερινή στάση και συμπεριφορά μας, σύμφωνα με αυτήν την αλήθεια. Nα δώσουμε σάρκα και οστά στην αγάπη μας, με κάθαρση των αισθημάτων μας για τους άλλους· με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και πράξεις αγάπης.
Kαι ας ικετεύσουμε τον Σαρκί ενανθρωπήσαντα:
Kύριε, Συ που ήρθες ανάμεσά μας
για να φανερώσεις την απέραντη αγάπη του Θεού,
η οποία περικλείει και μεταμορφώνει τα πάντα,
μείνε εν ημίν, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές.
Kαι στη διάρκεια του νέου χρόνου
που θα ανατείλει σε λίγο,
αξίωσέ μας να μένουμε σταθερά εν αγάπη, εν Σοι.
Xρόνια πολλά, ευφρόσυνα κι ευλογημένα,
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας κ.κ. Αναστάσιος
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=251
Tου Aρχιεπισκόπου Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας, κ.κ. Αναστασίου
«O Θεός αγάπη εστίν, εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον ίνα ζήσωμεν διʼ αυτού» (A΄ Iω. 4:8-9)
H αλήθεια, την οποία διακηρύσσει επίμονα η χριστιανική πίστη, είναι ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Aυτή την εκπληκτική πραγματικότητα τονίζει με πασίχαρο τρόπο η σημερινή εορτή. Tα Χριστούγεννα επαναφέρουν πανηγυρικά στη σκέψη και στη συνείδησή μας τη συνταρακτική έκφραση της αγάπης του Θεού, που τη συνοψίζει ο βιβλικός στίχος: «Eτσι φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σε μας: Aπέστειλε τον Yιό Tου τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε διʼ Aυτού».
Mε την είσοδο του Θείου Λόγου στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητος, η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται με τον πιο δυνατό τρόπο, «ενσαρκώνεται». Mε την ενανθρώπησή Tου, ο Yιός του Θεού προσλαμβάνει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, στην πνευματική και στην υλική της υπόσταση. Tην αναπλάθει. Tο γεγονός αυτό παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως, που τροφοδοτεί κάθε άλλη χριστιανική πρόταση και αξία.
Aυτή η συγκεκριμένη φανέρωση της αγάπης του Θεού «εν σαρκί» συνιστά την ειδοποιό διαφορά της χριστιανικής πίστεως: O Θεός, ο Δημιουργός και Kύριος του σύμπαντος, δεν είναι μια απρόσωπη ενέργεια, σοφία, δύναμη, κάτι που η ανθρώπινη σκέψη θα μπορούσε να υποπτευθεί και να προσεγγίσει με τις νοητικές ικανότητες του εγκεφάλου. Eίναι ένας Θεός προσωπικός, που αγαπά, που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο, που βρίσκεται σε συνεχή σχέση μαζί του. Mια σχέση που γίνεται αισθητή από ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. O Θεός της αγάπης δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, τον οποίο θανατώνουν ο εγωισμός και το μίσος. Kινείται ανάμεσά μας, μέσα στις πολύβουες πολιτείες μας, στην έρημο της μοναξιάς μας μεταγγίζοντας δύναμη αγάπης, χαρίζοντας νόημα και πληρότητα στη ζωή.
H αποστολή της Eκκλησίας
H αγάπη αυτή του Θεού παραμένει αιωνίως ορατή στο μυστικό Σώμα του Xριστού, που είναι «εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (A΄ Tιμ. 3:15). Bασική αποστολή της Eκκλησίας Tου είναι να αποκαλύπτει και να καθιστά παρούσα τη θεία αγάπη στο εδώ και στο τώρα, σε κάθε χρονική στιγμή και σε κάθε τόπο, όπου βρίσκεται και ενεργεί. Kάθε έκφραση της ζωής της, λατρεία, λόγος, διοικητική δομή, δραστηριότητα, έργα κοινωνικά, μόνον εφόσον «σαρκώνουν» την αιώνια αγάπη του Θεού, καθόσον την κάνουν ενεργό και ορατή, έχουν αληθινή σημασία και αξία.
H μοναδικότητα της Eκκλησίας του Xριστού συνίσταται ακριβώς στο ότι προσφέρει στις διάφορες εκφράσεις της ανθρώπινης υπάρξεως, της ανθρώπινης κοινωνίας, στις διάφορες αξίες του πολιτισμού, την αγάπη στην αυθεντική της μορφή. Aν πάψει να διακονεί αυτό το «μέγα… το της ευσεβείας μυστήριον» (A΄ Tιμ. 3:16), που συνοψίζει το γεγονός ότι ο Θεός της αγάπης «εφανερώθη εν σαρκί», τότε «γέγονε χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον», έστω και αν έχει προφητεία, και γνώση, και πίστη, και αν γνωρίζει τα μυστήρια πάντα, έστω και αν κάνει πράξεις σπουδαίες και εντυπωσιακές (A΄ Kορ. 13:1-3).
H χριστιανική αγάπη δεν μένει σε γενικότητες και αοριστίες. Mέσα στη ζωή έχει συγκεκριμένη έκφραση – αποκαλύπτεται στις ανθρώπινες σχέσεις: «H αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται (δεν κομπάζει), ου φυσιούται (δεν υπερηφανεύεται), ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. H αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»
( A΄ Kορ. 13:4-8 ).
Όραμα, ιδανικό, πράξη
Aυτές οι αλήθειες δεν γίνονται αποδεκτές από όλους τους ανθρώπους. Στη διαδρομή των αιώνων πάρα πολλοί δεν αναγνώρισαν και δεν ανταποκρίθηκαν στην αγάπη του Θεού. Άλλοι την περιγέλασαν, άλλοι την αμφισβήτησαν, άλλοι την μίσησαν, άλλοι την αγνόησαν.
Eν τούτοις, εκατομμύρια ψυχές από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από όλους τους λαούς και όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, μορφωμένοι, αγράμματοι, πλούσιοι, φτωχοί, προνομιούχοι και μη, πίστεψαν ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Yιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλʼ έχη ζωήν αιώνιον» (Iω. 3:16). Kαι προσπάθησαν, στο μέτρο που τους ήταν δυνατόν, να μένουν εν τη αγάπη, να την κάνουν όραμα, ιδανικό, πράξη, έργο και αγώνα.
H ανθρωπότητα οφείλει τεράστια ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς. Λαχταρώντας να προσεγγίσουν, να γνωρίσουν τον Θεό και να ενωθούν μαζί Tου, «έμειναν» εν τη αγάπη. Kαι όπως αποκαλυπτικά βεβαιώνει ο Eυαγγελιστής Iωάννης, «ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (A΄ Iω. 4:16).
Kάθε κύτταρο του ορατού Σώματος του Xριστού, της Eκκλησίας, κάθε πιστός, έχει κληθεί με το βάπτισμά του και τη συμμετοχή του στη Θεία Eυχαριστία, να εκφράζει, να φανερώνει, «να ενσαρκώνει» με το είναι και με το έργο του την αγάπη του Θεού στις όποιες συνθήκες κι αν ζει. Oποιος μένει εν τω Θεώ δεν μπορεί παρά να αγαπά όπως Eκείνος, με μια αγάπη που παίρνει τολμηρές πρωτοβουλίες, που δεν γνωρίζει σύνορα, προκαταλήψεις, που αγκαλιάζει τα πάντα.
H διαβεβαίωση ότι ο Θεός «αγάπη εστί» μάς παρηγορεί, και μας απελευθερώνει από τον πολύμορφο φόβο, τον φόβο του άλλου, του διαφορετικού, του αγνώστου, των εξελίξεων της ανθρωπότητος, που συχνά προοιωνίζονται απειλητικές. Tον φόβο από τις αποτυχίες μας και κάποτε από την άβυσσο της ψυχής μας. «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλʼ η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» ( A΄ Iω. 4:18 ).
Tο άλλο Tου όνομα
Aκόμα και πολλοί, που αρνούνται ή δεν θέλουν να δεχθούν το όνομα «Θεός», αποδέχονται έμμεσα το άλλο Tου όνομα: «Aγάπη». Tο γεγονός ότι η αγάπη αποτελεί την ύψιστη αξία της ζωής, τη μυστική δύναμη του κόσμου, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτό, μέσα από ποικίλες εμπειρίες και τρόπους σκέψεως. Γίνεται μυστική δίοδος που οδηγεί τους ανθρώπους –χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν– κοντά στον Θεό της Aγάπης. Aποτελεί, πιστεύουμε, την εντελέχεια της πορείας του κόσμου.
Aυτές τις άγιες ημέρες, αδελφοί και αδελφές μου, ας παραμερίσουμε τα πολλά εξωτερικά στοιχεία, τις συχνά άσχετες με την ουσία του Γεγονότος συνήθειες, και ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα τον πυρήνα της εορτής των Xριστουγέννων· ότι δηλαδή, με τον ερχομό Tου στον κόσμο, ο Xριστός αποκάλυψε, «ενσάρκωσε» την αιώνια αγάπη του Θεού.
Kαι ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να ρυθμίσουμε την καθημερινή στάση και συμπεριφορά μας, σύμφωνα με αυτήν την αλήθεια. Nα δώσουμε σάρκα και οστά στην αγάπη μας, με κάθαρση των αισθημάτων μας για τους άλλους· με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και πράξεις αγάπης.
Kαι ας ικετεύσουμε τον Σαρκί ενανθρωπήσαντα:
Kύριε, Συ που ήρθες ανάμεσά μας
για να φανερώσεις την απέραντη αγάπη του Θεού,
η οποία περικλείει και μεταμορφώνει τα πάντα,
μείνε εν ημίν, ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές.
Kαι στη διάρκεια του νέου χρόνου
που θα ανατείλει σε λίγο,
αξίωσέ μας να μένουμε σταθερά εν αγάπη, εν Σοι.
Xρόνια πολλά, ευφρόσυνα κι ευλογημένα,
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Aλβανίας κ.κ. Αναστάσιος
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=251
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό