Μακαριοι οι πραεις...

[NIKOSZ]

"Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην" (Ματθ. 5,5)

Μου είναι αδύνατον, ζητάς πράγματα ακατόρθωτα. Η καθημερινή μου ζωή βρίσκεται σε μια δίνη ταχύτητας, σ' ένα γρήγορο ρυθμό, που διαρκώς επιταχύνεται κι εγώ πρέπει να έχω τα νεύρα μου τεντωμένα για να προλάβω. Για να τα καταφέρω, να γίνω αυτό που η κοινωνία σήμερα ζητάει, ένας επιτυχημένος, πρέπει να κάνω πολλά και για να τα κάνω όλα αυτά, πρέπει να τρέχω. Ασταμάτητα, αγχωμένα και νευρωτικά. Σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, σαν ρομποτάκι που εκτελεί διαταγές.

Έτσι θα επιβιώσω σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτή είναι η ζωή μου, ν' αποδεχθώ τη νεύρωση της κοινωνίας, για να ζήσω ως "υγιές" μέλος της. Και συ μου μιλάς για πραότητα και ηρεμία. Μου είναι πράγματα άγνωστα. Σπάνια βιώνω κάποια εσωτερική ησυχία. Ησυχάζω στις λίγες ώρες του ύπνου μου - εφιαλτικού κι αυτού - και μόνο με τη βοήθεια ηρεμιστικών. Εφιαλτικού από το άγχος της ημέρας ή και όλης μου της ζωής...

Πολλά πράγματα σ' αυτή τη ζωή μού τη δίνουν κυριολεκτικά στα νεύρα, όπως ο καθηγητής που με αγριοκοιτάζει, ο συμμαθητής που μου κάνει τον έξυπνο, ο αναρχικός που ξέρει μόνο ν' απορρίπτει, οι γονείς όταν μου μιλούν για το βόλεμά μου, ακόμα και ο ταξιτζής, που ανάβει τσιγάρο πρωί - πρωί, όταν πηγαίνω στη δουλειά. Το μποτιλιάρισμα κι οι κόντρες, οι φωνές και τα κορναρίσματα και ο απρόσωπος άλλος, που για μένα δεν έχει όνομα, είναι κι αυτός ένας "δρομέας" που δεν μπορεί να με προσπεράσει, που μπορεί να με σπρώξει και πρέπει να τον προσέχω. Είναι κι ο διπλανός μου μια πηγή άγχους για μένα. Κι έπειτα ας δούμε και τη διασκέδασή μου στις λίγες ευκαιρίες "χαλάρωσης" που έχω.

Μπαίνω σ' ένα σκοτεινό - ή έστω ημισκότεινο - κουτούκι τις ώρες που υποτίθεται θα' βλεπα τα γλυκά μου όνειρα, χάνομαι μέσα στη μάζα, με την οποία είναι αδύνατον να επικοινωνήσω και παραδίνομαι στους φρενήρεις ρυθμούς της Rave και του Rock n' Roll μέσα στη νεφελώδη ατμόσφαιρα του τσιγάρου και του ποτού έχοντας νεκρώσει το μυαλό μου για ν' αφήνεται "ελεύθερο" το σώμα μου. Έτσι μ' αρέσει να μην σκέφτομαι τίποτα. Αυτόν τον τρόπο βρήκα για να "ηρεμώ", έναν ξέφρενο χορό μέσα σε τόνους εκκωφαντικούς.

Βλέπεις, λοιπόν, πως όλα σ' αυτή τη ζωή συνεργούν στο να χάσω τον μακαρισμό σου. Γιατί σε καμία απ' τις εκδηλώσεις μου δεν είμαι πράος. Με το παραμικρό εκνευρίζομαι. Είμαι ανυπόμονος κι ανυπόφορος. Πόσο όμως θα' θελα να τον κερδίσω! Έστω από ιδιοτέλεια, για να μη φανώ ακατάδεκτος σ' αυτό που μου προσφέρεις. Ή από περιέργεια, για να δω αν αυτό που δίνεις είναι καλύτερο απ' αυτό που τώρα ζω. Πώς όμως ν' αλλάξω αυτή τη ζωή του θυμού και της οργισμένης εκτόνωσης; Πώς θα είμαι πράος μέσα σε τέτοιο περιβάλλον; Το τραγούδι λέει "μιάν άγκυρα η ζωή μου ζητιανεύει" και 'γω Σου λέω "δώσ' τη μου".

Κάπως έτσι, σύγχρονε άνθρωπε, μιλάς προς το Θεό που σου ζητά να είσαι πράος και κάπως έτσι ζεις και σκέφτεσαι και πορεύεσαι, μέσα στην τρικυμία του θυμού και της ταραχής σου και νομίζεις πως αυτά σού είναι απαραίτητα για να επιβιώσεις - ή καλύτερα για ν' αναδειχθείς - σ' αυτή την κοινωνία, που αγαπά τους παρορμητικούς, τους "φωνακλάδες" κι αυτούς που ξέρουν να επιβάλλονται και μισεί τους ήσυχους, τους υποχωρητικούς και τους ήπιους, γιατί τους θεωρεί αδύνατους και πιόνια.

Όμως χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη δύναμη για να νικηθείς, παρά για να νικήσεις και στην περίπτωσή σου σύγχρονε άνθρωπε του άγχους και της ανασφάλειας, χρειάζεσαι δύναμη για να επαναστατήσεις ενάντια στους μέχρι τώρα αφεντάδες σου (την κατανάλωση, το άγχος, την οργή, τα νεύρα και πολλούς άλλους) και ν' αφήσεις έναν άλλο "Αφέντη" να σε νικήσει. Αυτόν που σου ζητά την πραότητα και αυτόν που ταυτόχρονα στη δίνει. Γιατί δες το κι έτσι, αν απ' την πλευρά σου, όπως είσαι τώρα, η γαλήνη σού φαίνεται ουτοπία.

Σκέψου πως δεν θα την κατακτήσεις εσύ αυτή την πραότητα - πράγμα που σου φαίνεται ακατόρθωτο - αλλά πως θα σου δοθεί ως δώρο. Σκέψου πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να στη χαρίσει. Κάποιος που μπορεί να σε μεταμορφώσει. Και να ξυπνήσεις κάποιο πρωί και να μπορείς ν' απαντάς με χαμόγελο σ' αυτούς που σε βρίζουν και ν' αγαπάς αυτόν που θέλει το κακό σου. Και να μη σου τη δίνει στα νεύρα ούτε ο καθηγητής ούτε ο συμμαθητής ούτε καν εκείνος ο ταξιτζής. Θα διαβαίνεις τη ζωή με τη χαρά, ν' ανέχεσαι όλους τους άλλους. Δεν θα 'ναι δικό σου το κατόρθωμα. Θ' απορείς με τον εαυτό σου. Μα θα 'ναι δώρο Εκείνου που έκανε τους αλιείς πανσόφους.

Εκείνου που έκανε που έκανε τους αμαρτωλούς αγίους. Εκείνου που μπορεί και σένα να μεταμορφώσει. Αρκεί να το θελήσεις, να Τον πλησιάσεις και να Του το ζητήσεις. Έτσι απλά. Κι εδώ δεν χρειάζεται άγχος. Ιησούς τ' όνομά Του και Εκκλησία το σπίτι Του.

Εκεί θα τον βρείς.


imd.gr

[nkope]

Η σειρά των μακαρισμών έχει εξαιρετική σημασία, όπως άλλωστε στην Αγία Γραφή τίποτε δεν είναι τυχαίο ή άνευ σημασίας.

Η αρετή της πραότητας, της αοργησίας, μπαίνει αμέσως μετά την ταπεινοφροσύνη και το πένθος για της αμαρτίες, γιατί προέρχεται απ΄αυτές. Ας δούμε ποιος άνθρωπος οργίζεται εύκολα. Μα βέβαια αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και παράλληλα έχει ξεχάσει τις δικές του αδυναμίες και τα δικά του λάθη. Οργιζόμαστε γιατί κάποιος αδελφός μας δεν συμπλέει με το θέλημά μας, γιατί δεν έχουμε την ταπείνωση να υποτάξουμε το θέλημά μας στο θέλημα του Θεού, ούτε την αγάπη να προτάσσουμε απ΄το θέλημά μας την ανάγκη να μην στενοχωρήσουμε τον αδελφό μας. Επίσης οργιζόμαστε με τα λάθη των άλλων γιατί έχουμε υποβαθμίσει τα δικά μας λάθη και δεν πενθούμε γι αυτά.

Όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης η αρετές είναι κλίμακα κι ανεβαίνει κανείς σ΄αυτές σκαλοπάτι - σκαλοπάτι. Πρώτα ασκείται στην αρετή της ταπεινοφροσύνης, μέσω αυτής ανακαλύπτει τις αδυναμίες του και τα λάθη του και θρηνεί γι αυτά κι έτσι δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση κι ανοχή στα λάθη των άλλων και βάζει την αγάπη του για τον πλησίον πάνω απ΄το θέλημά του.