Eπειδή τα παραπάνω αφορούν φαντάζομαι κυρίως σε εμένα ή και σε εμένα μεταξύ άλλων, νοιώθω την ανάγκη να πω δυο λόγια.ANALIPSIOTIS έγραψε:ΚΑΛΗΜΕΡΑ.
Παρακολουθώ μέρες αυτόν τον διάλογο και κάποιες στιγμές εκπλήσομαι,δυστυχώς δυσάρεστα.Η αποψή μου είναι ότι ο Bessarion εκφράζει την αποψή του , που με κάποια διαφωνώ και με κάποια συμφωνώ,ίσως από το μεράκι του να υποστηρίξη το Πατριαρχείο πέφτει σε ατοπήματα.Προβληματίζομαι όμως περισσότερο όμως με τις απόψεις αυτόν που εκφέρουν Οπθόδοξο λόγο.Αδελφοί πως τόσο εύκολα κολάτε ταμπέλες (ουνίτης κ.τ.λ.),πως δίνεται τόσο εύκολα τον παραστρατιμένο αδελφό στους ουνίτες.Που είναι η αγάπη ,η νουθεσία;Άραγε νιώθετε τόσο σίγουρη,ότι το η εκκλησία σας έβαλε εισαγγελείς της;Δεν λέω να μην πείτε την αλήθεια που νομίζετε,γιατί την αλήθεια την κατέχει μόνο η μί α και αγία αποστολική εκκλασία τις οποίας ανήκουμε παρόλες της ελλήψεις που μπορεί να έχει ο καθένας μας,αλλά λέω να μην αντιδρού με σαν να μηλάνε αρεανοι με παοκσιδες,όχι με φανατισμό.Δεν χρειάζεται οι εκκλησία ούτε μεσίτες ούτε προστάτες,αλλά εμείς χρειαζόμαστε την σωτηρία που προσφέρει.Κύριος της εκκλσίας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και μόνο εν αγίο πνεύματι μπορούμε να δούμε την αλήθεια αλλά ο καρπός του αγίου πνεύματος είναι ειρηνικός και όχι γεμάτος κατάκριση και μίσος.Ζητώ συγνώμη αν λέω κάτι που στεναχωρεί,και ευχομαι καλή συνέχεια στην σαρακοστή. :)
Ήμουν οξύς με τον Bessarion, το δέχομαι, αλλά δεν θεωρώ ότι τον προσέβαλα αποκαλώντας τον ουνίτη ή ουνιτίζοντα. Δεν θεωρώ ότι τον αδίκησα. Ο ίδιος ευθύς εξ αρχής δήλωσε θαυμαστής και οπαδός του ουνίτη πρώην μητροπολίτη Νικαίας και κατόπιν καρδιναλίου Βησσαρίωνος (15ος αι.). Αν αποκαλέσεις τον θαυμαστή και οπαδό του Λένιν κομμουνιστή τον υβρίζεις; Αν αποκαλέσουν κάποιο θαυμαστή του Καραμανλή κεντροδεξιό θα τον προσβάλουν; Δεν νομίζω ότι έκανα κάτι διαφορετικό. Ας αποδείξει ο Bessarion ότι είμαι άστοχος στους χαρακτηρισμούς μου. Με τα όσα περί φιλιόκβε είπε και περί υπάρξεως δύο Εκκλησιών και περί απολύτου υπάρξεως μυστηριακής χάριτος στους Ρ/καθολικούς, μάλλον τους επιβεβαίωσε. Και επιπλέον, θεωρώ ότι συκοφαντεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο αφού ένας τέτοιος άνθρωπος εμφανίζεται ως αμύντοράς του. Αλλά αυτά δεν σε προβλημάτησαν, όχι μόνο εσένα αλλά και άλλους εδώ μέσα που λένε ότι αγαπούν το Πατριαρχείο περισσότερο από μερικούς σαν του λόγου μου.
Πολύ ωραία τα μαθήματα ταπεινώσεως και αγάπης και φιλαδελφίας, τα οποία τόσο αφθόνως παρέχονται από μερικούς αδελφούς εδώ μέσα. Δεν αμφισβητώ την καλή τους προαίρεση. Ομολογώ ότι τόση αγάπη δεν έχω μέσα μου και ότι πόρρω απέχω από του να μπορώ να πω για τον εαυτό μου ότι εκπληρώνω γενικότερα τις εντολές του Χριστού, και την εντολή της αγάπης και πολλές άλλες. Βλέπω τόση αγάπη εκφραζόμενη υπό μορφή υποδείξεων σε μερικά μηνύματα ώστε αναλογίζομαι πώς και η κοινωνία μας και οι ενορίες μας δεν έχουν γίνει ακόμη ένας επίγειος παράδεισος με τόσες αγαπώσες και φιλάδελφες ψυχές. Βλέπω όμως ότι η συγκεκριμένη αγάπη εκχέεται πάντοτε προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν πρόκειται για αλήθεια ή για αληθοφάνεια, για αγάπη ή για αγαπολογία...Συγχωρέστε με αλλά το σκέφτομαι και πρέπει να το πω.
Και κάτι ακόμη: Βλέπω στις περί αγάπης και ταπεινώσεως υποδείξεις να χρησιμοποιείται πρώτο πληθυντικό για λόγους ευσεβοφανείας ("να είμαστε επιεικείς και ταπεινοί, να αγαπούμε, να...."), ενώ στην πραγματικότητα εξυπακούουμε δεύτερο πληθυντικό ή δεύτερο ενικό πρόσωπο. Και αυτό φαίνεται.
Γράφεις ότι σε μερικά συμφωνείς και σε μερικά διαφωνείς με τον Bessarion. Δεν μας λες όμως σε ποιά. Φαντάζομαι ότι θεωρείς ήσσονος σημασίας το ότι σχετικοποιεί το ίδιο το δόγμα της Αγίας Τριάδος, αφού θεωρεί, με σχολαστική νοοτροπία, "θεολογούμενο" το θεμελιώδες ζήτημα της εκπορεύσεως του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος (κάτι που είναι καταγεγραμμένο στο ίδιο το Σύμβολο της Πίστεως!!!). Η οδός της αποχής και της σιωπής (εκεί όπου μας βολεύει...) είναι και η εύκολη οδός. Η οδός της σιωπής είναι δύσκολη, πάρα πολύ δύσκολη, όταν όμως η σιωπή είναι στάση ζωής καθολική, όχι επιλεκτική και όχι σιωπή εν αδιαφορία αλλά εν προσευχή. Αυτή η σιωπή είναι ματωμένη και είναι μέγιστη αρετή.
Κατέθεσα τα επιχειρήματά μου - πέρα από την οξύτητα της διατύπωσης, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προέβαλα επιχειρήματα -, κατέθεσα και προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες αξιόπιστες (για να ακούσω από τον Bessarion ότι ακολουθώ την κουτσομπολίστικη τακτική της Εσπρέσσο), ανέφερα και βιβλία και πατερικά κείμενα σχετικά με το φιλιόκβε και ο Bessarion φυσικά το παρέκαμψε (ενώ η χρήση νεκρολογιών στον τύπο ως κείμενα θεολογικών αξιώσεων είναι σοβαρή!
). Επιπλέον, ο Bessarion έγραψε και για εμένα και για άλλους, που παρέθεσαν ολόκληρα πατερικά κείμενα, ότι είμαστε ουσιαστικά δαιμονισμένοι, ακόμη χειρότερα, μας παρομοίασε ευθέως με δαιμόνια (δες το τελευταίο του μήνυμα με σχετική ευαγγελική περικοπή!). Αλλά στη στάση του αυτή δεν βρήκες προφανώς τίποτα το επίμεμπτο, φαντάζομαι την βρήκες απόλυτα χριστιανική και φιλάδελφη, ή έστω απλά τίμια. Δεν πειράζει, μπορώ και χωρίς τη στήριξή σου. :D Γι'αυτό λέω φίλε Analipsiotis ότι τα μαθήματα αγάπης δεν νοούνται να δίνονται επιλεκτικά, διότι υπάρχει φόβος να θεωρηθούν μη γνήσια. Η αγάπη είναι δυσκολότατο χριστιανικό άθλημα, δεν μπορεί να δίδεται ως μάθημα διά της διδασκαλίας. Όποιος την έχει, από δωρεά Θεού και με δικό του ματωμένο αγώνα, αυτή ξεχειλίζει από μέσα του, πηγαία, αληθινά, αβίαστα, μυστικά, χωρίς υποδείξεις...
Αυτά και αντεύχομαι καλή σαρακοστή. :)
