Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο αγώνας κατά των πειρασμών του διαβόλου
Δυο είναι τα ισχυρότερα όπλα, με τα οποία νικάμε όλες τις παγίδες και τους πειρασμούς του διαβόλου. Πρώτο είναι η ιερή προσευχή και έπειτα η ταπείνωση.
Εμείς προσευχόμαστε αδιαλείπτως στον ουράνιο Πατέρα λέγοντας: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» (Ματθ. 6:13). Ζητάμε δηλαδή από τον ουράνιο Πατέρα να μην μας αφήσει σε πειρασμούς πάνω από τις δυνάμεις μας, και να μας σώσει απ’ όλες τις γεμάτες δολιότητα παγίδες τού διαβόλου. Επομένως σε κάθε ώρα πειρασμού πρέπει να προσευχηθούμε επίμονα, με δάκρυα, με νηστεία και με συντριβή καρδιάς. Οι άγιοι Πατέρες μας συστήνουν να λέμε διαρκώς την ευχή του Ιησού, ιδιαίτερα κατά την ώρα του πειρασμού, διότι το όνομα του Κυρίου σαν ξίφος βγάζει και κόβει από τις καρδιές μας τους πειρασμούς του εχθρού.
Το δεύτερο πολύ δυνατό όπλο εναντίον των διαβολικών πειρασμών είναι η ταπείνωση. Ο Δαβίδ λέει: «εταπεινώθην, και έσωσέ με» (Ψαλ. 114:6). Όταν περικυκλωνόμαστε από πειρασμούς και πάθη, να ταπεινωθούμε από την καρδιά μας, δηλαδή να θεωρήσουμε τον εαυτό μας τον πιο αμαρτωλό, λέγοντας ότι πειραζόμαστε λόγω των αμαρτιών και της υπερηφάνειάς μας, και τότε θα φύγει ο διάβολος από μας, διότι πάρα πολύ καίγεται και διώχνεται από την ταπείνωση, από την προσευχή με δάκρυα και από τη νηστεία. Άλλα όπλα στον καιρό του πειρασμού είναι η ανδρεία υπομονή των πειρασμών, η συχνή εξομολόγηση των λογισμών, η ανάγνωση των ιερών βιβλίων, η αποφυγή των ευκαιριών για αμαρτία, η θεία Κοινωνία, η σιωπή, η αποξένωση από τα γήινα κ.ά.
Ποια είναι τα οφέλη των πειρασμών στον αγώνα μας με τον εχθρό διάβολο;
Το πρώτο όφελος είναι ότι χωρίς πειρασμούς και χωρίς πάλη με τους πειρασμούς δεν μπορούμε να σωθούμε, ούτε έχουμε λόγο για να στεφανωθούμε. Χωρίς πειρασμούς και πνευματικό αγώνα δεν γίνεται δυνατή η σωτηρία της ψυχής. Γι’ αυτό έλεγε ένας ερημίτης: «Αφαίρεσε τους πειρασμούς και δεν σώζεται κανένας άνθρωπος».
Έπειτα, οι πειρασμοί μάς εξοικειώνουν με την τέχνη του πνευματικού αγώνα, μας ατσαλώνουν στη ζωή, μας βοηθούν να προοδεύουμε ψυχικά. Οι πειρασμοί μάς αυξάνουν την πίστη, μας διδάσκουν και μας αναγκάζουν να προσευχόμαστε περισσότερο, να έχουμε εγρήγορση και ζήλο στην εκκλησία, στη νηστεία, στην ανάγνωση ιερών βιβλίων. Οι πειρασμοί μάς στέλνουν πιο συχνά για εξομολόγηση, για συμβουλή και για θεία Κοινωνία. Οι πειρασμοί μάς ταπεινώνουν, μας δείχνουν πόσο ασθενείς και αδύνατοι είμαστε. Οι πειρασμοί αυξάνουν την υπομονή, την προσευχή, τα δάκρυα, την ταπείνωση και την πίστη μας. Αυτός είναι ο λόγος, ο σκοπός και το όφελος των πειρασμών πάνω στη γη.
Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» τ. 8, Μάιος-Αύγουστος 2003, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 17.
www.dogma.gr

[toula]

Ήταν κάποιος Γέροντας που έτρωγε καθημερινά τρία παξιμάδια. Τον επισκέφθηκε κάποιος αδελφός και όταν κάθησαν να φάνε, έβαλε και για τον αδελφό τρία παξιμάδια. Είδε κατόπιν ο Γέροντας ότι ο αδελφός είχε ανάγκη να φάει περισσότερο και τού ’φερε άλλα τρία. Αφού χόρτασαν και σηκώθηκαν, κατέκρινε ο Γέροντας τον αδελφό και του είπε: «Δεν πρέπει, αδελφέ, να υπηρετούμε τη σάρκα μας». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον Γέροντα και έφυγε...
Την επόμενη ημέρα όταν έφθασε η ώρα για φαγητό, έβαλε ο Γέροντας τα τρία παξιμάδια για τον εαυτό του. Αλλά αφού τα έφαγε, αισθάνθηκε πάλι να πεινά αλλά συγκρατήθηκε. Την άλλη μέρα πάλι το ίδιο έπαθε και άρχισε να αισθάνεται εξάντληση. Κατάλαβε τότε ο Γέροντας ότι τον εγκατέλειψε ο Θεός και ρίχνοντας τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, άρχισε να παρακαλεί μετά δακρύων για την εγκατάλειψη που του έγινε. Και βλέπει έναν άγγελο που του είπε:..
«Αυτό σου συνέβη, επειδή κατέκρινες τον αδελφό. Να ξέρεις λοιπόν ότι αυτός που μπορεί να εγκρατεύεται ή να κάνει κάποιο άλλο καλό, δεν το κάνει με δική του δύναμη, αλλά η αγαθότητα του Θεού είναι που ενισχύει τον άνθρωπο»...
(+Απο το Γεροντικόν+)

[toula]

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως ακριβώς το βρέφος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, αισθάνεται απότομα τον αέρα και αμέσως ξεσπά από μόνο του σε κλάμα και σε θρήνο, έτσι και αυτός που γεννήθηκε από τον ουρανό (Ιω. 3:3) και βγήκε από τον κόσμο αυτό σαν από σκοτεινή κοιλιά, αλλά μπήκε στο νοητό και ουράνιο φως, και κατά κάποιο τρόπο σαν να έσκυψε λίγο μέσα σ’ αυτό, γεμίζει αμέσως από απερίγραπτη χαρά και χύνει δάκρυα, χωρίς να πονά, επειδή σκέφτεται, όπως είναι φυσικό, από ποιο σκότος γλύτωσε και σε ποιο φως αξιώθηκε να βρεθεί· διότι αυτό είναι η αρχή, για να λογαριασθεί κάποιος ανάμεσα στους Χριστιανούς.
Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος

[toula]

Κύριε μου, με βλέπεις πώς είμαι!
Κατάνυξιν δεν έχω.
Δεν ημπορώ να προσευχηθώ όπως πρέπει. Αδυναμίες έχω πολλές!
Δεν αγωνίζομαι ακόμη όπως Εσύ θέλεις, τι θα γίνη αυτή η κατάστασης;
Βοήθησε με Κύριε!
Να του ομιλείς σαν να είναι μπροστά σου, έτσι Όπως ομιλείς σε εμένα.
Απόδειξης αγάπης προς τον Σωτήρα μας, είναι τα δάκρυα κατά την ώραν της προσευχής.
Το χτίσιμο με ξηρούς λίθους δεν είναι καλό. Χρειάζεται η λάσπη χρειάζεται και ο ασβέστης.
Έτσι και η προσευχή χωρίς δάκρυα δεν είναι προσευχή. Χρειάζονται δάκρυα, αλλιώς ωφέλεια δεν μένει από την προσευχήν.
Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ.
Και όταν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!
Γέρων Ιερώνυμος Αιγινης.

[toula]

Οι σύγχρονοι Γέροντες, τους οποίους γνωρίσαμε και ακούσαμε, ήταν άνθρωποι συνετοί και ενάρετοι και φωτεινοί!
Μίλησαν βέβαια και προειδοποίησαν
αλλά το κέντρο της ζωής τους και της ομιλίας τους δεν ήταν ο Αντίχριστος αλλά ο Χριστός.
Δεν τρομοκρατούσαν τον κόσμο αλλά ενθάρρυναν τον κόσμο.
Και στήριζαν τον κόσμο στην Εκκλησία και στους ποιμένες της Εκκλησίας.
Και καθοδηγούσαν τον κόσμο να έχει εμπιστοσύνη στην Εκκλησία του Χριστού, που είναι στύλος και εδραίωμα της Αληθείας.
Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος.

[toula]

""Ὅμως, ἄνθρωπε, ποιός εἶσαι ἐσύ, νά διδάσκεις τή δικαιοσύνη σ’ Ἐκεῖνον, πού ίδρυσε τή δικαιοσύνη;""
Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό;
Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος.
Ἐξέτασε: Ἐσύ θά συγχωροῦσες εὔκολα τον φίλο, ὁ ὁποῖος θά ὁρκιζόταν τρεῖς φορές ὅτι δέν σέ γνωρίζει;
Θα συγχωροῦσες τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά κυνηγούσε με σπαθί τούς συγγενείς σου ἕως ἐξολόθρευσης;
Θα συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θά χλεύαζε τά ὅσια καί ἱερά σου;
Ἀλλά ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τον Πέτρο, ὁ ὁποῖος Τόν ἀπαρνήθηκε τρεις φορές.
Καί συγχώρησε τόν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τούς ἀκολούθους Του, τούς συγγενείς Του.
Καί συγχώρησε τόν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τα χριστιανικά ἱερά.
Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μέ τήν καρδιά τους καί ἀντέστρεψαν τήν ἀντιπαλότητά τους σε ζήλο γιά τόν Θεό καί τά ἱερά τοῦ Θεοῦ.
Θα συγχωρήσει Αὐτός ἀκόμα καί στή Φοβερή Δίκη ὅλους τούς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τή στιγμή τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιά τίς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τόν Χριστό ως Υιό τοῦ Θεοῦ καί κραύγασαν σ’ Αὐτόν γιά τή σωτηρία.
Θά συγχωρήσει καί ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι στό όνομά Του ἔδειξαν τουλάχιστον τόσο ἔλεος σ’ αὐτή τή ζωή, ὥστε μέ ἕνα ποτήρι κρύου νερού ξεδίψασαν ἕναν ἀπό τούς μικρούς ἀκολούθους Του.
Ἀλλά ὅλα αὐτά δέν φτάνουν στούς πειραστές τοῦ Θεοῦ!
Σ ̓ ἐκείνους πού δέν ἔμαθαν τί σημαίνει συγχώρηση ἤ μετάνοια.
Αὐτοί δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας.
Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
Αὐτοί θα ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ. Θά ἤθελαν ὁ Κάιν καί ὁ Ἰούδας καί ὅλοι οἱ ἀδελφοκτόνοι καί ὅλοι οἱ ἄθεοι, οἱ αἱματοπότες, οἱ ἐλαφρόμυαλοι, οἱ κλέφτες, οἱ ὑβριστές τῶν ἱερῶν, οἱ χλευαστές τοῦ Θεοῦ, ὅλοι, ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι κακοῦργοι, νά σταθοῦν ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ στήν τελευταία Δίκη, μαζί μέ τούς ἁγίους, τούς μάρτυρες καί τούς δικαίους, καί στήν ἀριστερή πλευρά του νά μήν μείνει κανένας!
Μά εἶναι αὐτό δικαιοσύνη;
Εἶναι δικαιοσύνη νά δοθεῖ ἴδιος μισθός σ ̓ ἐκείνους, πού οὔτε τό βράδυ δέν εἰσῆλθαν στόν ἀγρό του Νοικοκύρη γιά δουλειά και σ’ έκείνους, πού δούλευαν ὁλόκληρη τήν ημέρα;
Εἶναι αὐτό ἔλεος ἤ ἀνακάτεμα τοῦ φωτός μέ τό σκοτάδι, τῆς ἀλήθειας μέ τό ψέμα τοῦ σιταριοῦ μέ τά ζιζάνια;
Ὅμως, ἄνθρωπε, ποιός εἶσαι ἐσύ, νά διδάσκεις τή δικαιοσύνη σ’ Ἐκεῖνον, πού ίδρυσε τή δικαιοσύνη;
Καί νά νουθετεῖς ὡς πρός τό ἔλεος Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπό τό ἔλεος πρός τούς ἀνθρώπους δόθηκε νά σταυρωθεῖ γιά τούς ἀνθρώπους; Προσκύνησε τήν ἁγιότητα τῆς δικαιοσύνης Του καί τό ἀδιόρατο βάθος τοῦ ἐλέους Του, καί κραύγασε:
Παντελεήμονα, ἐλέησε καί σῶσε ἐμένα τόν ἁμαρτωλό!
Δεν Φτάνει μόνο η Πίστη… ( Ιεραποστολικές Επιστολές Β’). Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. 56 – 58 εκδόσεις “Εν πλω”.

[toula]

"" Παίδευσις υπερηφάνω, πτώμα.. ""
Μας έλεγε ο αείμνηστος γέροντάς μας, σκεφτείτε ότι στο μόνο άνθρωπο που ο Θεός λέγει ότι αντιτάσσεται, είναι στον υπερήφανο.
Ούτε στον πόρνο ούτε στον μοιχό ούτε στον κλέφτη, σε κανέναν.
Είναι φοβερό πράγμα να έχεις το Θεό αντιτασσόμενό σου.
Όχι απλώς να μη σου ευλογεί τα έργα σου, όχι απλώς να λέει ότι αυτά που κάνεις δεν τα θέλω, δεν τα αγαπώ, δεν τα ευλογώ αλλά και σου είμαι κόντρα.
Δηλαδή ό,τι κάνεις θα είμαι εναντίον σου.
Θα αντιταχθεί ο Θεός από αγάπη.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σε σώσει αν δεν σε συντρίψει.
Όπως, ας πούμε, ένας μεθυσμένος χρειάζεται να του δώσεις 2-3 χαστούκια -και γερά μάλιστα- και πικρό καφέ να τον συνεφέρεις.
Εάν δεν το κάνεις και τον λυπηθείς, θα χαθεί ο άνθρωπος.
Πρέπει να του δώσεις ράπισμα να ξυπνήσει, δεν έχει άλλο τρόπο.
Λέγει η Γραφή:
«Παίδευσις υπερηφάνω, πτώμα» δηλαδή ο υπερήφανος άνθρωπος μόνο όταν πέσει και συντριβεί μπορεί να σωθεί.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

[toula]

Αν στε­νο­χω­ρή­σεις κά­ποιον, δεν μπο­ρείς να το τα­κτο­ποι­ή­σεις αυτό μόνο με την προ­σευ­χή.
Πρέ­πει να πάς να του βά­λεις με­τά­νοια και να του ζη­τή­σεις συγ­γνώ­μη.
Αν δεν βά­λεις με­τά­νοια στον αδελ­φό και τρια­κό­σιες με­τά­νοιες να κά­νεις στο κελ­λί σου, δεν πιά­νουν.
Δεν τα­κτο­ποιούν­ται έτσι αυτά τα πράγ­μα­τα.
«Πρώ­τον διαλ­λά­γη­θι τω αδελ­φώ σου» λέει το Ευαγ­γέ­λιο και ύστε­ρα πρό­σφε­ρε το δώρο σου.
Εκτός εάν δεν μπο­ρείς να τον βρεις εκεί­νη την ώρα, αλλά έχεις με­τα­νοιώ­σει για το σφάλ­μα σου και εί­σαι απο­φα­σι­σμέ­νος, να τον συ­ναν­τή­σεις, να του ζη­τή­σεις συγ­γνώ­μη· τότε η προ­σευ­χή σου γί­νε­ται δε­κτή από τον Θεό.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=yjemId- ... aaJ4AaABAg

Γιατί και οι "άνθρωποι της εκκλησίας" φοβούνται την αποτυχία;
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Να ζη­τά­τε κα­θη­με­ρι­νά τον Κύ­ριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυ­τήν.
Και όταν Τον βρεί­τε, στα­θεί­τε με φόβο και τρό­μο, όπως τα Χε­ρου­βείμ και τα Σε­ρα­φείμ, για­τί η καρ­διά σας έγι­νε θρό­νος του Θεού.
Αλλά για να βρεί­τε τον Κύ­ριο, τα­πει­νω­θεί­τε μέ­χρι το χώμα, για­τί ο Κύ­ριος βδε­λύσ­σε­ται τους υπε­ρή­φα­νους, ενώ αγα­πά­ει και επι­σκέ­πτε­ται τους τα­πει­νούς στην καρ­διά.
Άγιος Νεκτάριος