Τους φίλους τους διαλέγουμε, τους αδελφούς μας όχι

[oceangr2]

Η φιλία είναι ανώτερη του αδελφού, όταν παραμένει στο ύψος της. Αυτή η φιλία ονομάζεται πνευματική αδελφότητα.
Όταν έχουμε επιλέξει κάποιον για φίλο, πραγματικό φίλο και δοκιμασμένο, στα καλά και στα κακά μας, αυτός γίνεται πνευματικός αδελφός μας.

Ο αδελφός στο πνεύμα είναι ανώτερος απο του αδελφού εξ σάρκας και αίματος.
Η διαφορά μεταξύ των είναι, στην κατανόηση, στην ομοψυχία, στην συμπόρευση, στην πνευματική αγάπη και στην συνεχή ευχή του για το καλό μας, το οποίο και θα τον χαροποιήσει όταν μας συμβεί, ενώ το κακό που θα μας συμβεί θα τον θλίψει και θα τον στεναχωρήσει. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για εμάς προς τον φίλο μας.

Δεν πρέπει να φθονούμε κανέναν, πρέπει να φερόμαστε ανώτεροι ως άνθρωποι του δικαίου, της καλής θελήσεως και της αγάπης που θα μας βοηθήσει να ξεπερνάμε τα σφάλματα, τα αναγκαία* του δρόμου που βαδίζουμε.
Αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς θεμελιώνει και γερές βάσης για μια γερή φιλία, αλλά και για γερές σχέσεις γενικότερα με τους ανθρώπους γύρο μας.

Όταν γνωρίζουμε να κρατάμε ισοστάθμιση και δίκαιο σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μας, τότε έχουμε το Άγιο Φως εντός μας, που θα μας βοηθήσει να μην περιπίπτουμε σε σφάλματα και να γινόμαστε αντάξιοι του πνευματικού προορισμού μας.

*Περιπέπτουμε σε σφάλματα τα οποία είναι αποτέλεσμα των αναγκαίων δοκιμασιών που περνάμε στην ζωή μας, μέσα απο τα λάθη μας γινόμαστε σοφότεροι, δεν τα επαναλαμβάνουμε και σε αντίστοιχες ή άλλες δοκιμασίες επιλέγουμε να πράττουμε ποιο σοφά για να μη ξεφεύγουμε απο την πορεία μας.

Πηγή : Ορθόδοξες Πνευματικές αναζητήσεις
http://truth.freeforums.org/viewforum.php?f=52

[dalitis]

Αυτή η παροιμία έχει και μιά άλλη έννοια, νομίζω.

Στο φίλο παρεμβαίνει ο παράγοντας "επιλογή", το οποίο δηλώνει "ελευθερία". Και αν το τραβήξουμε λίγο πιό πέρα, δηλώνει και "θέλημα". Μας αρέσει και το κάνουμε. Γιά ευχαρίστησή μας το κάνουμε.

Ο αδελφός μας όμως είναι δεδομένος. Είναι από το Θεό καθορισμένος πλάϊ μας. Έχει άλλη χάρη και άλλη ιδιότητα. Μπορεί να μας κουράζει συχνότατα με το χαρακτήρα του, αλλά δεν είναι στο χέρι μας να τον διαλέξουμε. Πρέπει να συμβιώσουμε, να διατηρούμε την αγάπη! Μιά μεγάλης αξίας αγάπη!!

[oceangr2]

Συμφωνώ μόνο όταν υπάρχει και πνευματικό δέσιμο με τον φυσικό αδελφό μας και μόνο τότε μπορεί να είναι ο σαρκικός αδελφός μας ανώτερος του πνευματικού αδελφού.

Είμαστε όλοι εν Χριστό αδελφοί,
Και ο πραγματικός αδελφός μας είναι αυτός που αισθανόμαστε περισσότερο ισοσταθμισμένο με την πνευματική πορεία μας.

[nkope]

Η εν Χριστώ αγάπη ξεκινά πρώτα απ΄τους ανθρώπους του άμεσου περιβάλλοντός μας. Τον πλησίον μας δεν τον διαλέγουμε, τον αποδεχόμαστε όπως είναι και τον αγαπούμε ως αδελφό, ακόμη κι αν εκείνος δεν ανταποδίδει την αγάπη μας. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τα μέλη της οικογενείας μας, άρα και τους εξ αίματος αδελφούς μας.

Συμπέρασμα οι εξ αίματος αδελφοί μας, που είναι ούτως ή άλλως και εν Χριστώ αδελφοί μας, είναι μαζί με τη σύζυγο τα παιδιά μας και τους γονείς μας τα κοντινότερα πρόσωπα, που έχουμε σ΄ αυτό τον κόσμο, και τα πρώτα προς τα οποία οφείλουμε να εφαρμόζουμε την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον.

[oceangr2]

Αγαπάτε εχθρούς ως εαυτόν!

Αυτό που ονομάζουμε εμείς αγάπη είναι χίλια δυο πράγματα εκτός απο αγάπη.
Αγάπη είναι μονάχα του Κυρίου και Θεού μας προς όλα τα παιδιά του.

Αυτό είναι αγάπη, να αγαπάς τον εχθρό σου, όχι να αγαπάς τον φίλο και τον συγγενή σου.
Να αγαπάς αυτόν που δεν σε αγαπά και να τον αγαπάς αληθινά και να θυσιάζεσαι γι αυτόν.

[strumfi]

Και κατά τη Γερόντισσα Γαβριηλία,
όταν ο άνθρωπος προχωρήσει πολύ στην αγάπη του Θεού (αναγκαστικά και του πλησίον), τότε ούτε καν μπορεί να αναγνωρίσει τον εχθρό του. Του το λένε πως 'αυτός σε μισεί' και πάλι δεν το πιστεύει.
Και αν το πιστέψει, τότε στενοχωριέται για το πώς νιώθει ο άλλος (δηλαδή άσχημα) και όχι για το πώς νιώθει για κείνον. Δεν λέει 'κοίτα πως νιώθει αυτός για μένα', αλλά λέει 'κοίτα (ο καημενούλης) πώς νιώθει...'

Άντε, τώρα, να τους φτάσουμε... :razz:

[oceangr2]

Και κατά τη Γερόντισσα Γαβριηλία,
όταν ο άνθρωπος προχωρήσει πολύ στην αγάπη του Θεού (αναγκαστικά και του πλησίον), τότε ούτε καν μπορεί να αναγνωρίσει τον εχθρό του. Του το λένε πως 'αυτός σε μισεί' και πάλι δεν το πιστεύει.
Και αν το πιστέψει, τότε στενοχωριέται για το πώς νιώθει ο άλλος (δηλαδή άσχημα) και όχι για το πώς νιώθει για κείνον. Δεν λέει 'κοίτα πως νιώθει αυτός για μένα', αλλά λέει 'κοίτα (ο καημενούλης) πώς νιώθει...'

Άντε, τώρα, να τους φτάσουμε... :razz:

Η Θεία φώτιση σε όλο της το μεγαλείο.

Ναι οι Γερόντοι και οι γερόντισσες, αντιλαμβάνονται το Πνεύμα της αληθείας, διότι κατοικεί μέσα τους.
Εμείς είμαστε δέσμιοι του εγωισμού μας. Πρώτα κοιτάμε τον εαυτό μας και την οικογένειά μας και ύστερα αν περισσέψει αγάπη, αγαπάμε και αλλήλους.

Οι Γερόντοι είναι η κληρονομιά της Ορθοδοξίας μας!

[nkope]

Αγαπάτε εχθρούς ως εαυτόν!

Αυτό που ονομάζουμε εμείς αγάπη είναι χίλια δυο πράγματα εκτός απο αγάπη.
Αγάπη είναι μονάχα του Κυρίου και Θεού μας προς όλα τα παιδιά του.

Αυτό είναι αγάπη, να αγαπάς τον εχθρό σου, όχι να αγαπάς τον φίλο και τον συγγενή σου.
Να αγαπάς αυτόν που δεν σε αγαπά και να τον αγαπάς αληθινά και να θυσιάζεσαι γι αυτόν.

Το ν΄αγαπάς τον εχθρό σου δε σημαίνει ότι δεν πρέπει ν΄αγαπάς και τον αδελφό σου. Απλά σημαίνει ότι δεν ωφελεί ν΄αγαπάς μόνο τον αδελφό σου και να μισείς τον εχθρό σου.

Το ν΄αγαπάς αυτόν που δε σ΄αγαπά δείχνει μεγαλείο ψυχής, αλλά έχει σαν απαραίτητη προϋπόθεση το ν΄ αγαπάς πάνω απ΄όλα το Θεό, πάνω απ΄τον εαυτό σου, μ΄όλο σου το είναι (εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου). Αποτέλεσμα και ξεχείλισμα της αγάπης προς το Θεό είναι η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους κοντινούς και μακρινούς (πλησίον είπε ο Κύριος) τουλάχιστον όσο αγαπάμε τον εαυτό μας (ως εαυτόν).

[aposal]

Επειδή τους φίλους μας τους διαλέγουμε αλλά τους συγγενείς μας όχι, νομίζω ότι η πνευματική μας πρόοδος μπορεί να γίνει μεγαλύτερη μέσα από την συμβίωση με τους συγγενείς μας, παρά με την συνναστροφή των φίλων μας.΄Η πρώτη μπορεί να γίνει πιο οδυνηρή, αλλά και πιο χρήσιμη!

[ROMFAIA]

Επειδή τους φίλους μας τους διαλέγουμε αλλά τους συγγενείς μας όχι, νομίζω ότι η πνευματική μας πρόοδος μπορεί να γίνει μεγαλύτερη μέσα από την συμβίωση με τους συγγενείς μας, παρά με την συνναστροφή των φίλων μας.΄Η πρώτη μπορεί να γίνει πιο οδυνηρή, αλλά και πιο χρήσιμη!

Συμφωνώ !!!!