Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μια διάψευση κάθε ιατρικής “βεβαιότητας”

Άνοιξη 2010…

Ένας αδελφός της Μονής -ο μακαριστός πια π. Πέτρος- είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της νύχτας βαρύ εγκεφαλικό, ώστε το πρωί τον βρήκαμε ‘χαμογελαστό’ σε κατάσταση κομματώδη.

Διακομίστηκε σε μεγάλο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου διασωληνώθηκε.

Ύστερα από ενάμισυ μήνα στην εντατική του εν λόγω Νοσοκομείου, χωρίς καμμία αλλαγή στην κατάστασή του, η διεύθυνση έλαβε και επέβαλε την αυθαίρετη απόφασή της για άμεση αποσύνδεση του π. Πέτρου, τον οποίο θεωρούσε “εγκεφαλικά νεκρό” ήδη προ πολλού,
«για να μη δεσμεύεται από… νεκρό, μια πολύτιμη κλίνη της Εντατικής» όπως μας έλεγαν.

Έτσι, η αποσύνδεση του π. Πέτρου είχε αποφασιστεί για το μοιραίο εκείνο πρωί…

Ειδοποιημένος από τον Ηγούμενο της Μονής μας, έφτασα στο Νοσοκομείο κατά τις 8:00΄, με την εντολή να προλάβω να κάνω την κουρά του π. Πέτρου σε Μεγαλόσχημο μοναχό, πριν τον αποσυνδέσουν.

Συνάντησα τον Καθηγητή Εντατικολόγο, κι αφού του μετέφερα την επιθυμία του Ηγουμένου μας και του εξήγησα την σημασία της πράξης αυτής (ακολουθίας του Μεγάλου Σχήματος) για έναν μοναχό που φεύγει (αν και ο Καθηγητής ισχυριζόταν ότι ο π.Πέτρος είχε φύγει προ πολλού…), μας δόθηκε η άδεια, σε μένα και τους δύο συνοδούς μου, να εισέλθουμε στην Εντατική με κάποιες προϋποθέσεις.

Άρχισα την ακολουθία του Μεγάλου Σχήματος, με την συμμετοχή δύο αδελφών.

Σε όλη τη διάρκεια της ακολουθίας, όπως επί ενάμισυ μήνα πριν… ο π. Πέτρος ήταν “εγκεφαλικά νεκρός” και, άρα, ασάλευτος εντελώς…

Καμιά ώρα μετά, τελειώνοντας την ιερή ακολουθία έσκυψα, όπως συνηθίζεται μετά την Μοναχική κουρά, να ασπαστώ τον ‘νεόκουρο’ Μεγαλόσχημο Μοναχό.

Και τότε οι ψυχές μας (των συμμετεχόντων) συγκλονίστηκαν…

Στις παρειές του “εγκεφαλικά νεκρού” π. Πέτρου, κυλούσαν δάκρυα…!
Τα μάτια του, βέβαια, παρέμεναν κλειστά… αλλ’ εξέβλυζαν δάκρυα… χωρίς άλλη ένδειξη ζωής!

Θορυβήθηκε έντονα όλη η πτέρυγα, γιατροί και νοσοκόμες που ήταν παρόντες στον θάλαμο, αδυνατώντας να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν!

Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Ηγούμενό μας, για να τον ενημερώσουμε.

– «Και τώρα… Γέροντα;» ρώτησα.

– «Τώρα… ή θα τον πάρει η Παναγία, για να ξεκουραστεί… ή θ’ ανοίξει τα μάτια του και θα επιστρέψει στη ζωή…!».

Το μεσημέρι, ο “εγκεφαλικά νεκρός” άνοιξε τα μάτια του, διαψεύδοντας κάθε ‘βεβαιότητα’ των ιατρών και του Εντατικολόγου Καθηγητή,
ότι «είχε φύγει προ πολλού…» και αποστομώνοντας κάθε αρνητή της Ανάστασης του Χριστού, της Πνευματικής ζωής… και της Ευαγγελικής Αλήθειας: «Το πνεύμα εστί το ζωοποιούν…» (Ιωάν. 6, 63)

[Αυτό που ζωοποιεί τη νεκρή σάρκα, είναι το πνεύμα…]!

Έκτοτε, ο π. Πέτρος έζησε άλλα 8 χρόνια (!!!), πλήρως αυτάρκης, αυτοδύναμος και αυτοκίνητος…

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΌΞΑ ΣΟΙ!!

Ένας Αθωνίτης ΚΑΚΟγηρος…
|από π.Δημήτρης Γεωργαντώνης
ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

[toula]

Διήγηση Γέροντα Ιωακείμ Γρηγοριάτη:
Πριν πάω στο στρατό, προσεβλήθην από υπεροξεία ισχιαλγία, περιοδική μεν, μα αφόρητη.
Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, όταν μ’ έπιανε, κι έπεφτα κάτω, όπου κι αν βρισκόμουν.
Κανένα ιατροφαρμακευτικό μέσον, ούτε θερμόλουτρα, ούτε ο στρατός μπόρεσαν να με θεραπεύσουν.
Μόνιμη, μαρτυρική η κατάσταση.
Κάποια μέρα έφεραν σιτάρι στην παραλία [στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου όπου ήταν Μοναχός], και κατά τη συνήθεια έπρεπε όλοι να το ξεφορτώσουμε.
Σαν άρχισε το ξεφόρτωμα, μ’ έπιασε ξαφνικά το μόνιμο βάσανό μου, κι έπεσα κατάχαμα, συστρεφόμουν σπασμωδικά, βογκούσα από τους πόνους.
Έτρεξαν δύο-τρεις πατέρες, κοντά σ’ αυτούς κι ένα σεβάσμιο ενάρετο γεροντάκι. Αρσένιος, Αρτέμιος, δεν θυμάμαι.
Με ρώτησαν τι έχω.
Όταν τους είπα το πάθημά μου, το μετέφεραν στους άλλους και άρχισαν τα σχόλια.
Πολλοί με λυπήθηκαν, άλλοι ταλαντεύονταν να με πιστέψουν, άλλοι απιστούσαν.
Μερικοί νόμιζαν ότι το κάνω για ν’ αποφύγω τον κόπο.
Κάποιοι μ’ εχαρακτήρισαν υπερβολικά ως «μάγκα πειραιώτη».
Τα υπέμεινα όλα.
Μόνο ο Γέροντάς μου με παρηγορούσε:
«Μην κλαις παιδί μου. Μην απελπίζεσαι.
Σε πιστεύω.
Θα πείσω και τους άλλους πατέρες για την ειλικρίνειά σου.
Μα θα σου δώσω μια συμβουλή, και σε παρακαλώ να με ακούσεις.
Εμείς εδώ έχουμε δικό μας γιατρό, την αγία Αναστασία τη Ρωμαία με τα λείψανα και το παρεκκλήσι της.
Όταν λειτουργήσει, να ξαγρυπνήσεις από βραδύς, να προσευχηθείς μ’ όλη σου την καρδιά, να χύσεις και κανένα δάκρυο.
Κι όταν τελειώσει η λειτουργία το πρωί, ν’ αλείψεις το μέρος που σε πονάει με λάδι απ’ το καντήλι της αγίας, παρακαλώντας την με δάκρυα να σε κάνει καλά· και έλα να με δεις».
Ακολούθησα πιστά την υπόδειξη, κατά γράμμα.
Κι όταν πλέον αλείφθηκα, τι χάρις ήταν εκείνη!
Άρχισα ξαφνικά να κινούμαι ελεύθερα, χωρίς παραμικρό πόνο.
Έχουν περάσει εξήντα χρόνια.
Δεν ξαναενοχλήθηκα.
Από το περιοδικό ο «Όσιος Γρηγόριος». Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, περίοδος β’, έτος 1983, αριθμός 8.

[toula]

Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στον Χριστό και τους αγίους Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας· και την ελευθερία μας την οφείλουμε στους ήρωες της Πατρίδας μας, που έχυσαν το αίμα τους για μας.
Αυτήν την αγία κληρονομιά οφείλουμε να την τιμήσουμε και να την διατηρήσουμε και όχι να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας.
Είναι κρίμα να χαθή ένα τέτοιο έθνος!
Και βλέπουμε τώρα, όπως πριν αρχίση ένας πόλεμος στέλνουν ατομικές προσκλήσεις, έτσι και ο Θεός με ατομικές προσκλήσεις μαζεύει ανθρώπους, για να κρατηθή κάτι και να σωθή το πλάσμα Του.
Δεν θα αφήση ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και για ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως, να κάνουμε προσευχή να βοηθήση ο Θεός.
(Όσιος Παΐσιος: Λόγοι Α’ – Ησυχαστήριον – Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σελ. 360-362).

[toula]

«Εἶμαι γενικός ἐφημερεύων ἰατρός στό “Κρατικό Νοσοκομεῖο Νοσημάτων Θώρακος”, τήν ἡμέρα πού οἱ σιδερόφρακτες φάλλαγγες τῶν Γερμανοιταλῶν μπαίνουνε στήν Ἁθήνα.
Ἁπερίγραπτος ὁ πανικός· ὁ κόσμος τά ’χει χαμένα. Λίγοι διατηροῦσαν μιά σχετική ψυχραιμία.
Ἡ φυγή πού εἶναι ἡ πρώτη καί χειρότερη ἐκδήλωση τοῦ πανικοῦ ἀρχίζει νά μέ κυριεύει. Δύο φορές πέταξα τήν μπλούζα μου, δύο φορές τήν ξαναφόρεσα… Θά μείνω πιστός στό χρέος μου.
Ἔτσι μοῦ λέει ἡ συνείδησή μου… Χαλασμός κόσμου ἀπό ἀεροπλάνα, τάνκς, αὐτοκίνητα, μοτοσυκλέτες.
Κατέβαιναν ἀπό τά βόρεια προάστια πρός τήν Ἁθήνα.
Μαυρίλα στόν οὐρανό, στίς ψυχές μας.
Τό μίσος ἀντικατέστησε τόν τρόμο.
Ἐκδίκηση διαδέχτηκε τό μίσος, καί ὅλα μαζί φέραν ἕνα κλάμα, ἕνα παράπονο.
Καί ἔφτανε τό παράπονο στόν οὐρανό, γέμιζε τήν γῆ, τά κτίρια τοῦ Νοσοκομείου, τούς ἀνθρώπους, ἀρρώστους καί προσωπικό, ἔμπαινε βαθιά μέσα τους, στήν καρδιά τους πού ἔτρεχε αἷμα, στά μάτια τους, πού δέν ἔβλεπαν ἀπ’ τά δάκρυα…
Μέ καλεῖ ἐπειγόντως ὁ Γενικός Διευθυντής στό γραφεῖο.
– Μή ξεχνᾶτε, μοῦ λέει, πώς σήμερα εἶστε ὁ γενικός ἐφημερεύων ἰατρός τοῦ Ἱδρύματος. Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ θά μείνουμε καί οἱ δύο στίς ἐπάλξεις μέχρις ἐσχάτων! Ψυχραιμία! Καί μόνη κυρίαρχη σκέψη μας τό ΚΑΘΗΚΟΝ!
Σηκώνεται καί πιάνοντάς μου τούς ὤμους μέ τά δύο του χέρια μοῦ λέει σέ τόνο ἀποφασιστικό πού δέν ἐπέτρεπε καμιά ἀντίρρηση:
– Ἄκου τήν πρώτη ἐμπιστευτική διαταγή μου: Στόν οἶκο ἀδελφῶν τοῦ Νοσοκομείου μας (νεόκτιστο κτίριο ἀχρησιμοποίητο ἀκόμα) νά μεταφερθοῦν τώρα ἀμέσως τούτη τή στιγμή βαρέως πάσχοντες ἐκ τοῦ στρατιωτικοῦ περιπτέρου, τάχιστα ὅμως, ἐπανέλαβε.
Κλείνει τήν πόρτα καί μοῦ ἐξηγεῖ·
– Αὐτοί, οἱ Γερμανοί, μόλις ἔρθουν, θά ἐπιτάξουν τά κτίρια Νοσοκομείων. Μή βροῦν ἄδειο τόν οἶκο ἀδελφῶν. Θά μᾶς τόν πάρουν! Τήν φυματίωση τήν φοβοῦνται. Ὅλοι νά εἶναι βαριά ἄρρωστοι! Μπῆκα στό νόημα. Θαύμασα τήν εὐψυχία, τόν πατριωτισμό, τήν ἀποφασιστικότητα τοῦ Γενικοῦ, τοῦ Μάνθου Μ.
Ὡς τό μεσημέρι, εἴκοσι δύο βαριά ἄρρωστοι εἶχαν τοποθετηθεῖ σέ θαλάμους δεξιά καί ἀριστερά τῆς κυρίας εἰσόδου τοῦ οἴκου ἀδελφῶν.
Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ δέν πρόφθασα νά παραδώσω ἐφημερία, ὅταν κυριολεκτικά εἰσέβαλαν στό Νοσοκομεῖο μέ δαιμονιώδη θόρυβο τέσσερις γερμανικές μοτοσυκλέτες μέ ὀκτώ ἐνόπλους Γερμανούς.
Σταμάτησαν μπροστά στά γραφεῖα τοῦ Νοσοκομείου, ἐφρούρησαν οἱ δύο στήν εἴσοδο καί οἱ ὑπόλοιποι ὁδηγήθηκαν ἀπό τόν θυρωρό στό γραφεῖο τῆς Γενικῆς Διεύθυνσης. Χαιρέτησαν στρατιωτικά τόν Διευθυντή,πού ψυχρότατα ἀνταπέδωσε τόν χαιρετισμό, καί εὐθύς ἀμέσως μᾶς ἐπέδειξαν πλῆρες σχεδιάγραμμα τοῦ Νοσοκομείου, ὅπου ὁ οἶκος τῶν ἀδελφῶν ξεχώριζε μέ κόκκινο μελάνι.
Ὁ Γενικός μοῦ ἔδωσε ἐντολή νά τούς ὁδηγήσω στό κτίριο.Ὅταν ἀνεβαίναμε τίς λίγες μαρμάρινες σκάλες τῆς εἰσόδου οἱ ἄρρωστοι, πού εἶχαν μέ τρόπο εἰδοποιηθεῖ,ἄρχισαν νά βήχουν· ἕνας ἀπ’ αὐτούς μάλιστα περιφερόταν στό διάδρομο μπροστά στήν κυρία εἴσοδο αἱμοπτύων.
Ἦταν ἕνα παλληκάρι πού εἶχε γυρίσει ἄρρωστο ἀπ’ τά βουνά τῆς Ἁλβανίας.
Οἱ Γερμανοί ἀμέσως σηκώθηκαν καί ἔφυγαν.
Θά σκέφτηκαν ἴσως –καί εὐτυχῶς– ὅτι ἔκαναν κάποιο λάθος. Εἶπε ὁ διερμηνέας: κακή πληροφορία, λάθος!…
– Γιά μᾶς εἶναι μιά μικρή νίκη έναντίον τῶν Γερμανῶν, μοῦ ψιθύρισε στό αὐτί ὁ Γενικός, καί εὐχαριστημένος συνέχισε: Ἐμεῖς πρῶτοι ἀρχίσαμε τήν ἀντίσταση. Μπραβο μας!…
Μέ τήν εἴσοδό τους οἱ Γερμανοί ἐπίταξαν τό Σισμανόγλειο καί ἔδωσαν διαταγή ν’ ἀδειάσει ἐντός εἰκοσιτετραώρου. Σέ σύσκεψη πού ἔγινε νύχτα στό Ὑπουργεῖο ἀποφασίστηκε νά μεταφερθοῦν ὅσοι ἀπό τούς ἀσθενεῖς δέν μποροῦν νά πᾶνε στά σπίτια τους στό νοσοκομεῖο μας. Βάλαμε κρεβάτια παντοῦ καί στούς διαδρόμους καί στίς παράγκες καί στά ὑπόγεια… Ἡ κούραση, ἡ ἔνταση μέ τσάκιζε.
Ὁ π. Ἁθανάσιος δέν σταματοῦσε νά μέ ἐνισχύει.
– Μή φοβᾶσαι, γιατρέ. Ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει. Θά μᾶς προφυλάξει.
Τά πράγματα δυσκολεύουν ἀκόμη περισσότερο. Ἁραίωσαν οἱ ἄνθρωποι στούς δρόμους· τά ἐλάχιστα τρόφιμα χάθηκαν κι αὐτά ἀπ’ τήν ἀγορά.
– Ὅταν ὁ ὑπερσιτισμός γίνει ὑποσιτισμός καί ὅταν ὁ ὑποσιτισμός γίνει πείνα, τότε τί γίνεται;
Ἦταν Σεπτέμβριος τοῦ 1941 ὅταν ἔλειψε καί τό κομμάτι τοῦ ψευτοψωμιοῦ πού μᾶς ἔδιναν. Στό Νοσοκομεῖο τό συσσίτιο περιορίστηκε σέ μιά ἀλάδωτη φασολάδα.
Οἱ δίαιτες πᾶνε περίπατο. Τό πρωινό φασκόμηλο ἤ τσάι τοῦ βουνοῦ μέ μισό κουταλάκι πετιμέζι. Τό βραδινό νερόσουπα πάστα (πού δέν τῆς βρίσκεις μέ τό κουτάλι οὔτε σπυρί), καί πολλές φορές τίποτα.
Οἱ θάνατοι αὐξήθηκαν 100% μέχρι τέλους Αὐγούστου.
Λένε πώς ἡ στατιστική τοῦ Σεπτεμβρίου δέν θά ἀνακοινωθεῖ. Στήν κλινική μας τά πιό βαριά περιστατικά δέν ἄντεξαν.
Ἡ πείνα ἄρχισε νά καταβάλλει τό προσωπικό καί δέν ἀποδίδει.
Τά πάντα μπαίνουν σέ μιά χαλάρωση.
Οἱ νέες ἄρρωστες, πού πολλές ἀπ’ αὐτές εἶναι ἀπό τά γνωστά ὀνόματα τῶν Ἁθηνῶν, δείχνουν μιά συμπόνια ἀληθινά χριστιανική, γιατί ὅσες ἀπ’ αὐτές ἐνισχύονται μέ τρόφιμα ἀπ’ τά σπίτια τους, τά μοιράζουν στίς φτωχές.
– Περνοῦν οἱ μαῦρες μέρες, λέει ἡ Προϊσταμένη, καί μοῦ φαίνεται πώς ἔρχονται… οἱ ἄραχλες.
Ὅλοι ἔχουμε χάσει βάρος ἀπό πέντε ἕως δέκα ὀκάδες.
Οἰδήματα πείνας εἶναι ἡ συνηθισμένη διάγνωση. Πρόγνωση θάνατος!
Τό Κοιμητήριο στήν ἄκρη τῆς μάντρας τοῦ Νοσοκομείου πρός τούς στρατῶνες δέν χωράει ἄλλους καί δόθηκε ἐντολή νά τούς θάβουν δύο δύο καί τρεῖς μαζί.
Πῆγα νά δῶ τόν π.Ἁθανάσιο.... Σιώπησε. Μέ κοίταξε σάν νά μέ λυπόταν.
Ὅταν βγῆκα ἀπ’ τό κελλί του μοῦ εἶπε:
– Αὔριο, θά σοῦ λειτουργήσω.
Βοήθησε καί σύ λίγο τόν ἑαυτό σου.
Ἔπεσε τό ηθικό σου. Γιατρέ, μή φοβᾶσαι.
Θά τούς φᾶμε τούς Γερμανούς!
Απόσπασμα από το βιβλίο
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ
1891 - 1967
Στὰ βήματα τῆς ἁγιότητας
του Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριου.

[toula]

Ίσως κάποιος θα µπορούσε να σκεφθεί ότι όλα αυτά οφείλονταν στον ευφάνταστο, θρησκευόµενο και ενθουσιώδη χαρακτήρα των Ελλήνων.
Όµως το καλοκαίρι του 1973 στα αρχεία του Λονδίνου βρέθηκε µία αναφορά του άγγλου πρεσβευτή στην Ελλάδα την εποχή του πολέµου M. Palairet.
Το πνεύµα του παράξενου αυτού διπλωµατικού εγγράφου αποδεικνύει περίτρανα ότι κι ένας ξένος είχε καταλάβει πως οι Έλληνες πολεµούσαν έναν εχθρό που πρόσβαλε την Παναγία, έχοντας στα χαρακώµατα τη σεπτή σκιά Της.
Ίσως η κεντρική ιδέα του πολέµου του 1940 να βρίσκεται στις προδροµικές διαπιστώσεις αυτού του εγγράφου που γράφτηκε στις 9 – 12 – 1940:
Νο 306
Από τη Βρεταννική Πρεσβεία
ΑΘΗΝΑΙ
∆εκέµβριος 9, 1940
Κύριέ µου,
Εις την επιστολήν µου Νο 293 της 23ης Νοεµβρίου ανέφερα την ευρέως παραδεχοµένην πίστιν εδώ ότι ο ελληνικός στρατός απολαµβάνει της ιδιαιτέρας προστασίας της Παναγίας της Τήνου και ότι οι νίκες του, οι οποίες δύνανται ασφαλώς να ονοµασθούν θαυµατουργικές, οφείλονται εις την επέµβασίν της.
Αυτή η πίστις έχει τώρα γίνει πεποίθησις και υπάρχουν αναρίθµητες ιστορίες της παρουσιάσεως της Ευλογηµένης Παρθένου εις στρατιώτας εις το µέτωπον, ενθαρρύνοντάς τους εις την µάχην µε υποσχέσεις ότι η ιεροσυλία που έγινε από τους Ιταλούς εις τον Ναόν της κατά την εορτήν της Κοιµήσεως θα ετιµωρείτο από µία µεγάλη ήττα…
Φαίνεται ασύνηθες ν΄αφιερώνω µία επίσηµη επιστολή σε τοιούτο θέµα, αλλά δεν υπάρχει αµφιβολία ότι η πεποίθησις πως υποστηρίζεται από υπερφυσική βοήθεια έχει συµβάλει πολύ εις την ενθάρρυνσιν του Έλληνος στρατιώτου, εις την ακούραστον επιδίωξί του δια νίκη και του Ελληνικού λαού εις τον ενθουσιασµόν του δια τον πόλεµον…
Ο Στρατηγός Μεταξάς…(βεβαιώνει:)’Η υπόθεσίς µας έχει την ευλογία του Θεού και ο λαός της Τήνου θα δικαιωθή εις την πεποίθησίν του ότι η βάρβαρος και δολία επίθεσις κατά της «Έλλης» θα λάβη εκδίκησιν.’
Η επίθεσις κατά της «Έλλης» στην Τήνο απεδείχθη πράγµατι ένα σοβαρό λάθος, δια το οποίον πρέπει να µετανοούν οι Ιταλοί τώρα σκληρά.
Όχι µόνον ένωσε την Ελλάδα, την εβοήθησε από την αρχή µε την πεποίθησιν ότι τα όπλα της εβοηθούντο θαυµατουργικώς – µία πεποίθησις η οποία εις αυτήν την χώραν των ισχυρών και βαθέων θρησκευτικών παραδόσεων έχει ανεκτίµητη αξία.
Έχω την τιµήν να παραµένω µε τον µεγαλύτερον σεβασµόν, Κύριέ µου,
Ο πιο ταπεινός και πλέον πιστός υπηρέτης Σας.
Michael Palairet».
Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ ότι η λαβωµένη Παναγιά δια του διπλωµατικού εγγράφου θα ενηµέρωνε το Foreign Office ότι αυτή ήταν η Υπέρµαχος Στρατηγός και σ΄ αυτήν οφείλονται τα νικητήρια;

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=tZVpCyY7vmA

«Τεχνολογία: φίλος ή εχθρός μέσα στην οικογένεια; — Όρια και διαχείριση» π. Σπυρίδωνας Σκουτής

[toula]

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Τι είναι κατάκριση

Το ότι κατακρίνουμε τι σημαίνει; Ότι θεωρούμε τον εαυτό μας μη σφάλλοντα σε οποιοδήποτε αμάρτημα. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος: «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε… εν ω κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. 7:1). Είναι τόσο σοβαρή βέβαια η κατάκριση, παρ’ ότι εμείς την έχουμε για «ψωμοτύρι» και σαν εμπερίστατη αμαρτία. Εμπερίστατη αμαρτία είναι αυτή, που γίνεται σε κάθε περίσταση και κάθε ώρα.

Καίτοι τέτοιοι είμαστε κι εμείς όλοι, λαβωμένοι, καίτοι όλοι είμαστε φορτωμένοι από πληγές κι αμαρτήματα, λέμε για τον άλλον. Όταν πάμε στο νοσοκομείο, θα δούμε ότι όλοι είναι άρρωστοι. Βλέπετε όμως ότι κανένας δεν κατακρίνει τον άλλο άρρωστο· το έχετε παρατηρήσει; Κανείς δεν λέει στον άλλο: «Γιατί εσύ είσαι στο κρεβάτι», αφού είναι κι αυτός άρρωστος στο κρεβάτι. Ενώ εμείς εδώ όλοι είμαστε άρρωστοι ψυχικά κι όμως ο ένας χτυπάει τον άλλον. Ο ένας είναι άρρωστος στο μάτι και κοιτάζει τον άλλον που είναι άρρωστος στο πνευμόνι. Κι όμως δεν το καταλαβαίνουμε οι ταλαίπωροι.

Μας σκοτίζει η αμαρτία, μας σκοτίζει ο δαίμονας, για να μας κρατάει όλους στην κατάκριση. «Θα πεθάνουν αύριο και θα τους πιάσω μια χαρά στη φάκα», λέει ο διάβολος· και ο Χριστός, που είναι δικαιοσύνη θα τους πει: «Κρίνατε; Κρίνατε; Τι σας είπα εγώ στο Ευαγγέλιο; Μη κρίνετε. Εσείς είσθε οι κριτές; Από πού είσθε κριτές εσείς; Εγώ είμαι ο Κριτής».

Κι έτσι θα μας καταδικάσει όλους εμάς με το μέτρο που μετρούμε τους άλλους. Κι όμως εμείς οι ταλαίπωροι δεν το καταλαβαίνουμε κι ανοίγουμε το στόμα και μιλάμε για τον ένα, για τον άλλο και ρίχνουμε την πέτρα του αναθέματος, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εμείς πρώτοι έχουμε το ανάθεμα.

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι, που εμείς τους έχουμε για τιποτένιους και για αμαρτωλούς, μία μέρα μπορεί να βρεθούνε στην Βασιλεία του Θεού· κι εμείς που παίρνουμε την καθέδρα του δικαστού και κρίνουμε, να βρεθούμε κατακριτέοι και να περάσουμε στην κόλαση!

Γι’ αυτό, λοιπόν, χρειάζεται πάρα πολλή προσοχή στα έργα μας και να αγωνιζόμαστε να ξεριζώσουμε τον εγωισμό, αυτό το φοβερό θηρίο, που μας τρώει όλα τα σωθικά. Το «εγώ»! Αυτό φουντώνει μέσα μας και θυμώνουμε και οργιζόμαστε και κατακρίνουμε και απαιτούμε το ένα, απαιτούμε το άλλο και βρίζουμε και χλευάζουμε τον έναν και ταπεινώνουμε τον άλλον. Θηρίο! Αυτό βοηθάει στην κατάκριση, αυτό φουσκώνει τον λογισμό ότι κάτι φτιάχνουμε, ότι είμαστε καλοί, ότι έχουμε αρετές, και χίλια δύο άλλα.

Η αφετηρία των καλών είναι η ταπεινοφροσύνη και η αφετηρία των κακών ο εγωισμός.

Όταν εγώ κρίνω έναν άνθρωπο από συμπάθεια, όχι για να τον κατακρίνω, να τον κατηγορήσω και να τον ταπεινώσω από το φούσκωμα του εγωισμού, αλλά από μια αγάπη και στοργή – π.χ. λέμε ότι ο τάδε, αν δεν έκανε αυτό, πόσο θα ωφελούσε – με πόνο το λέμε και προσευχόμαστε γι’ αυτόν, αυτό δεν είναι κατάκριση. Ενώ όταν τον χαρακτηρίζουμε σαν κακό και εγωιστή και τον ταπεινώνουμε μπροστά στους άλλους, αυτό είναι αμαρτία και κατάκριση.

Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005. Ομιλία Ι’. Ο πόλεμος κατά των παθών, σελ. 158 (απόσπασμα).

www.orthmad.gr

[toula]

Κανείς δεν μπορεί να σωθεί χωρίς τον σταυρό του (Συγκινητική-ωφέλιμη ιστορία)…

Ο Στάρετς Ζαχαρίας διηγήθηκε ένα περιστατικό, συγκινητικό για το βαθύ περιεχόμενό του, που συνέβη σε κάποιον νέο, τελείως άπειρο από ψεύδος και πονηριά και που διακρινόταν από την παιδική του ηλικία για την αγάπη του προς την αλήθεια. Εδώ φαίνεται η ψυχή ενός καθαρού και τίμιου, αλλά αγράμματου ανθρώπου με πίστη μικρού παιδιού, ακλόνητη και απλή, που είχε καρδιά και θέληση καθαρή και που αγωνιζόταν για τον Θεό, μια ψυχή που τον έκανε πράγματι λίγο μόνο παρακάτω από τους αγγέλους. Όντως είχε γίνει σοφός, ικανός να βλέπει και τα ουράνια και τα επίγεια.

Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα στην Ρωσία, στα απόμερα βάθη της χώρας, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μιλίων από το πιο κοντινό χωριό. Εκεί ζούσε ένας χωριάτης, ορφανός, τελείως αγράμματος, εργατικός όμως. Πάντοτε εργαζόταν και δεν πέρασε ούτε στιγμή με οκνηρία. Η ψυχή του ήταν καθαρή σαν κρύσταλλο. Σε κάθε υπόθεση πάντοτε υπήκουε στην συνείδησή του. Η συνείδησή του ήταν ευθεία, όχι όμως ασθενής, μα πραγματικά ευθεία, ευαίσθητη και αυστηρή. Με τον απλό τρόπο του δεν την κατεπάτησε ποτέ με την παρακοή και έτσι πάντοτε άκουγε την φωνή της. Εάν ένας άνθρωπος παρακούει την συνείδησή του μια φορά, δυο φορές ή και περισσότερο, τότε δεν την ακούει πια.

Ο απλοϊκός αυτός άνθρωπος τηρούσε τις νηστείες και τρεφόταν με το ελάχιστο. Ήταν πάντοτε χαρούμενος και γεμάτο ενθουσιασμό για τη ζωή. Δεν κατέκρινε κανένα ποτέ, θεωρώντας τον εαυτό του χειρότερο και κατώτερο από κάθε άλλον. Μια ημέρα, άκουσε από ένα προσκυνητή πως για να σωθεί κανείς πρέπει να αναλάβει τον σταυρό του και να ακολουθήσει τον Χριστό. Ο απλοϊκός μας άνθρωπος δεν είχε πάει ποτέ σαν μεγάλος στην εκκλησία, αφού ήταν πολύ μακριά από το χωριουδάκι που ζούσε. Είχε βαπτισθεί σαν μωρό, μα δεν το θυμόταν καθόλου.

«Πρέπει να αναλάβεις τον σταυρό σου και να ακολουθήσεις τον Χριστό». Αυτά τα λόγια ο απλοϊκός μας άνθρωπος τα εννοούσε στην κυριολεξία.

Παρήγγειλε ένα τεράστιο ξύλινο σταυρό και αποφάσισε να τον πάρει και να ακολουθήσει τον Χριστό. Η καθαρή ψυχή του ποθούσε τον Θεό, η καρδιά του διψούσε την σωτηρία, αλλά πώς να Τον ακολουθεί; Και πού; Σε ποιό δρόμο; Πού ήταν ο Χριστός; Να ο σταυρός, αλλά πού να τον πάει;

Ο απλοϊκός άνθρωπος άφησε όλα τα λίγα υπάρχοντά του και τη δουλειά του, σήκωσε τον σταυρό του πάνω στους ώμους του και ξεκίνησε. Βάδιζε, όπως λέει η παροιμία, ακολουθώντας τη μύτη του. Βάδιζε, βάδιζε για πάρα πολλή ώρα και επιτέλους, μέσα σ’ ένα πυκνό δάσος, συνάντησε ένα ανδρικό μοναστήρι. Χτύπησε την πόρτα.

– «Ποιός είσαι εσύ;», ρώτησε με απορία ο πορτάρης και «πού πας με τον σταυρό σου;»

– «Να εδώ είμαι, βαστάζοντας τον σταυρό μου, αλλά δεν ξέρω πώς να φτάσω στον Χριστό, δεν θα μου δείξεις τον δρόμο;»

– «Πω, πω, βρήκαμε έναν παλαβό. Θα πάω να τα πω στον ηγούμενο».

Πήγε ο μοναχός και τα είπε στον ηγούμενο, ο οποίος έμεινε κατάπληκτος και διέταξε να του φέρουν τον απλοϊκό.

– «Μα δεν έρχεται, επιμένει να μη αφήσει τον σταυρό του και έτσι δεν μπορεί να μπει στο κελλί σας με τον σταυρό, είναι πολύ μεγάλος».

Ο ηγούμενος, λοιπόν, πήγε ο ίδιος στον απλοϊκό. Κουβέντιασε μαζί του και είδε ότι είναι ένας άνθρωπος του Θεού.

– «Λοιπόν εάν θέλεις θα σε βοηθήσουμε να φτάσεις στον Χριστό. Κι εμείς σ’ Αυτόν πηγαίνουμε».

– «Τότε που είναι οι σταυροί σας;», απόρησε ο ξένος, «ξέρετε, ότι ο Κύριος δεν θα σας δεχθεί χωρίς ένα σταυρό».

– «Είναι μέσα μας. Εμείς τους βαστάμε μέσα μας», είπε ο ηγούμενος.

– «Μα πώς γίνεται αυτό;», ρώτησε με έκπληξη ο ξένος.

– «Εσύ ο ίδιος θα δεις πως. Αλλά προς το παρόν θα σου δώσω την ευχή μου να μείνεις εδώ και θα έχεις ένα διακόνημα, να καθαρίζεις μέσα στην εκκλησία. Πάρε τον σταυρό σου και φέρε τον κάτω εκεί, στην εκκλησία».

Ο απλοϊκός άνθρωπος μπήκε μέσα στην εκκλησία με πολύ φόβο και άρχισε να καθαρίζει. Σήκωσε το κεφάλι του και πάγωσε. Εκεί ψηλά επάνω του, επάνω από το Ιερό, είχε φτιαχτεί ένας μεγάλος ξύλινος σταυρό και επάνω του εικονιζόταν, σε φυσικό μέγεθος, ο Εσταυρωμένος Κύριος. Ο απλοϊκός μας δεν είχε δει ποτέ τέτοιο πράγμα. Τον κοίταζε και τον ξανακοίταζε. Καρφιά ήταν βαλμένα μέσα στα χέρια και στα πόδια, απ’ όπου ανέβλυζε αίμα. Στο στήθος του, επίσης, ήταν αίμα και τραύμα. Και το κεφάλι του ήταν λουσμένο στο αίμα, το δε πρόσωπό του πρησμένο και χτυπημένο. Ποιός ήταν; Ποιός ήταν αυτός; «Άνθρωπε, ποιός είσαι; Και εσύ βάσταξες τον σταυρό σου και δεν χωρίσθηκες από αυτόν; Αλλά πώς γίνεται να είσαι κρεμασμένος στον σταυρό σου;»

Αίμα έσταξε στην καρδιά του απλοϊκού. Ένοιωσε τόση αγάπη και οίκτο γι’ αυτόν που έπασχε, που του φαινόταν πως θα έδιδε και την ζωή του, εάν μονάχα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τον πάσχοντα και να τον βοηθήσει.

– «Αλλά πώς μπορείς να κρέμεσαι εκεί συνέχεια χωρίς τροφή; Έλα κάτω, κατέβα από τον σταυρό σου και θα σου δώσω εγώ να φας».

Γονατιστός, ο απλοϊκός άνθρωπος ύψωσε τα χέρια του και προσευχήθηκε …;.Προσευχήθηκε χωρίς να σταματήσει. «Κατέβα, έλα σε μένα. Δίδαξόν με πώς και πού να βαστώ τον σταυρό μου, μήπως πρέπει κι εγώ να σταυρωθώ επάνω του;».

Έτσι προσευχόταν στον Εσταυρωμένο για μερικές ημέρες και νύχτες, με όλη του την καρδιά. Και έπεσε κάτω μπροστά Του και έγινε μούσκεμα από τα δικά του τα δάκρυα. Και ο Εσταυρωμένος ακούοντας τις προσευχές, υψωμένες προς Αυτόν από τα βάθη μιας καρδιάς, κατέβηκε από τον σταυρό και δίδαξε τον απλοϊκό πώς να βαστά τον σταυρό του για να έλθει στην Βασιλεία των Ουρανών. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί χωρίς το σταυρό του.

Ο Κύριος απεκάλυψε στον απλοϊκό το μυστήριο του Τριαδικού Θεού, το μυστήριο της αγάπης της Αγίας Τριάδος, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. «Εγώ είμαι ο Υιός του Ουρανίου Πατρός και έχω λυτρώσει το ανθρώπινο γένος με τον Σταυρό μου. Κανείς δεν θα μπορέσει να εισέλθει στην Βασιλεία των Ουρανών χωρίς τον σταυρό του. Κανείς δεν θα δεχθεί την Χάριν του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του χωρίς τον σταυρό του Γολγοθά και να πλέξεις γύρω του, σαν τριαντάφυλλα, τα έργα της αγάπης».

Ο απλοϊκός τα άκουγε όλα και δέχθηκε το Άγιο Πνεύμα στην καρδιά του και ο Κύριος του απεκάλυψε πώς εντός ολίγων ημερών θα αναχωρήσει για την Βασιλεία των Ουρανών. Ο απλοϊκός μετά χαράς άρχισε να ετοιμάζεται για τον θάνατο, προσευχόμενος ακαταπαύστως και ευχαριστώντας τον Θεό για όλα. Επίσης απεκάλυψε στον ηγούμενο την ώρα του τέλους του. Ο ηγούμενος έχυσε λίγα δάκρυα και τον παρεκάλεσε να πει μερικές προσευχές στον Κύριο και γι’ αυτόν. Με όλη του την καθαρή καρδιά ο απλοϊκός άρχισε να μεσιτεύει προς τον Σωτήρα για τον ηγούμενο.

– «Πάρε και αυτόν στην Βασιλεία των Ουρανών, απόλυσέ τον από την πρόσκαιρη τούτη ζωή».

– «Αλλά, γιατί πρέπει να πάρω και αυτόν; Δεν είναι ακόμα έτοιμος».

– «Ω! Πάρε τον, χάριν της αγάπης που μου έδειξε, όταν μου έδωσε διπλή μερίδα ψωμί και που το μισό έφερα σε Σένα. Κάμε αγάπη σ’ αυτόν, χάριν της αγάπης που έκαμε σε μένα. Πάρε τον στην Βασιλεία των Ουρανών. Ω Κύριε, Θεέ μας, είσαι ο Σωτήρ μας, που σταυρώθηκες για χάρη μας, επάκουσον της προσευχής μου. Μη τον στερήσεις της ανεκφράστου Σου Χάριτος και χαράς».

Ο Κύριος άκουσε τις προσευχές του απλοϊκού και του απεκάλυψε την ώρα του θανάτου του ηγουμένου και ο απλοϊκός του είπε την ώρα του τέλους του. Ο ηγούμενος άρχισε να ετοιμάζεται για την μετάθεσή του στην αιωνιότητα.

Στην ορισμένη ημέρα και ώρα, ο απλοϊκός εξεδήμησε προς τον Κύριο και μετά από δυο εβδομάδες, στην ορισμένη ημέρα και ώρα, εκοιμήθη και ο ηγούμενος.

Από το βιβλίο «Ο Στάρετς Ζαχαρίας»

www.orthmad.gr

[toula]

Η «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» ανακοινώνει την ομιλία του Καθηγούμενου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, Γέροντα Εφραίμ, με θέμα: «Η πνευματική ζωή της οικογένειας».

Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 και ώρα 20:00 στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης Γαλατσίου (οδός Αγίας Ειρήνης 7).

Στους παρευρισκόμενους αδελφούς θα διανεμηθεί ως ευλογία το βιβλίο «Φάκελος Οικογένεια», έκδοση της «Ενωμένης Ρωμηοσύνης».

[toula]

Οι λογισμοί μπορούν να μας κλέψουν τη χαρά, να σκοτεινιάσουν την ψυχή μας και να μας πείσουν πως δεν υπάρχει αύριο.
Μα πόσες φορές φοβηθήκαμε, λυγίσαμε, πιστέψαμε ότι όλα τελείωσαν, κι όμως ξανασηκωθήκαμε. Εκεί που βλέπαμε τέλος, ο Θεός ετοίμαζε μια καινούργια αρχή.
Δεν είμαστε οι σκέψεις μας. Ούτε κάθε φόβος είναι αλήθεια, ούτε κάθε λογισμός προφητεία.
Μην πιστεύεις λοιπόν περισσότερο τον φόβο σου από την αγάπη του Θεού. Μην κάνεις μια περαστική σκέψη αιώνια καταδίκη.
Δεν είμαστε μονάχα αυτό που μας συνέβη, αλλά και αυτό που η Χάρις μπορεί να μεταμορφώσει μέσα μας.
Γιατί ο Θεός δεν βλέπει μονάχα αυτό που χάθηκε στη ζωή μας. Βλέπει κι εκείνο που ακόμη μπορεί να αναστηθεί.
Και όσο ο Χριστός είναι Αναστημένος, κανένα σκοτάδι δεν δικαιούται να μας πει ότι όλα τελείωσαν.
- π. Λίβυος-