Θρησκευτικές ειδήσεις.

[silver]

===============================================

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΥΠΕΡ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
27-Jun-2006
Παραθέτομε πιο κάτω αυτούσιο δελτίο τύπου του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών Ειδήσεων με θέμα τη συγκέντρωση υπογραφών υπέρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου.





ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 20 Ιουνίου 2006

ΕΝΩΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ

Όταν η αδικία γιγαντώνεται και οι προκλήσεις διαδέχονται η μια την άλλη ο εφησυχασμός είναι ο χειρότερος εχθρός. Σε μια προσπάθεια να κάνουμε όσο πιο δυνατή γίνεται τη φωνή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καλούμε όλους τους Έλληνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά και κάθε πολίτη του κόσμου που νιώθει την αδικία να φθάνει στο... ως εδώ, να ενισχύσει με μια απλή κίνηση αυτή τη μεγάλη προσπάθεια.

Μέσω αυτής της προσπάθειας ευελπιστούμε να συγκεντρώσουμε όσες το δυνατόν περισσότερες συμμετοχές - υπογραφές πολιτών, ώστε για μια ακόμη φορά να αποδείξουμε στην διεθνή κοινότητα πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είναι μόνο και πως υπάρχουν αρκετοί πολίτες του κόσμου οι οποίοι αγωνιούν για τα δίκαια του.

Το κείμενο - ανοικτή επιστολή θα κοινοποιηθεί στις Κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών, στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α., στον Ο.Η.Ε. και βέβαια στην Τουρκία.

Πρόκειται για μια ειρηνική κίνηση χωρίς ίχνος αντιπαλότητας προς την Τουρκία. Αντίθετα ελπίζουμε τόσο η διεθνής κοινή γνώμη όσο και η Τουρκία να ευαισθητοποιηθούν και να κατανοήσουν επιτέλους πως κάποια πράγματα έχουν και ένα όριο.

Τα στοιχεία της καμπάνιας καθώς και το κείμενο που θα συνοδεύσουν οι υπογραφές μπορείτε να το βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση

http://news.rnn.gr/gr/specials/fanari/oikpat.html

Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων
www.rnn.gr

==============================================

[silver]

==============================================

NEA TOY OIK. PATΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

H Α. Θ. Παναγιότης, ο Πατριάρχης, την πρωϊαν της Τρίτης, 3ης Ιουλίου,
Διεπεραιώθη προσκυνηματικώς εις Αρτάκην, μετά της συνοδίας Αυτού, εκ
Νέων της ενταύθα Ομογενείας, ως και 40μελούς ομίλου νέων εκ του εξωτερικού, καταγομένων εκ της Πόλεως, ίνα επισκεφθή την Ιεράν Μονήν
Παναγίας Φανερωμένης, ης η θαυματουργός εφέστιος ιερά εικών
Αποτεθησαύρισται εν τω Π. Πατριαρχικώ Ναώ, επιστρέψας εις την Πόλιν
αυθημερόν το εσπέρας.


===============================================

[silver]

==============================================
Ο πάπας επιτρέπει την ευρύτερη χρήση των λατινικών στη θεία λειτουργία

Με διάταγμα που εξέδωσε σήμερα, ο πάπας Βενέδικτος ενέκρινε την ευρύτερη χρήση της παλαιάς Λατινικής Λειτουργίας, διαβεβαιώνοντας παράλληλα τα 1,1 δισεκατομμύρια των καθολικών ανά την υφήλιο ότι η παραχώρηση αυτή προς τους παραδοσιακούς δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβούνται
ΣΕ ΕΠΙΣΤΟΛΗ προς τους επισκόπους, ο γεννημένος στη Γερμανία ποντίφικας απέρριψε τις επικρίσεις μέσα στην Εκκλησία ότι η αναμενόμενη εδώ και πολύ καιρό κίνησή του θα προκαλέσει σχίσμα και θα ανατρέψει τις μεταρρυθμίσεις που αποφασίστηκαν τη δεκαετία του '60 και στις οποίες αντιτίθενται πολλοί παραδοσιακοί.

Το Δεύτερο Συμβούλιο του Βατικανού (1962-1965) αντικατέστησε τα λατινικά με τις τοπικές γλώσσες στη θεία λειτουργία, προσέγγισε άλλες θρησκείες και κατήργησε κείμενα τα οποία οι Εβραίοι θεωρούν ιδιαιτέρως προσβλητικά.

«Ο φόβος αυτός είναι αβάσιμος», ανέφερε στην επιστολή του ο πάπας.

«Ό,τι οι προηγούμενες γενεές διαφύλατταν ως ιερό, παραμένει ιερό και σπουδαίο και για εμάς και δεν μπορεί ξαφνικά να απαγορευθεί εντελώς ή ακόμη να θεωρηθεί βλαβερό».

Οι καθολικοί θα μπορούν στο εξής να ζητούν από τον τοπικό ιερέα να τελεί τη λειτουργία στα λατινικά -ακόμη και να βαπτίζονται ή να παντρεύονται σύμφωνα με το παλαιό λατινικό τελετουργικό.

Αν ο ιερέας αρνηθεί, μπορούν να καταφύγουν στον επίσκοπο, ο οποίος, όπως ανέφερε ο πάπας, «παρακαλείται σθεναρά να ικανοποιήσει την επιθυμία τους». Αν και αυτός αρνηθεί, μπορούν να φθάσουν μέχρι και το Βατικανό.

Προηγουμένως, οι τοπικοί επίσκοποι είχαν την εξουσία να επιτρέψουν ή να αρνηθούν τη χρήση της λατινικής λειτουργίας.

Ο πάπας είπε πως πρόθεσή του ήταν να συμφιλιωθεί με τους παραδοσιακούς, μερικοί από τους οποίους οργίστηκαν τόσο πολύ από τις μεταρρυθμίσεις του Δεύτερου Συμβουλίου του Βατικανού που εγκατέλειψαν την Εκκλησία, προκαλώντας το πρώτο σύγχρονο σχίσμα.

Ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας εξέφρασαν ανησυχία ότι το διάταγμα του πάπα θα αναβιώσει επίσης μία προσευχή του 1962 για τον προσηλυτισμό των Εβραίων. Εκ πρώτης όψεως, το διάταγμα του πάπα δεν ξεκαθαρίζει αυτό το ζήτημα. Η λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής ζητεί από το Θεό να «σηκώσει το πέπλο» από την καρδιά των Εβραίων και να δείξει έλεος «ακόμη και για τους Εβραίους».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

============================================

[silver]

===============================================

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Μακάριος:

-Την Κυριακήν 1ην Ιουλίου 2007, εορτή των Αγ. Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, ετέλεσε τα Ι. Εγκαίνια του Ι. Ναού των Αγ. Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, της Ενορίας Βαγιωνιάς, ωμίλησεν επικαίρως, ηυχαρίστησεν καταλλήλως, εκ μέρους της Εκκλησίας, τους κτήτορας του εν λόγω Ι. Ναού και εχειροθέτησεν εις Οικονόμον τον Αιδεσ. Πρεσβ. Εμμ. Παπαδάκην, Εφημέριον Φουρνοφαράγκου.

Το απόγευμα μετέβη εις Ι. Ν. Παναγίας Αλμυρής και ετέλεσε γάμον.

-Την Δευτέραν 2αν Ιουλίου 2007, μετέβη εις Ηράκλειον και μετέσχε των εργασιών της Συνεδρίας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης.

Το απόγευμα μετέσχε των εργασιών του Τοπικού Συμβουλίου του Οργανισμού Διοικήσεως Μοναστηριακής Περιουσίας Νομού Ηρακλείου.

-Την Τρίτην 3ην Ιουλίου 2007, παρέμεινεν εις Ηράκλειον και μετέσχε των εργασιών επιτροπής του Οργανισμού Διοικήσεως Μοναστηριακής Περιουσίας Νομού Ηρακλείου.

Το εσπέρας επέστρεψεν εις την Έδραν αυτού.

-Την Τετάρτην 4ην Ιουλίου 2007, εδέχθη τον Αιδεσ. Πρεσβ. Νικόλαον Παλαμιανάκην, Εφημέριον της Ι. Μητροπόλεως Βελγίου, τον Αιδεσ. Πρωτ. Βασίλειον Κοκαράκην, Εφημέριον του Ι. Μ. Ν. Αγ. Γεωργίου Μοιρών, τον Αιδεσ. Πρωτ. Γεώργιον Ραπτάκην, Εφημέριον Αγ. Δέκα, τον Αιδεσ. Πρεσβ. Στυλιανόν Ανδριανάκην, Εφημέριον Πραιτορίων, τον κ. Αντώνιον και κ. Ζαμπίαν Μαραγκάκη, εκ Μοιρών, τον κ. Εμμ. Μπαστάκην, Αγιογράφον, εκ Πόμπιας, μετά του οποίου είχε συνεργασίαν επί θεμάτων προγραμμάτων αγιοκατατάξεως αγιογραφιών Ι. Ναών, την κ. Δέσποιναν Μπούτζουκα, εκ Τυμπακίου, τους κ. Δημοσθένην και κ. Στυλιανόν Φανουράκην, ιεροσπουδαστάς, εκ Τυμπακίου, εις ους επέδωσε τους ελέγχους αυτών εκ της Ι. Σχολής Κρήτης και προέβη εις αναλόγους πατρικάς νουθεσίας, τον κ. Φανούριον Τσαφαντάκην, ιεροσπουδαστήν, εκ Δουλίου, μετά του πατρός αυτού, εις ον επέδωσε τον έλεγχον αυτού εκ της Ι. Σχολής Κρήτης και προέβη εις αναλόγους πατρικάς νουθεσίας, τον κ. Γεώργιον Μπικάκην, Ιεροσπουδαστήν, εκ Μοιρών, εις ον επέδωσε τον έλεγχον αυτού εκ της Ι. Σχολής Κρήτης και προέβη εις αναλόγους πατρικάς νουθεσίας και τον κ. Νικόλαον Μπαγιαρτάκην, ιεροσουδαστήν, εκ Καστελλίου Πυργιωτίσσης, εις ον επέδωσε τον έλεγχον αυτού εκ της Ι. Σχολής Κρήτης και προέβη εις αναλόγους πατρικάς νουθεσίας.

Το απόγευμα ησχολήθη μετά του περιοδικού της Ι. Μητροπόλεως «Εν Εσόπτρω».

-Την Πέμπτην 5ην Ιουλίου 2007, εδέχθη τον κ. Κων. Σταυρουλάκη, εκ Γέργρερης, τον Αιδεσ. Πρωτ. Εμμανουήλ Σοφουλάκην, συνταξιούχον κληρικόν, τον Αιδεσ. Πρεσβ. Γεώργιον Μαραγκάκην, Εφημέριον Αγ. Ραφαήλ Μοιρών, τον Αιδεσ. Πρεσβ. Ιωάννην Μπρίμην, Εφημέριον Τεφελίου, τον Αιδεσιμολ. Πρεσβ. Χαράλαμπον Κοπανάκην, Εφημέριον Σωκαρά, μετά της πρεσβυτέρας αυτού, τον κ. Μιχαήλ Καργάκην, ιεροσπουδαστήν, εκ Πετροκεφαλίου, την κ. Στυλιανή Καλεντάκη, Αρχαιολόγον – φιλόλογον, εκ Πύργου Μον., τον κ. Νεκτάριον Μιχελάκην, θεολόγον, εκ Ροτασίου, τον Αιδεσ. Πρωτ. Μιχαήλ Ψαρουδάκην, Εφημέριον του Ι. Ν. Αγ. Νεκταρίου Μοιρών, τον Πανοσιολ. Αρχιμ. Παρθένιον Βουλγαράκην, Ηγούμενον της Ι. Μονής Οδηγητρίας και τον εκ Βελγίου αφιχθέντα, Αιδεσ. Πρεσβ. Ιωάννην Ρουκουνάκην.

Το απόγευμα προήδρευσε των εργασιών της Οργανωτικής Επιτροπής δια τον εορτασμόν της μνήμης και της προβολής του έργου, του Αρχηγού της Εθνικής Αντιστάσεως Γ. Πετρακογιώργη.

==============================================

[silver]

==============================================

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΒΕΛΕΣΤΙΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
ΕΓΚΑΙΝΙΑ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
BIELEFELD ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
(27-28.Μαίου 2007)


***
Έκπληκτοι έμειναν όσοι πιστοί προσήλθαν την περασμένη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, 28.05.2007, στα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Παύλου στο Bielefeld. Όλοι εθαύμασαν καθώς είδαν τί μπορεί να δημιουργήσει ένας άξιος κληρικός. Γιατί δικό του ήταν το έργο το οποίο βεβαίως με τη συμπαράσταση των ευσεβών και φιλοτίμων ενοριτών του και με την ηθική και υλική ενίσχυση του εξαιρέτου Ποιιμενάρχου του, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γερμανίας κ. κ. Αυγουστίνου, έφερε σε πέρας, δηλαδή την απόκτηση, τη διαρρύθμιση και τη διακόσμηση του Ιερού αυτού Ναού.

Οι έλληνες ορθόδοξοι ενορίτες του Bielefeld τελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε προσωρινώς παραχωρηθέντα Ιερό Ναό καταλλήλως διαμορφωθέντα από τον τότε άξιο εφημέριο π. Ευάγγελο Μαυροειδή, ο οποίος ενωρίς εξεδήμησε εις Κύριον. Από εκεί άρχισε το έργο της διακονίας του και ο νέος, σεμνός, ευσεβής και δραστήριος εφημέριος π. Δημήτριος Τσόμπρας. Επειδή όμως έβλεπε ότι δεν ήταν σωστό να μην έχει ο ορθόδοξος ελληνισμός δικό του Ναό επέτυχε, προς τιμήν του, να χρεωθεί και να αγοράσει το νέο σημερινό Ναό. Το Ναό αυτό αγόρασε με τη συμπαράσταση και τη συνδρομή των ενοριτών του και τη γενναία ενίσχυση του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου του. Βεβαίως πρέπει να τονισθεί ότι τον π. Δημήτριο ενίσχυσε σημαντικά με δωρεά της και η Ευαγγελική εκκλησία της περιοχής.

Ο π. Δημήτριος διαμόρφωσε τον αποκτηθέντα Ναό και τον μετέβαλε σε ωραίο και μεγαλοπρεπή ορθόδοξο Οίκο του Θεού, αφιερωμένο στον ένδοξο Απόστολο των Εθνών τον Αποστόλο Παύλο, τον οποίο Ναό διακόσμησε με ξυλόγλυπτο τέμπλο και με ωραίες βυζαντινές αγιογραφίες. Ο Ναός διαθέτει και μεγάλο προαύλιο χώρο και άνετο ενοριακό Κέντρο, όπου ο άξιος εφημέριος πραγματοποιεί σπουδαίο ποιμαντικό έργο. Η καταξίωσή του φαίνεται από το σεβασμό και την αγάπη με την οποία τον περιβάλλει ολόκληρο το ποίμνιό του.

Αυτό τον Ιερό Ναό εγκαινίασε ο Ποιμενάρχης της περιοχής, ο κατά πάντα ικανός, άξιος και θεοφιλής Ιεράρχης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. κ. Αυγουστίνος, συμπαραστατούμενος από τους βοηθούς επισκόπους της Μητροπόλεώς του Λεύκης κ. Ευμένιο και Αριανζού κ. Βαρθολομαίο, καθώς και από τον γράφοντα επίσκοπο Βελεστίνου Δαμασκηνό, ο οποίος προσήλθε κατόπιν προσκλήσεώς του και της αδείας του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου. Στην τελετή παρευρέθησαν επίσης οι περισσότεροι από τους ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως με επικεφαλής τον πανοσιολογιώτατο Πρωτοσύγγελλο κ. Αμβρόσιο οι οποίοι ήρθαν συνοδευόμενοι από μεγάλο αριθμό ενοριτών τους. Στην τελετή των εγκαινίων παρευρέθη πλήθος πιστών και μεταξύ αυτών ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στο Αννόβερο Πρέσβης κ. Ελευθέριος Πρώιος καθώς και ο κτήτορας του Ναού συνταξιούχος πάστορας κ. Klaus Illmer Kephalides.

Η τελετή των εγκαινίων με την οποία καθιερώνεται ένας Ναός, ώστε να τελούνται σ΄ αυτόν τα ιερά μυστήρια της πίστεως, ήταν μακρά αλλά μεγαλοπρεπής. Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης ετοποθέτησε σε ειδική οπή στό κέντρο της Αγίας Τραπέζης τα ονόματα που έδωσαν οι πιστοί για να μνημονεύονται στους αιώνες και πάνω από αυτά τα ιερά λείψανα τριών αγίων, της Αγίας ενδόξου μεγαλομάρτυρος, Ισαποστόλου και Μυροφόρου Μαρίας της Μαγδαληνής, της Αγίας ενδόξου μεγαλομάρτυρος Παρασκευής και του Αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, τα οποία ευγενώς προσέφερε η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κ. κ. Βαρθολομαίος και τα οποία ευρίσκοντο μέσα σε ασημένια Λειψανοθήκη περιχυμένα με Άγιο Μύρο. Ο υπόλοιπος χώρος της οπής αυτής περιεχύθη με κηρομαστίχη και πολλές άλλες αρωματικές ουσίες που συμβολίζουν την ευωδία των δωρεών του Αγίου Πνεύματος. Τα ιερά λείψανα των Αγίων «φυτεύονται» στην Αγία Τράπεζα, αφ΄ ενός μεν για να μετατραπεί σε τάφο Αγίων μαρτύρων, στον οποίο από την πρώτη χριστιανική εποχή οι πιστοί τελούσαν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και αφ΄ ετέρου για να καρποφορούν οι δωρεές του Θεού από τις οποίες εξαρτάται η σωτηρία των πιστών. Μετά την τελετή ακολούθησε η πρώτη Θεία Λειτουργία. Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος συγκινημένος απηύθυνε λόγο μεστό νοημάτων και συγχρόνως συνεχάρη και ευχαρίστησε τον εφημέριο και τους συνεργάτες του, όλους τους ενορίτες του Bielefeld, για το τεράστιο έργο τους. Ο ευσεβής λαός προσυπέγραψε το λόγο του Σεβασμιωτάτου με τα ενθουσιώδη χειροκροτήματά του.

Μετά τη θρησκευτική τελετή άλλη έκπληξη ανέμενε τους πιστούς οι οποίοι παραβρέθηκαν στα εγκαίνια, γιατί ακολούθησε ένα ενθουσιώδες αλλά σεμνό λαϊκό πανηγύρι. Τα εδέσματα ήταν άφθονα και νοστιμότατα, ενώ ορχήστρα νέων της ενορίας με τα δημοτικά άσματά της διασκέδασε τους πάντες. Τα χορευτικά συγκροτήματα της ενορίας καθώς και των εθνικοτοπικών συλλόγων σκόρπισαν τον ενθουσιασμό σε όλους.

Κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας, στις κάτω αίθουσες του ενοριακού Κέντρου, λειτουργούσε έκθεση έργων των μαθητών του εργαστηρίου αγιογραφίας της ενορίας. Για όλα τα παραπάνω αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον εκλεκτό εφημέριο και τους ενορίτες του!

===============================================

[Ermite]

ο π.Δημήτριος Τσόμπρας κατάγεται από το Βόλο και διετέλεσε διάκονος του νυν Μακαριωτάτου Χριστοδούλου, όταν ο Θεοφ.Βελεστίνου Δαμασκηνός ήτο Πρωτοσύγκελος εκεί.

[silver]

===============================================
O Ermite έγραψε :

ο π.Δημήτριος Τσόμπρας κατάγεται από το Βόλο και διετέλεσε διάκονος του νυν Μακαριωτάτου Χριστοδούλου, όταν ο Θεοφ.Βελεστίνου Δαμασκηνός ήτο Πρωτοσύγκελος εκεί.

Αδελφέ Ermite, σε ευχαριστώ για την πληροφορία σου.
Αν το γνώριζα, ίσως είχα αναφέρει κάτι.
Ο Κύριος μαζί σου.


===============================================

[silver]

===============================================

ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΜΕΝΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ

Σεβ. Μητρ. κ. Δημήτριος
της Ιεράς Μητρ. Γουμενίτσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου.


Η εκκοσμικευμένη θρησκευτικότητα —των ατομικών επιλογών και της ατομικιστικής θρησκευτικής εξασφαλίσεως— επηρεάζει και την παραδεδομένη εκκλησιαστικότητα της χριστωνύμου ποιμαντικής ημών των ποιμένων. 'Ωστε αντί της χριστομιμήτου ποιμαντικής κενώσεως προς θεραπευτική πρόσληψη των αδελφών μας των ελαχίστων των υπαρξιακά πεινώντων, και γενικότερα του κόσμου, να υποκινούμεθα ουσιαστικά από μια κοσμικόφρονα αλλοτρίωση, προσλαμβάνοντες τον κόσμο, για να παραμείνουμε τελικά κι εμείς κόσμος…

Η ποιμαντική εκκοσμίκευση αποτελεί εκτροπή ή και αρρώστια των φορέων του ποιμαντικού λειτουργήματος. “Αρρώστια” του ήθους (αυτοσυνειδησίας, διαθέσεως, στόχων), “αρρώστια” και της πρακτικής μας (των μεθόδων και ενεργειών και των προϋποθέσεων εφαρμογής). Πού, πότε, πως εκδηλώνεται αυτή η “αρρώστια”;

Είναι δύσκολο να επισημάνουμε με πνευματική επιστημοσύνη όλην την παθολογία της εκκοσμικεύσεως. Θα έπρεπε να λάβουμε ανά χείρας το ιερό Ευαγγέλιο, τ.έ. την Καινή Διαθήκη, και με την χειραγωγία των Αγίων που την ερμήνευσαν είτε διά λόγου είτε διά ζωής, να αντιπαραβάλουμε έκαστος ημών κυρίως την προσωπική του ζωή και μαρτυρία και ποιμαντική ως ποιμήν της Εκκλησίας. Τούτο δέ να το πράξουμε “εξ ειλικρινείας” και “κατενώπιον του Θεού” (πρβλ. Β΄ Κορ. β΄, 17), με αταλάντευτη την πίστη, τετρωμένη την καρδιά και αμετάπτωτη την ελπίδα μας “επί Θεώ ζώντι” (βλ. Α΄ Τιμ. δ΄, 11).

Αυτή η διεργασία, την οποία συναντούμε σε όλους τους βίους των αληθινών Ποιμένων της Εκκλησίας, συνιστά υπόθεση ισοβίου δοκιμασίας και αυτοθυσιαστικής αθλήσεως παντός ποιμένος. 'Οπως είναι εύλογο, εκφεύγει των δυνατοτήτων και όρων του παρόντος κειμένου. 'Εχοντες κατά νουν τα ανωτέρω, κυρίως αυτελεγχόμενοι θα καταστρώσουμε στη συνέχεια τον αγωνιώδη προβληματισμό μας για κάποιες εκδοχές εκκοσμικεύσεως που λυμαίνονται την εκκλησιαστικότητα της ποιμαντικής μας.

Η εκκοσμίκευση εξυπηρετεί την φιλαυτία, ενώ η εκκλησιαστικότητα αποκτάται διά της εν Χριστώ αυτοθυσίας. Εκκοσμίκευση της ποιμαντικής σημαίνει επανάληψη της αμαρτίας του Αδάμ. Είναι ωσάν να χρησιμοποιούμε το θεόδοτο παμμέγιστο χάρισμα της (αρχ)ιερωσύνης, αλλά αντί να προσάγουμε στον Θεό το φρικτό “τα σα εκ των σων”, αντί να αναγόμεθα και να ανάγουμε τον κόσμο στη σωτηριώδη Οικονομία του Κυρίου, παράγουμε μια δική μας εκδοχή περί σωτηρίας! 'Ετσι, όμως, αντί να “καρποφορήσουμε εν υπομονή” την εγχρίστωση του κόσμου, επιλέγουμε τελικά ένα κοσμικής και δικής μας επινοήσεως συντομότερο δήθεν δρόμο σωτηρίας, από τον δρόμο του Θεού, από τον Χριστόν μας ως “την οδόν και την αλήθειαν και την ζωήν”.

Η εκκοσμίκευση εντοπίζεται κυρίως στα κίνητρα της ζωής μας ως ποιμένων, στο “έσωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος”, “εις καρδίαν”, την οποία “βλέπει ο Θεός”. Δεν είναι όμως πάντοτε άδηλη, εσωτερική υπόθεση, που θα αποκαλυφθή μόνο στη Β΄ Παρουσία του Κυρίου. Μερικές από τις συνέπειες της αλλοτριωμένης κοσμικόφρονος εσωτερικότητος είναι εμφανείς και εξωτερικά. Λοιπόν! 'Ας διερωτηθούμε.

Δεν είμεθα εκκοσμικευμένοι­ αλλοτριωμένοι;

—όταν δεν λειτουργούμε ως ποιμένες­ πατέρες ­έμψυχοι εικόνες του Αρχιποίμενος Χριστού, αλλά ενεργούμε ως κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι (οι περισσότεροι) ή ως προϊστάμενοι υπαλλήλων (οι ολιγότεροι) μιας θρησκευτικής εργασιακής απασχολήσεως επ’ αμοιβή (είτε διά χρημάτων και αποκτημάτων, είτε διά φήμης και επικυριαρχίας οπαδών είτε διά συναισθηματικών θρησκευτικών εξάρσεων και απολαύσεων, τ.έ. ατομικιστικά);

—όταν εκ του αντιθέτου σε περιπτώσεις εντόνου ποιμαντικής δραστηριοποιήσεως, πίσω από την φαινομένην πατρότητα δρα ο πατερναλισμός μας με διάθεση αυτεπιβεβαιώσεως και αυταρέσκειας διά της δημιουργίας οπαδών, ομάδος επιρροής προς διασφάλιση, ενδοεκκλησιαστική ανέλιξη και επικοινωνιακή προβολή? εάν, με άλλα λόγια, αδημονούμε και κολακευόμεθα πως να γίνουμε εμείς σημαία του λαού, ο δέ Κύριός μας υποσυνειδήτως παρωθείται σε κάποια απόμακρη τοπικά “βασιλεία” (κατά την πεπλανημένη ιδεολογοποίηση της πίστεως, που έχουμε λάβει), “αξιοποιούμενος” μόνο ως ρητορικό σχήμα νομιμοποιήσεως της δικής μας “σημαίας”;

—όταν διακατεχόμεθα από την αυτάρκεια του επιτυχημένου ποιμένα, επειδή έχουμε άριστες προσβάσεις σε χώρους εξουσίας ή επειδή παρουσιάζουμε ένα έργο ιδιαίτερης κοινωνικής επιφάνειας, χωρίς να βιώνουμε και να μυούμε στην συνεσταυρωμένη και συναναστημένη εν Χριστώ ζωή (το κύριο και καίριο έργο μας);

—όταν μας ικανοποιεί η σύγχρονη θρησκειοποίηση της εκκλησιαστικής ζωής (η ατομική θρησκευτικότητα του “εκκλησιαζομένου” λαού, που απλώς συμπίπτει να ευρίσκονται χωρο­χρονικά εντός των ναών στη θ. Λειτουργία, χωρίς να αθλούνται στην “ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος”) και επαναπαυόμεθα ως διεκπεραιωτές των θρησκευτικών του αναγκών, καθώς έτσι καλύπτουμε την δική μας ποιμαντική “μειοδοσία”;

—όταν συμβιβαζόμεθα με την κοσμικότητα του λαϊκού φρονήματος και ευνοούμε την καταλυτική παγίωσή της μέσα στην ιερότητα της Εκκλησίας, καταργώντας τον διαχωρισμό μεταξύ κοσμικής και εκκλησιαστικής ζωής σε βάρος της δευτέρας, είτε από ραθυμία είτε κι από κενοδοξία για να μας παραδέχονται ως “προοδευτικούς”· ή, αντίθετα, όταν “αντιδρούμε” σε παρόμοιες εκτροπές από μόνη την προσδοκία της ηρωοποιήσεως από την παραδοσιακότερη μερίδα;

—όταν η ποιμαντική μας δεοντολογία που θα έπρεπε να προσδιορίζεται από την ορθόδοξη θεολογία ως απόρροια της χριστολογίας­εκκλησιολογίας, στην πράξη γίνεται ένα υποκεφάλαιο επικοινωνιακής πολιτικής την οποία προσδιορίζουν επιστημονικοί γνώστες των δημοσίων σχέσεων;

—όταν στρατευόμεθα ενσυνειδήτως στο εξωραϊσμένο “φαίνεσθαι” (το “προφίλ” μας), όπερ αποτελεί την πεμπτουσία της κοσμικής κοινωνικότητος, και αδιαφορούμε για την μεταμόρφωση και την μετακένωση του θεοκτίστου και θεοσώστου “είναι”, όπερ αποτελεί το χρέος και την νοηματοδότηση της κλήσεώς μας;

—όταν αλαζονευόμεθα στα λόγια για “αφοβία” προσλήψεως του κόσμου, δήθεν μιμούμενοι στη σύγχρονη εποχή αντίστοιχα πατερικά υποδείγματα, αλλά τελικά εκτρεπόμεθα σε αντι­ποιμαντικό “εκμοντερνισμό”, σε αδόκιμο συμψηφισμό εκκλησιαστικότητος και κοσμικότητος;



===============================================

[silver]

==============================================

Ιερά Αγρυπνία προς τιμήν της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας

Στο Ιερό Προσκύνημα Παναγίας Άξιον Εστί στο Αιγάλεω, θα τελεστεί Ιερά Αγρυπνία την Τρίτη 10 Ιουλίου ε.ε. και ώρα 21:30- 12:30, προς τιμήν της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, μετά το πέρας της Αγρυπνίας θα δοθεί κέρασμα στην Αίθουσα του Ιερού Προσκυνήματος προς τους Πιστούς μας. Το πρόγραμμα έχει ως εξής, Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, Απόδειπνον, Όρθρος και Θεία Λειτουργία μετ' Αρτοκλασίας και Κηρύγματος. Όλοι οι χώροι του Ιερού Προσκυνήματος Κλιματίζονται προς διευκόληνση τον Πιστών λόγω των Ημερών.


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΝΟΡΙΑΣ

Όνομα Ενορίας: Παναγία Άξιον Εστί
Οδός Δαβάκη 7
Πόλη Αιγάλεω
Νομός Αττικής
Πρόσωπο για επικοινωνία : Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Ι.Κατσιμπρής
Τηλέφωνο 2105312145
email : panagia_aksionesti@yahoo.gr

Συνοπτική Παρουσίαση:

Ο ναός φιλοξενεί αντίγραφο της εικόνος Παναγίας Άξιον Εστί την οποία ο κόσμος ευλαβείται κι αποκαλεί θαυματουργό. Επίσης έχει μια αίθουσα για εκδηλώσεις και ήδη βρίσκεται στο στάδιο να δημιουργήσει μια ακόμα αίθουσα για σχολή υπολογιστών και αγιογραφίας.

Οδηγίες Πρόσβασης:

Μετρό: στάση Αιγάλεω- Εσταυρωμένος.
Λεωφορεία: από Αθήνα- Πειραιά στάση Άγιος Σπυρίδων Αιγάλεω.


============================================

[silver]

===============================================

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Ορθοδοξία και Ισλάμ. Το Ισλάμ στην Ευρώπη

Η ιστορική μοίρα οδήγησε τους ορθόδοξους λαούς σε μακραίωνη γειτνίαση και συμβίωση με λαούς η θρησκεία των οποίων ήταν το Ισλάμ. Ο διάλογος της Ορθοδοξίας με το Ισλάμ μας πάει τόσο πίσω στο παρελθόν, που συναντάει τις μορφές του αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού και του αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Οι μνήμες του παρελθόντος όμως περιλαμβάνουν δεινά αλλά και θετικά εκατέρωθεν. Το φαινόμενο, άλλωστε, της κινητικότητας και μετανάστευσης των πληθυσμών στην εποχή της ύστερης νεωτερικότητας επιφέρει έντονη θρησκευτική πολυχρωμία αλλά και σημαντική μουσουλμανική παρουσία τόσο στην ελληνική όσο και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπου το Ισλάμ έπαψε προ πολλού να είναι ο μακρινός «άλλος», ο ξένος, και έγινε ο γείτονας και ο σύνοικος.
Σ’ έναν κόσμο όπου η κλαγγή του πολέμου, της τρομοκρατίας και των διενέξεων καλύπτεται συνήθως με την επίκληση της θρησκευτικής πίστης, ορθώνοντας έτσι μεταφυσικά τείχη, αναδύεται ταυτόχρονα από την κριτικά τοποθετημένη συνείδηση του πιστού η ανάγκη οικοδόμησης διαύλων διαθρησκειακής επικοινωνίας και συνεννόησης, ιδίως μεταξύ των αυτών που δηλώνουν, και θέλουν να είναι, «παιδιά του Αβραάμ». Απέναντι σε όσους θεματοποίησαν ιδεολογικά την Σύγκρουση των θρησκειών και των πολιτισμών και στους μιλιταριστές πολιτικούς που κηρύσσουν νέες σταυροφορίες, η θεολογία οφείλει να επιμείνει στον αγαπητικό διάλογο, το σεβασμό και τη δεξίωση της θρησκευτικής και πολιτισμικής ετερότητας, μέσω της σοβαρής και έντιμης θεολογικής συζήτησης.

Το Ισλάμ, όπως άλλωστε και κάθε ιστορικό, κοινωνικό, πολιτισμικό ή θρησκευτικό μόρφωμα —όπως εξ άλλου και η ίδια η Ορθοδοξία— δεν είναι στατικό, μονολιθικό, αδιαφοροποίητο και συμπαγές μέγεθος. Στην ιστορική του πορεία έχει γνωρίσει σχίσματα, διαιρέσεις και εσωτερικές εντάσεις, επηρεάστηκε από πολιτισμικές συνθήκες και πρακτικές, οι οποίες ενίοτε δεν έχουν καμία σχέση με το Κοράνι και τη διδασκαλία του Μωάμεθ, ενώ παρουσιάζει αξιοσημείωτη ερμηνευτική ποικιλομορφία, καθώς αναδεικνύονται εντός του διάφορα μεταρρυθμιστικά ρεύματα και εκσυγχρονιστικές τάσεις.

Η γνώση του Ισλάμ οδηγεί στην αλληλοκατανόηση και στο σεβασμό της ετερότητας, εντός της οποίας καλείται η Εκκλησία να επιτελέσει το έργο της και την αποστολή της. Αποτελεί χρέος μας λοιπόν να υπερβούμε τις κακοήθειες του παρελθόντος ώστε να οικοδομήσουμε την αγαθοτοπία του μέλλοντος. Τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν σοβαρή και νηφάλια, επιστημονική συζήτηση, δίχως αμυντικά ή απολογητικά σύνδρομα και συμπλέγματα, για ερωτήματα όπως: ποιες υπήρξαν και ποια μορφή έλαβαν οι σχέσεις και οι επαφές μεταξύ της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ, Ησυχασμού και Σουφισμού; Ποια η θέση της ερμηνευτικής στις δύο μεγάλες αυτές θρησκευτικές παραδόσεις; Ποιες οι οσμώσεις και οι αλληλεπιδράσεις; Πώς μπορούμε να θεραπεύσουμε τις μνήμες των συγκρούσεων και των διενέξεων και πώς μπορούμε να μετατρέψουμε σε πλούτο και ευλογία Θεού την εκ των πραγμάτων πλέον επιβαλλόμενη συμβίωση και συνοίκηση; Και ακόμη: η Ορθοδοξία και το Ισλάμ έχουν μόνο προμοντέρνο παρελθόν ή μήπως και νεωτερικό-μετανεωτερικό παρόν και μέλλον, και ποια μπορεί να είναι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση των εκατέρωθεν φονταμενταλισμών; Και τέλος, αποτελεί η Ευρώπη κλειστή χριστιανική λέσχη ή πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική πολιτική πραγματικότητα;

Με αυτήν την προβληματική και τα παραπάνω κρίσιμα ερωτήματα θα ασχοληθεί η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στην εφετινή έβδομη σειρά μαθημάτων της με το γενικό θέμα: Ορθοδοξία και Ισλάμ – Το Ισλάμ στην Ευρώπη. Σε παράλληλες δε εκδηλώσεις (συνέδρια, διεπιστημονικά εργαστήρια και σεμινάρια), θα ασχοληθεί η Ακαδημία με θέματα όπως: Καταλλαγή, Συγχώρηση και Ειρήνη (σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και το Boston Theological Institute), Ορθοδοξία και Παράδοση, Wittgenstein και αποφατική θεολογία, κ. α.


==============================================