"Πρώτος μεταξύ ίσων ο Πάπας"

[aposal]

Ρώτησε κάποιος τον Γέροντα για το θέμα της φιλονικίας των τριών ιεραρχών με τον αρχιεπίσκοπο, ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι.
Ο Γέροντας ενοχλημένος κάπως από την ερώτηση αυτή είπε : «Ακούτε βρε παιδιά, δεν είμαστε όλοι για όλες τις δουλειές. Ο καθένας πρέπει να κοιτάει την δουλειά του και να μην ανακατεύεται εκεί που δεν πρέπει. Εμείς δεν πρέπει να βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι, αλλά να εφαρμόζουμε την εντολή του Χριστού μας : «βλέπετε δε υμείς εαυτούς», για να μην ακούσουμε την επίπληξη : «τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου…».Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να κρίνουμε, γιατί είναι δουλειά του Θεού να βλέπει τι κάνουν οι αδελφοί μας και να τους κρίνει. Ο καλός Θεός μας ποτέ, μα ποτέ δεν παραχωρεί να μας βρει κάτι άσχημο αν προηγουμένως δεν έχει δει ότι μέσα από αυτό θα βγει κάτι καλό και θα ωφεληθεί η ψυχή μας. Γι’ αυτό να έχουμε εμπιστοσύνη ότι ο Θεός και τις αταξίες μας τις εκμεταλλεύεται για το καλό μας! Να έχετε εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον και αφήστε τα όλα στα δικά Του χέρια και μην ασχολείστε.

[eortologio_gr]

... Να έχετε εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον και αφήστε τα όλα στα δικά Του χέρια και μην ασχολείστε

Οι Ιερωμένοι που ασκούν κριτική δημοσίως σε εφημερίδες δεν έχουν εμπιστοσύνη σε Εκείνον ? Ασκώντας δημόσια κριτική στην ουσία κοινοποιείται προς το ευρύ κοινό ομοθρήσκων και αλλοθρήσκων οι θέσεις του και η διαφωνία του. Επιζητώντας τι άλλο παρα ένα μπράβο...

Η επιθετική Δημόσια κριτική ειδικα απο Ιερωμένους δείχνει απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης σε Εκείνον.

Αυτό είναι που μου ανάβει τα αίματα και δεν μπορώ να το χωνέψω...

Κατα τα λοιπά όταν κλείσω το PC κλείνουν και τα θέματα αυτά και ασχολούμαι με το προσφιλές μου χόμπυ που είναι η οικογένειά μου.

Χρ.

[aposal]

Οι ιερωμένοι πάντως είναι πιο αρμόδιοι από εμάς τους λαϊκούς.

[Thomas15n]

Νομίζω ότι είναι υπερβολικό να καταδικάζουμε την συντριπτική πλειοψηφία των Μητροπολιτών, ότι δεν λένε την αλήθεια!
Έχουμε πάρει όλοι μας φόρα και καταδικάζουμε την ηγεσία της Εκκλησίας, έχοντας την συνείδησή μας ήσυχη! Έχει γίνει μόδα πλέον!

Δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ πραγματικά ορθόδοξος χριστιανός που να καταδικάζει οποιονδήποτε επίσκοπο από μόδα ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ.
Απλά τα τελευταία χρόνια υπάρχει μιά άλλη μόδα στους Ορθοδόξους, να παρουσιάζουν τις αιρέσεις και ειδικά τον παπισμό ως ΑΔΕΛΦΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ με μυστήρια χάρη και απόστολική διαδοχή. Αυτή η μόδα έχει υποκινήσει όλα αυτά που λέμε. Όταν ήταν ο μακαριστός Σεραφείμ ύπήρχε αυτή η "μόδα" να κατηγορούν επισκόπους γιά θέματα πίστεως με οποιαδήποτε αίρεση άποδεκτή ή όχι, σαφώς ΟΧΙ άρα τί έγινε και εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια αυτή η "μόδα" όπως λες οι λαϊκοί και κάποιοι κληρικοί να βάλλουν κατά ορισμένων επισκόπων, τί έγινε τρελλαθήκαμε ομαδικά παραφρονήσαμε και δεν ξέρουμε τί λέμε! Την άφιξη του τέως πάπα στην Ελλάδα ποιός την προκάλεσε εμείς οι λαϊκοί; την διοργάνωση στο Άγιο Ανδρέα το 2005 την συνάντηση του ΠΣΕ εμείς οι λαϊκοί; το ταξίδι του Μακαριωτάτου στο Βατικανό εμείς οι λαϊκοί; το ότι αλωνίζουν στην Ελλάδα ανενόχλητα οι πάσης φύσεως αιρέσεις του προτεσταντισμού εμείς το προκαλέσαμε οι λαϊκοί; Ποιός ευθύνεται γι'αυτά κανένας! μόνα τους γίνανε; Απάντηση σοβαρή υπάρχει; Βεβαίως και υπάρχει, ότι σίγουρα δεν φταίμε εμείς οι λαϊκοί.

[konstantinoupolitis]

Οι αρχές του Filioque εντοπίζονται στον Δ΄ αιώνα, τουλάχιστον, σε κείμενα πολύ γνωστών συγγραφέων(Ανατολικών και Δυτικών). Συνοδικά, η παλαιοτέρα άμεση αναφορά της θεολογίας αυτής, εντοπίζεται στο Ψευδο–Αθανασιανό ή Σύμβολο του Quicumque. Σε αυτό, που δημοσιεύει ή εισαγάγει πρώτος ο Καισάριος Αρελάτης το 542, ο Παράκλητος μαρτυρείται ως εκπορευόμενος από όλη την Αγία Τριάδα και όχι αποκλειστικά υπό του Πατρός.

Η σχετική παλαιοτέρα υπερψήφισή της αιρέσεως αυτής, πραγματοποιήθηκε σε δύο Συνόδους του Τολέδο στην Ισπανία. Στην πρώτη Σύνοδο του 547, άρα μόλις 5 έτη μετά το Ψευδο–Αθανασιανό Σύμβολο, προσετέθη το Filioque στο τοπικό Δογματικό Σύμβολο(«a Patre Filioque procendens»).

Στην δευτέρα που συγκροτήθηκε το 589, ήδη, με την εναρκτήρια ομιλία του βασιλέως Ρεκαρέδου(Ριχάρδου;) έγινε λόγος, πως «το Άγιο Πνεύμα πρέπει επίσης να ομολογηθεί από μας και να διδαχθεί ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό». Μοιραία, λοιπόν, η Σύνοδος προέβη σε προσθήκη του όρου στο Επίσημο Σύμβολο της Εκκλησίας(«ex Patre et Filio procendens»). Παράλληλα στον Γ΄ αναθεματισμό αυτής(ΚΓ΄ συνολικά), υπήρχε καταδίκη «εκείνων που δεν δηλώνουν φανερά ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό».

Η πρώτη συσχέτιση της ίδιας της Ρώμης με το Filioque, έμεμση βέβαια, σχετίζεται με την ένταση που προκλήθηκε μεταξύ Καρλομάγνου και Κωνσταντινουπόλμε αφορμή την υπο του Πάπα Λέοντος του Γ΄ ανακήρυξή–στέψη του Καρόλου σε Αυτοκράτορα Αύγουστο (Imperator–Augustus). Η συγκεκριμένη πράξη, έλαβε χώρα κατά την Χριστουγεννιάτικη Θ. Λειτουργία του 800 στην Μαρτυρική Βασιλική του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη. Ένα χρόνο πριν, ο Λέων ο Γ΄ γλίτωσε από πραξικόπημα, που είχε ως σκοπό την καθαίρεση και δη την τύφλωσή του. Τότε και ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι, κατάφερε να καταφύγει στην πρωτεύουσα του Καρόλου. Ο τελευταίος, δεν άφησε ανεκμετάλλευτη την δοθείσα ευκαιρία. Ως άλλος Ρωμαίος Αυτοκράτωρ διοργάνωσε Δίκη–Σύνοδο, με την οποία τόσο ο Λέων αποκαταστάθηκε, όσο και καταδικάστηκαν οι αντίπαλοί του. Ο ιστορικός Θεοφάνης, ευθέως χαρακτηρίζει την στέψη του 800, ως προϊόν συναλλαγής μεταξύ Λέοντος και Καρόλου προς αποκατάσταση του πρώτου. Να σημειωθεί πως ο Λέων, μάλλον είχε αποδεχθεί και το Filioque. Βέβαια αυτό, ήταν μια προσωπική του επιλογή και δεν συνιστούσε σε καμία περίπτωση αποδοχή της αιρέσεως υπό της επισήμου Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

[konstantinoupolitis]

Μια άλλη πτυχή του Filioque, υπήρξε η σύνταξη των Καρολινείων Τόμων, φαίνεται πως άρχισε μετά το 790. Τότε ήταν που έλαβε ο Κάρολος, μια πρώτη και άστοχη λατινική μετάφραση των Πρακτικών της Ζ΄ Οικουμενικής. Με αφορμή αυτό, θα συγκληθεί μια συνεδρία θεολόγων και ειδικών στο ανάκτορο του Regensburg, στην οποία και θα καταρτιστεί η πρώτη μορφή των Καρολινείων Τόμων. Σε αυτήν υπομνηματίστηκαν 60 χωρία των αποφάσεων της Ζ΄ Οικουμενικής και τα οποία θεωρήθηκαν αντίθετα από την Χριστιανική Θεολογία. Με βάση αυτά τα 60 υπομνήματα, συντάχθηκε το προοίμιο των Τόμων αυτών. Εκεί δια του Καρλομάγνου τονίζονταν, η καταδίκη αποφάσεων της Ζ΄ Οικουμενικής, ομού και της Εικονομαχικής Συνόδου της Ιερείας του 754. Η συγγραφή των Τόμων συνεχίστηκε και τα επόμενα δύο χρόνια, κάθε δε κεφάλαιό τους ασχολήθηκε με ένα επίμαχο χωρίο, το οποίο επιχειρήθηκε να ανασκευασθεί και με χρήση Πατερικών έργων.
Ως προς την θεολογία των Τόμων, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα εξής:
1) Ως προς την Εικονομαχία εκφράζει μια ήπια Εικονομαχία, αλλά από την άλλη καταδικάζει και την ακραία Εικονομαχία της Ιέρειας. Πράγμα που οδηγεί πολλούς στο να υποθέσουν, ότι η εξαγωγή τέτοιων πορισμάτων οφείλεται, ενδεχομένως, σε κακές μεταφράσεις. Τόσο των Πρακτικών, όσο και των έργων των Ανατολικών Πατέρων.
2) Ως προς την θέση της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, διακρίνεται η αποδοχή της υπεροχής της.
3) Ως προς το ζήτημα της και εκ του Υιού Εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, προτείνεται η προσθήκη του Filioque και κριτικάρονται οι σχετικές θέσεις του Ταρασίου Κωνσταντινουπόλεως.
Οι Καρολίνειοι Τόμοι, περιέχοντες τα 60 γνωστά υπομνήματα και με την προσθήκη επιπλέον 25, απεστάλησαν προς τον Πάπα Αδριανό τον Α΄ (771–795) και με την ονομασία Capitulare adversus Synodum.

Ωστόσο και παρα την παντοδυναμία του Καρλομάγνου, ο τότε Πάπας απήντησε με σχετική επιστολή, πιθανότατα περί το καλοκαίρι του 793, υποχρεώνοντας τον, να σταματήσει να υποσκάπτει τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής.

[konstantinoupolitis]

Πάντως οι Φράγκοι, δεν σταμάτησαν να προσπαθούν να προωθήσουν μέρος ή το σύνολο των θέσεων των Καρολινείων Τόμων. Αυτό μαρτυρεί μια σειρά από γεγονότα, με χαρακτηριστικότερο το επεισόδιο του 808 μεταξύ Φράγκων και Ιεροσολυμιτών μοναχών. Έλαβε χώρα σε παρεκκλήσιο της Βηθλεέμ, κατά την Θ. Λειτουργία των Χριστουγέννων. Φράγκοι μοναχοί εκ του Όρους των Ελαιών, έψαλαν το Σύμβολο της Πίστεως με την προσθήκη του Filioque. Αποτέλεσμα, η συμπλοκή με τους εκεί μοναχούς του Πατριαρχείου. Με την συνδρομή και των Αγιοσαββαϊτών, οι δοξασίες τους δεν βρήκαν ανταπόκριση.
Τον επόμενο χρόνο, το 809, συγκροτήθηκε Σύνοδος στο Ακϋίσγρανο(Aix de Chapelle σημερινό Aachen). Η συγκεκριμένη θεώρησε, ότι η και εκ του Υιού Εκπόρευση ήτο απαραίτητος για την Σωτηριολογία. Κατά συνέπεια, προχώρησε στην προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.

[konstantinoupolitis]

Οι απόψεις του Φωτίου
περί της Εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος:

Ο Φώτιος ασχολήθηκε με το θέμα, ήδη το 866, όταν και έκανε μεταξύ άλλων αναφορά στο θέμα, σε επιστολή του προς τους Πατριάρχες της ανατολής. Κυρίως, όμως, ανέλυσε την επιχειρηματολογία στο έργο του «Περί της του Αγίου Πνεύματος Μυσταγωγίας». Αντέδρασε εξ αρχής, με την προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως. Πρώτα απ΄όλα, γιατί η ίδια η προσθήκη στο Σύμβολο είναι αντικανονική, είτε είναι Ορθόδοξη, είτε αιρετική. Αυτό ορίζει εμμέσως η εν Κωνσταντινουπόλει Β΄ Οικουμενική Σύνοδος του 381 δια του Α΄ Κανόνος, αμέσως δε η εν Εφέσω Γ΄ Οικουμενική του 431 δια του Ζ΄ Κανόνος. Από Θεολογικής πλευράς, ο Φώτιος απέρριπτε την δοξασία αυτή για τους παρακάτω λόγους:

Αν ισχύει και η εκ του Υιού εκπόρευση του Παρακλήτου, τότε:

α) Υπάρχουν δύο αίτια στην Τριάδα, άρα υφίσταται πολυθεΐα και όχι μοναδικότητα.

β) Ο Λόγος έχει ένα αίτιο, το Πνεύμα δύο, άρα είναι υποδεέστερο.

γ) Η εκπόρευση αυτή θα ήταν ή ίδια με αυτήν του Πατρός, άρα δεν θα είχε νόημα να γίνεται η διαφορετική, οπότε η εκπόρευση του Πατρός δεν θα ήταν τέλεια, άρα ούτε και ο ίδιος.

δ) Αφού η εκπόρευση είναι ιδίωμα του Πατρός ως Αίτιου, ο Λόγος θα είχε ίδιο ιδίωμα, άρα δεν θα είχε διάκριση και θα έπρεπε να δεχθούμε μια Θεολογία, παρόμοια του Σαβελλιανισμού.

ε) Θα καταλύονταν το ομοούσιο μεταξύ Λόγου και Παρακλήτου.

στ) Σύμφωνα με την βασική αρχή ότι οι υποστάσεις της Τριάδος έχουν ή κοινές ή διακριτές ιδιότητες, η εκπόρευση από δύο υποστάσεις και όχι μόνο από μία, αποτελεί κατά συνέπεια κοινή ενέργεια, άρα και του Παρακλήτου. Έτσι ο Παράκλητος εκπορεύεται, άρα και εκπορεύει τον ίδιο του τον εαυτό, άρα είναι και αίτιο του εαυτού του.

[konstantinoupolitis]

Η Σύνοδος και το Σχίσμα του 867:

Για την Σύνοδο αυτή δεν έχουμε πολλά στοιχεία δεδομένου, ότι η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 869/70 κατέστρεψε τα πρακτικά της. Συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 867 με αφορμή το Βουλγαρικό ζήτημα και διήρκεσε μέχρι και τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους. Παρόντες η πλειοψηφία των επισκόπων του Πατριαρχείου, αριθμός πρεσβυτέρων και διακόνων, ο Αυτοκράτωρ, καθώς και η Σύγκλητος. Ο Φώτιος οργάνωσε την Σύνοδο, με προφανή στόχο να καταδικασθούν οι διάφορες Ρωμαϊκές παρατυπίες. Το αν αυτό έγινε για λόγους ουσίας ή ήταν αφορμή, αφού παρατυπίες υπήρχαν και τα προηγούμενα έτη αλλά Σύνοδος δεν γίνονταν είναι άγνωστο. Ενδιαφέρουσα είναι και η άποψη, πως ο Φώτιος επιτέθηκε ευθέως στην Ρώμη και κατήγγειλε στο χρονικό σημείο αυτό τις κακοδοξίες της, ώστε να αποτρέψει την Βουλγαρική Εκκλησία από την Παπική χειραγώγηση και της συνήθειές της.
Με τις αποφάσεις της, καθαιρέθηκε ο Ρώμης για εισπήδηση και εισαγωγή Ρωμαϊκών εθίμων στην Βουλγαρική Εκκλησία.

Επίσης κατακρίθηκε η αντικανονική, ως εισαγωγή και ως ουσία, προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο Νικαίας–Κωνσταντινουπόλεως. Οι Χαλκηδόνος Ζαχαρίας και Λαοδικείας Θεόδωρος, επιφορτίσθηκαν με το έργο της παραδόσεως των Πρακτικών προς τον Λουδοβίκο τον Β΄ και τον Πάπα Νικόλαο τον Α΄.


Η Σύνοδος του 879/80:

Αργότερα, όταν ο Βασίλειος σταθεροποίησε το καθεστώς του(και ειδικά αφού επέστρεψε το φθινόπωρο του 879 από την κατά Αράβων εκστρατεία), θεώρησε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να επιλύσει και το θέμα του Φωτίου. Ο λόγος που έγινε κάτι τέτοιο, δεν μπορεί εύκολα να απαντηθεί. Άλλοι υποστηρίζουν πως ήρθε ή έπρεπε να έρθει σε σύγκρουση με την Ρωμαϊκή έδρα. Άλλοι, ότι ήθελε από καιρού να τον αποκαταστήσει και ενδεχομένως να συνετέλεσε σε αυτό και η αλλαγή Πάπα, με τον Αδριανό να διαδέχεται τον Νικόλαο το 867 και τον Ιωάννη τον Η΄ να διαδέχεται με την σειρά του τον Αδριανό το 872.
Είναι γνωστό ότι ο Βασίλειος διατηρούσε επαφές με τον Φώτιο. Ήδη απο το 875, του είχε αναθέσει την παιδαγωγική επιμέλεια των παιδιών του. Αργότερα και με τον θάνατο του Ιγνατίου το 877, διευκολύνθηκαν τα πράγματα για την αποκατάστασή του. Ο Βασίλειος δεν έχασε την ευκαιρία και κατόπιν εντολής του, ο Φώτιος επανήλθε, άτυπα πλην ουσιαστικά, στον Πατριαρχικό θώκο. Μπορεί, πάλι, να είδε τον ξαφνικό και αναπάντεχο θάνατο του πρωτοτόκου του υιού Κωνσταντίνου(άμα τη επιστροφή από την κατ΄ Αράβων εκστρατεία), ως Θεία Δίκη.
Εντούτοις φαίνεται πως ο σημαντικότερος λόγος, υπήρξε η δυσχερής θέση στην οποία βρέθηκε ο Πάπας. Το 877 η Καμπανία δέχθηκε την επέλαση των Αράβων. Έτσι η Ρώμη, αναγκάστηκε να στραφεί προς την Κωνσταντινούπολη. Τα πράγματα επιδεινώθηκαν ιδιαίτερα, όταν το 878 απεδήμησε ο Βασιλεύς των Φράγκων Κάρολος ο Φαλακρός, αφήνοντας τον Πάπα, χωρίς τον σημαντικότερο Δυτικό σύμμαχο. Από πλευράς συνθηκών, βρέθηκε στην πιο άκαιρη περίοδο για να επιδείξει αδιαλλαξία.
Έτσι μια από τις πρώτες ενέργειες του Βασιλείου μετά την επάνοδό του στην Βασιλεύουσα, ήταν η Κανονική αποκατάσταση. Τοιουτοτρόπως, οδηγήθηκαν τα πράγματα σε Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη(879–80). Συμμετείχαν συνολικά 383 Ιεράρχες. Μέσα σε αυτούς υπήρχαν και οι εκπρόσωποι των τριών ετέρων Ανατολικών Πατριαρχείων, ενώ την Ρωμαϊκή Εκκλησία εκπροσώπησε ο καρδινάλιος Πέτρος ο πρεσβύτερος και άλλοι δύο λεγάτοι, ο ένας εκ των οποίων ήταν ο Παύλος Αγκώνας . Πολιτικοί δεν παρέστησαν.
Ολοκληρώθηκε σε επτά συνεδρίες, κυρίως εντός του παλλαδίου της Αγίας Σοφίας. Η πρώτη συνεδρία έγινε στις αρχές Νοεμβρίου του 879, η δευτέρα στις 17 Νοεμβρίου, ή τρίτη στις 19 του αυτού μηνός, η τετάρτη στις 24 Δεκεμβρίου εντός του Μεγάλου Σεκρέτου. Η πέμπτη στις 26 Ιανουαρίου του 880 και πάλι στην Αγία Σοφία. Η έκτη στις 3 Μαρτίου εντός του Μεγάλου Παλατίου και η εβδόμη και τελευταία στις 13 Μαρτίου εντός της Αγίας Σοφίας.
Η θέση του Ρώμης ήταν αποκατάσταση του Φωτίου και των υπ΄αυτού χειροτονημένων, θεωρώντας ότι έχει το δικαίωμα αυτό, ως κορυφαίος εκπρόσωπος της Εκκλησίας του Αποστολικό Πρωτείου. Ζήτησε προς αυτό και συγνώμη του Φωτίου, για την πρότερη συμπεριφορά του. Οι Ανατολικοί επίσκοποι αντέδρασαν στις αξιώσεις του, δύο δε επίσκοποι, ο Βασίλειος Μαρτυροπόλεως(εκπρόσωπος του Αντιοχείας) και ο Προκόπιος Καισαρείας, θεώρησαν ότι ο Κωνσταντινουπόλεως έπρεπε να θεωρείται σημαντικότερος.
Τελικά η Σύνοδος αποφάσισε:
α) Την Πίστη της στο αμετάβλητο των Συμβόλων Νικαίας και Κωνσταντινουπόλεως και ως εκ τούτου την καταδίκη της προσθήκης του Filioque.
β) Την Συγκαταρίθμηση της εν Νικαίας Συνόδου του 787, ως Εβδόμης μεταξύ των Οικουμενικών Συνόδων.
γ) Την Ισχύ των μη αντικανονικών καταδικαστικών αποφάσεων που εξέδιδε η Δύση ως Εκκλησία και στην Ανατολή και το αντίστροφο.
δ) Την Δυνατότητα της άμεσης προαγωγής Χριστιανού από λαϊκό σε Πατριάρχη, εφόσον δεν υφίσταται λόγος κωλύματος.
ε) Την Αποκατάσταση του Φωτίου, την Άρση του αναθέματός του και την Αποκήρυξη της Ληστρικής του 869.
ς) Την Διασάφηση της προελεύσεως του κύρους της Ρώμης, ως διατελεσάσης πρωτευούσης της Αυτοκρατορίας και όχι ως έχουσα Αποστολικό Πρωτείο.
Την Σύνοδο σφράγισε και η εξής ιδιορρυθμία: Η υπογραφή των πρακτικών, έγινε στις 26 Ιανουαρίου του 880. Αυτό, όμως, δεν απετέλεσε και την λήξη αυτής. Συγκεκριμένα: Με την υπογραφή των πρακτικών, δεν απελύθησαν οι Συνοδικοί αλλά παρέμειναν μέχρι και τα μέσα Μαρτίου. Αυτό συνέβη, καθώς στις 12 Μαρτίου συγκροτήθηκε μια άτυπη συνεδρία στην περίφημο αίθουσα του Χρυσοτρικλίνου. Έλαβαν χώρα οι εκπρόσωποι των Πατριαρχείων και 18 άλλοι μητροπολίτες, με σκοπό την υπογραφή του Αυτοκράτορος στα πρακτικά. Ο Βασίλειος από την μεριά του για να υπογράψει, πίεσε προς μια ανάγνωση του Συμβόλου της Πίστεως, χωρίς το Filioque.

Έτσι καταλήξαμε σε μια απόφαση–παράγωγο του Κανόνος της Β΄ Οικουμενικής, που απαγόρευε την οιανδήποτε προσθήκη ή αφαίρεση επί του Συμβόλου της Πίστεως.

Σε αυτό το σημείο, δεν αντέδρασαν ούτε οι λεγάτοι. Έτσι, την επόμενη μέρα, 13 Μαρτίου του 880, με την εν Αγία Σοφία τελευταία συνεδρία(που έγινε ώστε να αποδεχθούν όλα τα μέλη της Συνόδου την απόφαση της 12 Μαρτίου), έληξε και τυπικά η Σύνοδος του 880. Να σημειωθεί πως οι τότε Συνοδικοί, απεδέχθησαν την Σύνοδο ως την Η΄ Οικουμενική.

[inaapp]

Οταν ο ίδιος Μητροπολίτης "κρίνει" την ανικανότητα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, τι περιμένεις να πράξουν όλοι οι άλλοι που παίρνουν παράδειγμα ? Χρ.

Eortologio gr,

Κατανοώ τη λογική σου και το νόημα αυτών που λές. Πιστεύω όμως, ότι και άλλες φωνές της Ιεραρχίας της Εκκλησίας θα ήθελαν να ακουστούν :rant: και αν όχι με την ίδια θέρμη του Πειραιώς, οποσδήποτε με ''Φωτιά και λάβρα'' :

Υπάρχει και κάτι άλλο που είναι βασικό : ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου. Όσο του το επέτρεπε (του Πειραιώς ) δε μιλούσε . Να όμως που η υπομονή έχει και τα όριά της. Ίσως αν ήταν άλλος στη θέση του να μη μιλούσε ή και να τα έλεγε ακόμα χειρότερα. Σε εμένα προσωπικά άρεσε η ομολογία αυτή, όπως και σ`εσένα, όπως και σε πολλούς άλλους. Σε κάποιους δεν άρεσε, γιατί, κατά την άποψή τους κάτι τέτοιο ήταν πρόωρο.

Κατ`εμέ άργησε η στιγμή που έπρεπε να ειπωθούν έτσι. Δηλ. συγγνώμη, τι περιμένουν κάποιοι, με σφιχταγκαλιάσματα και ''Ιούδαιους'' ασπασμούς το μαύρο να το κάνουν άσπρο; Και που το ''γράφουμε'' αυτό; : αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού.

Μήπως και κατά το παρελθόν δεν έγιναν τέτοιες ενέργειες (όχι μόνο μια ή δυο ) και όλες έπιασαν πάτο;

Το γιατί πρέπει η Εκκλησία μας να απομακρυνθεί από αυτούς τους διαλόγους είναι άλλο θέμα, που σηκώνει μεγάλη συζήτηση και έχει να κάνει
με την Πνευματική Ψυχολογία της Εκκλησίας (όχι την κοσμική φυσικά).