Η Κοίμησις της Θεοτόκου
του Ιωάννου Φουντούλη, Καθηγητού Πανεπιστημίου
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που εορτάζει στις 15 Αυγούστου ο χριστιανικός κόσμος, είναι η μεγαλυτέρα από τις εορτές που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητρός του Κυρίου, τις θεομητορικές εορτές. Ίσως είναι και η παλαιοτέρα από όλες. Τις πρώτες μαρτυρίες έχομε γιʼ αυτήν κατά τον Ε' αιώνα, γύρω στην εποχή που συνεκλήθη η Γ' Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), που καθόρισε το θεομητορικό δόγμα και έγινε αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Για πρώτη φορά φαίνεται ότι συνεστήθη στα Ιεροσόλυμα την 13 Αυγούστου και λίγο αργότερα μετετέθη στις 15 του ιδίου μηνός. Είχε δε γενικότερα θεομητορικό χαρακτήρα, χωρίς ειδική αναφορά στο γεγονός της Κοιμήσεως. Ονομάζετο «ημέρα της Θεοτόκου Μαρίας». Κέντρο του πανηγυρισμού αναφέρεται στην αρχή ένα «Κάθισμα», ναός επʼ ονόματί της, που ευρίσκετο έξω από τα Ιεροσόλυμα στο τρίτο μίλιο της οδού που οδηγούσε στην Βηθλεέμ. Η σύνδεση της εορτής αυτής προς την Κοίμηση της Θεοτόκου, έγινε στον περίφημο ναό της Παναγίας που βρισκόταν στην Γεσθημανή, το «ευκτήριο του Μαυρικίου», όπου υπήρχε και ο τάφος της. Αυτός ο ναός πολύ σύντομα πήρε τον χαρακτήρα του μεγαλυτέρου θεομητορικού προσκυνήματος και η ακτινοβολία του έγινε αιτία η πανήγυρίς του κατά την 15η Αυγούστου γρήγορα να διαδοθεί σʼ ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο και κατά τον ΣΤ' με Ζ' αιώνα να επικρατήσει σε ανατολή και δύση σαν εορτή της Κοιμήσεως, του θανάτου, της Θεοτόκου. Αργότερα εξήρθη η εορτή με την προπαρασκευαστική νηστεία και την παράταση το εορτασμού μέχρι της 23ης ή και μέχρι τέλους του Αυγούστου και έγινε όχι μόνο η μεγαλυτέρα θεομητορική εορτή, αλλά και μία από τις σπουδαιότερες εορτές του εκκλησιαστικού έτους. Αυτό βέβαια ήταν φυσικό να γίνει, γιατί η Θεοτόκος είναι το προσφιλέστερο και ιερότερο πρόσωπο μετά τον Κύριο και γιʼ αυτό συνεκέντρωσε την τιμή και την ευλάβεια όλων των χριστιανικών γενεών. Αναρίθμητοι ναοί και μονές έχουν κτισθεί προς τιμήν της Κοιμήσεώς της, θαυμάσιες τοιχογραφίες παριστάνουν σε κάθε ναό πίσω από την κεντρική είσοδο σε εκπληκτικές συνθέσεις την ιερά της κηδεία, ύμνοι εκλεκτοί έχουν διακοσμήσει την ακολουθία της και λόγοι λαμπροί και εγκώμια εκφωνήθηκαν από τους Πατέρες και νεωτέρους κληρικού άνδρες κατά την ημέρα της μνήμης της. Όλες οι ανθρώπινες γενεές συναγωνίσθηκαν στην προσφορά ό,τι εκλεκτοτέρου είχαν να παρουσιάσουν για να μακαρίσουν έργω και λόγω την Παρθένο Μαρία. «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι σε πάσαι αι γενεαί».
Για την κατανόηση του εορτολογικού περιεχομένου της εορτής της Κοιμήσεως, όπως και των άλλων θεομητορικών εορτών, της Συλλήψεως, της Γεννήσεως και των Εισοδίων, πρέπει να κάνουμε μία μικρά αναδρομή στις πηγές, από τις οποίες αντλήθηκαν τα θεομητορικά αυτά θέματα. Διαφορετικά είναι αδύνατο να ερμηνεύσει κανείς ότι συνδέεται με τον εορτασμό αυτόν, τα συναξάρια, την υμνογραφία και την εικονογραφία των. Οι αυθεντικές ιστορικές πηγές, τα Ευαγγέλια και τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης, δεν μας διέσωσαν πληροφορίες για το ευαγγελισμού και για τον μετά την ανάληψη του Κυρίου βίου της Θεοτόκου. Πρόθεση των Ιερών συγγραφέων ήταν να αφηγηθούν τον βίο και το σωτηριώδες έργο του Χριστού και ότι άμεσα συνεδέετο με αυτόν και όχι να ικανοποιήσουν την ευλαβή περιέργεια ή τα ιστορικά ενδιαφέροντα των αναγνωστών των. Η παράδοση όμως της Εκκλησίας διέσωσε από στόματος εις στόμα διάφορες πληροφορίες που αφορούσαν στον βίο της Θεοτόκου προ συλλήψεως του Κυρίου και μετά την ανάστασή Του. Αργότερα διάφοροι ευλαβείς, κατά το πλείστον, συγγραφείς περιέλαβαν τις πληροφορίες αυτές και τις ανέπτυξαν με την φαντασία των και για να έχουν περισσότερο κύρος έθεσαν στους τίτλους των έργων των μεγάλα αποστολικά ονόματα. Η Εκκλησία απέρριψε και κατεδίκασε τα βιβλία αυτά και τα ονόμασε «Απόκρυφα» και «Ψευδεπίγραφα». Σε μεταγενεστέρα εποχή πολλές από τις διηγήσεις αυτές, τουλάχιστον στις βασικές των γραμμές, έδωσαν θέματα στην διαμόρφωση εορτών, στην σύναξη συναξαρίων, στην ποίηση ύμνων και στην εικονογραφία. Εξʼ άλλου καθώς είπαμε, ο πυρήν των διηγήσεων αυτών είχε ως βάση του παμπάλαιες ιστορικές παραδόσεις γύρω από το πρόσωπο της Θεομήτορος.
Ειδικά το γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αφηγείται, εκτός των άλλων, και μια απόκρυφος διήγησις, που φέρεται υπό το όνομα του ηγαπημένου μαθητού του Κυρίου, του Ιωάννου. Μία περίληψη του εκτενούς αυτού κειμένου θα παρουσιάσομε εδώ. Σε κάθε σημείο ο αναγνώστης του θυμάται αντίστοιχες φράσεις από τους ύμνους και το συναξάριο της εορτής και λεπτομέρειες από την εικόνα της Κοιμήσεως, που εφιλοτέχνησαν βυζαντινοί ζωγράφοι: Η Παναγία μετά την ανάληψη του Χριστού καθημερινώς πήγαινε στο ζωοδόχο μνήμα και προσεύχεται. Μια Παρασκευή ο αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται μπροστά της και την χαιρετά∙ «Χαίρε, η γεννήσασα Χριστόν τον Θεόν ημών. Ο Κύριος άκουσε την προσευχή σου και θα πορευθείς εις την ζωήν την αληθινήν και αδιάδοχον». Η Θεοτόκος επιστρέφει στον οίκον της, θυμιά και προσεύχεται στον Χριστό να της στείλει τον Ιωάννη και τους λοιπούς αποστόλους για να παρασταθούν στον θάνατό της. Η προσευχή της εισακούεται και πρώτος φθάνει, αρπαγείς από νεφέλη, ο Ιωάννης και σε λίγο επί νεφελών και οι λοιποί απόστολοι οι διεσπαρμένοι στα πέρατα του κόσμου. Την Κυριακή έρχεται με την απαστράπτουσα δόξα Του και με χιλιάδες αγγέλους ο Κύριος να παραλάβει την ψυχή της μητρός του. Εκείνη ευλογεί τους αποστόλους και τον κόσμο, δέεται για την σωτηρία όλων και αφού λαμβάνει την υπόσχεση ότι «πάσα ψυχή επικαλούμενη το όνομά της ου μη καταισχυνθή, αλλʼ εύρη έλεος και παράκλησιν και αντόληψιν και παρρησίαν και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι», παραδίδει την αγία της ψυχή στα χέρια του Yιού της. Οι απόστολοι περιπτύσσονται το σκήνος και ψάλλοντες, μεταφέρουν την κλίνη με το σώμα για ταφή. Ένας Εβραίος ονόματι Ιεφωνίας ορμά και επιχειρεί «κατά της κλίνης», αλλʼ άγγελος Κυρίου με «ξίφος πυρός» αποκόπτει τα χέρια του από των ώμων, που μένουν κρεμασμένα στην κλίνη. Αυτός μετανοεί και κολλώνται και πάλι τα χέρια του, ενώ οι απόστολοι ανενόχλητοι συνεχίζουν την εκφορά. Το σκήνος θάπτεται σε καινό μνημείο στην Γεσθημανή, την Τρίτη όμως ημέρα «μετετέθη… εν Παραδείσω».
(Από το βιβλίο "Λογική Λατρεία", εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1984).
http://www.aegean.gr/agios-therapontas/ ... nagia.html
Η Κοίμησις της Θεοτόκου
Συντονιστής: Συντονιστές
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Είναι γνωστό ότι αμέσως μετά τον θάνατο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, κατʼ εντολήν του ιδίου, παρέλαβε την Παναγία Μητέρα Του ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις τα ίδια, δηλαδή στο σπίτι του, όπου διέμενε αυτός με τον αδελφό του Ιάκωβο και την μητέρα τους, την Σαλώμη, στενή συγγενή της Θεοτόκου. Εκεί έμεινε η Παναγία και μετά την κατάβαση του Αγίου Πνεύματος – δηλ. την ημέρα της Πεντηκοστής – αλλά και κατά τους ειρηνικούς καιρούς της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων όσο και κατά την διάρκεια των διωγμών της.
Όταν δε ήρθε η ώρα για να φύγει η Παναγία μας από αυτόν τον κόσμο – η χρονολογία ακριβώς μας παραμένει άγνωστη – άγγελος Κυρίου της το γνώρισε πριν τρεις ημέρες. Η είδηση υπήρξε σε αυτήν πάρα πολύ χαρμόσυνη! Έτσι λοιπόν έμελλε να πάει προς τον Υιό της και να είναι πλέον για πάντα κοντά Του, αυτή κατʼ εξοχήν μέτοχος της δόξας και συγκοινωνός της βασιλείας Του. Και, αφού ανέβηκε προς το όρος των Ελαιών και προσευχήθηκε, εκεί που και ο Ιησούς είχε υψώσει πολλές φορές το βλέμμα Του προς τον ουρανό, επέστρεψε στο σπίτι του Ιωάννη.
Εκεί γνωστοποίησε την επικείμενη κοίμησή της. αμέσως ξέσπασαν θρήνοι από τις γυναίκες που βρίσκονταν γύρω της. Αλλά η Παναγία μας τους παρηγόρησε όλους, υπενθυμίζοντας ότι μεταβαίνει στον Κύριό της και τον Υιό της, βεβαιώνοντας ότι δίπλα Του δεν θα παύσει ποτέ από το να πρεσβεύει πάντοτε για την σωτηρία των αμαρτωλών και την ενίσχυση των θλιμμένων και εγκαταλελλειμένων. Έπειτα πήρε τους δύο χιτώνες της – αυτούς είχε μόνο σαν περιουσία στον κόσμο η Δέσποινα – και τους έδωσε ανά ένα σε δύο φτωχές χήρες, οι οποίες ήταν γείτονισες και τον περισσότερο καιρό τον περνούσαν δίπλα της.
Κατά δε την τρίτη μέρα από την πρόρηση του αγγέλου, λίγο πριν την κοίμησή της, συνέβη, κατά την παράδοση, γεγονός από τα πλέον θαυμάσια! Οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλʼ οι περισσότεροι απʼαυτούς βρίσκονταν σε μακρυνούς τόπους κηρύττοντας και αγωνιζόμενοι για την εξάπλωση του Ευαγγελίου. Ξαφνικά όμως δύναμη πνεύματος αγίου, με σχήμα σαν από σύννεφο, τους άρπαξε και τους συνάθροισε όλους γύρω από το κρεββάτι πάνω στο οποίο βρισκόταν η Θεοτόκος, περιμένοντας την στιγμή που θα έφευγε από αυτόν τον κόσμο. Και τότε κάτι το θαυμαστό έγινε εκεί. Η θλίψη, η οποία είχε κυριαρχήσει για λίγο, υποχώρησε σε ένα χείμαρρο θείας χαράς, η οποία δρόσιζε υπερφυσικά όλες τις ψυχές αυτώ που βρίσκονταν εκεί. Οι Απόστολοι, των οποίων η πιο φλογερή επιθυμία ήταν, καθώς έλεγε ο Παύλος να πεθάνουν για να είναι μαζί με τον Χριστό, ζήλευαν κατά κάποιο τρόπο, την υπέρτατη ευτυχία της Παναγίας Μητέρας Του, η οποία πήγαινε προς Αυτόν, ο δε καθένας απʼ αυτούς της έλεγε λόγους ιδιαίτερους, με την παράκληση να τους μεταδώσει με το δικό της στόμα προς τον Διδάσκαλο και Σωτήρα Τους.
Όταν δε το σωματικό της σκήνωμα κοιμήθηκε και τα μάτια της έκλεισαν, τότε σήκωσαν το κρεββάτι, πάνω στο οποίο αναπαυόταν το σεπτό της λείψανο, αυτοί οι Άγιοι Απόστολοι, και το μετέφεραν στη Γεθσημανή, όπου ήταν έτοιμο το μνήμα για να την δεχθεί. Και ενώ η αγία εκείνη συνοδεία πορευόταν άλλοτε μεν ψάλλοντας, άλλοτε δε με σιωπή, ακουγόντουσαν ύμνοι αγγελικοί να έρχονται από ψηλά, διαλαλόντας την χαρά και την αγαλλίαση, την οποία αισθάνονταν οι ουρανοί οι οποίοι έμελλαν να δεχθούν την Μητέρα του Βασιλιά τους.
Καθʼ οδόν όμως τους συνάντησε μια ομάδα Ιουδαίων. Και καθώς πληροφορήθηκε, ότι το λείψανο αυτό ανήκε στη μητέρα του Ιησού, ο φανατισμός τους άναψε τόσο που θέλησαν να σταματήσουν το κρεββάτι, που μετέφερε τη Θεοτόκο. Αλλά, μόλις πλησίασαν, η θεία δίκη τους χτύπησε! Οι ανόσιοι δράστες της απόπειρας αυτής έμειναν αμέσως τυφλοί! Ενός, δε, ο οποίος ήδη είχε ακουμπήσει το λείψανο, του κόπηκαν με αόρατη πληγή τα χέρια του!
Το θαύμα αυτό τους έκανε να καταλάβουν το φρικτό λάθος τους. Με δάκρυα στα μάτια και γεμάτοι μετάνοια, ζητούν συγγνώμη και ομολογούν τον Χριστό. Και το θείο έλεος εκδηλώθηκε αμέσως με όλη την επιείκια και την αγάπη. Των τυφλών τα μάτια αμέσως άνοιξαν, του δε άλλου τα χέρια αποκαταστάθηκαν αμέσως όπως πρώτα.
Κατόπιν η συνοδεία κατέβηκε στη κοιλάδα του Ιωσαφάτ, η οποία ονομάζεται και κοιλάδα Ιωσαφάτ ή κοιλάδα του κλαυθμώνος, ή κοιλάδα της Γεθσημανής. Και σαν έφτασαν στο χωριό Γεθσημανή, στο μέσο μιας χαράδρας, μεταξύ του όρους Μόριον και του όρους των Ελαιών, εκεί μέσα σʼ ένα λαξευτό τάφο, ενταφίασαν το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου.
Κατά την ιστορία, την οποία βεβαιώνει η παράδοση, με θεία οικονομία, έκανε ώστε ένας από τους Αποστόλους, ο Θωμάς και σʼαυτήν την περίσταση, να μην παραβρίσκεται στη σύναξη των άλλων Αποστόλων. ¨Εφτασε όμως και αυτός μετά τρεις μέρες και παρεκάλεσε του άλλους Αποστόλους να τον συνοδεύσουν ως τον τάφο, για να προσκυνήσει το άγιο σώμα της Θεοτόκου. Έτσι κι έγινε, αλλά όταν άνοιξαν τον τάφο, μεγάλη κατάπληξη και θαυμασμός τους κυρίευσε όλους. Το σώμα έλειπε και στο μνήμα κείτονταν μόνο το σεντόνι που είχαν τυλίξει το σώμα της Παναγίας. Η Παναγία αναστήθηκε και σωματικά αναλήφθηκε από την γη στους ουρανούς.
Πάνω στον τάφο της Θεοτόκου, και αφού έφυγαν τα βράχια που τον κύκλωναν, σηκώθηκε μεγαλοπρεπής ναός, ο οποίος αποδίδεται στην Αγία Ελένη μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Σωζόταν δε ο ναός ακέραιος μέχρι τον 11ο αιώνα. Κατά τον δωδέκατο αιώνα, η κόρη του Βαλδουϊνου του Βʼ Μελισσενδή, επισκεύασε τα μέρη του ναού που είχαν πάθει ζημίες από τις διάφορες επιδρομές και διακόσμησε τους τοίχους με ζωγραφιές.
Στο Ναό αυτό που αποτελεί προσκύνημα, το οποίο εμείς μεν ονομάζουμε απλώς Γεθσημανή, οι δε ντόπιοι Αραβόφωνοι χριστιανοί Σίτι Μαριάμ, κατεβαίνουμε με μια πλατιά σκάλα με 48 σκαλοπάτια. Έχει δε ο ναός σχήμα ελληνικού σταυρού και σχεδόν στο μέσο του, προς την ανατολή, βρίσκεται ο τάφος της Θεοτόκου. Εικοσιτέσσερα ασημένια καντήλια και λαμπάδες τον φωτίζουν μέρα νύχτα και κατά τις ιερουργίες χρησιμεύει ως Αγία Τράπεζα.
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου θεσπίστηκε κατά τον έκτο (ςʼ) αιώνα επί αυτοκράτορα Μαυρικίου.
Από την ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλαιού Φαλήρου
http://www.koimisifalirou.gr/Eorti_text.htm
Είναι γνωστό ότι αμέσως μετά τον θάνατο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, κατʼ εντολήν του ιδίου, παρέλαβε την Παναγία Μητέρα Του ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις τα ίδια, δηλαδή στο σπίτι του, όπου διέμενε αυτός με τον αδελφό του Ιάκωβο και την μητέρα τους, την Σαλώμη, στενή συγγενή της Θεοτόκου. Εκεί έμεινε η Παναγία και μετά την κατάβαση του Αγίου Πνεύματος – δηλ. την ημέρα της Πεντηκοστής – αλλά και κατά τους ειρηνικούς καιρούς της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων όσο και κατά την διάρκεια των διωγμών της.
Όταν δε ήρθε η ώρα για να φύγει η Παναγία μας από αυτόν τον κόσμο – η χρονολογία ακριβώς μας παραμένει άγνωστη – άγγελος Κυρίου της το γνώρισε πριν τρεις ημέρες. Η είδηση υπήρξε σε αυτήν πάρα πολύ χαρμόσυνη! Έτσι λοιπόν έμελλε να πάει προς τον Υιό της και να είναι πλέον για πάντα κοντά Του, αυτή κατʼ εξοχήν μέτοχος της δόξας και συγκοινωνός της βασιλείας Του. Και, αφού ανέβηκε προς το όρος των Ελαιών και προσευχήθηκε, εκεί που και ο Ιησούς είχε υψώσει πολλές φορές το βλέμμα Του προς τον ουρανό, επέστρεψε στο σπίτι του Ιωάννη.
Εκεί γνωστοποίησε την επικείμενη κοίμησή της. αμέσως ξέσπασαν θρήνοι από τις γυναίκες που βρίσκονταν γύρω της. Αλλά η Παναγία μας τους παρηγόρησε όλους, υπενθυμίζοντας ότι μεταβαίνει στον Κύριό της και τον Υιό της, βεβαιώνοντας ότι δίπλα Του δεν θα παύσει ποτέ από το να πρεσβεύει πάντοτε για την σωτηρία των αμαρτωλών και την ενίσχυση των θλιμμένων και εγκαταλελλειμένων. Έπειτα πήρε τους δύο χιτώνες της – αυτούς είχε μόνο σαν περιουσία στον κόσμο η Δέσποινα – και τους έδωσε ανά ένα σε δύο φτωχές χήρες, οι οποίες ήταν γείτονισες και τον περισσότερο καιρό τον περνούσαν δίπλα της.
Κατά δε την τρίτη μέρα από την πρόρηση του αγγέλου, λίγο πριν την κοίμησή της, συνέβη, κατά την παράδοση, γεγονός από τα πλέον θαυμάσια! Οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλʼ οι περισσότεροι απʼαυτούς βρίσκονταν σε μακρυνούς τόπους κηρύττοντας και αγωνιζόμενοι για την εξάπλωση του Ευαγγελίου. Ξαφνικά όμως δύναμη πνεύματος αγίου, με σχήμα σαν από σύννεφο, τους άρπαξε και τους συνάθροισε όλους γύρω από το κρεββάτι πάνω στο οποίο βρισκόταν η Θεοτόκος, περιμένοντας την στιγμή που θα έφευγε από αυτόν τον κόσμο. Και τότε κάτι το θαυμαστό έγινε εκεί. Η θλίψη, η οποία είχε κυριαρχήσει για λίγο, υποχώρησε σε ένα χείμαρρο θείας χαράς, η οποία δρόσιζε υπερφυσικά όλες τις ψυχές αυτώ που βρίσκονταν εκεί. Οι Απόστολοι, των οποίων η πιο φλογερή επιθυμία ήταν, καθώς έλεγε ο Παύλος να πεθάνουν για να είναι μαζί με τον Χριστό, ζήλευαν κατά κάποιο τρόπο, την υπέρτατη ευτυχία της Παναγίας Μητέρας Του, η οποία πήγαινε προς Αυτόν, ο δε καθένας απʼ αυτούς της έλεγε λόγους ιδιαίτερους, με την παράκληση να τους μεταδώσει με το δικό της στόμα προς τον Διδάσκαλο και Σωτήρα Τους.
Όταν δε το σωματικό της σκήνωμα κοιμήθηκε και τα μάτια της έκλεισαν, τότε σήκωσαν το κρεββάτι, πάνω στο οποίο αναπαυόταν το σεπτό της λείψανο, αυτοί οι Άγιοι Απόστολοι, και το μετέφεραν στη Γεθσημανή, όπου ήταν έτοιμο το μνήμα για να την δεχθεί. Και ενώ η αγία εκείνη συνοδεία πορευόταν άλλοτε μεν ψάλλοντας, άλλοτε δε με σιωπή, ακουγόντουσαν ύμνοι αγγελικοί να έρχονται από ψηλά, διαλαλόντας την χαρά και την αγαλλίαση, την οποία αισθάνονταν οι ουρανοί οι οποίοι έμελλαν να δεχθούν την Μητέρα του Βασιλιά τους.
Καθʼ οδόν όμως τους συνάντησε μια ομάδα Ιουδαίων. Και καθώς πληροφορήθηκε, ότι το λείψανο αυτό ανήκε στη μητέρα του Ιησού, ο φανατισμός τους άναψε τόσο που θέλησαν να σταματήσουν το κρεββάτι, που μετέφερε τη Θεοτόκο. Αλλά, μόλις πλησίασαν, η θεία δίκη τους χτύπησε! Οι ανόσιοι δράστες της απόπειρας αυτής έμειναν αμέσως τυφλοί! Ενός, δε, ο οποίος ήδη είχε ακουμπήσει το λείψανο, του κόπηκαν με αόρατη πληγή τα χέρια του!
Το θαύμα αυτό τους έκανε να καταλάβουν το φρικτό λάθος τους. Με δάκρυα στα μάτια και γεμάτοι μετάνοια, ζητούν συγγνώμη και ομολογούν τον Χριστό. Και το θείο έλεος εκδηλώθηκε αμέσως με όλη την επιείκια και την αγάπη. Των τυφλών τα μάτια αμέσως άνοιξαν, του δε άλλου τα χέρια αποκαταστάθηκαν αμέσως όπως πρώτα.
Κατόπιν η συνοδεία κατέβηκε στη κοιλάδα του Ιωσαφάτ, η οποία ονομάζεται και κοιλάδα Ιωσαφάτ ή κοιλάδα του κλαυθμώνος, ή κοιλάδα της Γεθσημανής. Και σαν έφτασαν στο χωριό Γεθσημανή, στο μέσο μιας χαράδρας, μεταξύ του όρους Μόριον και του όρους των Ελαιών, εκεί μέσα σʼ ένα λαξευτό τάφο, ενταφίασαν το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου.
Κατά την ιστορία, την οποία βεβαιώνει η παράδοση, με θεία οικονομία, έκανε ώστε ένας από τους Αποστόλους, ο Θωμάς και σʼαυτήν την περίσταση, να μην παραβρίσκεται στη σύναξη των άλλων Αποστόλων. ¨Εφτασε όμως και αυτός μετά τρεις μέρες και παρεκάλεσε του άλλους Αποστόλους να τον συνοδεύσουν ως τον τάφο, για να προσκυνήσει το άγιο σώμα της Θεοτόκου. Έτσι κι έγινε, αλλά όταν άνοιξαν τον τάφο, μεγάλη κατάπληξη και θαυμασμός τους κυρίευσε όλους. Το σώμα έλειπε και στο μνήμα κείτονταν μόνο το σεντόνι που είχαν τυλίξει το σώμα της Παναγίας. Η Παναγία αναστήθηκε και σωματικά αναλήφθηκε από την γη στους ουρανούς.
Πάνω στον τάφο της Θεοτόκου, και αφού έφυγαν τα βράχια που τον κύκλωναν, σηκώθηκε μεγαλοπρεπής ναός, ο οποίος αποδίδεται στην Αγία Ελένη μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Σωζόταν δε ο ναός ακέραιος μέχρι τον 11ο αιώνα. Κατά τον δωδέκατο αιώνα, η κόρη του Βαλδουϊνου του Βʼ Μελισσενδή, επισκεύασε τα μέρη του ναού που είχαν πάθει ζημίες από τις διάφορες επιδρομές και διακόσμησε τους τοίχους με ζωγραφιές.
Στο Ναό αυτό που αποτελεί προσκύνημα, το οποίο εμείς μεν ονομάζουμε απλώς Γεθσημανή, οι δε ντόπιοι Αραβόφωνοι χριστιανοί Σίτι Μαριάμ, κατεβαίνουμε με μια πλατιά σκάλα με 48 σκαλοπάτια. Έχει δε ο ναός σχήμα ελληνικού σταυρού και σχεδόν στο μέσο του, προς την ανατολή, βρίσκεται ο τάφος της Θεοτόκου. Εικοσιτέσσερα ασημένια καντήλια και λαμπάδες τον φωτίζουν μέρα νύχτα και κατά τις ιερουργίες χρησιμεύει ως Αγία Τράπεζα.
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου θεσπίστηκε κατά τον έκτο (ςʼ) αιώνα επί αυτοκράτορα Μαυρικίου.
Από την ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλαιού Φαλήρου
http://www.koimisifalirou.gr/Eorti_text.htm
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Η Κοίμησις της Θεοτόκου
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Πάσχα του καλοκαιριού ονομάζει ο πιστός λαός την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θαυμαστικά αναφωνεί: «Τι θαύμα αληθινά υπερφυσικό! Εγκωμιάζουμε και καλοτυχίζουμε το βδελυρό και από παλιά μισημένο θάνατο! Αυτός που πρώτα μας έφερνε το πένθος και το συννεφιασμένο βλέμμα, τα δάκρυα και τη σκυθρωπή όψη, να που μας δίνει τώρα τη χαρά, διώχνει τα σύννεφα θλίψης και είναι ολάκερος ένα πανηγύρι».
Η Υπεραγία Θεοτόκος υπακούει κι αυτή στη φυσική τάξη και το αμόλυντο σώμα της υποτάσσεται στο θάνατο, γιατί πρέπει ν΄ αφήσει ότι είναι θνητό και να ενδυθεί την αφθαρσία. Το άσπιλο σώμα της δεν μένει όμως στο χώρο του θανάτου, ούτε το αφανίζει η φθορά. Όπως όταν γεννούσε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό η παρθενία της έμεινε απείραχτη, και τώρα, στην ώρα της μετάστασης, το σώμα της έχει φυλαχτεί άφθαρτο και ανεβαίνει σε ομορφότερη και θεϊκότερη ζωή, που δεν διακόπτεται από το θάνατο αλλά κρατάει στους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων.
Χαρούμενος ο ουρανός υποδέχεται με εγκώμια και αλαλαγμούς αυτή που επιλέχθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού. Με ατελείωτη αγαλλίαση πανηγυρίζουμε κι εμείς τη σημερινή ημέρα, γιατί η Παναγία δεν μας εγκατέλειψε αλλά και μετά την Κοίμησή της ευλογεί τον κόσμο και αγιάζει ολόκληρη την πλάση. Είναι η πνευματκή Μητέρα μας, η ανάσα για τους πονεμένους, η παρηγορία για τους πενθούντες, η ιατρεία για τους αρρώστους, το λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, η συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, η πρόθυμη βοήθεια για όλους τους ικέτες.
Κι εμείς ευλαβικοί προσκυνητές της θαυμαστής Κοιμήσεως της Θεομήτορος, με δέος και βαθύ σεβασμό αποζητούμε να αρδεύσουμε την ψυχή μας με τα χαριτόβρυτα νάματα, που πηγάζουν από την ακένωτη και ζωοδόχο θεομητορική πηγή. Και το πρώτο, που έχουμε ανάγκη όλοι εμείς στις δύσκολες εποχές που ζούμε, είναι το ήθος ζωής και η αρετή της Παναγίας. Ο κόσμος μας γίνεται ολοένα και χειρότερος. Η αμαρτία επιβραβεύεται. Η κακία και η εγκληματικότητα αυξάνουν. Οι οικογένειες διαλύονται. Η ζωή μας έγινε ανούσια αφού απογυμνώθηκε από αξίες και ιδανικά. Η απάντηση στα πάμπολλα προβλήματα των ανθρώπων δεν βρίσκεται στη ζωή που προσφέρει ο κόσμος της αμαρτίας αλλά στην επιστροφή του καθενός από εμάς κοντά στο Θεό και στην βίωση των εντολών του Χριστού.
Η Παναγία μακαρίζεται γιατί σ΄ αυτήν ενοίκησε ο Θεός. Κι η ζωή της ήταν ποτισμένη από τη χάρη του Θεού. Γι΄ αυτό και ο θάνατος δεν την νίκησε αλλά έγινε κοίμηση, μετάσταση και αφορμή πνευματικής χαράς. Κι ο χριστιανός που ζει με ταπείνωση, με μετάνοια, με φιλανθρωπία, με προσευχή και συμμετοχή στα σωστικά Μυστήρια της Εκκλησίας βιώνει το μυστήριο της ενοικήσεως του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά και αποκτά εκκλησιαστικό ήθος ζωής, ευλογημένη βιοτή αλλά και μακαρία θανή.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η σωτηρία της ψυχής μας είναι σπουδαιότερο αγαθό από τα εγωιστικά θελήματά μας και τα υλικά αγαθά. Γι΄ αυτό ας ικετέψουμε την Υπεραγία Θεοτόκο με τη χάρη που έλαβε από τον Υιό της να φωτίζει τις διάνοιές μας και να οδηγεί τα βήματα της ζωής μας σε δρόμους μετανοίας και να προστατεύει το Έθνος, τις οικογένειες και τους νέους μας από τους προβατόσχημους λύκους της Νέας Εποχής και της παγκοσμιοποιήσεως που επιθυμούν την αποχριστιανοποίηση των κοινωνιών μας.
,,,
Εύχομαι η Υπεραγία Θεοτόκος να παρέχει αφειδώλευτα σε όλους την χάριν του Υιού της και Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αδιάκοπα να ευλογεί την ζωή και τα έργα μας και να προστατεύει από τις επιθέσεις ορατών και αοράτων εχθρών τα ακριτικά νησιά μας και ολόκληρο το Έθνος μας.
+ Ο Σάμου και Ικαρίας ΕΥΣΕΒΙΟΣ
http://www.imsamou.gr/mag.php?f=10&id=72
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Πάσχα του καλοκαιριού ονομάζει ο πιστός λαός την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θαυμαστικά αναφωνεί: «Τι θαύμα αληθινά υπερφυσικό! Εγκωμιάζουμε και καλοτυχίζουμε το βδελυρό και από παλιά μισημένο θάνατο! Αυτός που πρώτα μας έφερνε το πένθος και το συννεφιασμένο βλέμμα, τα δάκρυα και τη σκυθρωπή όψη, να που μας δίνει τώρα τη χαρά, διώχνει τα σύννεφα θλίψης και είναι ολάκερος ένα πανηγύρι».
Η Υπεραγία Θεοτόκος υπακούει κι αυτή στη φυσική τάξη και το αμόλυντο σώμα της υποτάσσεται στο θάνατο, γιατί πρέπει ν΄ αφήσει ότι είναι θνητό και να ενδυθεί την αφθαρσία. Το άσπιλο σώμα της δεν μένει όμως στο χώρο του θανάτου, ούτε το αφανίζει η φθορά. Όπως όταν γεννούσε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό η παρθενία της έμεινε απείραχτη, και τώρα, στην ώρα της μετάστασης, το σώμα της έχει φυλαχτεί άφθαρτο και ανεβαίνει σε ομορφότερη και θεϊκότερη ζωή, που δεν διακόπτεται από το θάνατο αλλά κρατάει στους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων.
Χαρούμενος ο ουρανός υποδέχεται με εγκώμια και αλαλαγμούς αυτή που επιλέχθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού. Με ατελείωτη αγαλλίαση πανηγυρίζουμε κι εμείς τη σημερινή ημέρα, γιατί η Παναγία δεν μας εγκατέλειψε αλλά και μετά την Κοίμησή της ευλογεί τον κόσμο και αγιάζει ολόκληρη την πλάση. Είναι η πνευματκή Μητέρα μας, η ανάσα για τους πονεμένους, η παρηγορία για τους πενθούντες, η ιατρεία για τους αρρώστους, το λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, η συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, η πρόθυμη βοήθεια για όλους τους ικέτες.
Κι εμείς ευλαβικοί προσκυνητές της θαυμαστής Κοιμήσεως της Θεομήτορος, με δέος και βαθύ σεβασμό αποζητούμε να αρδεύσουμε την ψυχή μας με τα χαριτόβρυτα νάματα, που πηγάζουν από την ακένωτη και ζωοδόχο θεομητορική πηγή. Και το πρώτο, που έχουμε ανάγκη όλοι εμείς στις δύσκολες εποχές που ζούμε, είναι το ήθος ζωής και η αρετή της Παναγίας. Ο κόσμος μας γίνεται ολοένα και χειρότερος. Η αμαρτία επιβραβεύεται. Η κακία και η εγκληματικότητα αυξάνουν. Οι οικογένειες διαλύονται. Η ζωή μας έγινε ανούσια αφού απογυμνώθηκε από αξίες και ιδανικά. Η απάντηση στα πάμπολλα προβλήματα των ανθρώπων δεν βρίσκεται στη ζωή που προσφέρει ο κόσμος της αμαρτίας αλλά στην επιστροφή του καθενός από εμάς κοντά στο Θεό και στην βίωση των εντολών του Χριστού.
Η Παναγία μακαρίζεται γιατί σ΄ αυτήν ενοίκησε ο Θεός. Κι η ζωή της ήταν ποτισμένη από τη χάρη του Θεού. Γι΄ αυτό και ο θάνατος δεν την νίκησε αλλά έγινε κοίμηση, μετάσταση και αφορμή πνευματικής χαράς. Κι ο χριστιανός που ζει με ταπείνωση, με μετάνοια, με φιλανθρωπία, με προσευχή και συμμετοχή στα σωστικά Μυστήρια της Εκκλησίας βιώνει το μυστήριο της ενοικήσεως του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά και αποκτά εκκλησιαστικό ήθος ζωής, ευλογημένη βιοτή αλλά και μακαρία θανή.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η σωτηρία της ψυχής μας είναι σπουδαιότερο αγαθό από τα εγωιστικά θελήματά μας και τα υλικά αγαθά. Γι΄ αυτό ας ικετέψουμε την Υπεραγία Θεοτόκο με τη χάρη που έλαβε από τον Υιό της να φωτίζει τις διάνοιές μας και να οδηγεί τα βήματα της ζωής μας σε δρόμους μετανοίας και να προστατεύει το Έθνος, τις οικογένειες και τους νέους μας από τους προβατόσχημους λύκους της Νέας Εποχής και της παγκοσμιοποιήσεως που επιθυμούν την αποχριστιανοποίηση των κοινωνιών μας.
,,,
Εύχομαι η Υπεραγία Θεοτόκος να παρέχει αφειδώλευτα σε όλους την χάριν του Υιού της και Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αδιάκοπα να ευλογεί την ζωή και τα έργα μας και να προστατεύει από τις επιθέσεις ορατών και αοράτων εχθρών τα ακριτικά νησιά μας και ολόκληρο το Έθνος μας.
+ Ο Σάμου και Ικαρίας ΕΥΣΕΒΙΟΣ
http://www.imsamou.gr/mag.php?f=10&id=72
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
«…Αν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια, πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες.
Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και πραγματοποιημένων σ' αυτή θαυμασίων.
Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατο ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει τη κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της, με θεολήπτους ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και χοροστασίες και λειτουργίες γι΄ αυτήν.
Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν, αποκρούουν, αμύνονται και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.
Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο.
Διότι μόνο αυτή, ευρισκομένη ανάμεσα στο Θεό και σ' ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το γένος. Και μόνο αυτή από όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση. Υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και υπερκοσμίου κτίσματος.
Τώρα έχοντας και τον ουρανό κατάλληλο κατοικητήριο, ως ταιριαστό της βασίλειο, στον οποίο μετατέθηκε σήμερα από τη γη, στάθηκε και στα δεξιά του παμβασιλέως με διάχρυσο ιματισμό ντυμένη και στολισμένη, όπως λέγει ο προφήτης. (Ψαλμ. 44,11). Διάχρυσο ιματισμό, που σημαίνει στολισμένη με τις παντοειδείς αρετές. Διότι μόνο αυτή κατέχει τώρα μαζί με το θεοδόξαστο σώμα και με τον Υιό, τον ουράνιο χώρο. Δεν μπορούσε πραγματικά γη και τάφος και θάνατος να κρατεί έως το τέλος το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της και αγαπητό ενδιαίτημα ουρανού και του ουρανού των ουρανών.
Αποδεικτικό για τους μαθητές στοιχείο περί της αναστάσεώς της από τους νεκρούς γίνονται τα σινδόνια και τα εντάφια, που μόνα απέμειναν στο τάφο και βρέθηκαν από εκείνους που ήλθαν να την ζητήσουν, όπως συνέβηκε προηγούμενα με τον Υιό και δεσπότη. Δεν χρειάσθηκε να μείνει και αυτή επίσης για λίγο πάνω στη γη, όπως ο Υιός της και Θεός, γι' αυτό αναλήφθηκε αμέσως προς τον υπερουράνιο χώρο από τον τάφο.
Με την ανάληψή της η Θεομήτορ συνήψε τα κάτω με τα άνω και περιέλαβε το πάν με τα γύρω της θαυμάσια, ώστε και το ότι είναι ελαττωμένη πολύ λίγο από τους αγγέλους, γευόμενη το θάνατο, αυξάνει τη υπεροχή της σε όλα . Και έτσι είναι η μόνη από όλους τους αιώνες και από όλους τους αρίστους που διαιτάται με το σώμα στον ουρανό μαζί με τον Υιό και Θεό.
Η Θεομήτωρ είναι ο τόπος όλων των χαρίτων και πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας και εικόνα κάθε αγαθού και κάθε χρηστότητος, αφού είναι η μόνη που αξιώθηκε όλα μαζί τα χαρίσματα του Πνεύματος και μάλιστα η μόνη που έλαβε παράδοξα στα σπλάχνα της εκείνον στον οποίο βρίσκονται οι θησαυροί όλων των χαρισμάτων. Τώρα δε με το θάνατό της προχώρησε από εδώ προς την αθανασία και δίκαια μετέστη και είναι συγκάτοικος με τον Υιό στα υπερουράνια σκηνώματα και από εκεί επιστατεί με τις ακοίμητες προς αυτόν πρεσβείες εξιλεώνοντας αυτόν προς όλους μας.
Είναι τόσο πολύ πλησιέστερη από τους πλησιάζοντας το Θεό, όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτές τις αγγελικές ιεραρχίες. «Τα Σεραφίμ στέκονταν γύρω του» (Ησαϊας 6,2) και ο Δαβίδ λέγει: «παρέστη η βασίλισσα στα δεξιά σου».
Βλέπετε τη διαφορά της στάσεως; Από αυτή μπορείτε να καταλάβετε και τη διαφορά της, κατά την αξία της τάξεως. Διότι τα Σεραφείμ ήταν γύρω από το Θεό, πλησίον δε στον ίδιο μόνο η βασίλισσα και μάλιστα στα δεξιά του. Όπου κάθισε ο Χριστός στον ουρανό, δηλαδή στα δεξιά της μεγαλωσύνης, εκεί στέκεται και αυτή τώρα που ανέβηκε από τη γη στον ουρανό.
Ποιός δεν γνωρίζει ότι η Παρθενομήτωρ είναι εκείνη η βάτος που ήταν αναμμένη αλλά δεν καταφλεγόταν. (Ψαλμ.44,19) Και αυτή η λαβίδα, που πήρε το Σεραφίμ, τον άνθρακα από το θυσιαστήριο, που συνέλαβε δηλαδή απυρπολήτως το θείο πυρ και κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να έλθει προς το Θεό. Επομένως μόνη αυτή είναι μεθόριο της κτιστής και της άκτιστης φύσεως.
Ποιός θα αγαπούσε το Υιό και Θεό περισσότερο από τη μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο.
Όπως λοιπόν, αφού μόνο δι' αυτής επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πρίν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη μυστηρίων χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατος.
Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν το Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτης και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίς των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.
Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλα σου τα προσόντα; Πως να σε δοξάσω, το θησαυρό της δόξας; Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί.
Μετάδωσε πλούσια λοιπόν τα χαρίσματά σου στο λαό σου, Δέσποινα, δώσε τη λύση των δεινών μας, μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με τη δύναμή σου, δίδοντας τη χάρη σου για να δοξάζουμε το προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα γα μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελευτήτους αιώνες. Γένοιτο...».
(απόσπασμα από τις Πατερικές εκδόσεις
«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=345
Απολυτίκιον
«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἓν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὗ κατέλιπες Θεοτόκε, ,
Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, ,
μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, ,
καὶ ταὶς πρεσβείαις ταὶς σαὶς λυτρουμένη, ,
ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Κοντάκιον
«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον,
καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,
τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν,
ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν,
ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
O Οίκος
«Τείχισόν μου τὰς φρένας Σωτήρ μου,
τὸ γὰρ τεῖχος τοῦ κόσμου ἀνυμνῆσαι τολμῶ,
τὴν ἄχραντον Μητέρα σου,
ἐν πύργῳ ῥημάτων ἐνίσχυσόν με,
καὶ ἐν βάρεσιν ἐννοιῶν ὀχύρωσόν με,
σὺ γὰρ βοᾷς τῶν αἰτούντων πιστῶς τὰς αἰτήσεις πληροῦν,
Σὺ οὖν μοὶ δώρησαι γλώτταν,
προφοράν, καὶ λογισμὸν ἀ
καταίσχυντον,
πᾶσα γὰρ δόσις ἑλλάμψεως παρὰ σοῦ καταπέμπεται
φωταγωγέ, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=191
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
«…Αν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια, πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες.
Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και πραγματοποιημένων σ' αυτή θαυμασίων.
Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατο ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει τη κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της, με θεολήπτους ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και χοροστασίες και λειτουργίες γι΄ αυτήν.
Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν, αποκρούουν, αμύνονται και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.
Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο.
Διότι μόνο αυτή, ευρισκομένη ανάμεσα στο Θεό και σ' ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το γένος. Και μόνο αυτή από όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση. Υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και υπερκοσμίου κτίσματος.
Τώρα έχοντας και τον ουρανό κατάλληλο κατοικητήριο, ως ταιριαστό της βασίλειο, στον οποίο μετατέθηκε σήμερα από τη γη, στάθηκε και στα δεξιά του παμβασιλέως με διάχρυσο ιματισμό ντυμένη και στολισμένη, όπως λέγει ο προφήτης. (Ψαλμ. 44,11). Διάχρυσο ιματισμό, που σημαίνει στολισμένη με τις παντοειδείς αρετές. Διότι μόνο αυτή κατέχει τώρα μαζί με το θεοδόξαστο σώμα και με τον Υιό, τον ουράνιο χώρο. Δεν μπορούσε πραγματικά γη και τάφος και θάνατος να κρατεί έως το τέλος το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της και αγαπητό ενδιαίτημα ουρανού και του ουρανού των ουρανών.
Αποδεικτικό για τους μαθητές στοιχείο περί της αναστάσεώς της από τους νεκρούς γίνονται τα σινδόνια και τα εντάφια, που μόνα απέμειναν στο τάφο και βρέθηκαν από εκείνους που ήλθαν να την ζητήσουν, όπως συνέβηκε προηγούμενα με τον Υιό και δεσπότη. Δεν χρειάσθηκε να μείνει και αυτή επίσης για λίγο πάνω στη γη, όπως ο Υιός της και Θεός, γι' αυτό αναλήφθηκε αμέσως προς τον υπερουράνιο χώρο από τον τάφο.
Με την ανάληψή της η Θεομήτορ συνήψε τα κάτω με τα άνω και περιέλαβε το πάν με τα γύρω της θαυμάσια, ώστε και το ότι είναι ελαττωμένη πολύ λίγο από τους αγγέλους, γευόμενη το θάνατο, αυξάνει τη υπεροχή της σε όλα . Και έτσι είναι η μόνη από όλους τους αιώνες και από όλους τους αρίστους που διαιτάται με το σώμα στον ουρανό μαζί με τον Υιό και Θεό.
Η Θεομήτωρ είναι ο τόπος όλων των χαρίτων και πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας και εικόνα κάθε αγαθού και κάθε χρηστότητος, αφού είναι η μόνη που αξιώθηκε όλα μαζί τα χαρίσματα του Πνεύματος και μάλιστα η μόνη που έλαβε παράδοξα στα σπλάχνα της εκείνον στον οποίο βρίσκονται οι θησαυροί όλων των χαρισμάτων. Τώρα δε με το θάνατό της προχώρησε από εδώ προς την αθανασία και δίκαια μετέστη και είναι συγκάτοικος με τον Υιό στα υπερουράνια σκηνώματα και από εκεί επιστατεί με τις ακοίμητες προς αυτόν πρεσβείες εξιλεώνοντας αυτόν προς όλους μας.
Είναι τόσο πολύ πλησιέστερη από τους πλησιάζοντας το Θεό, όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτές τις αγγελικές ιεραρχίες. «Τα Σεραφίμ στέκονταν γύρω του» (Ησαϊας 6,2) και ο Δαβίδ λέγει: «παρέστη η βασίλισσα στα δεξιά σου».
Βλέπετε τη διαφορά της στάσεως; Από αυτή μπορείτε να καταλάβετε και τη διαφορά της, κατά την αξία της τάξεως. Διότι τα Σεραφείμ ήταν γύρω από το Θεό, πλησίον δε στον ίδιο μόνο η βασίλισσα και μάλιστα στα δεξιά του. Όπου κάθισε ο Χριστός στον ουρανό, δηλαδή στα δεξιά της μεγαλωσύνης, εκεί στέκεται και αυτή τώρα που ανέβηκε από τη γη στον ουρανό.
Ποιός δεν γνωρίζει ότι η Παρθενομήτωρ είναι εκείνη η βάτος που ήταν αναμμένη αλλά δεν καταφλεγόταν. (Ψαλμ.44,19) Και αυτή η λαβίδα, που πήρε το Σεραφίμ, τον άνθρακα από το θυσιαστήριο, που συνέλαβε δηλαδή απυρπολήτως το θείο πυρ και κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να έλθει προς το Θεό. Επομένως μόνη αυτή είναι μεθόριο της κτιστής και της άκτιστης φύσεως.
Ποιός θα αγαπούσε το Υιό και Θεό περισσότερο από τη μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο.
Όπως λοιπόν, αφού μόνο δι' αυτής επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πρίν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη μυστηρίων χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατος.
Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν το Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτης και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίς των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.
Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλα σου τα προσόντα; Πως να σε δοξάσω, το θησαυρό της δόξας; Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί.
Μετάδωσε πλούσια λοιπόν τα χαρίσματά σου στο λαό σου, Δέσποινα, δώσε τη λύση των δεινών μας, μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με τη δύναμή σου, δίδοντας τη χάρη σου για να δοξάζουμε το προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα γα μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελευτήτους αιώνες. Γένοιτο...».
(απόσπασμα από τις Πατερικές εκδόσεις
«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=345
Απολυτίκιον
«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἓν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὗ κατέλιπες Θεοτόκε, ,
Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, ,
μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, ,
καὶ ταὶς πρεσβείαις ταὶς σαὶς λυτρουμένη, ,
ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Κοντάκιον
«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον,
καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,
τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν,
ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν,
ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
O Οίκος
«Τείχισόν μου τὰς φρένας Σωτήρ μου,
τὸ γὰρ τεῖχος τοῦ κόσμου ἀνυμνῆσαι τολμῶ,
τὴν ἄχραντον Μητέρα σου,
ἐν πύργῳ ῥημάτων ἐνίσχυσόν με,
καὶ ἐν βάρεσιν ἐννοιῶν ὀχύρωσόν με,
σὺ γὰρ βοᾷς τῶν αἰτούντων πιστῶς τὰς αἰτήσεις πληροῦν,
Σὺ οὖν μοὶ δώρησαι γλώτταν,
προφοράν, καὶ λογισμὸν ἀ
καταίσχυντον,
πᾶσα γὰρ δόσις ἑλλάμψεως παρὰ σοῦ καταπέμπεται
φωταγωγέ, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News ... le&sid=191
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
ΜΑΚΑΡΙΑ ΕΙΕΝ
ΓΕΝΕΑΙΣ ΓΕΝΕΩΝ
Του Σεβ. Μητροπολίτη Κώου κ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ
Στεφάνια πλεγμένα με τα άυλα λουλούδια της αγάπης και της λατρείας, της ευλάβειας και των αγνών αισθημάτων μας καταθέσαμε όλοι ο Ορθόδοξοι Χριστιανοί την 15η Αυγούστου, στην Πανάχραντο Μητέρα του Σωτήρος μας Χριστού, που εορτάσαμε την ιερά εορτή της Κοιμήσεώς Της.
Αι ψυχές μας πλημμυρισμένες από ευγνωμοσύνη και αγίους στοχασμούς κατέθεσαν στο ιερό Της εικόνισμα, το στέμμα της αγάπης στην ευεργέτιδα και Μητέρα του Θεού μας, που η ευσπλαχνία Του είναι άπειρη γιατί εξήλειφε το προς Αυτόν χρέος μας.
Χάρις στη Μητέρα του Θεού μας, έχομεν Εκείνον που η όλη κτίση δεν μπόρεσε να ιδεί, μόνο τη φωνή Του ήκουσε στη δημιουργία της. Εκείνον που οι άγγελοι και Αρχάγγελοι και όλες αι επουράνιες δυνάμεις υμνολόγησαν, ημείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, σοφοί και αγράμματοι, πλούσιοι και φτωχοί, δίκαιοι και αμαρτωλοί, υμνολογούμε και δοξολογούμε για το άπειρό Του έλεος.
Εκείνον, που οι Προφήτες «εν πνεύματι προφητικών» προκατήγγειλαν, και ημείς οι ταπεινοί και αιχμάλωτοι της αμαρτίας, δοξολογούμε και παρακαλούμε τη Θεία Του συγκατάβαση.
Ναι! Η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, η εκ γενεών αρχαίων εκλελεγμένη, εκυοφόρησε τη ζωήν, το φως, τον Σωτήρα ημών. Γιʼ αυτό και η εορτή της Κοιμήσεώς Της είναι ιερά και πανεύφημος, και μας φέρει πλησίον Της. Αγιάσθηκε με την αγία χάρι του Αγίου θεού, γένηκε το κατοικητήριο του Υιού και λόγου του Θεού. Εκείνου που μετέβαλε και ανακαίνισε τη φθαρτότητα σε αφθαρσία. Ηλευθέρωσε την κτίση, έκαμε τους περιφρονημένους και αμαρτωλούς ανθρώπους κοινωνούς της θείας δόξης, παιδιά του Θεού. Εγέννησε τον Μεσίτη θεού και ανθρώπων, που εξήλειψε την έχθρα, και ωδήγησε τον εξόριστο του Παραδείσου στην αγκαλιά του Αγίου Θεού, και τον κατέστησε ανώτερο και αρχής και εξουσίας. Εγέννησε Εκείνον που έλαβε την αδύνατη ζύμη μας και την ήνωσε μαζί Του και έκαμε τον ανθρώπινο νου να στοχάζεται και να βλέπει τον Θεόν, και συνένωσε εκείνα που ήσαν χωρισμένα.
Γιʼ αυτό και επί τη αγία Της εκδημία, οι Άγγελοι και οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι και αι εξουσίες, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ την υμνολογούν, οι Απόστολοι από τα πέρατα της οικουμένης συνήλθον δια να κηδεύσουν το θεοδόχον σκήνωμά Της, οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας και οι απανταχού Χριστιανοί πλημμυρισμένοι από άγια και ιερά αισθήματα Την προπέμπουν με ιερούς ύμνους.
Δίκαια ο ιερός της Εκκλησίας πατήρ, ο ιερός Δαμασκηνός (680-749 ) ομιλών επί τη Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και εκθέτων εις τους τότε ακροατάς του την θεία συμβολή της Υπεραγίας Θεοτόκου εις το έργο της θείας Σωτηρίας μας εις το μέγα Μυστήριον λέγει: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού. Καγώ γαρ εκ καιρού τω Αποστόλω συμφθέγγομαι ως ανεξερεύνητα τα κρίματα Αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί Αυτού. Ω απλήστου αγαθότητος Θεού. Ω αγάπης ουκ εχούσης ερευνητάς».
Αυτός που καλεί τα μη όντα να γίνωσιν όντα (Ρωμ. Δ/11), Αυτός που έχει θρόνο Του τον ουρανό και είναι η γη υποπόδιό Του (Ησ. 64,1) έκαμε απλόχωρο κατοικητήριό του τη γαστέρα της δούλης Του, και μέσα σʼ αυτή πραγματοποιεί το πλέον πρωτάκουστο μυστήριο. Γιατί όντας Θεός, γίνεται άνθρωπος με υπερφυσικό τρόπο γεννιέται στον ορισμένο καιρό της κύησης, ανοίγει τη μήτρα χωρίς να σπάσει τις κλειδαριές της παρθενίας, σαν βρέφος βαστάζεται από αγκαλιά ανθρωπίνη «το απαύγασμα της δόξης, η σφραγίδα της πατρικής υπόστασης», και κυβερνά τα πάντα με το λόγο του στόματός Του.. Τι είναι αυτό το μεγάλο μυστήριο. Αγία Μητέρα και Παρθένος, που συμβαίνει σε σένα, Ευλογημένη εσύ ανάμεσα στις γυναίκες και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου (Λουκ. 1,28,42 ).
Μετακαλών τα μη όντα, πληρών τον ουρανόν και τη γην, ου ο ουρανός θρόνος, η δε γη υποπόδιον, ευρύχωρον ενδιαίτημα την γαστέρα της οικείας δούλης εποιήσατο, και εν αυτή το παιδίον καινότερον αποτελεί μυστήριον, Θεός γαρ ων άνθρωπος γίνεται υπερφυώς τε τω χρόνω της κυήσεως τίκτεται, και διανοίγει μήτραν, τα κλείθρα της παρθενίας, μη λυμηνάμενος, και αγκάλαις γήινας ως βρέφος βαστάζεται, το της δόξης απαύγασμα, ο χαρακτήρ της του Πατρός υποστάσεως ω φέρονται τα σύμπαντα τω ρήματι του στόματος Αυτού. Ω θείαν αληθώς θαυμάτων! Ω μυστήριον των υπέρ φύσιν και έννοιαν! Ω παρθενικόν αυχημάτων της υπέρ άνθρωπον.
Τι τούτο το μέγα περί Σε, ω ιερά μήτερ και παρθένε μυστήριον. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Μακαρία ει εν γενεές γενεών η μόνη αξιομακάριστος» (Ι. Δαμαστκηνός, Ομιλία Αʼ Σ 8 ).
Αντικρύζων δε νοερά την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου γράφει: «Ω πως η πηγή της ζωής μεταφέρεται στη ζωή περνώντας από τον θάνατον. Πως αυτή που ξεπέρασε την γέννα Της, τα όρια της φύσης, σκύβει τώρα στους νόμους της και υποτάσσεται στο θάνατο το αθάνατο σώμα και προσθέτει: Ω αρίστη εκδημία που χαρίζει την εκδημίαν προς τον Θεόν.
Ω, πως η πηγή της ζωής προς την δια μέσου θανάτου μετάγεται! Ω, πως η εν τω τόκω τους όρους υπερβάσα της φύσεως, νυν υποκύπτει τους ταύτης θεσμούς, και θανάτω το ακήραντον καθυποβάλλεται σώμα. Ω της καλλίστης εκδημίας, η την προς τον Θεόν εκδημίαν χαρίζεται».
Εκλαμπόμενος δε, τω θείω φωτί ο Ιερός Δαμασκηνός μακαρίζει το τάφον που δέχεται το πανάγιον Σώμα της Μητρός του Θεού μας λέγει:
«Ω, τάφε πιο ιερέ από τους ιερούς, έπειτα βέβαια από τον ζωαρχικό Τάφο του Κυρίου, που έγινε η πηγή της αναστάσεως θα σου μιλήσει σαν νάσαι ον ζωντανό. Που είναι ο πλούτος, ο αδαπάνητος, που είναι το θησαυροφυλάκιο που δέχθηκε το Θεό; Που είναι ο ωκεανός με τα κύματα; Που είναι η έμψυχη Τράπεζα; Που είναι το καινούργιο βιβλίο, όπου άφραστα δίχως χέρι γράφτηκε ο Λόγος του Θεού; Που είναι η άβυσσος της χάριτος. Που είναι ο ωκεανός με τα κύματα; Που είναι η πηγή που ανέβλυσε τη ζωή; Που είναι το πολυπόθητο σώμα της Μητέρας του Θεού, το πολυαγαπημένο.
Ω τάφων ιερών ιερώτατε, μετά γε τον ζωαρχικόν του Δεσπότου τάφον, ος πηγήν υπήρξε της αναστάσεως ως γαρ εμψύχω σοι διαλέσομαι. Που ο χρυσός ο ακίβδηλος, ον Αποστόλων χείρας εν σοι εθησαύρισαν; Που είναι ο πλούτος ο αδαπάνητος; Που το θεοδόχον κειμήλιον. Που η έμψυχος Τράπεζα; Που ο καινός τόμος, εν ω αφράστως ο Θεός Λόγος χειρός άνευ εγγέγραπται;. Που η της χάριτος άβυσσος; Που το ιαμάτων το πέλαγος; Που η ζωοτόκος πηγή; Που το πολυπόθητον σώμα της Θεοτόκου και πολυέραστον» (Ι. Δαμασκ., Ομιλία Βʼ, Εις την Κοίμησιν, Σ. 17).
Και αφήνει ο Ι. Δαμασκηνός τον τάφον να απαντά. Γιατί μου ζητάτε μέσα στον τάφο αυτήν που ανέβηκε ανώτερη στις ουράνιες κατοικίες; Γιατί μου ζητάς τις ευθύνες της φύλαξής της; Δεν έχω την δύναμη να αντισταθώ στα θεϊκά προστάγματα. Άφησε τα εντάφια, το άγιο και ιερό σώμα Της και αφού μετέδωσε τον αγιασμό και αφού με γέμισε από μύρο και ευωδία και με έκανε θεϊκό και ιερό, έφυγε αρπαγμένο στον ουρανό, ενώ το συνόδευαν οι δορυφόροι άγγελοι, και οι αρχάγγελοι και όλες οι ουράνιες δυνάμεις. Τώρα οι άγγελοι φροντίζουν εμένα. Τώρα σʼ εμένα κατοικεί η θεία Χάρη. Εγώ αναδείχθηκα για τους αρρώστους και άτρωτο που διώχει τους πόνους τους. Εγώ αέναος πηγή ιαμάτων. Εγώ μέσο απομακρύνσεως των δαιμόνων. Εγώ πόλις καταφυγής για όσους καταφεύγουν σε μένα.
«Τι ζητείτε εν τάφω της προς τα ουράνια μετεωρτισθείσαν σκηνώματα; Τι με της φθοράς ευθύνας εισπράττεις; Ου μοι δύναμις τοις θείοις αντιτείνειν κελεύσματα. Τας σινδόνας καταλιπόν το σώμα το ιερόν τε και άγιον και μοι του αγιασμού μεταδεδωκός και μύρου και ευωδίας ποίησαν αναπλέων, και θείαν απεργασάμενον τέμενος, ανάρπαστον οίχεται, δορυφορούντων αγγέλων και αρχαγγέλων και πασών των ουρανίων δυνάμεων. Νυν εμέ περιέπουσι άγγελοι, νυν εν εμοί θεία χάρις αυλίζεται. Εγώ νοσούσιν ιατρείον αλεξίπονον πέφηνα. Εγώ πηγή ιαμάτων αέναος. Εγώ δαιμόνων αλεξιτήριον. Εγώ πάλις φυγαδευτήριον τοις προσφεύγουσι πέφηκα» (Ι. Δαμασκ. Ομιλία Β,Σ 17).
Αναγνώστα!
Ύμνους όλη η Κτίσις προσφέρει στη Μητέρα του Θεού μας με την εις τους ουρανούς Μετάστασί Της και από την επίγεια Ιερουσαλήμ η έμψυχη πόλη του Θεού μεταφέρεται εις την άνω Ιερουσαλήμ.
Και ημείς νοερά γύρω από τον Τάφον της τον αθάνατο που αναβλύζει ευω
δίας χαράς και θαυμάτων με τρεμάμενα χείλη ας την παρακαλέσωμε να στεφανώσει τους πόθους και τις ελπίδες μας. Να παύσουν τα άγχη, οι αγωνίες, οι φόβοι μας, και ο Άγιος Θεός να φωτίσει τους άρχοντες όλου του κόσμου να εργασθούν συνειδητά για την επικράτηση της Ειρήνης και να ζήσουμε χωρίς τις αγωνίες ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ή ενός τοπικού τοιούτου.
Ως λαός του Θεού λελυτρωμένος από τα διάφορα πάθη που συμπνίγουν τις ψυχές μας επικαλεσθήκαμε την αγία Της Μεσιτεία γιατί πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου.
Προσκυνήσαμε με ευλάβεια νοερά τον Άγιο Της τάφο. Θα αντλήσουμε τις άγιες Δωρεές Της. Κάθε τάφος είναι γεμάτος κόκκαλα, δυσωδία και προξενεί θλίψη και φυγαδεύει τη χαρά μας. Ο Τάφος της Παναχράντου Μητρός του Θεού μας είναι γεμάτος από μύρα, ευωδιάζει την ανεξάντλητη θεία ευωδία. Ο Τάφος Της είναι Πανόλβιος. Ας Την δοξολογήσουμε με ύμνους ιερούς και λελυτρωμένοι από τα διάφορα πάθη, και ας ευρεθούμε μαζί Της κοντά εις τον Σωτήρα μας Χριστόν που μας έδωσε την αθάνατο ζωή.
Εις Αυτήν που οι ουρανοί δέχονται την αγία Της ψυχή, ας ψάλλουμε τους ιερούς ύμνους:
«Χαίρε Κεχαριτωμένη μετά σου (Δαμ. 1,28 )
Χαίροις η προωρισμένη Μήτηρ Θεού.
Χαίροις η προεκλελεγμένη τη προ αιώνων βουλή του Θεού.
γης θειότατον βλάστημα πυρός θείου κατοικητήριον,
Πνεύματος αγίου ιερώτατον άγαλμα ύδατος ζώντος πηγή,
παράδεισος του της ζωής ξύλου.
Θείου βότριος κλήμα έμψυχον νέκταρ και αμβροσίαν πηγάζον
ποταμός πλήρης των αρωμάτων του Πνεύματος
άρουρα του θείου η στάχυς
ρόδον τη παρθενία φανώτατον και πνέων τη καρδία της Χάριτος
κρίνον του βασιλικού αμφιάσματος
αμνάς η τεκούσα τον αμνόν του Θεού,
τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου
της σωτηρίας ημών εργαστήριον
αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων
δούλη και μήτηρ» (Ι. Δαμασκηνός, Ομιλία Γ/5, Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εις την ομιλία του εις το Άγιον Πάσχα γράφει: «Δεν υπάρχει καλλίτερον πράγμα από το να αποκτήσει ο καθείς μας την τελείωσι και να την προσφέρεις εις τον Θεόν, που σε καλεί σε μια ζωή θυσίας, πάντα και σε όλα εξαγιασμένη.
Αυτή τη ζωή της αγιότητος και τελειότητος, προσφέρει η Πανάμωμος Μητέρα, η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ εις τον Άγιόν μας Θεόν.
http://hellas.ncsr.gr/eastorthodox/chur ... m4344r.rtf
ΓΕΝΕΑΙΣ ΓΕΝΕΩΝ
Του Σεβ. Μητροπολίτη Κώου κ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ
Στεφάνια πλεγμένα με τα άυλα λουλούδια της αγάπης και της λατρείας, της ευλάβειας και των αγνών αισθημάτων μας καταθέσαμε όλοι ο Ορθόδοξοι Χριστιανοί την 15η Αυγούστου, στην Πανάχραντο Μητέρα του Σωτήρος μας Χριστού, που εορτάσαμε την ιερά εορτή της Κοιμήσεώς Της.
Αι ψυχές μας πλημμυρισμένες από ευγνωμοσύνη και αγίους στοχασμούς κατέθεσαν στο ιερό Της εικόνισμα, το στέμμα της αγάπης στην ευεργέτιδα και Μητέρα του Θεού μας, που η ευσπλαχνία Του είναι άπειρη γιατί εξήλειφε το προς Αυτόν χρέος μας.
Χάρις στη Μητέρα του Θεού μας, έχομεν Εκείνον που η όλη κτίση δεν μπόρεσε να ιδεί, μόνο τη φωνή Του ήκουσε στη δημιουργία της. Εκείνον που οι άγγελοι και Αρχάγγελοι και όλες αι επουράνιες δυνάμεις υμνολόγησαν, ημείς οι αμαρτωλοί άνθρωποι, σοφοί και αγράμματοι, πλούσιοι και φτωχοί, δίκαιοι και αμαρτωλοί, υμνολογούμε και δοξολογούμε για το άπειρό Του έλεος.
Εκείνον, που οι Προφήτες «εν πνεύματι προφητικών» προκατήγγειλαν, και ημείς οι ταπεινοί και αιχμάλωτοι της αμαρτίας, δοξολογούμε και παρακαλούμε τη Θεία Του συγκατάβαση.
Ναι! Η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, η εκ γενεών αρχαίων εκλελεγμένη, εκυοφόρησε τη ζωήν, το φως, τον Σωτήρα ημών. Γιʼ αυτό και η εορτή της Κοιμήσεώς Της είναι ιερά και πανεύφημος, και μας φέρει πλησίον Της. Αγιάσθηκε με την αγία χάρι του Αγίου θεού, γένηκε το κατοικητήριο του Υιού και λόγου του Θεού. Εκείνου που μετέβαλε και ανακαίνισε τη φθαρτότητα σε αφθαρσία. Ηλευθέρωσε την κτίση, έκαμε τους περιφρονημένους και αμαρτωλούς ανθρώπους κοινωνούς της θείας δόξης, παιδιά του Θεού. Εγέννησε τον Μεσίτη θεού και ανθρώπων, που εξήλειψε την έχθρα, και ωδήγησε τον εξόριστο του Παραδείσου στην αγκαλιά του Αγίου Θεού, και τον κατέστησε ανώτερο και αρχής και εξουσίας. Εγέννησε Εκείνον που έλαβε την αδύνατη ζύμη μας και την ήνωσε μαζί Του και έκαμε τον ανθρώπινο νου να στοχάζεται και να βλέπει τον Θεόν, και συνένωσε εκείνα που ήσαν χωρισμένα.
Γιʼ αυτό και επί τη αγία Της εκδημία, οι Άγγελοι και οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι και αι εξουσίες, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ την υμνολογούν, οι Απόστολοι από τα πέρατα της οικουμένης συνήλθον δια να κηδεύσουν το θεοδόχον σκήνωμά Της, οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας και οι απανταχού Χριστιανοί πλημμυρισμένοι από άγια και ιερά αισθήματα Την προπέμπουν με ιερούς ύμνους.
Δίκαια ο ιερός της Εκκλησίας πατήρ, ο ιερός Δαμασκηνός (680-749 ) ομιλών επί τη Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και εκθέτων εις τους τότε ακροατάς του την θεία συμβολή της Υπεραγίας Θεοτόκου εις το έργο της θείας Σωτηρίας μας εις το μέγα Μυστήριον λέγει: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού. Καγώ γαρ εκ καιρού τω Αποστόλω συμφθέγγομαι ως ανεξερεύνητα τα κρίματα Αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί Αυτού. Ω απλήστου αγαθότητος Θεού. Ω αγάπης ουκ εχούσης ερευνητάς».
Αυτός που καλεί τα μη όντα να γίνωσιν όντα (Ρωμ. Δ/11), Αυτός που έχει θρόνο Του τον ουρανό και είναι η γη υποπόδιό Του (Ησ. 64,1) έκαμε απλόχωρο κατοικητήριό του τη γαστέρα της δούλης Του, και μέσα σʼ αυτή πραγματοποιεί το πλέον πρωτάκουστο μυστήριο. Γιατί όντας Θεός, γίνεται άνθρωπος με υπερφυσικό τρόπο γεννιέται στον ορισμένο καιρό της κύησης, ανοίγει τη μήτρα χωρίς να σπάσει τις κλειδαριές της παρθενίας, σαν βρέφος βαστάζεται από αγκαλιά ανθρωπίνη «το απαύγασμα της δόξης, η σφραγίδα της πατρικής υπόστασης», και κυβερνά τα πάντα με το λόγο του στόματός Του.. Τι είναι αυτό το μεγάλο μυστήριο. Αγία Μητέρα και Παρθένος, που συμβαίνει σε σένα, Ευλογημένη εσύ ανάμεσα στις γυναίκες και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου (Λουκ. 1,28,42 ).
Μετακαλών τα μη όντα, πληρών τον ουρανόν και τη γην, ου ο ουρανός θρόνος, η δε γη υποπόδιον, ευρύχωρον ενδιαίτημα την γαστέρα της οικείας δούλης εποιήσατο, και εν αυτή το παιδίον καινότερον αποτελεί μυστήριον, Θεός γαρ ων άνθρωπος γίνεται υπερφυώς τε τω χρόνω της κυήσεως τίκτεται, και διανοίγει μήτραν, τα κλείθρα της παρθενίας, μη λυμηνάμενος, και αγκάλαις γήινας ως βρέφος βαστάζεται, το της δόξης απαύγασμα, ο χαρακτήρ της του Πατρός υποστάσεως ω φέρονται τα σύμπαντα τω ρήματι του στόματος Αυτού. Ω θείαν αληθώς θαυμάτων! Ω μυστήριον των υπέρ φύσιν και έννοιαν! Ω παρθενικόν αυχημάτων της υπέρ άνθρωπον.
Τι τούτο το μέγα περί Σε, ω ιερά μήτερ και παρθένε μυστήριον. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Μακαρία ει εν γενεές γενεών η μόνη αξιομακάριστος» (Ι. Δαμαστκηνός, Ομιλία Αʼ Σ 8 ).
Αντικρύζων δε νοερά την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου γράφει: «Ω πως η πηγή της ζωής μεταφέρεται στη ζωή περνώντας από τον θάνατον. Πως αυτή που ξεπέρασε την γέννα Της, τα όρια της φύσης, σκύβει τώρα στους νόμους της και υποτάσσεται στο θάνατο το αθάνατο σώμα και προσθέτει: Ω αρίστη εκδημία που χαρίζει την εκδημίαν προς τον Θεόν.
Ω, πως η πηγή της ζωής προς την δια μέσου θανάτου μετάγεται! Ω, πως η εν τω τόκω τους όρους υπερβάσα της φύσεως, νυν υποκύπτει τους ταύτης θεσμούς, και θανάτω το ακήραντον καθυποβάλλεται σώμα. Ω της καλλίστης εκδημίας, η την προς τον Θεόν εκδημίαν χαρίζεται».
Εκλαμπόμενος δε, τω θείω φωτί ο Ιερός Δαμασκηνός μακαρίζει το τάφον που δέχεται το πανάγιον Σώμα της Μητρός του Θεού μας λέγει:
«Ω, τάφε πιο ιερέ από τους ιερούς, έπειτα βέβαια από τον ζωαρχικό Τάφο του Κυρίου, που έγινε η πηγή της αναστάσεως θα σου μιλήσει σαν νάσαι ον ζωντανό. Που είναι ο πλούτος, ο αδαπάνητος, που είναι το θησαυροφυλάκιο που δέχθηκε το Θεό; Που είναι ο ωκεανός με τα κύματα; Που είναι η έμψυχη Τράπεζα; Που είναι το καινούργιο βιβλίο, όπου άφραστα δίχως χέρι γράφτηκε ο Λόγος του Θεού; Που είναι η άβυσσος της χάριτος. Που είναι ο ωκεανός με τα κύματα; Που είναι η πηγή που ανέβλυσε τη ζωή; Που είναι το πολυπόθητο σώμα της Μητέρας του Θεού, το πολυαγαπημένο.
Ω τάφων ιερών ιερώτατε, μετά γε τον ζωαρχικόν του Δεσπότου τάφον, ος πηγήν υπήρξε της αναστάσεως ως γαρ εμψύχω σοι διαλέσομαι. Που ο χρυσός ο ακίβδηλος, ον Αποστόλων χείρας εν σοι εθησαύρισαν; Που είναι ο πλούτος ο αδαπάνητος; Που το θεοδόχον κειμήλιον. Που η έμψυχος Τράπεζα; Που ο καινός τόμος, εν ω αφράστως ο Θεός Λόγος χειρός άνευ εγγέγραπται;. Που η της χάριτος άβυσσος; Που το ιαμάτων το πέλαγος; Που η ζωοτόκος πηγή; Που το πολυπόθητον σώμα της Θεοτόκου και πολυέραστον» (Ι. Δαμασκ., Ομιλία Βʼ, Εις την Κοίμησιν, Σ. 17).
Και αφήνει ο Ι. Δαμασκηνός τον τάφον να απαντά. Γιατί μου ζητάτε μέσα στον τάφο αυτήν που ανέβηκε ανώτερη στις ουράνιες κατοικίες; Γιατί μου ζητάς τις ευθύνες της φύλαξής της; Δεν έχω την δύναμη να αντισταθώ στα θεϊκά προστάγματα. Άφησε τα εντάφια, το άγιο και ιερό σώμα Της και αφού μετέδωσε τον αγιασμό και αφού με γέμισε από μύρο και ευωδία και με έκανε θεϊκό και ιερό, έφυγε αρπαγμένο στον ουρανό, ενώ το συνόδευαν οι δορυφόροι άγγελοι, και οι αρχάγγελοι και όλες οι ουράνιες δυνάμεις. Τώρα οι άγγελοι φροντίζουν εμένα. Τώρα σʼ εμένα κατοικεί η θεία Χάρη. Εγώ αναδείχθηκα για τους αρρώστους και άτρωτο που διώχει τους πόνους τους. Εγώ αέναος πηγή ιαμάτων. Εγώ μέσο απομακρύνσεως των δαιμόνων. Εγώ πόλις καταφυγής για όσους καταφεύγουν σε μένα.
«Τι ζητείτε εν τάφω της προς τα ουράνια μετεωρτισθείσαν σκηνώματα; Τι με της φθοράς ευθύνας εισπράττεις; Ου μοι δύναμις τοις θείοις αντιτείνειν κελεύσματα. Τας σινδόνας καταλιπόν το σώμα το ιερόν τε και άγιον και μοι του αγιασμού μεταδεδωκός και μύρου και ευωδίας ποίησαν αναπλέων, και θείαν απεργασάμενον τέμενος, ανάρπαστον οίχεται, δορυφορούντων αγγέλων και αρχαγγέλων και πασών των ουρανίων δυνάμεων. Νυν εμέ περιέπουσι άγγελοι, νυν εν εμοί θεία χάρις αυλίζεται. Εγώ νοσούσιν ιατρείον αλεξίπονον πέφηνα. Εγώ πηγή ιαμάτων αέναος. Εγώ δαιμόνων αλεξιτήριον. Εγώ πάλις φυγαδευτήριον τοις προσφεύγουσι πέφηκα» (Ι. Δαμασκ. Ομιλία Β,Σ 17).
Αναγνώστα!
Ύμνους όλη η Κτίσις προσφέρει στη Μητέρα του Θεού μας με την εις τους ουρανούς Μετάστασί Της και από την επίγεια Ιερουσαλήμ η έμψυχη πόλη του Θεού μεταφέρεται εις την άνω Ιερουσαλήμ.
Και ημείς νοερά γύρω από τον Τάφον της τον αθάνατο που αναβλύζει ευω
δίας χαράς και θαυμάτων με τρεμάμενα χείλη ας την παρακαλέσωμε να στεφανώσει τους πόθους και τις ελπίδες μας. Να παύσουν τα άγχη, οι αγωνίες, οι φόβοι μας, και ο Άγιος Θεός να φωτίσει τους άρχοντες όλου του κόσμου να εργασθούν συνειδητά για την επικράτηση της Ειρήνης και να ζήσουμε χωρίς τις αγωνίες ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ή ενός τοπικού τοιούτου.
Ως λαός του Θεού λελυτρωμένος από τα διάφορα πάθη που συμπνίγουν τις ψυχές μας επικαλεσθήκαμε την αγία Της Μεσιτεία γιατί πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου.
Προσκυνήσαμε με ευλάβεια νοερά τον Άγιο Της τάφο. Θα αντλήσουμε τις άγιες Δωρεές Της. Κάθε τάφος είναι γεμάτος κόκκαλα, δυσωδία και προξενεί θλίψη και φυγαδεύει τη χαρά μας. Ο Τάφος της Παναχράντου Μητρός του Θεού μας είναι γεμάτος από μύρα, ευωδιάζει την ανεξάντλητη θεία ευωδία. Ο Τάφος Της είναι Πανόλβιος. Ας Την δοξολογήσουμε με ύμνους ιερούς και λελυτρωμένοι από τα διάφορα πάθη, και ας ευρεθούμε μαζί Της κοντά εις τον Σωτήρα μας Χριστόν που μας έδωσε την αθάνατο ζωή.
Εις Αυτήν που οι ουρανοί δέχονται την αγία Της ψυχή, ας ψάλλουμε τους ιερούς ύμνους:
«Χαίρε Κεχαριτωμένη μετά σου (Δαμ. 1,28 )
Χαίροις η προωρισμένη Μήτηρ Θεού.
Χαίροις η προεκλελεγμένη τη προ αιώνων βουλή του Θεού.
γης θειότατον βλάστημα πυρός θείου κατοικητήριον,
Πνεύματος αγίου ιερώτατον άγαλμα ύδατος ζώντος πηγή,
παράδεισος του της ζωής ξύλου.
Θείου βότριος κλήμα έμψυχον νέκταρ και αμβροσίαν πηγάζον
ποταμός πλήρης των αρωμάτων του Πνεύματος
άρουρα του θείου η στάχυς
ρόδον τη παρθενία φανώτατον και πνέων τη καρδία της Χάριτος
κρίνον του βασιλικού αμφιάσματος
αμνάς η τεκούσα τον αμνόν του Θεού,
τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου
της σωτηρίας ημών εργαστήριον
αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων
δούλη και μήτηρ» (Ι. Δαμασκηνός, Ομιλία Γ/5, Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εις την ομιλία του εις το Άγιον Πάσχα γράφει: «Δεν υπάρχει καλλίτερον πράγμα από το να αποκτήσει ο καθείς μας την τελείωσι και να την προσφέρεις εις τον Θεόν, που σε καλεί σε μια ζωή θυσίας, πάντα και σε όλα εξαγιασμένη.
Αυτή τη ζωή της αγιότητος και τελειότητος, προσφέρει η Πανάμωμος Μητέρα, η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ εις τον Άγιόν μας Θεόν.
http://hellas.ncsr.gr/eastorthodox/chur ... m4344r.rtf
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Το ιστορικό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις». Βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία(Ιω. Δαμασκηνός).
Από τις Θεομητορικές εορτές ξεχωρίζει η εορτή της Κοιμήσεως (15 Αυγούστου). Με αυτήν η Εκκλησία μας εορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου που περιλαμβάνει, πρώτο, το θάνατο και την ταφή της και, δεύτερο, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Όπως λέει το κοντάκιο της εορτής, «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε (τη Θεοτόκο), ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Ο Κύριος δηλαδή που είναι η πηγή της αληθινής ζωής, πήρε την ανθρώπινη σάρκα στην κοιλιά της Θεοτόκου και γεννήθηκε από αυτήν. Έτσι έκαμε την Παναγία Μητέρα του, μητέρα της ζωής, πηγή της ζωής.
Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης. Όπως ακριβώς το είπαν οι Πατέρες «Ο Θεός ενηθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν». «¶νθρωπος γίνεται Θεός ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται» (Μ. Αθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119. Δοξαστικό αίνων, 25 Μαρτίου). Αυτήν τη θεοποίηση έδειξε η Θεοτόκος, γιατί, όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας, φανέρωσε τον άνθρωπο όπως ήταν στην αρχή στον Παράδεισο, και όπως έπρεπε στη συνέχεια να γίνει. Με την Κοίμησή της προπορεύτηκε στη δόξα που μας περιμένει. Ωραία παρατηρήθηκε, «αυτή είναι δόξα μεγαλύτερη από όλαις τις δόξαις, οπού έλαβε η Θεοτόκος, να αναστηθεί πρωτύτερα από τον καιρό της αφθαρσίας, να δοξασθή προτού να γίνει η κρίσις και η εξέτασις, να λάβη την ανταπόδοσιν προτού να έλθη η ημέρα της ανταποδόσεως, να τιμηθή τέλος πάντων με προνόμια, όμοια με εκείνα του υιού της» (Νικήφόρος Θεοτόκης). Εκείνο δηλαδή που θα απολαύσουν οι πιστοί μετά τη δεύτερη έλευση του Κυρίου και γενική κρίση, προαπολαμβάνει κατεξοχήν η Μητέρα του Θεού. Έτσι εξηγείται γιατί η εορτή της Κοιμήσεως είναι στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ένα δεύτερο Πάσχα. Της «άλλης βιοτής της αιωνίου, την απαρχήν» που εορτάζουμε το Πάσχα, ο πρώτος καρπός είναι η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν έχουμε πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. ΓιΆ αυτή μαθαίνουμε από την «Απόκρυφον διήγησιν του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας», από το σύγγραμμα «Περί θείων ονομάτων» του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, από τα «Εγκώμια εις την Κοίμησιν» Πατέρων της Εκκλησίας όπως των αγίων Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας μας γιΆ αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Ένα κομμάτι της παράδοσης είναι άλλωστε και η ορθόδοξη εικονογραφία.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάς δίνουν τα παραπάνω κείμενα, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της. Αφού στη συνέχεια ανέβηκε στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, κατέβηκε στο σπίτι της. Εκεί γνωστοποίησε στους γνωστούς της την αναχώρησή της απΆ αυτόν τον κόσμο και ετοίμασε τα της ταφής της. Γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου συγκεντώθηκαν όλοι οι απόστολοι, εκτός από το Θωμά. Δύναμη του Αγίου Πνεύματος με σχήμα νεφέλης τους άρπαξε από τα διάφορα μέρη της οικουμένης, όπου κήρυσσαν και τους συγκέντρωσε στα Ιεροσόλυμα. «Το δε θεοδόχον αυτής σώμα μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας εκκομισθέν και κηδευθέν, εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη, εν ω τόπω επί τρεις ημέρας η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος. Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος (του Θωμά που έλειπε) και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες (= γέμισαν από την ανείπωτη ευωδία που έβγαζαν) ησφάλισαν την σορόν». (Ιωάννου Δαμασκηνού, ΒΆ Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος, 18). Ο Υιός της που είχε σαρκωθεί από αυτήν, είχε δεχτεί στους ουρανού το άχραντο σώμα της και την αγία της ψυχή. Την ευσεβή αυτή παράδοση της Εκκλησίας μας συνοψίζει άριστα το εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεσθημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».
Από το βιβλίο
«Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»τόμος αΆ
Χρήστου Γ. Γκότση
Εκδ. Αποστολική Διακονία
http://profilias.blog.com/1954677/
Για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις». Βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία(Ιω. Δαμασκηνός).
Από τις Θεομητορικές εορτές ξεχωρίζει η εορτή της Κοιμήσεως (15 Αυγούστου). Με αυτήν η Εκκλησία μας εορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου που περιλαμβάνει, πρώτο, το θάνατο και την ταφή της και, δεύτερο, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Όπως λέει το κοντάκιο της εορτής, «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε (τη Θεοτόκο), ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Ο Κύριος δηλαδή που είναι η πηγή της αληθινής ζωής, πήρε την ανθρώπινη σάρκα στην κοιλιά της Θεοτόκου και γεννήθηκε από αυτήν. Έτσι έκαμε την Παναγία Μητέρα του, μητέρα της ζωής, πηγή της ζωής.
Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης. Όπως ακριβώς το είπαν οι Πατέρες «Ο Θεός ενηθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν». «¶νθρωπος γίνεται Θεός ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται» (Μ. Αθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119. Δοξαστικό αίνων, 25 Μαρτίου). Αυτήν τη θεοποίηση έδειξε η Θεοτόκος, γιατί, όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας, φανέρωσε τον άνθρωπο όπως ήταν στην αρχή στον Παράδεισο, και όπως έπρεπε στη συνέχεια να γίνει. Με την Κοίμησή της προπορεύτηκε στη δόξα που μας περιμένει. Ωραία παρατηρήθηκε, «αυτή είναι δόξα μεγαλύτερη από όλαις τις δόξαις, οπού έλαβε η Θεοτόκος, να αναστηθεί πρωτύτερα από τον καιρό της αφθαρσίας, να δοξασθή προτού να γίνει η κρίσις και η εξέτασις, να λάβη την ανταπόδοσιν προτού να έλθη η ημέρα της ανταποδόσεως, να τιμηθή τέλος πάντων με προνόμια, όμοια με εκείνα του υιού της» (Νικήφόρος Θεοτόκης). Εκείνο δηλαδή που θα απολαύσουν οι πιστοί μετά τη δεύτερη έλευση του Κυρίου και γενική κρίση, προαπολαμβάνει κατεξοχήν η Μητέρα του Θεού. Έτσι εξηγείται γιατί η εορτή της Κοιμήσεως είναι στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ένα δεύτερο Πάσχα. Της «άλλης βιοτής της αιωνίου, την απαρχήν» που εορτάζουμε το Πάσχα, ο πρώτος καρπός είναι η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν έχουμε πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. ΓιΆ αυτή μαθαίνουμε από την «Απόκρυφον διήγησιν του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας», από το σύγγραμμα «Περί θείων ονομάτων» του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, από τα «Εγκώμια εις την Κοίμησιν» Πατέρων της Εκκλησίας όπως των αγίων Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας μας γιΆ αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Ένα κομμάτι της παράδοσης είναι άλλωστε και η ορθόδοξη εικονογραφία.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάς δίνουν τα παραπάνω κείμενα, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της. Αφού στη συνέχεια ανέβηκε στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, κατέβηκε στο σπίτι της. Εκεί γνωστοποίησε στους γνωστούς της την αναχώρησή της απΆ αυτόν τον κόσμο και ετοίμασε τα της ταφής της. Γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου συγκεντώθηκαν όλοι οι απόστολοι, εκτός από το Θωμά. Δύναμη του Αγίου Πνεύματος με σχήμα νεφέλης τους άρπαξε από τα διάφορα μέρη της οικουμένης, όπου κήρυσσαν και τους συγκέντρωσε στα Ιεροσόλυμα. «Το δε θεοδόχον αυτής σώμα μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας εκκομισθέν και κηδευθέν, εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη, εν ω τόπω επί τρεις ημέρας η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος. Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος (του Θωμά που έλειπε) και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες (= γέμισαν από την ανείπωτη ευωδία που έβγαζαν) ησφάλισαν την σορόν». (Ιωάννου Δαμασκηνού, ΒΆ Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος, 18). Ο Υιός της που είχε σαρκωθεί από αυτήν, είχε δεχτεί στους ουρανού το άχραντο σώμα της και την αγία της ψυχή. Την ευσεβή αυτή παράδοση της Εκκλησίας μας συνοψίζει άριστα το εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεσθημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».
Από το βιβλίο
«Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»τόμος αΆ
Χρήστου Γ. Γκότση
Εκδ. Αποστολική Διακονία
http://profilias.blog.com/1954677/
Περιγραφή της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Η αγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Ιησούς με το ηγεμονικό του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.
«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας του. Στα χέρια του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σΆ αυτήν είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους...
Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθειά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας και ο Παύλος σκύβει στα πόδια της. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σΆ αυτά διαβάζεται η επιγραφή Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση, ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος.
ΣΆ όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η «χαρμολύπην», το «χαροποιόν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα «Ότε η μετάστασις του αχράντου σου σκήνους ηυτρεπίζετο, τότε οι Απόστολοι περικυκλούντες την κλίνην τρόμω εώρων σε» (Στιχηρό ιδιόμελο όρθρου). «...Και το ζωαρχικόν και θεοδόχον σου σώμα κηδεύσαντες έχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικό αποστίχων εσπερινού).
Σε μερικές εικόνες εικονίζονται στον ουρανό σύννεφα, που μετέφεραν τους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ. Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης ζωγραφίζεται και το επεισόδιο του αγγέλου και κόβει με το ξίφος του τα χέρια του Ιεφονία. (Πρόκειται για κείνον τον Εβραίο πο αποπειράθηκε να ρίξει στο έδαφος το λείψανο της Θεοτόκου).
Ένα εγκώμιο προς τη Θεοτόκο.
Από τα εγκώμια των Πατέρων της Εκκλησίας στην πάνσεπτη Κοίμηση της Θεοτόκου παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τον Γ΄ εγκωμιαστικό λόγο του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού. ΣΆ αυτό μάς καλεί ο ιερός Πατήρ να περιστοιχίσουμε το φέρετρο της Θεοτόκου, να την υμνήσουμε και να εκδημήσουμε νοερά μαζί της.
«Δεύτε, πάντες νοερώς εκδημούση συνεκδημήσωμεν. Δεύτε, πάντες καρδίας πόθω προς τον τάφο κατιούση συγκαταβώμεν. Περιστοιχίσωμεν το ιερώτατον κράβατον. Ύμνους ιερούς άσωμεν ωδε πως επιμελωδούντες, Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προεκλελεγμένη τη προ αιώνων βουλή του Θεού, γης θειότατον βλάστημα, πρυός θείου κατοικητήριον, Πνεύματος αγίου ιερώτατον άγαλμα, ύδατος ζώντος πηγή, παράδεισος του της ζωής ξύλου, θείου βοτρύος κλήμα έμψυχον νέκταρ και αμβροσίαν πηγάζοντος, ποταμός πλήρης των αρωμάτων του Πνεύματος, άρουρα (= γη) του θείου αστάχυος, ρόδον τη παρθενία φανότατον και πνέον τη ευωδία της χάριτος, κρίνον του βασιλικού αμφιάσματος, αμνάς η τεκούσα τον αμνόν του Θεού τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, το της σωτηρίας ημών εργαστήριον, αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων, δούλη και μήτηρ Θεού» (ΓΆ, 5).
Από το βιβλίο
«Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων»
τόμος αΆ
Χρήστου Γ. Γκότση
Εκδ. Αποστολική Διακονία
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Εγκώμιον στην Κοίμηση
Εγκώμιον στην Κοίμηση της πανυμνήτου και υπερενδόξου ευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας
Τι είναι αυτό το μυστήριο το μέγα, που συντελείται γύρω από το πρόσωπό σου, ιερή Μητέρα και Παρθένε; «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα σε μακαρίζουν, γιατί μονάχα Συ είσαι άξια για μακαρισμό!
Και να που όλες οι γενιές Σε μακαρίζουν. Εσένα είδαν οι θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Εκκλησίας, και σε μακάρισαν οι βασίλισσες, δηλαδή οι ψυχές των δικαίων, και θα σε υμνούν αιώνια. Γιατί Συ είσαι ο θρόνος ο βασιλικός, στον οποίον παραστέκονται Aγγελοι κοιτάζοντας τον Βασιλέα και Δημιουργό να κάθεται επάνω του.
Συ έγινες Εδέμ νοητή, πιο ιερή και πιο θεϊκή από την παλιά. Γιατί σε εκείνη την Εδέμ έμεινε ο Αδάμ ο γήϊνος, ενώ σ' Εσένα ο Κύριος του ουρανού.
Εσένα προεικόνισε η κιβωτός, γιατί Συ γέννησες τον Χριστό, τη σωτηρία του κόσμου, που καταπόντισε την αμαρτία και κατασίγησε τα κύματά της.
Εσένα προεικόνισε η βάτος, Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες, Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του νόμου και Σένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που 'χε βλαστήσει.
Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω από όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάτησε από Σένα με σώμα ανθώπινο.
Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε;
Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ' αυτήν Aγγελοι, έτσι κι εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σε μάς ο Θεός, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου που βλέπει τον Θεό.
Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; Σ' Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιο είναι το Δαβιτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα;
Ποια είναι επίσης η Παρθένος, που ο Ησαϊας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν τον Θεό, που είναι μαζί μας;
Και ποιο είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, ο Χριστός, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο;
Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει πύλη που έχει κλειστεί και που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή.
Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Aγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι. Εσένα σήμερα, καθώς αναχωρούσες προς τον Υιό Σου, περιτριγύριζαν ψυχές Δικαίων και Πατριαρχών και το άπειρο πλήθος των θεοφόρων Πατέρων, που συγκεντρώθηκαν από τα πέρατα της γης, σαν μέσα σε σύννεφο, ψάλλοντας ύμνους ιερούς σ' Εσένα, την πηγή του ζωαρχικού σώματος του Κυρίου, πλημμυρισμένοι από τα θεία συναισθήματα.
Ω, πως η πηγή της ζωής μεταφέρεται προς την ζωήν δια μέσου του θανάτου! Πώς να ονομάσουμε το μυστήριο τούτο που σχετίζεται με Σένα; Θάνατο; Μα, αν και η πανίερη και μακαρία ψυχή Σου χωρίζεται από το αμίαντο σώμα Σου και αυτό το σώμα Σου παραδίδεται στην ταφή, όμως δεν παραμένει στο θάνατο κι ούτε διαλύεται από τη φθορά. Όπως ο ήλιος, ο ολόλαμπρος και πάντα φωτεινός, όταν σκεπαστεί για λίγο από το σώμα της σελήνης, φαίνεται σαν να χάνεται και το σκοτάδι να παίρνει τη θέση της λάμψης του, μα αυτός δεν χάνει το φως του, αλλά έχει μέσα του την πηγή του φωτός. Έτσι κι Εσύ, αν και καλύπτεσαι σωματικά από τον θάνατο για κάποιο χρονικό διάστημα, εντούτοις αναβλύζεις πλούσια, καθαρά κι ατέλειωτα τα νάματα του θείου φωτός και της αθάνατης ζωής, ποταμούς χάριτος και πηγές ιαμάτων.
Εσύ άνθισες σαν δένδρο γλυκύτατο κι είναι ο καρπός Σου ευλογία στο στόμα των πιστών! Γι' αυτό και δεν θα ονομάσω θάνατο την ιερή μετάστασή Σου, αλλά κοίμηση ή αποδημία ή ενδημία, για να εκφρασθώ καλύτερα, αφού, φεύγοντας από την κατοικία του σώματος, πηγαίνεις να κατοικήσεις στα καλύτερα, στα δεξιά του θρόνου του Υιού Σου.
Aγγελοι μαζί με Αρχαγγέλους Σε μεταφέρουν από τη γη στους ουρανούς. Καθώς περνάς ευλογείται ο αέρας και ο αιθέρας καθαγιάζεται. Χαίροντας υποδέχεται ο ουρανός την ψυχή Σου. Σε προϋπαντούν οι ουράνιες δυνάμεις με ύμνους ιερούς και τελετή χαρμόσυνη: «τις αυτή η αναβαίνουσα λελευκανθισμένη, εγκύπτουσα ωσεί όρθρος;». Είσαι ωραία, λένε οι ουράνιες δυνάμεις, σαν το φεγγάρι κι όλα τα Χερουβίμ εκπλήσσονται και τα Σεραφείμ Σε δοξάζουν, Εσένα που δεν ανέβηκες μονάχα ως τον ουρανό, σαν τον Προφήτη Ηλία, ούτε μονάχα μέχρι τον τρίτο ουρανό, σαν τον Απόστολο Παύλο, αλλά έφτασες μέχρις αυτόν τον θρόνο του Υιού Σου και στέκεις κοντά Του με πολλή κι ανείπωτη παρρησία.
Έγινες, λοιπόν, ευλογία για όλον τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τους αρρώστους, λιμάνι για του θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, παρηγοριά για τους λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια για όλους που σε επικαλούνται, αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νου μας.
Πώς υποδέχθηκε ο ουρανός αυτήν που έγινε πλατύτερη απ' αυτόν; Και πώς ο τάφος δέχθηκε Αυτήν που δέχθηκε μέσα Της τον Θεόν; Ω μνήμα ιερό και θαυμαστό και σεβάσμιο και προσκυνητό, που και τώρα το περιποιούνται Aγγελοι, παρευρισκόμενοι με πολύν σεβασμό και φόβο, και άνθρωποι που έρχονται σ' αυτό με πίστη, τιμώντας το, προσκυνώντας το, φιλώντας το με μάτια και χείλια και με πόθο ψυχής αντλώντας πλούτο αγαθών.
Εμπρός, λοιπόν, ας ταξιδέψουμε νοερά μακριά απ' τη ζωή αυτή μαζί με την Παναγία, που φεύγει απ' τη γη αυτή.
Ελάτε όλοι με πόθο καρδιακό, ας κατεβούμε στον τάφο μαζί με την Παρθένο που κατέρχεται σ' αυτόν. Ας παρασταθούμε ολόγυρα στο ιερότατο κρεβάτι της.
Ας ψάλουμε ύμνους ιερούς, τέτοια περίπου λέγοντας μελωδικά άσματα: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». Χαίρε αμνάς που γέννησες τον Αμνό του Θεού. Χαίρε συ που είσαι πιο πάνω από τις αγγελικές δυνάμεις. Χαίρε η δούλη και Μητέρα του Θεού. Αμήν.
Aγιος Ιωάννης Δαμασκηνός
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Το πανανρθώπινο λειτούργημα της Παναγίας και το μεσιτευτικό της έργο
Ας παρακολουθήσουμε το πως παρουσιάζει τη Δέσποινα του Κόσμου, ως προς την ηθική της υπεροχή και η οποία ως το μέγα πρότυπο ζωής ενεργεί, ασκεί στον πιστεύοντα μάλιστα κόσμο δημόσιο λειτούργημα, ο καθηγητής κ. Μέγας Φαράντος.
«Η Μαρία καθΆ όλον τον επίγειον βίον της συμμετέχει προσωπικώς και ενεργώς εις το εν Χριστώ Ιησού τελειωθέν έργον του Θεού δια την σωτηρίαν των ανθρώπων. Διό και η Μαρία αποτελεί το μοναδικόν πρότυπον πιστού. Η ζωή της είναι μία διαρκής πορεία προς τον Θεόν. Μία πορεία πίστεως, υπακοής και αφοσιώσεως εις τον Θεόν και το θέλημά του. Μία πορεία ταπεινώσεως και παραμερισμού του «Εγώ» της χάριν του θείου «Συ». Ο δρόμος της είναι ανάλογος προς τον δρόμον, τον οποίον εβάδισεν ο Υιός της: Εις δρόμος αφανείας, πτωχείας και βαθυτάτης συναισθήσεως της αποστολής, την οποίαν είχε να επιτελέση ως «δούλη Κυρίου» ... Η μητρότης της Μαρίας δεν αποτελεί μόνον απλήν φυσικήν και βιολογικήν σχέσιν μητρός πτος τέκνον, αλλά βαθυτάτην συναίσθησιν ευθύνης της υπΆ αυτής αναληφθείσης αποστολής.
...» Δι όλης της υπάρξεως, λοιπόν, και δι όλων των δυνάμεων αυτής κάμνει πλήρη κατάφασιν του θελήματος του Θεού εν τω προσώπω της. Διο και κατέστη η «κεχαριτωμένη» ( Λουκ. 1,28 ), η πλήρης θείας χάριτος και ευδοκίας και το πλέον κατάλληλον πρόσωπον δια να γίνη Θεοτόκος και Θεομήτωρ.
...» Ό,τι έχει όμως μεγάλην σημασίαν δια την περίπτωσιν της Μαρίας είναι ότι αυτή εις την συμμετοχήν της εις το έργον του Θεού δεν ενεργεί ως ιδιωτικόν πρόσωπον, αλλΆ ασκεί δημόσιον και πανανθρώπινον λειτούργημα. Το έργον της συντελεί και συμβάλλει εις την σωτηρίαν όλου του ανθρωπίνου γένους. Η Μαρία αποτελεί την αρχήν και το αποκορύφωμα του έργου της απολυτρώσεως... Όπως δηλαδή δια του «Όχι» και της ανυπακοής της Εύας εις το θέλημα του Θεού εξεδιώχθημεν όλοι οι άνθρωποι εκ του παραδείσου και κατέστημεν άπαντες μέτοχοι του θανάτου και ουχί μόνον οι πρωτόπλαστοι, ούτω και δια του «Ναι» της Μαρίας και της υπακοής της εις το θείον θέλημα εγενόμεθα όλοι μέτοχοι της ζωής εν Χριστώ Ιησού. Η Μαρία δηλαδή δεν είναι απλώς μία αγία μεταξύ των πολλών της Εκκλησίας μας αλλά η Παναγία, ήτοι η εκπρόσωπος και αντιπρόσωπος συμπάσης της πιστευούσης ανθρωπότητος... Ως εκ τούτου είναι η Μήτηρ της Ζωής αντί της Εύας, η οποία δεν εξεπλήρωσε την αποστολήν της. Η Θεοτόκος εκπροσωπεί την πιστεύουσαν ανθρωπότητα ενώπιον του Θεού, διο και η πίστις της φέρει επίσημον και ου μόνον ιδιωτικόν και προσωπικόν χαρακτήρα».
Το μεσιτευτικό έργο της Θεοτόκου
Ακόμη, παρουσιάζει το μεσιτευτικό της έργο στους δεομένους πιστούς. «Αυτή είναι «δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα» και «θνητών προς Θεόν παρρησία». Η Μαρία εισακούει των προσευχών των πιστών και έρχεται αρωγός εις τας ανάγκας των δια της μεσιτείας της προς τον Θεόν. Το βαθύτερον νόημα της μεσιτείας είναι η αλληλεγγύη, η οποία συνδέει τους πιστούς, προς τους αγίους εις μίαν στενωτάτην ενύπαρξιν και κοινωνίαν. Κατά την χριστιανικήν αντίληψιν το τέλειον κατέρχεται προς το ατελές και ο κύριος υπηρετεί τον δούλον, η κυριότης δηλαδή του Κυρίου εκδηλούται ως υπηρεσία και διακονία προς τους δούλους του. Αντιθέτως κατά την τάξιν του παρόντος κόσμου οι κύριοι και οι εξουσιασταί εξουσιάζουν και υπηρετούνται ( πρβλ. Ματθ. 20, 25-28 ).
...» Οι άγιοι καίτοι τελειωθέντες και λελυτρωμένοι, ζουν κατά ένα τρόπον την ζωήν μας, η οποία είναι ακόμη ατελής, αμαρτωλός και αλύτρωτος. Αυτήν την έννοιαν έχει και το δόγμα της μέσης καταστάσεως, το οποίον πρεσβεύει η Ορθόδοξος Εκκλησία. Οι άγιοι δεν αισθάνονται «καλά», δεν αισθάνονται ήσυχοι και ευτυχείς, διότι ημείς ζώμεν εις την αμαρτίαν και εις τον πόνον (Εβρ. 11, 39-40)... Οι άγιοι γίνονται τρόπον τινά μέτοχοι της ιδικής μας ζωής, της ματαίας και αμαρτωλού ζωής μας, συμμεριζόμενοι τον πόνον και την δυστυχίαν μας... Ου μόνον εισακούουν των προσευχών ημών, αλλά και αγωνίζονται ασιγήτως και ακαταπαύστως εις τον ουρανόν δια των ικεσιών και των παρακλήσεων προς τον Θεόν δια την σωτηρίαν ημών.
...» Η έννοια αυτή της μεσιτείας ισχύει πολλώ μάλλον δια την Μαρίαν, την «σκέπην του κόσμου». Η Μαρία, καίτοι κατέστη «βασίλισσα των ουρανών», δεν έγινε απρόσιτος και ακατάδεκτος δι ημάς, αλλά κύπτει μέχρις ημών και εισακούει των δεήσεων και των προσευχών μας, διότι αισθάνεται και κατανοεί την ζωήν μας εις όλον το βάθος της πτωχείας, της δοκιμασίας και της ταπεινώσεως, ο πόνος διεπέρασεν ως «ρομφαία» (Λουκ. 2, 35) την ψυχήν της.
...» Βεβαίως το έργον της μεσιτείας της Μαρίας δεν αντικαθιστά και δεν εξασθενεί το έργον του Ιησού Χριστού, ο Οποίος είναι ο «εις και (μόνος) μεσίτης Θεού και ανθρώπων» (ΑΆ Τιμ. 2, 5). Η μεσιτεία του Ιησού Χριστού είναι φυσική, όντος του αυτού Θεού και ανθρώπου. Ο αυτός Θεάνθρωπος μεσιτεύει εις εαυτόν ως άνθρωπος και σώζει αφΆ εαυτού ως Θεός τους ανθρώπους. Η μεσιτεία της Θεοτόκου προς τον Θεόν χάριν των ανθρώπων γίνεται χάριτι και ευδοκία». (Μέγα Φαράντου «Η θέσις και η σημασία της Θεοτόκου εις την πίστιν και εις την ζωήν». Ανάτυπον εκ της «Θεολογίας» Αθήναι 1973 σ. 7 -12).
Από το βιβλίο
Σαράντα Εικόνες της Παναγίας
Αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Τι σημαίνει: Μαρία – Θεοτόκος- Παναγία
Ασφαλώς δεν είναι γνωστό το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ' αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.
«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού, παρά του οποίου παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού. Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο. Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων. Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία εθεοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανεβίβασε αυτή υπεράνω των ουρανίων δυνάμεων. Αυτά τα τρία περιέχει το όνομα Μαρία. Δόθηκε διότι έμελλε να υπηρετήσει το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας.
...» Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα. Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις».
(Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ερμηνεία της ενάτης ωδής της Παρθένου).
Θεοτόκος
Το καθ' εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος. Δι αυτό έγινε λόγος σ' όσα αναφέρθηκαν. Εδώ χρονολογικά πότε δόθηκε αυτό στη Μητέρα του φωτός.
«Θεοτόκον ωνόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ' Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιωρίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει». (Πηδάλιον Εκκλησίας σ. 168)
Παναγία
Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ». Πότε ιστορικά έλαβε αυτή την προσωνιμία η Παρθένος;
«Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι ατυήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε' αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας (P.G. 85 425). Βραδύτερον κατά τον Ζ' αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Aχραντον «αγιωτέραν των αγίων» (P.G. 97 2108).
Το όνομα πλέον Παναγία υπερίσχυσε, ταυτίστηκε με την ιερά μορφή και προσωπικότητά της. Το πόσο έχει το όνομα Παναγία επικρατήσει στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, φαίνεται κυρίως στις δυσκολίες της ζωής, και μάλιστα σε ξαφνικούς κινδύνους, όπου αυθόρμητα προέρχεται εκ των έσωθεν το όνομα «Παναγία μου». Σ' αυτές τις περιπτώσεις ούτε μάνα μου, ούτε, ούτε, όλα τότε δεν μετρούν υποχωρούν. Πώς συμβαίνει αυτό σε μικρούς και μεγάλους; Μήπως οι πολέμιοι οι ολιγόπιστοι οι είρωνες της πίστεως μπορούν να μάς πουν πώς το όνομα της Παναγίας στις φουρτούνες της ζωής σε πολλούς ανθρώπους εκτοπίζει κάθε άλλο προσφιλές όνομα; Ασφαλώς η Παναγία δεν επέβαλε να την επικαλούνται, αυτό είναι θέμα επιλογής και αυθορμήτου ψυχικής ανάγκης των πιστών, που το αλάνθαστο ψυχικό τους κριτήριο, τους πληροφορεί, ότι απ' Εκείνη, θα έλθει η δύναμη η βοήθεια. Αλλά γιατί; Διότι έχει όλη τη Χάρη του Θεού για παροχή βοηθείας σε ώρες κινδύνου που άλλες δυνάμεις, πρόσωπα, δεν δύναται να προσφέρουν. Διάχυτο πλέον τούτο ότι η θεία δύναμις παρέχεται μέσω της Παναγίας. Βέβαια, το πότε κανείς λαμβάνει και σ' αυτές τις ώρες του κινδύνου είναι αστάθμητο. Έγινε λόγος γι' αυτό.
Από το βιβλίο
Σαράντα Εικόνες της Παναγίας
Αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό