Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Καλύτερα μια προσευχή για αυτόν που σε βρίζει,παρά μια παρατήρηση που σχεδόν πάντα δεν ωφελεί.
Γερο Αρσενιος ο Ρουμάνος.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=3tfR73BDKkY

Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά στην Μύκονο με Θέμα "Πώς η κακία βρίσκει χώρο στην καρδιά μας"-12/6/26

[toula]

Κάποια φορά όταν λειτουργούσε ο πατηρ Ιωαννικιος έπεσε από το Ποτηριο μια σταγόνα Αιματος πάνω στο Αντιμηνσιο η οποία άρχισε να λάμπει και να μεταβάλλεται σε ακτίνα.Αυτη δεν μπορούσε να την αντικρίσει κανένας από την μεγάλη ακτινοβολία. Και είπε τότε στον αδελφό Κωνσταντίνο:"Βλέπεις ποιον υπηρετούμε;Για αυτό να στέκεσαι με μεγάλο φόβο και ευλάβεια".Κατόπιν ο π.Ιωαννικιος κοινωνησε από την σταλαγματια του Αιματος του Χριστού.

[toula]

Ο θάνατος είναι ο καλύτερος δάσκαλος ,ο οποίος σε σταματά και σε προφυλασσει απ'ολες τις αμαρτίες.
Γερο Παΐσιος Ολαρου.

[toula]

Το καλό δεν μπορεί να πραττεται ή να πιστευεται πάρα μόνο με την ένωση με τον Κύριο και με την έμπνευση του Αγ.Πνευματος.
Οσ.Μαρκος ο Ασκητής.

[toula]

Η Σύλληψη του Τιμίου και Ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου
Αγαπητοί μου αδελφοί,
σήμερα η Αγία μας Εκκλησία μάς προσκαλεί να σταθούμε μπροστά σε ένα θαυμαστό γεγονός: **τη Σύλληψη του Τιμίου και Ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου**.
Πριν ακόμη ακουστεί στην έρημο η δυνατή φωνή του Προδρόμου, πριν ακόμη δείξει με το χέρι του τον Χριστό και πει «Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ», πριν ακόμη βαπτίσει τον Κύριο στα νερά του Ιορδάνου, ο Θεός είχε ήδη αρχίσει να προετοιμάζει τον δρόμο της σωτηρίας.
Και αυτή η προετοιμασία αρχίζει μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο **προσευχή, αναμονή και πόνο**.
Ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ήταν άνθρωποι δίκαιοι ενώπιον του Θεού. Είχαν όμως έναν βαθύ καημό: δεν είχαν αποκτήσει παιδί. Τα χρόνια είχαν περάσει. Ανθρώπινα, κάθε ελπίδα είχε σβήσει.
Κι όμως, εκεί ακριβώς όπου ο άνθρωπος λέει «δεν γίνεται», ο Θεός μπορεί να πει: **«Τώρα αρχίζω Εγώ».**
Ο Ζαχαρίας βρίσκεται στον Ναό, προσφέροντας θυμίαμα. Και μέσα στην ιερή εκείνη ώρα εμφανίζεται ο άγγελος του Κυρίου και του αναγγέλλει:
**«Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου.»**
Τι συγκλονιστικός λόγος!
**«Εισακούσθηκε η προσευχή σου.»**
Ίσως ο Ζαχαρίας να είχε πάψει πια να ζητά αυτό που κάποτε παρακαλούσε. Ίσως να είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η προσευχή του δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.
Ο Θεός όμως **δεν είχε ξεχάσει**.
Και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο μήνυμα της σημερινής εορτής:
### Ο Θεός δεν ξεχνά καμία αληθινή προσευχή.
Μπορεί εμείς να κουραστούμε.
Μπορεί να περάσουν χρόνια.
Μπορεί να πούμε:
«Δεν υπάρχει πια ελπίδα».
«Τελείωσε».
«Δεν αλλάζει τίποτε».
«Προσευχήθηκα τόσο πολύ και δεν έγινε τίποτε».
Κι όμως, αδελφοί μου, η σιωπή του Θεού **δεν σημαίνει απουσία του Θεού**.
Η καθυστέρηση δεν σημαίνει απόρριψη.
Υπάρχουν προσευχές που ο Θεός τις φυλάσσει στην καρδιά Του μέχρι να έρθει η κατάλληλη ώρα.
Ο Ζαχαρίας προσευχόταν για ένα παιδί.
Ο Θεός όμως δεν του έδωσε απλώς ένα παιδί.
Του έδωσε **τον Πρόδρομο του Μεσσία**.
Εμείς συχνά ζητούμε κάτι μικρό, σύμφωνα με το μέτρο της ανθρώπινης σκέψεώς μας. Και ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι που δεν μπορούμε ακόμη να καταλάβουμε.
Η Ελισάβετ, εκείνη που είχε γνωρίσει τον πόνο της ατεκνίας, γίνεται μητέρα εκείνου για τον οποίο ο ίδιος ο Χριστός θα πει ότι ανάμεσα σε όσους γεννήθηκαν από γυναίκα δεν αναδείχθηκε μεγαλύτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί;
Έτσι ενεργεί ο Θεός.
Παίρνει εκεί όπου εμείς βλέπουμε τέλος και γράφει μια νέα αρχή.
Παίρνει την ανθρώπινη αδυναμία και τη μεταβάλλει σε ευλογία.
Παίρνει το δάκρυ και το κάνει χαρά.
Παίρνει τη σιωπή πολλών ετών και μέσα από αυτήν γεννά μια φωνή που θα ακουστεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα:
**«Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»**
Ο Ιωάννης δεν ήρθε στον κόσμο για να ζήσει μια εύκολη ζωή.
Ήρθε για να γίνει **φωνή**.
Φωνή αλήθειας.
Φωνή μετανοίας.
Φωνή που δεν χάιδευε αυτιά, αλλά ξυπνούσε συνειδήσεις.
Φωνή που δεν φοβήθηκε βασιλιάδες και εξουσίες.
Φωνή που έδειχνε πάντοτε προς τον Χριστό.
Και εδώ βρίσκεται ένα δεύτερο μεγάλο μήνυμα της εορτής.
### Η αληθινή ζωή αποκτά νόημα όταν δείχνει προς τον Χριστό.
Ο Πρόδρομος είχε τεράστια επιρροή στον λαό. Θα μπορούσε να κρατήσει τους ανθρώπους γύρω από τον εαυτό του. Θα μπορούσε να ζητήσει δόξα, τιμές, αναγνώριση.
Αντί γι’ αυτό, όταν εμφανίζεται ο Χριστός, εκείνος λέει ουσιαστικά:
**Δεν είμαι εγώ το φως. Εκείνος είναι.**
Και αργότερα θα πει τα συγκλονιστικά λόγια:
**«Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι.»**
Εκείνος πρέπει να μεγαλώνει κι εγώ να μικραίνω.
Πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο λόγος από τη νοοτροπία της εποχής μας!
Σήμερα όλοι θέλουμε να φαινόμαστε.
Να μας προσέχουν.
Να μας αναγνωρίζουν.
Να ακούν τη δική μας φωνή.
Ο Ιωάννης όμως μας διδάσκει κάτι άλλο:
**Δεν έχει σημασία να φαίνομαι εγώ. Σημασία έχει να φαίνεται ο Χριστός μέσα από τη ζωή μου.**
Και υπάρχει ακόμη κάτι συγκλονιστικό στη σημερινή ημέρα.
Ο Άγιος Ιωάννης συλλαμβάνεται για να γίνει ο άνθρωπος που θα ετοιμάσει τον δρόμο του Κυρίου.
Αλλά ο δρόμος του Κυρίου δεν ετοιμάζεται μόνο έξω από εμάς.
Πρέπει να ετοιμαστεί **μέσα μας**.
Γι’ αυτό και ο Πρόδρομος εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να φωνάζει στην καρδιά μας:
**«Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου.»**
Καθάρισε την καρδιά σου.
Συγχώρησε.
Μετανόησε.
Άφησε το μίσος.
Σταμάτησε να πληγώνεις.
Ζήτησε συγγνώμη.
Γύρισε στον Θεό.
Γιατί πολλές φορές θέλουμε τον Χριστό στη ζωή μας, αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτε μέσα μας.
Θέλουμε την ευλογία Του, αλλά κρατάμε την κακία μας.
Θέλουμε τη χάρη Του, αλλά δεν αφήνουμε τον εγωισμό μας.
Θέλουμε την ειρήνη Του, αλλά δεν συγχωρούμε τον αδελφό μας.
Και ο Πρόδρομος έρχεται σήμερα να μας πει:
**«Άνοιξε δρόμο για τον Χριστό».**
Αδελφοί μου,
ίσως κάποιος σήμερα να κουβαλά έναν μεγάλο πόνο.
Ίσως κάποιος να προσεύχεται χρόνια για ένα παιδί, για έναν άνθρωπο, για μια αρρώστια, για μια οικογένεια που διαλύεται, για μια πληγή που δεν κλείνει, για ένα πρόσωπο που έχει απομακρυνθεί από τον Θεό.
Ίσως κάποιος να λέει μέσα του:
**«Ο Θεός με ξέχασε».**
Η σημερινή εορτή έρχεται να του ψιθυρίσει:
**Όχι. Ο Θεός δεν σε ξέχασε.**
Μπορεί να μη γνωρίζεις γιατί αργεί.
Μπορεί να μη βλέπεις ακόμη την απάντηση.
Μπορεί η νύχτα να σου φαίνεται ατελείωτη.
Αλλά η ιστορία του Ζαχαρία και της Ελισάβετ μάς θυμίζει ότι **ο Θεός μπορεί να ανοίξει δρόμο ακόμη κι εκεί όπου δεν υπάρχει δρόμος**.
Γι’ αυτό μην εγκαταλείπεις την προσευχή.
Μην αφήνεις την πίστη σου.
Μη θεωρήσεις ποτέ ότι το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής σου έχει ήδη γραφτεί.
Γιατί όσο υπάρχει Θεός, **κανένα σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο**.
Και όταν όλα μέσα σου φωνάζουν «τελείωσε», κράτησε στην καρδιά σου τα λόγια του αγγέλου:
**«Μὴ φοβοῦ… εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου.»**
Μη φοβάσαι.
Η προσευχή σου ακούστηκε.
Ίσως όχι όπως θέλησες.
Ίσως όχι όταν θέλησες.
Αλλά κανένα δάκρυ που χύνεται μπροστά στον Θεό δεν χάνεται.
Καμία προσευχή της καρδιάς δεν πηγαίνει στο κενό.
Και καμία ζωή που παραδίδεται πραγματικά στον Χριστό δεν μένει χωρίς νόημα.
Ας παρακαλέσουμε λοιπόν σήμερα τον Τίμιο Πρόδρομο:
**Άγιε Ιωάννη Πρόδρομε,
εσύ που γεννήθηκες από την προσευχή και την ελπίδα,
δίδαξέ μας να μην απελπιζόμαστε.
Δίδαξέ μας να λέμε την αλήθεια με αγάπη και θάρρος.
Δίδαξέ μας να μετανοούμε πραγματικά.
Καθάρισε με τις πρεσβείες σου τους δρόμους της καρδιάς μας,
για να μπορέσει να κατοικήσει μέσα μας ο Χριστός.**
Και όταν η ζωή μάς γονατίζει, όταν όλα μοιάζουν κλειστά, όταν η ελπίδα λιγοστεύει, να θυμόμαστε:
**Ο Θεός εργάζεται ακόμη και μέσα στη σιωπή.**
Εκεί που ο άνθρωπος βλέπει αδιέξοδο,
ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει θαύμα.
Εκεί που εμείς βλέπουμε μια άδεια αγκαλιά,
ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει έναν Πρόδρομο.
Εκεί που βλέπουμε νύχτα,
ο Θεός ήδη προετοιμάζει την αυγή.
Γι’ αυτό ας μην κλείσουμε ποτέ την πόρτα της ελπίδας.
**Γιατί ο Θεός δεν τελείωσε ακόμη μαζί μας.**
Αμήν.
π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβυτερος

[toula]

Όταν θα σε χειροκροτούν οι άλλοι, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: ''Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...''. Και όταν οι άλλοι θα σε λένε ''Μπράβο!'', εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις το Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σε έδωσε, ό,τι σε έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σε λένε ''Μπράβο!'' οι άλλοι...
Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω και αν είσαι άξιος... διότι και αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σε έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια πρέπει να ταπεινοφρονείς...
Γι' αυτο πάντα ο άνθρωπος πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας το Θεό για όσα του έχει δώσει. Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει το Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις...
Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί..
(ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ)

[toula]

Η ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» είναι μια από τις πιο ισχυρές και συντομότερες προσευχές στην ορθόδοξη παράδοση, γνωστή ως η «νοερά» ή «μονολόγιστη» προσευχή.
Η Δύναμη της Ευχής Περιέχει όλο το δόγμα: Συνοψίζει την πίστη στον Ιησού Χριστό ως Υιό του Θεού και Σωτήρα.
Το «ελέησον» τα περικλείει όλα: Σημαίνει σωτηρία, φώτιση, συγχώρεση και θεραπεία ψυχής και σώματος.
Προσευχή παντού: Μπορεί να λέγεται ακατάπαυστα, σε κάθε στιγμή, στη δουλειά, στον δρόμο ή στην ανάπαυση.
Ειρήνη στην ψυχή: Καθαρίζει τον νου από λογισμούς και φέρνει τη χάρη του Θεού στην καρδιά.

[toula]

«Έρχονται πολλά νέα παιδιά και με ρωτούν: «Πάτερ, γιατί η Εκκλησία λέει να μην έχουμε σχέσεις πριν από τον γάμο; Τι κακό κάνουμε, αφού αγαπιόμαστε;». Και πολλές φορές βλέπω ότι περιμένουν ένα «μη». Σαν να κάθεται ο Θεός και να σημειώνει ποιος φίλησε, ποιος άγγιξε, ποιος κοιμήθηκε με ποιον.
Ε, δεν είναι έτσι ο Θεός.
Ο Χριστός δεν περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους κρατώντας κατάλογο με τις αμαρτίες τους. Ούτε όμως είπε ότι κάθε επιθυμία γίνεται καλή επειδή την αισθανθήκαμε. Πήγαινε βαθύτερα. Από την πράξη στον λογισμό, από τον νόμο στην καρδιά, από το «τι επιτρέπεται» στο «ποιος γίνεσαι όταν αγαπάς».
Για τις προγαμιαίες σχέσεις, όπως τις ονομάζουμε σήμερα, δεν μίλησε με τη δική μας ορολογία. Μίλησε όμως για κάτι μεγαλύτερο. Θύμισε τον πρώτο λόγο της Γραφής: οι δύο γίνονται «σάρκα μία».
Προσέξτε. Δεν είπε ότι δύο σώματα συναντήθηκαν.
Είπε «σάρκα μία».
Γιατί ο άνθρωπος δεν κόβεται σε κομμάτια. Δεν βγάζει την ψυχή του απέξω και μπαίνει μόνο με το σώμα του σε μια ερωτική σχέση. Μπαίνει ολόκληρος. Μπαίνουν η μνήμη του, οι φόβοι του, η ανάγκη να αγαπηθεί, οι πληγές του, η προσδοκία του, ακόμη και πράγματα που ο ίδιος δεν γνωρίζει καλά μέσα του.
Η Εκκλησία λοιπόν δεν φοβάται το σώμα.
Αν το φοβόταν, δεν θα έκανε τον γάμο Μυστήριο. Δεν θα στεφάνωνε δύο ανθρώπους μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Δεν θα έλεγε ότι γίνονται μία σάρκα. Και πάνω απ’ όλα, ο ίδιος ο Υιός του Θεού δεν θα προσλάμβανε ανθρώπινη σάρκα.
Το σώμα δεν είναι βρώμικο. Είναι τόσο πολύτιμο, ώστε δεν μπορεί να γίνει αναλώσιμο.
Μου λέει όμως ένα παιδί: «Πάτερ, πρέπει να ξέρω αν ταιριάζουμε και σεξουαλικά. Πώς θα παντρευτώ έναν άνθρωπο χωρίς να ξέρω αν μπορούμε να ζήσουμε μαζί;».
Σοβαρή ερώτηση.
Και βέβαια έχει σημασία η ερωτική έλξη. Έχει σημασία να θέλεις να αγγίξεις τον άνθρωπό σου, να υπάρχει τρυφερότητα, επιθυμία, εκείνη η χαρά που σε κάνει να αναζητάς την εγγύτητά του. Ο γάμος δεν είναι συνεταιρισμός δύο καλών χαρακτήρων.
Αλλά θα ρωτούσα το παιδί:
«Ποια συμβατότητα θέλεις να δοκιμάσεις;».
Αυτή που έχετε στα είκοσι πέντε;
Στα σαράντα πέντε τα σώματα θα έχουν αλλάξει. Μπορεί να έρθουν παιδιά, ξενύχτια, άγχος, αρρώστια, φάρμακα, εξάντληση. Στα εξήντα πέντε θα έχουν αλλάξει πάλι.
Τότε τι θα κάνεις;
Θα πεις «δεν ταιριάζουμε πια»;
Ο γάμος δεν είναι να βρεις τον άνθρωπο που θα παραμείνει όπως τον δοκίμασες. Είναι να μάθεις να αγαπάς και τον άνθρωπο που θα γίνει.
Και η ερωτική αρμονία δεν βρίσκεται πάντοτε έτοιμη σαν ένα κλειδί που ταιριάζει ή δεν ταιριάζει στην κλειδαριά. Χτίζεται κι αυτή. Μαθαίνεις τον άλλον. Μιλάς. Ακούς. Περιμένεις. Μαθαίνεις πότε φοβάται, πότε ντρέπεται, πότε χρειάζεται να τον πλησιάσεις και πότε χρειάζεται να κάνεις λίγο πίσω.
Γιατί, αν πούμε ότι πρέπει πρώτα να «δοκιμάσω» τον άλλον, κάτι με ενοχλεί σ’ αυτή τη λέξη.
Παπούτσι δοκιμάζεις, παιδί μου, να δεις αν σου κάνει.
Τον άνθρωπο τον γνωρίζεις.
Και μπορεί χωρίς να το καταλάβεις να έχεις βάλει τον άνθρωπό σου σε εξετάσεις. Αν με ικανοποιεί, συνεχίζουμε. Αν δεν με ικανοποιεί, φεύγω.
Ε, τότε δεν ψάχνεις μόνο σύντροφο.
Ψάχνεις και προϊόν.
Από την άλλη, να μη λέμε πράγματα που δεν πατούν στη ζωή. Πολλά παιδιά σήμερα φθάνουν σε μια σοβαρή σχέση έχοντας ήδη ερωτικό παρελθόν. Άλλος είχε μία σχέση, άλλος περισσότερες. Κάποιος άρχισε πολύ μικρός. Κάποιος αγάπησε και προδόθηκε. Κάποιος χρησιμοποίησε, κάποιος χρησιμοποιήθηκε. Κάποιος έκανε πράγματα που σήμερα δεν θα έκανε.
Τι θα τους πει η Εκκλησία;
«Τελείωσε, έχασες την καθαρότητά σου»;
Αν ήταν έτσι, παιδιά, γιατί ήρθε ο Χριστός;
Η Εκκλησία δεν είναι αίθουσα αναμονής των αναμάρτητων. Είναι νοσοκομείο για ανθρώπους που έπεσαν, πληγώθηκαν, πλήγωσαν και θέλουν να σηκωθούν.
Και να προσέξουμε κάτι. Μην κάνουμε την παρθενία πιστοποιητικό αγιότητας.
Μπορεί κάποιος να μην έχει αγγίξει ποτέ άνθρωπο και μέσα του να έχει σκληρότητα, εγωισμό, κατάκριση, φαντασιώσεις, επιθυμία να εξουσιάζει. Και κάποιος άλλος μπορεί να κουβαλά ένα δύσκολο ερωτικό παρελθόν και μέσα από πολύ πόνο να έμαθε τι σημαίνει μετάνοια.
Η παρθενία είναι μεγάλη αρετή όταν είναι ελευθερία προσφοράς.
Δεν είναι μετάλλιο.
Ο Χριστός δεν κοιτάζει τον άνθρωπο μόνο από εκεί που έρχεται.
Τον κοιτάζει και από εκεί που μπορεί να φτάσει.
Αυτό είναι η μετάνοια. Δεν είναι να σιχαθείς το σώμα σου ούτε να μισήσεις ό,τι έζησες. Είναι να στραφείς αλλού. Να αφήσεις τον Θεό να πάρει ακόμη και την πληγή σου και να μην την αφήσει να πάει χαμένη.
Γι’ αυτό δεν θα ρωτούσα πρώτο ένα παιδί: «Πόσες σχέσεις είχες;».
Θα το ρωτούσα:
«Αυτόν τον άνθρωπο που έχεις τώρα μπροστά σου, τον αγαπάς;».
«Ναι, πάτερ».
«Ωραία. Αν αρρωστήσει, θα μείνεις; Αν αλλάξει το σώμα του, θα μείνεις; Αν κάποτε δεν μπορεί να σου δώσει όσα σου δίνει σήμερα, θα μείνεις; Αν σου ζητήσει να περιμένεις, μπορείς να περιμένεις;».
Γιατί είναι εύκολο να πεις:
«Σε θέλω».
Το «σ’ αγαπώ» είναι πολύ βαρύτερο.
Η επιθυμία λέει εύκολα «σε θέλω κοντά μου». Η αγάπη μαθαίνει κάποτε να λέει «θέλω το καλό σου, ακόμη κι αν χρειαστεί να στερηθώ κάτι εγώ».
Δεν είναι κακή η επιθυμία. Ο Θεός έπλασε και το σώμα και την επιθυμία.
Αλλά η επιθυμία χρειάζεται να μάθει τη γλώσσα της αγάπης.
Αυτό είναι η εγκράτεια.
Και την κάναμε κι αυτή μια θλιβερή λέξη, σαν να σημαίνει ότι ο Θεός θέλει τον άνθρωπο φοβισμένο απέναντι στο σώμα του.
Όχι.
Εγκράτεια σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος ούτε της επιθυμίας μου.
Ελεύθερος δεν είναι μόνο εκείνος που μπορεί να κάνει κάτι. Ελεύθερος είναι και εκείνος που μπορεί να μην το κάνει.
Και αυτό δεν τελειώνει στον γάμο.
Μερικοί νομίζουν ότι πριν από τον γάμο χρειάζεται εγκράτεια και μετά τα στεφάνια αποκτά ο ένας δικαίωμα πάνω στο σώμα του άλλου.
Θεός φυλάξοι.
Και μέσα στον γάμο μπορεί να χρησιμοποιήσεις τον άνθρωπό σου. Και μέσα στον γάμο πρέπει να μάθεις να περιμένεις, να ακούς, να σέβεσαι ένα «όχι», να κάνεις πίσω όταν η αγάπη το ζητά.
Το στεφάνι δεν κάνει το σώμα του άλλου ιδιοκτησία σου.
Σου εμπιστεύεται ένα πρόσωπο.
Γιατί όμως τότε η Εκκλησία λέει να περιμένουμε;
Όχι επειδή ο Θεός θυμώνει όταν δύο παιδιά παρασύρονται. Ούτε επειδή φοβάται την ηδονή.
Επειδή το σώμα μιλά.
Όταν δίνεσαι ερωτικά σε έναν άνθρωπο, το σώμα λέει κάτι πολύ μεγάλο:
«Σου δίνομαι».
Και μπορεί την ίδια στιγμή η ζωή σου να λέει ακόμη:
«Αν αύριο τα πράγματα δυσκολέψουν πολύ, μπορώ να φύγω».
Ε, εκεί γεννιέται μια πληγή.
Το σώμα είπε «ολόκληρος».
Η ζωή κράτησε μια πόρτα ανοιχτή.
Γι’ αυτό ο χριστιανικός γάμος δεν είναι άδεια για σεξ. Αν ήταν αυτό, θα ήταν φτωχό πράγμα.
Δύο άνθρωποι στέκονται μπροστά στον Χριστό και λένε με τη ζωή τους εκείνο που θέλουν να πουν και με το σώμα τους:
«Δεν σε θέλω μόνο όσο μου αρέσεις. Σε παραλαμβάνω ως δρόμο της ζωής μου».
Και η Εκκλησία τούς βάζει στεφάνια.
Στεφάνια χαράς, αλλά και μαρτυρίου.
Γιατί από εκεί αρχίζει ένα μικρό καθημερινό μαρτύριο: να πεθαίνει λίγο λίγο το «εγώ» για να χωρέσει το «εμείς».
Εδώ μπαίνει και ο Χριστός ως Νυμφίος.
Κοιτάξτε πώς αγαπά ο Χριστός την Εκκλησία.
Δεν λέει: «Θα σε αγαπώ όσο είσαι ωραία».
Τη βρίσκει πληγωμένη.
Τη βρίσκει αμαρτωλή.
Και δεν παίρνει.
Δίνει τον εαυτό Του.
Αυτό είναι το μέτρο της χριστιανικής αγάπης. Όχι πόσο έντονα επιθυμώ τον άλλον, αλλά πόσο μπορώ να εξέλθω από τον εαυτό μου για χάρη του.
Γι’ αυτό και ο Σταυρός βρίσκεται κρυμμένος μέσα στο Μυστήριο του γάμου.
Όχι για να γίνει ο έρωτας θλιβερός.
Για να γίνει μεγάλος.
Γιατί ο Χριστός επάνω στον Σταυρό δεν λέει «σε αγαπώ επειδή μου δίνεις».
Λέει:
«Σε αγαπώ και σου δίνομαι».
Αυτό πρέπει σιγά σιγά να μάθει και το σώμα.
Όχι «παίρνω το σώμα σου».
«Σου εμπιστεύομαι το δικό μου».
Όχι κατανάλωση.
Κοινωνία.
Όχι δοκιμή.
Παράδοση.
Και αν έρθουν δύο παιδιά και μου πουν: «Πάτερ, εμείς έχουμε ήδη σχέσεις», τι θα τους πω;
Να αισθάνονται βρώμικοι;
Να κάνουν πως δεν συνέβη;
Όχι.
Θα τους πω:
«Καθίστε λίγο και κοιταχτείτε. Πού πηγαίνει αυτή η αγάπη; Θέλετε πραγματικά κοινή ζωή; Τότε αρχίστε από σήμερα να τη χτίζετε με αλήθεια».
Και αν χρειάζεται, βάλτε και όρια.
«Μα αφού έγινε, πάτερ, τι νόημα έχει τώρα να περιμένουμε;».
Ε, τι λες, παιδί μου;
Επειδή χθες δεν περίμενες, έχασες σήμερα την ελευθερία να περιμένεις;
Αυτό είναι η μετάνοια.
Ο Χριστός δεν σου ζητά να διορθώσεις το χθες. Δεν γίνεται.
Σου δίνει όμως το σήμερα.
Και σε ρωτά:
«Από εδώ και πέρα, θέλεις να περπατήσουμε μαζί;».
Αυτό είναι φοβερή ελευθερία.
Και ο νέος άνθρωπος σήμερα κουβαλά πολλές φορές και κάτι ακόμη. Πορνογραφία, εικόνες, συγκρίσεις, φόβο μήπως δεν είναι αρκετός, αγωνία για το σώμα του, σκέψεις για εκείνους που προηγήθηκαν.
Εκεί χρειάζεται μεγάλη τρυφερότητα.
Γιατί μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν μεγάλη σεξουαλική εμπειρία και να μην έχουν μάθει ακόμη να αγγίζουν πραγματικά ο ένας τον άλλον.
Να γνωρίζουν πολλά για την ηδονή και λίγα για την τρυφερότητα.
Να ξέρουν πώς γδύνεται ένα σώμα και να μην ξέρουν πώς ανοίγει μια καρδιά.
Και μπορεί κάποιος άλλος να είναι άπειρος και να νομίζει ότι η απειρία του τον έκανε αυτομάτως καθαρό.
Ούτε το ένα ούτε το άλλο σώζει τον άνθρωπο.
Ο Χριστός σώζει.
Και εδώ έκανε πολλές φορές λάθος και ο δικός μας εκκλησιαστικός λόγος. Είπαμε στα παιδιά πολλά «μη» και δεν τους εξηγήσαμε αρκετά τι προσπαθούσαμε να προστατεύσουμε.
Κι έτσι μερικά παιδιά μεγάλωσαν νομίζοντας ότι ο Θεός φοβάται το σώμα τους.
Δεν φοβάται ο Θεός το σώμα σου.
Το φόρεσε.
Αυτό είναι το συγκλονιστικό.
Ο Λόγος έγινε σάρκα.
Ο Χριστός πείνασε, κουράστηκε, πόνεσε, άφησε ανθρώπινα χέρια να Τον αγγίξουν. Και αυτή τη σάρκα την πέρασε μέσα από τον θάνατο και την ανέστησε.
Το σώμα λοιπόν δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεπεράσουμε για να συναντήσουμε τον Θεό.
Καλείται και αυτό να αγιαστεί.
Και τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο:
«Έκανες ή δεν έκανες έρωτα πριν από τον γάμο;».
Ο Χριστός θα πάει βαθύτερα.
Έμαθες να αγαπάς;
Έμαθες να μη χρησιμοποιείς;
Έμαθες να περιμένεις;
Έμαθες να ακούς το «όχι»;
Έμαθες να μη συγκρίνεις τον άνθρωπό σου με εκείνους που προηγήθηκαν;
Έμαθες να ζητάς συγγνώμη όταν πλήγωσες;
Και όταν εσύ πληγώθηκες, έμαθες να μη μεταφέρεις την παλιά πληγή στον επόμενο άνθρωπο;
Κι αν έπεσες, έμαθες να σηκώνεσαι χωρίς να απελπίζεσαι;
Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε να συγκεντρώσει ανθρώπους με άψογο ερωτικό βιογραφικό.
Ήρθε να βρει ανθρώπους πληγωμένους, μπερδεμένους, ανθρώπους που αγάπησαν άτσαλα, που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιήθηκαν, που υποσχέθηκαν και φοβήθηκαν.
Και να τους μάθει πάλι την αγάπη.
Μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει στον γάμο παρθένος και να μην έχει μάθει ακόμη να αγαπά.
Μπορεί ένας άλλος να φτάσει κουβαλώντας ένα παρελθόν που δεν αλλάζει και να έχει μάθει με πολλά δάκρυα ότι ο άλλος δεν είναι πράγμα.
Ποιος είναι πιο κοντά στον Θεό;
Άσ’ το αυτό στον Θεό, παιδί μου.
Εσύ κοίτα τον άνθρωπο που στέκεται τώρα απέναντί σου.
Και όταν του λες «σ’ αγαπώ», προσπάθησε ολόκληρη η ζωή σου να μη διαψεύδει τα χείλη σου.
Γιατί κάποτε θα γεράσει αυτό το σώμα που σήμερα επιθυμείς.
Θα αλλάξει.
Θα αρρωστήσει.
Μπορεί μια μέρα να χρειάζεται περισσότερο το χέρι σου για να σηκωθεί από το κρεβάτι παρά για να σε αγκαλιάσει ερωτικά.
Και τότε θα φανεί τι αγάπησες.
Το σώμα που σε ευχαριστούσε;
Ή τον άνθρωπο που κατοικούσε μέσα του;
Ο Χριστός, παιδιά, δεν μας αγάπησε επειδή ήμασταν άξιοι να αγαπηθούμε.
Μας αγάπησε και έμεινε.
Έμεινε μέχρι τον Σταυρό.
Και αυτό είναι τελικά το μεγάλο μυστήριο και του έρωτα.
Όχι μόνο να ποθείς.
Όχι μόνο να δίνεσαι.
Να μένεις.
Να μπορείς, όταν περάσει η πρώτη φωτιά και έρθει η καθημερινότητα, να κοιτάξεις πάλι εκείνον τον άνθρωπο και να πεις:
«Εσένα ακόμη».
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν αποδεικνύεται τη στιγμή που δύο σώματα μπορούν να ενωθούν.
Αποκαλύπτεται όταν δύο άνθρωποι, έχοντας δει ο ένας την αδυναμία του άλλου, εξακολουθούν να μη φεύγουν.
Και τότε το «σ’ αγαπώ» παύει να σημαίνει μόνο:
«Σε θέλω».
Και αρχίζει σιγά σιγά να μοιάζει με εκείνο το φοβερό «σ’ αγαπώ» του Χριστού:
«Σου δίνομαι. Και μένω».
μ. Θεόκτιστος ο Κρης

[toula]

Ένα από τα δύο θα γίνει ή τους πειρασμούς θα υπομένουμε που είναι προσκαιροι ή την κολαση που είναι αιώνια.
Οσ.Πετρος ο Δαμασκηνός.